Digital Chanting Book

คำบูชาพระรัตนตรัย kam buu-chaa prá-rát-dtà-ná-dtrai Words of Offering to the Triple Gem Chanted at the opening of the morning and evening services, with the offerings already set out before the shrine. page 1 9 verses The opening offering of the service: the Buddha, the Dhamma and the Sangha are named by their epithets, and gifts are set out before them.

When chanted: Chanted at the opening of the morning and evening services, with the offerings already set out before the shrine.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This is the first chant in the book, and the book prints three headings above it — ระเบียบ, ทำวัตร - สวดมนต์, ทำวัตรเช้า — which name the morning service as a whole rather than this chant. They belong to the page rather than to the text and are recorded in the page note.

บูชา, from the Pali pūjā, is honouring done by an act rather than by a feeling: something is brought and set down. The gifts of the fifth line — สักกาเรหิ, with these gifts — are the candles, incense and flowers arranged before the shrine, and the chant is spoken over them once they are in place. The wording is the tradition's own; the epithets it uses are canonical, but the arrangement into an offering formula is the work of the liturgy that built this service.

The book prints no Thai rendering here, so the chant stands at two of the five layers: the Pali as it is chanted, and an English translation written for this edition rather than taken from the book. The page closes with an instruction to the leader, who invites the assembly to make the offering and chant the Namo; that instruction is a rubric and is kept in the page note.

Meaning and purpose

The first three clauses do not address anyone. They identify. Each of the Three Jewels is named by the epithet that belongs to it — the Buddha as arahaṃ sammāsambuddho, worthy and perfectly enlightened by himself; the Dhamma as svākkhāto, well proclaimed; the Sangha as supaṭipanno, having practised well. Only in the fourth clause are the three gathered together, and only in the fifth does anything happen: we make offering with these gifts, set out as befits them.

The second movement turns and asks. It grants at once what might otherwise be passed over — สุจิระปะรินิพพุโตปิ, though the Blessed One long ago attained final Nibbāna, the complete quenching at the end of an awakened life — and asks anyway, on the ground of his compassion for later generations. The gifts are described in the same candid register: ทุคคะตะปัณณาการะภูเต, poor gifts though they are. Neither the distance nor the smallness of the offering is hidden.

That candour is the point of the chant. It is not an attempt to reach someone, and it does not claim that the offering is worth much. What is being arranged is the assembly: a room in which gifts have been set out and this has been said aloud is a room in which a service can begin. The closing line names who benefits, and it is not the one receiving — for our lasting welfare and happiness.

The chant

As the book prints it: page 1 →

คำบูชาพระรัตนตรัย: Offering to the Triple Gem

1

โย โส ภะคะวา อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ,

Yo so bhagavā arahaṃ sammāsambuddho,

That Blessed One, the Worthy One, perfectly enlightened by himself,

2

สวากขาโต เยนะ ภะคะวะตา ธัมโม,

Svākkhāto yena bhagavatā dhammo,

the Dhamma well proclaimed by that Blessed One,

3

สุปะฏิปันโน ยัสสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Supaṭipanno yassa bhagavato sāvakasaṅgho,

the Sangha of that Blessed One's disciples who have practised well,

4

ตัมมะยัง ภะคะวันตัง สะธัมมัง สะสังฆัง,

Tammayaṃ bhagavantaṃ sadhammaṃ sasaṅghaṃ,

to that Blessed One, with his Dhamma and his Sangha,

5

อิเมหิ สักกาเรหิ ยะถาระหัง อาโรปิเตหิ อะภิปูชะยามะ,

Imehi sakkārehi yathārahaṃ āropitehi abhipūjayāma,

we make offering with these gifts, set out as befits them.

6

สาธุ โน ภันเต ภะคะวา สุจิระปะรินิพพุโตปิ,

Sādhu no bhante bhagavā sucira-parinibbutopi,

Venerable sir, though the Blessed One long ago attained final Nibbāna,

7

ปัจฉิมาชะนะตานุกัมปะมานะสา,

Pacchimā-janatānukampa-mānasā,

out of compassion in mind for later generations,

8

อิเม สักกาเร ทุคคะตะปัณณาการะภูเต ปะฏิคคัณหาตุ,

Ime sakkāre duggata-paṇṇākāra-bhūte paṭiggaṇhātu,

may he accept these offerings, poor gifts though they are,

9

อัมหากัง ทีฆะรัตตัง หิตายะ สุขายะ ฯ

Amhākaṃ dīgharattaṃ hitāya sukhāya.

for our lasting welfare and happiness.

คำนมัสการพระรัตนตรัย kam ná-mát-sà-gaan prá-rát-dtà-ná-dtrai Words of Salutation to the Triple Gem Chanted immediately after the opening offering in the morning and evening services, and often on its own as a brief act of homage. page 1 3 verses Three lines of salutation, one to each of the Three Jewels, each followed by a bow made by the assembly together.

When chanted: Chanted immediately after the opening offering in the morning and evening services, and often on its own as a brief act of homage.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The three lines are built from the same three phrases as the offering that precedes them — อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ, สวากขาโต and สุปะฏิปันโน. Those phrases belong to the standard recollections of the Buddha, the Dhamma and the Sangha and recur widely in the canon; what the tradition composed here is the arrangement of them into three salutations short enough to bow after.

The bows are printed. Each line is followed by (กราบพร้อมกัน), bow together, set on its own centred line — an instruction to the chanters rather than words to be chanted, and it is what gives this chant its shape: three statements, three prostrations. It is recorded in this file as a rubric rather than as a verse, since nobody says it aloud.

Meaning and purpose

Each line has two halves, and they are grammatically unlike. The first half states something in the third person: the Blessed One is worthy and perfectly enlightened by himself; the Dhamma is well proclaimed; the Sangha of his disciples has practised well. Nothing is asked and nothing is claimed. Only in the second half does a speaker appear, and then only to say what they are doing.

The three verbs of that second half are not the same word three times. อะภิวาเทมิ is the salutation made to a person, นะมัสสามิ the homage paid to what is revered, นะมามิ the plain act of bowing. A translation flattens them into one gesture; the Pali keeps three, and the difference tracks the difference between a teacher, a teaching and a community.

The chant is short because it is not principally words. Its purpose is the three bows, and the lines exist to give each bow something to be about — a reason stated immediately before the body performs it. Coming where it does, it settles an assembly into the posture of the service before anything longer begins.

The chant

As the book prints it: page 1 →

1

อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ ภะคะวา, พุทธัง ภะคะวันตัง อะภิวาเทมิ.

Arahaṃ sammāsambuddho bhagavā, buddhaṃ bhagavantaṃ abhivādemi.

The Blessed One is Worthy and perfectly enlightened by himself; I bow to the Buddha, the Blessed One.

2

สวากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม, ธัมมัง นะมัสสามิ.

Svākkhāto bhagavatā dhammo, dhammaṃ namassāmi.

The Dhamma is well proclaimed by the Blessed One; I pay homage to the Dhamma.

3

สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, สังฆัง นะมามิ.

Supaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho, saṅghaṃ namāmi.

The Sangha of the Blessed One's disciples has practised well; I bow to the Sangha.

คำเชิญบูชาและสวดนะโม kam chəən buu-chaa lɛ́ sùat ná-moo The Invitation to Make Offering and Chant the Namo Spoken by the leader of the assembly once the offering has been made, to bring the others into the preliminary salutation that follows it. page 2 7 verses The leader's invitation: having gone for refuge and made the offering, the assembly is called to praise the Blessed One and chant the salutation.

When chanted: Spoken by the leader of the assembly once the offering has been made, to bring the others into the preliminary salutation that follows it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

คำเชิญ means an invitation, and this is one of a family of lines in the book that belong to whoever is leading rather than to everyone. They are the joints of a service: one voice says what is about to happen, and the assembly takes up the chant named. This one is longer than most because it also gathers up what has just been done.

The wording places the speakers precisely. They are those who have gone for refuge, who have ปัพพะชิตา — gone forth, left the household life — for the Blessed One's sake, and who live the พ๎รัห๎มะจะริยัง, the holy life, under him as teacher. The chant is therefore phrased for a monastic assembly, which is worth knowing before it is read as everybody's words.

No Thai rendering is printed for this chant, so it stands at the Pali and an English translation written for this edition rather than taken from the book.

Meaning and purpose

The first two clauses say nothing about the Buddha and everything about the relation to him. He is the one they went to for refuge, the one for whose sake they went forth, their teacher, the one under whom the holy life is lived. Four descriptions, none of them a quality of his — each is a position the speakers themselves occupy.

The middle clauses then narrate the service back to itself: the offering made with these gifts, set out as befits them, and the respects paid. Only after that comes หันทะทานิ, now then, and with it the turn to what is next — to extol the Blessed One in words, and to make the ปุพพะภาคะนะมะการัง, the preliminary salutation, which is the chant printed immediately below.

What the invitation marks is a change of medium. Up to this point the service has been conducted with the hands and the body: gifts carried in, arranged, bowed to. From here it is carried in speech. A line that says so aloud keeps an assembly of many people moving together, and it gives the reason the book prints this text at all — it is not a chant to be meditated on, but the hinge that lets the next one begin.

The chant

As the book prints it: page 2 →

1

ยะมัมหะ โข มะยัง ภะคะวันตัง สะระณัง คะตา, อุททิสสะ ปัพพะชิตา

Yamamha kho mayaṃ bhagavantaṃ saraṇaṃ gatā, uddissa pabbajitā

That Blessed One to whom we have gone for refuge, for whose sake we have gone forth,

2

โย โน ภะคะวา สัตถา, ยัส๎มิง ภะคะวะติ พ๎รัห๎มะจะริยัง จะรามะ,

Yo no bhagavā satthā, yasmiṃ bhagavati brahmacariyaṃ carāma,

who is our Blessed Teacher, under whom we live the holy life,

3

ตัมมะยัง ภะคะวันตัง สะธัมมัง สะสังฆัง,

Tammayaṃ bhagavantaṃ sadhammaṃ sasaṅghaṃ,

to that Blessed One, with his Dhamma and his Sangha,

4

อิเมหิ สักกาเรหิ ยะถาระหัง อาโรปิเตหิ อะภิปูชะยิต๎วา

Imehi sakkārehi yathārahaṃ āropitehi abhipūjayitvā

having made offering with these gifts, set out as befits them,

5

อะภิวาทะนัง กะริมหา,

Abhivādanaṃ karimhā,

and having paid our respects,

6

หันทะทานิ มะยัง ตัง ภะคะวันตัง วาจายะ อะภิถุตุง,

Handadāni mayaṃ taṃ bhagavantaṃ vācāya abhithutuṃ,

let us now, in words, extol that Blessed One,

7

ปุพพะภาคะนะมะการัง กะโรมะ เส.

Pubbabhāga-namakāraṃ karoma se.

and make the preliminary salutation.

The Preliminary Salutation Chanted three times before nearly any formal recitation, and before a talk, the taking of the precepts, or an ordination. page 2 3 verses The single line of homage to the Blessed One, chanted three times, which opens almost every other chant in the book.

When chanted: Chanted three times before nearly any formal recitation, and before a talk, the taking of the precepts, or an ordination.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints no title above this chant. The name used here is taken from the word ปุพพะภาคะนะมะการัง in the invitation on the same page, and title_thai and title_pali are left empty rather than invented.

It is also printed three times in full rather than marked as a repeat, and entered here the same way, with an instruction beside it that the deputy leader begins and the others join, three times, pausing for one breath after each. The book is specific about the breath because the line is chanted by a room rather than a person, and a shared pause is what keeps a room together.

This is very likely the most often recited sentence in Theravāda Buddhism. In the canon it is the phrase spoken by those declaring their confidence in the Buddha, and it appears in a great many places, which is exactly why no single reference is given for it above.

Meaning and purpose

The line contains no request, no doctrine and no promise. It is one word of homage followed by its object: นะโม, homage, and then the Blessed One under three epithets — ภะคะวะโต, the fortunate or blessed one; อะระหะโต, worthy, one in whom the defilements are ended; สัมมาสัมพุทธัสสะ, perfectly enlightened by himself, that is, awakened without being taught it by anyone.

The grammar keeps its distance. ตัสสะ means that one — the Buddha is spoken about, not spoken to. Nothing in the sentence supposes a presence in the room or expects an answer, and this is one of the reasons it can be said equally at a funeral, before a lesson, and at the start of an ordinary morning.

Its work is to mark a threshold. Said three times, it separates ordinary speech from chanting, so that whatever follows begins already inside the act rather than drifting into it. For most learners it is also the first Pali they meet, and the sentence by which the rest of the language is later recognised.

The chant

As the book prints it: page 2 →

1

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ.

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa.

Homage to the Blessed One, the Worthy One, perfectly enlightened by himself.

2

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ.

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa.

Homage to the Blessed One, the Worthy One, perfectly enlightened by himself.

3

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ.

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa.

Homage to the Blessed One, the Worthy One, perfectly enlightened by himself.

In Praise of the Buddha Chanted in the morning service, the first of three praises given in turn to the Buddha, the Dhamma and the Sangha. page 2 9 verses Praise of the Buddha by his epithets and by what he did — made this world known, taught the Dhamma, and proclaimed the holy life entire.

When chanted: Chanted in the morning service, the first of three praises given in turn to the Buddha, the Dhamma and the Sangha.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints no title above this chant. The name used here is taken from the word พุทธาภิถุติง in its own invitation line — หันทะ มะยัง พุทธาภิถุติง กะโรมะ เส, now let us give praise to the Buddha — which the leader says to open it. title_thai and title_pali are left empty rather than invented.

The material is not new. The string of epithets belongs to the standard recollection of the Buddha, and the passages about making this world known and teaching a Dhamma admirable in beginning, middle and end are stock formulas that recur widely in the canon. What the liturgy composed is the frame: the relative pronoun โย โส, that one who, opened at the start and left unresolved across every clause that follows.

No Thai rendering is printed here either, so this chant too stands at the Pali and an English translation written for this edition rather than taken from the book.

Meaning and purpose

The whole chant is one sentence. It opens with โย โส ตะถาคะโต, that Tathāgata — the term the Buddha used of himself rather than a title given to him — and then withholds its main verb through eight clauses of description before landing, in the ninth, on what the reciter does about it. Read as English it looks like a list. Chanted, it is a single held breath of a sentence that has to arrive somewhere.

What is praised comes in two kinds. First the epithets: accomplished in knowledge and conduct, well-gone, knower of worlds, unexcelled trainer of those who can be taught, teacher of gods and men. Then the deeds, which are more specific — he made this world known with its gods, its Māras and its Brahmās, Māra being the figure of death and temptation and Brahmā a god of the higher heavens; he did so having realised it himself through direct knowledge, not on anyone's authority; and he taught in a way that was complete in meaning and in letter both.

The sentence ends in two acts rather than a conclusion: to that Blessed One I make offering, to that Blessed One I bow my head. That is the reason the chant survives in daily use. It is not recited to inform anyone of the Buddha's qualities, which the assembly already knows, but so that the bow at the end is made by someone who has just said, at length and out loud, what the bow is for.

The chant

As the book prints it: page 2 →

Invitation

หันทะ มะยัง พุทธาภิถุติง กะโรมะ เส.

Handa mayaṃ buddhābhithutiṃ karoma se.

Now let us give praise to the Buddha.

1

โย โส ตะถาคะโต อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ,

Yo so tathāgato arahaṃ sammāsambuddho,

That Tathāgata, the Worthy One, perfectly enlightened by himself,

2

วิชชาจะระณะสัมปันโน สุคะโต โลกะวิทู,

Vijjācaraṇa-sampanno sugato lokavidū,

accomplished in knowledge and conduct, well-gone, knower of worlds,

3

อะนุตตะโร ปุริสะทัมมะสาระถิ สัตถา เทวะมะนุสสานัง พุทโธ ภะคะวา,

Anuttaro purisadamma-sārathi satthā deva-manussānaṃ buddho bhagavā,

unexcelled trainer of those who can be taught, teacher of gods and men, awakened, blessed;

4

โย อิมัง โลกัง สะเทวะกัง สะมาระกัง สะพ๎รัห๎มะกัง,

Yo imaṃ lokaṃ sadevakaṃ samārakaṃ sabrahmakaṃ,

who made known this world with its gods, its Māras and its Brahmās,

5

สัสสะมะณะพ๎ราห๎มะณิง ปะชัง สะเทวะมะนุสสัง สะยัง อะภิญญา สัจฉิกัต๎วา ปะเวเทสิ,

Sassamaṇa-brāhmaṇiṃ pajaṃ sadeva-manussaṃ sayaṃ abhiññā sacchikatvā pavedesi,

this generation with its contemplatives and priests, its rulers and common people, having realised it himself through direct knowledge;

6

โย ธัมมัง เทเสสิ อาทิกัล๎ยาณัง มัชเฌกัล๎ยาณัง ปะริโยสานะกัล๎ยาณัง,

Yo dhammaṃ desesi ādikalyāṇaṃ majjhekalyāṇaṃ pariyosāna-kalyāṇaṃ,

who taught the Dhamma admirable in its beginning, admirable in its middle, admirable in its end;

7

สาตถัง สะพ๎ยัญชะนัง เกวะละปะริปุณณัง ปะริสุทธัง พ๎รัห๎มะจะริยัง ปะกาเสสิ,

Sātthaṃ sabyañjanaṃ kevala-paripuṇṇaṃ parisuddhaṃ brahmacariyaṃ pakāsesi,

who proclaimed the holy life in its meaning and its letter, entirely complete and pure;

8

ตะมะหัง ภะคะวันตัง อะภิปูชะยามิ,

Tamahaṃ bhagavantaṃ abhipūjayāmi,

to that Blessed One I make offering,

9

ตะมะหัง ภะคะวันตัง สิระสา นะมามิ.

Tamahaṃ bhagavantaṃ sirasā namāmi.

to that Blessed One I bow my head.

In Praise of the Dhamma Chanted in the morning service, second of the three praises given in turn to the Buddha, the Dhamma and the Sangha. pages 2–3 3 verses Praise of the Dhamma by the six qualities traditionally recollected of it, closing with an offering and a bow.

When chanted: Chanted in the morning service, second of the three praises given in turn to the Buddha, the Dhamma and the Sangha.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints no title above this chant. The name used here is taken from the word ธัมมาภิถุติง in its own invitation line, and title_thai and title_pali are left empty rather than invented.

It is the middle panel of a set of three, and the three are built to the same plan: โย โส, that one which, followed by the qualities, and closing on ตะมะหัง — to that I make offering, to that I bow my head. Read alone it looks abrupt at three verses; read in place it is one third of a single movement, and its brevity is what sets off the nine clauses given to the Buddha.

The qualities themselves are the standard recollection of the Dhamma and recur widely in the canon; what is composed here is their setting as praise. No Thai rendering is printed, so the chant stands at the Pali and an English translation written for this edition.

Meaning and purpose

Six qualities are named, and they describe the teaching by what can be done with it rather than by what it asserts. สันทิฏฐิโก, visible here and now — its results are met in this life, not in a report about another. อะกาลิโก, timeless, not waiting on a season or an age. เอหิปัสสิโก, inviting all to come and see, which is an unusual thing for a teaching to say of itself. โอปะนะยิโก, leading onwards, taking whoever follows it somewhere.

The sixth is the one the others rest on: ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหิ, to be known each for himself by the wise. The knowledge is not transferable. Nobody can hold it on another's behalf, which is why the list ends there, and why an assembly can chant this together without any of them speaking for the rest.

That is also why it is still recited. The verse is not information about the Dhamma — an assembly chanting it daily knows the six words already. It is a description read back over one's own practice, and each recitation is an occasion to ask whether what is being practised still answers to it.

The chant

As the book prints it: page 2 and page 3 →

Invitation

หันทะ มะยัง ธัมมาภิถุติง กะโรมะ เส.

Handa mayaṃ dhammābhithutiṃ karoma se.

Now let us give praise to the Dhamma.

page 3

1

โย โส ส๎วากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม, สันทิฏฐิโก อะกาลิโก เอหิปัสสิโก โอปะนะยิโก,

Yo so svākkhāto bhagavatā dhammo, sandiṭṭhiko akāliko ehipassiko opanayiko,

That Dhamma, well proclaimed by the Blessed One, visible here and now, timeless, inviting all to come and see, leading onwards,

2

ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหิ,

Paccattaṃ veditabbo viññūhi,

to be known each for himself by the wise,

3

ตะมะหัง ธัมมัง อะภิปูชะยามิ, ตะมะหัง ธัมมัง สิระสา นะมามิ.

Tamahaṃ dhammaṃ abhipūjayāmi, tamahaṃ dhammaṃ sirasā namāmi.

to that Dhamma I make offering; to that Dhamma I bow my head.

In Praise of the Sangha Chanted in the morning service, the last of the three praises given in turn to the Buddha, the Dhamma and the Sangha. page 3 9 verses Praise of the Sangha by the four ways it has practised and the four kinds of honour owed it, closing with an offering and a bow.

When chanted: Chanted in the morning service, the last of the three praises given in turn to the Buddha, the Dhamma and the Sangha.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints no title here either; the name is taken from the word สังฆาภิถุติง in the invitation, and title_thai and title_pali are left empty rather than invented. The chant is followed by a fuller rubric than the two before it — bow together, then all sit in the side-resting posture — which marks the close of the whole opening movement rather than of this chant alone.

สังโฆ here does not mean the monastic community in the ordinary sense. The fifth line defines it: the four pairs, the eight types of noble ones — those who have reached each of the four stages of awakening and those established in them. Membership is by attainment rather than by ordination, and the praise is addressed to that body wherever its members happen to be.

Meaning and purpose

The chant opens with four ways of practising, laid out in a single repeated frame. สุปะฏิปันโน, having practised well; อุชุปะฏิปันโน, straightforwardly; ญายะปะฏิปันโน, methodically, by the right method; สามีจิปะฏิปันโน, masterfully, as is fitting. These are not four groups but four aspects of one practice, and the whole phrase is repeated each time so that no shorthand creeps in.

The second half turns from what the Sangha has done to what is therefore owed it: worthy of gifts, of hospitality, of offerings, of respect. It closes on the phrase that explains all four — อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสะ, the unexcelled field of merit for the world. The image is agricultural: a field is not honoured for its own sake but because what is planted in it grows.

That image is the practical point of the chant, and it is why a lay assembly recites it as readily as a monastic one. It gives an account of why supporting a community of practitioners is worth doing, in terms of what such support produces rather than of obligation. The chant then does what it has just described, and makes its own offering and bow.

The chant

As the book prints it: page 3 →

Invitation

หันทะ มะยัง สังฆาภิถุติง กะโรมะ เส.

Handa mayaṃ saṅghābhithutiṃ karoma se.

Now let us give praise to the Sangha.

1

โย โส สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Yo so supaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

That Sangha of the Blessed One's disciples who have practised well,

2

อุชุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Ujupaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

who have practised straightforwardly,

3

ญายะปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Ñāyapaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

who have practised methodically,

4

สามีจิปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Sāmīcipaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

who have practised masterfully,

5

ยะทิทัง จัตตาริ ปุริสะยุคานิ อัฏฐะ ปุริสะปุคคะลา,

Yadidaṃ cattāri purisayugāni aṭṭha purisapuggalā,

that is, the four pairs, the eight types of noble ones —

6

เอสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Esa bhagavato sāvakasaṅgho,

that is the Sangha of the Blessed One's disciples,

7

อาหุเนยโย ปาหุเนยโย ทักขิเณยโย อัญชะลีกะระณีโย,

Āhuneyyo pāhuneyyo dakkhiṇeyyo añjalīkaraṇīyo,

worthy of gifts, worthy of hospitality, worthy of offerings, worthy of respect,

8

อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสะ,

Anuttaraṃ puññakkhettaṃ lokassa,

the unexcelled field of merit for the world;

9

ตะมะหัง สังฆัง อะภิปูชะยามิ ตะมะหัง สังฆัง สิระสา นะมามิ.

Tamahaṃ saṅghaṃ abhipūjayāmi, tamahaṃ saṅghaṃ sirasā namāmi.

to that Sangha I make offering; to that Sangha I bow my head.

ระตะนัตตะยัปปะณามะคาถา Ratanattayappaṇāmagāthā Verses in Salutation to the Triple Gem Chanted in the morning service after the three praises, sharing one invitation with the passage on urgency that follows it. pages 3–4 16 verses Sixteen verses of salutation, four each to the Buddha, the Dhamma and the Sangha, closing by dedicating the merit of having made them.

When chanted: Chanted in the morning service after the three praises, sharing one invitation with the passage on urgency that follows it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This is the first chant on these pages whose title the book actually prints, centred and in bold. It is also the first in metre rather than prose: where the praises before it accumulate clauses, these move in stanzas of four lines — three of description and one of response.

The verses are a composition rather than a canonical passage, and their vocabulary is more ornamented than the formulas that precede them: the Buddha as กะรุณามะหัณณะโว, a great ocean of compassion, the Dhamma as ปะทีโป วิยะ, like a lamp. The figures are the work of a poet drawing on the tradition rather than a text being quoted.

The three section labels inside this chant are editorial, added for this edition. The book separates the salutations by layout alone and prints no headings between them.

Meaning and purpose

Each of the three salutations is built the same way: three lines of description, then the same closing line with one word changed — วันทามิ พุทธัง, วันทามิ ธัมมัง, วันทามิ สังฆัง, I revere that Buddha, that Dhamma, that Sangha, อะหะมาทะเรนะ, with devotion. The repetition makes the three parallel without stating that they are, and a reciter arrives at the same act three times having come by three different roads.

The images are chosen to say what each one does. The Buddha is an ocean of compassion whose eye of knowledge is purified — capacity and sight. The Dhamma is a lamp: not the destination but what makes the way visible, and the verse then divides it into path, fruit and the Deathless — the practice, its results, and what lies beyond both. The Sangha is a field surpassing all fields, and those in it have seen peace and awakened after the Well-Gone One, followers rather than originators.

The last stanza changes register entirely. Having made the salutations, it asks that the merit of having made them clear away obstacles. This is a dedication, and it is why the chant sits where it does: the reverence just offered is not left as a feeling but turned into something with a use, so that the passage which follows can begin from a mind already settled.

The chant

As the book prints it: page 3 and page 4 →

Invitation

หันทะ มะยัง ระตะนัตตะยัปปะณามะคาถาโย เจวะ สังเวคะปะริกิตตะนะปาฐัญจะ ภะณามะ เส.

Handa mayaṃ ratanattayappaṇāma-gāthāyo ceva saṃvega-parikittana-pāṭhañca bhaṇāma se.

Now let us recite the verses in salutation to the Triple Gem, and the passage on spiritual urgency.

พุทโธ: Salutation to the Buddha

1

พุทโธ สุสุทโธ กะรุณามะหัณณะโว,

Buddho susuddho karuṇā-mahaṇṇavo,

The Buddha, utterly pure, a great ocean of compassion,

2

โยจจันตะสุทธัพพะระญาณะโลจะโน,

Yoccanta-suddhabbara-ñāṇa-locano,

whose eye of knowledge is wholly purified,

3

โลกัสสะ ปาปูปะกิเลสะฆาตะโก,

Lokassa pāpūpakilesa-ghātako,

destroyer of the world's evil and defilement:

4

วันทามิ พุทธัง อะหะมาทะเรนะ ตัง.

Vandāmi buddhaṃ ahamādarena taṃ.

I revere that Buddha with devotion.

page 4

ธัมโม: Salutation to the Dhamma

5

ธัมโม ปะทีโป วิยะ ตัสสะ สัตถุโน,

Dhammo padīpo viya tassa satthuno,

The Dhamma, like a lamp of that Teacher,

6

โย มัคคะปากามะตะเภทะภินนะโก,

Yo maggapākāmata-bheda-bhinnako,

divided into path, fruit and the Deathless,

7

โลกุตตะโร โย จะ ตะทัตถะทีปะโน,

Lokuttaro yo ca tadattha-dīpano,

transcendent, and that which points to its meaning:

8

วันทามิ ธัมมัง อะหะมาทะเรนะ ตัง.

Vandāmi dhammaṃ ahamādarena taṃ.

I revere that Dhamma with devotion.

สังโฆ: Salutation to the Sangha

9

สังโฆ สุเขตตาภ๎ยะติเขตตะสัญญิโต,

Saṅgho sukhettābhyatikhetta-saññito,

The Sangha, called a field of merit surpassing all fields,

10

โย ทิฏฐะสันโต สุคะตานุโพธะโก,

Yo diṭṭhasanto sugatānubodhako,

who have seen peace, awakening after the Well-Gone One,

11

โลลัปปะหีโน อะริโย สุเมธะโส,

Lolappahīno ariyo sumedhaso,

free of craving, noble and wise:

12

วันทามิ สังฆัง อะหะมาทะเรนะ ตัง.

Vandāmi saṅghaṃ ahamādarena taṃ.

I revere that Sangha with devotion.

อิจเจวะมะ: The Dedication

13

อิจเจวะเมกันตะภิปูชะเนยยะกัง,

Iccevamekantabhipūjaneyyakaṃ,

Thus this triple object, wholly worthy of offering,

14

วัตถุตตะยัง วันทะยะตาภิสังขะตัง,

Vatthuttayaṃ vandayatābhisaṅkhataṃ,

which I have honoured with reverence —

15

ปุญญัง มะยา ยัง มะมะ สัพพุปัททะวา,

Puññaṃ mayā yaṃ mama sabbupaddavā,

by whatever merit I have made, may all my obstacles

16

มา โหนตุ เว ตัสสะ ปะภาวะสิทธิยา.

Mā hontu ve tassa pabhāva-siddhiyā.

be no more, through the power of its accomplishment.

สังเวคะปะริกิตตะนะปาฐะ Saṃvegaparikittanapāṭha The Passage on Spiritual Urgency Chanted in the morning service directly after the verses of salutation, with which it shares a single invitation. pages 4–5 40 verses A long passage stating what the Buddha taught about suffering and impermanence, and why those reciting it have taken up the training.

When chanted: Chanted in the morning service directly after the verses of salutation, with which it shares a single invitation.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

สังเวคะ, saṃvega, has no comfortable English equivalent. It names the jolt of recognising that the situation is serious and that time is limited — not despair, which stops a person, but the thing that starts one. The title says the passage exists to bring that about, which is unusual: most chants say what they are about rather than what they are for.

The passage shares its invitation with the verses before it — one line on page 3 covers both — so the two are chanted as a single unbroken stretch, and this chant's own invitation is left empty in the file rather than duplicated.

Much of the wording is canonical and will be recognised: the statement of the first noble truth, the list of the five aggregates, and the formulas of impermanence and not-self. What the liturgy has done is set them in the first person plural and close them with a statement of the reciters' own position.

Meaning and purpose

The passage moves in three stages. First it establishes the situation: a Tathāgata has arisen and a Dhamma has been taught that leads out. Then it states what has been learned from it — birth, ageing and death are ทุกขา, suffering, and so is being joined to what is disliked, parted from what is liked, and not getting what one wants; in short, the five aggregates of clinging are suffering. The five are then named one by one, unhurried.

The second stage repeats those same five twice more, first as อะนิจจัง, impermanent, then as อะนัตตา, not-self — not one's own, not a self, not something a person finally is. The repetition is deliberate and slow. The passage is not arguing the point; it goes through the list item by item, in a way that gives the recognition time to land.

The third stage brings it home to the people chanting. เต มะยัง — all of us — are beset by birth, ageing and death and overcome by suffering; and then comes the line that turns the whole passage: perhaps an end to this whole mass of suffering might be found. Everything after it is consequence. It is because that possibility exists that the reciters have gone forth, live the holy life and have taken up the training, and the closing line asks that the life so taken up should lead where it was undertaken to lead.

It is chanted daily rather than studied because its work is not to establish anything new. It is a statement of position, made aloud every morning, that keeps the reason for the day's practice from quietly going missing.

The chant

As the book prints it: page 4 and page 5 →

1

อิธะ ตะถาคะโต โลเก อุปปันโน อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ,

Idha tathāgato loke uppanno arahaṃ sammāsambuddho,

Here a Tathāgata has arisen in the world, worthy and perfectly enlightened by himself,

2

ธัมโม จะ เทสิโต นิยยานิโก อุปะสะมิโก ปะรินิพพานิโก สัมโพธะคามี สุคะตัปปะเวทิโต,

Dhammo ca desito niyyāniko upasamiko parinibbāniko sambodhagāmī sugatappavedito,

and a Dhamma has been taught that leads out, brings peace, leads to final Nibbāna and to awakening, made known by the Well-Gone One.

3

มะยันตัง ธัมมัง สุต๎วา เอวัง ชานามะ,

Mayantaṃ dhammaṃ sutvā evaṃ jānāma,

Having heard that Dhamma, we know this:

4

ชาติปิ ทุกขา ชะราปิ ทุกขา มะระณัมปิ ทุกขัง,

Jātipi dukkhā jarāpi dukkhā maraṇampi dukkhaṃ,

birth is suffering, ageing is suffering, death is suffering,

5

โสกะปะริเทวะทุกขะโทมะนัสสุปายาสาปิ ทุกขา,

Soka-parideva-dukkha-domanassupāyāsāpi dukkhā,

sorrow, lamentation, pain, grief and despair are suffering,

6

อัปปิเยหิ สัมปะโยโค ทุกโข ปิเยหิ วิปปะโยโค ทุกโข ยัมปิจฉัง นะ ละภะติ ตัมปิ ทุกขัง,

Appiyehi sampayogo dukkho piyehi vippayogo dukkho yampicchaṃ na labhati tampi dukkhaṃ,

union with what is disliked is suffering, separation from what is liked is suffering, not getting what one wants is suffering,

7

สังขิตเตนะ ปัญจุปาทานักขันธา ทุกขา,

Saṅkhittena pañcupādānakkhandhā dukkhā,

in short, the five aggregates of clinging are suffering,

8

เสยยะถีทัง,

Seyyathīdaṃ,

namely:

9

รูปูปาทานักขันโธ,

Rūpūpādānakkhandho,

the form aggregate of clinging,

10

เวทะนูปาทานักขันโธ,

Vedanūpādānakkhandho,

the feeling aggregate of clinging,

11

สัญญูปาทานักขันโธ,

Saññūpādānakkhandho,

the perception aggregate of clinging,

12

สังขารูปาทานักขันโธ,

Saṅkhārūpādānakkhandho,

the formations aggregate of clinging,

13

วิญญาณูปาทานักขันโธ,

Viññāṇūpādānakkhandho,

the consciousness aggregate of clinging.

14

เยสัง ปะริญญายะ,

Yesaṃ pariññāya,

For the full understanding of these,

15

ธะระมาโน โส ภะคะวา,

Dharamāno so bhagavā,

the Blessed One, while still living,

16

เอวัง พะหุลัง สาวะเก วิเนติ,

Evaṃ bahulaṃ sāvake vineti,

often instructed his disciples in this way,

17

เอวัง ภาคา จะ ปะนัสสะ ภะคะวะโต สาวะเกสุ อะนุสาสะนี, พะหุลา ปะวัตตะติ,

Evaṃ bhāgā ca panassa bhagavato sāvakesu anusāsanī, bahulā pavattati,

and this was the greater part of his teaching among his disciples:

18

รูปัง อะนิจจัง,

Rūpaṃ aniccaṃ,

form is impermanent,

19

เวทะนา อะนิจจา,

Vedanā aniccā,

feeling is impermanent,

20

สัญญา อะนิจจา,

Saññā aniccā,

perception is impermanent,

21

สังขารา อะนิจจา,

Saṅkhārā aniccā,

formations are impermanent,

22

วิญญาณัง อะนิจจัง,

Viññāṇaṃ aniccaṃ,

consciousness is impermanent;

23

รูปัง อะนัตตา,

Rūpaṃ anattā,

form is not-self,

24

เวทะนา อะนัตตา,

Vedanā anattā,

feeling is not-self,

25

สัญญา อะนัตตา,

Saññā anattā,

perception is not-self,

26

สังขารา อะนัตตา,

Saṅkhārā anattā,

formations are not-self,

27

วิญญาณัง อะนัตตา,

Viññāṇaṃ anattā,

consciousness is not-self;

28

สัพเพ สังขารา อะนิจจา,

Sabbe saṅkhārā aniccā,

all formations are impermanent,

29

สัพเพ ธัมมา อะนัตตาติ,

Sabbe dhammā anattāti,

all things are not-self.

30

เต มะยัง,

Te mayaṃ,

All of us,

page 5

31

โอติณณาม๎หะ ชาติยา ชะรามะระเณนะ,

Otiṇṇāmha jātiyā jarāmaraṇena,

are beset by birth, by ageing and death,

32

โสเกหิ ปะริเทเวหิ ทุกเขหิ โทมะนัสเสหิ อุปายาเสหิ,

Sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi,

by sorrow, lamentation, pain, grief and despair,

33

ทุกโขติณณา ทุกขะปะเรตา,

Dukkhotiṇṇā dukkhaparetā,

beset by suffering, overcome by suffering.

34

อัปเปวะ นามิมัสสะ เกวะลัสสะ ทุกขักขันธัสสะ อันตะกิริยา ปัญญาเยถาติ,

Appeva nāmimassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyā paññāyethāti,

Perhaps an end to this whole mass of suffering might be found.

35

จิระปะรินิพพุตัมปิ ตัง ภะคะวันตัง อุททิสสะ อะระหันตัง สัมมาสัมพุทธัง,

Cira-parinibbutampi taṃ bhagavantaṃ uddissa arahantaṃ sammāsambuddhaṃ,

Dedicated to that Blessed One, worthy and perfectly enlightened, though long since attained to final Nibbāna,

36

สัทธา อะคารัส๎มา อะนะคาริยัง ปัพพะชิตา,

Saddhā agārasmā anagāriyaṃ pabbajitā,

we have gone forth in faith from home into homelessness,

37

ตัส๎มิง ภะคะวะติ พ๎รัห๎มะจะริยัง จะรามะ,

Tasmiṃ bhagavati brahmacariyaṃ carāma,

and live the holy life under that Blessed One,

38

ภิกขูนัง สิกขาสาชีวะสะมาปันนา,

Bhikkhūnaṃ sikkhāsājīva-samāpannā,

having taken up the training and livelihood of the bhikkhus.

39

ตัง โน พ๎รัห๎มะจะริยัง,

Taṃ no brahmacariyaṃ,

May this holy life of ours

40

อิมัสสะ เกวะลัสสะ ทุกขักขันธัสสะ อันตะกิริยายะ สังวัตตะตูติ.

Imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyāya saṃvattatūti.

lead to the ending of this whole mass of suffering.

ตังขะณิกะปัจจะเวกขะณะปาโฐ Taṅkhaṇikapaccavekkhaṇapāṭho The Reflection at the Moment of Use Chanted in the morning service, and used again by monastics at the moment a requisite is actually taken up. pages 6–7 18 verses Four reflections on the four requisites — robe, almsfood, lodging and medicine — each stating the proper reason for using it.

When chanted: Chanted in the morning service, and used again by monastics at the moment a requisite is actually taken up.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Unlike the chants around it, this one carries a reference printed in the book itself — นัย ม. มู ๑๒/๑๓-๘ — so its source is the book's own, and nothing has been attributed on top of it.

ตังขะณิกะ means at that moment, and the title is doing real work. This is not a reflection on requisites in general but one made at the instant of use: while putting on the robe, before eating, on entering the lodging, when taking medicine. Chanting it in the morning rehearses a form meant to be used again during the day.

The four section labels are editorial, added for this edition. The book separates the reflections by a blank line only and prints no headings between them.

Meaning and purpose

Each of the four opens the same way — ปะฏิสังขา โยนิโส, reflecting wisely — then names its requisite and gives its purposes. The construction that follows is the important one: ยาวะเทวะ, only so far as, for just this much and no more. The robe is for warding off cold and heat and the touch of gadflies, mosquitoes, wind, sun and creeping things, and for covering the body. A limit is set before a use is granted.

The purposes given are deliberately modest and physical. Nothing is said about the quality of the robe, the taste of the food or the comfort of the lodging; the reflections name only what the requisite is needed for. The effect is to leave the thing in use while removing the reasons for wanting a better one, without requiring the practitioner to go without.

This is why it survives as a daily chant rather than a rule. A rule can be kept while the wanting continues underneath it; a reflection made at the moment of use puts the question in the middle of the act itself, where it can actually be answered. Recited by an assembly each morning, it keeps the form ready for the occasions during the day when it is meant to be used.

The chant

As the book prints it: page 6 and page 7 →

Invitation

หันทะ มะยัง ตังขะณิกะปัจจะเวกขะณะปาฐัง ภะณามะ เส.

Handa mayaṃ taṅkhaṇika-paccavekkhaṇa-pāṭhaṃ bhaṇāma se.

Now let us recite the reflection made at the moment of use.

จีวะรัง: The Robe

1

ปะฏิสังขา โยนิโส จีวะรัง ปะฏิเสวามิ,

Paṭisaṅkhā yoniso cīvaraṃ paṭisevāmi,

Reflecting wisely, I use the robe:

2

ยาวะเทวะ สีตัสสะ ปะฏิฆาตายะ,

Yāvadeva sītassa paṭighātāya,

only to ward off cold,

3

อุณ๎หัสสะ ปะฏิฆาตายะ,

Uṇhassa paṭighātāya,

to ward off heat,

4

ฑังสะมะกะสะวาตาตะปะสิริงสะปะสัมผัสสานัง ปะฏิฆาตายะ,

Ḍaṃsa-makasa-vātātapa-siriṃsapa-samphassānaṃ paṭighātāya,

to ward off the touch of gadflies, mosquitoes, wind, sun and creeping things,

5

ยาวะเทวะ หิริโกปินะปะฏิจฉาทะนัตถัง

Yāvadeva hirikopina-paṭicchādanatthaṃ

and only for the sake of modesty.

ปิณฑะปาตัง: The Almsfood

6

ปะฏิสังขา โยนิโส ปิณฑะปาตัง ปะฏิเสวามิ,

Paṭisaṅkhā yoniso piṇḍapātaṃ paṭisevāmi,

Reflecting wisely, I use the almsfood:

7

เนวะ ท๎วายะ นะ มะทายะ นะ มัณฑะนายะ นะ วิภูสะนายะ,

Neva davāya na madāya na maṇḍanāya na vibhūsanāya,

not for fun, not for indulgence, not for beautifying, not for adornment,

8

ยาวะเทวะ อิมัสสะ กายัสสะ ฐิติยา ยาปะนายะ วิหิงสุปะระติยา พ๎รัห๎มะจะริยานุคคะหายะ,

Yāvadeva imassa kāyassa ṭhitiyā yāpanāya vihiṃsuparatiyā brahmacariyānuggahāya,

but only for the maintenance and nourishment of this body, to keep it from harm, and to support the holy life,

9

อิติ ปุราณัญจะ เวทะนัง ปะฏิหังขามิ นะวัญจะ เวทะนัง นะ อุปปาเทสสามิ,

Iti purāṇañca vedanaṃ paṭihaṅkhāmi navañca vedanaṃ na uppādessāmi,

thinking: thus I shall put an end to old feeling and not give rise to new,

10

ยาต๎รา จะ เม ภะวิสสะติ อะนะวัชชะตา จะ ผาสุวิหาโร จาติ.

Yātrā ca me bhavissati anavajjatā ca phāsuvihāro cāti.

and I shall have sustenance, blamelessness and a comfortable abiding.

เสนาสะนัง: The Lodging

11

ปะฏิสังขา โยนิโส เสนาสะนัง ปะฏิเสวามิ,

Paṭisaṅkhā yoniso senāsanaṃ paṭisevāmi,

Reflecting wisely, I use the lodging:

12

ยาวะเทวะ สีตัสสะ ปะฏิฆาตายะ,

Yāvadeva sītassa paṭighātāya,

only to ward off cold,

13

อุณ๎หัสสะ ปะฏิฆาตายะ,

Uṇhassa paṭighātāya,

to ward off heat,

14

ฑังสะมะกะสะวาตาตะปะสิริงสะปะสัมผัสสานัง ปะฏิฆาตายะ,

Ḍaṃsa-makasa-vātātapa-siriṃsapa-samphassānaṃ paṭighātāya,

to ward off the touch of gadflies, mosquitoes, wind, sun and creeping things,

page 7

15

ยาวะเทวะ อุตุปะริสสะยะวิโนทะนัง ปะฏิสัลลานารามัตถัง.

Yāvadeva utuparissaya-vinodanaṃ paṭisallānārāmatthaṃ.

and only to remove the danger of the seasons and for the enjoyment of seclusion.

คิลานะปัจจะยะ: The Medicine

16

ปะฏิสังขา โยนิโส คิลานะปัจจะยะเภสัชชะปะริกขารัง ปะฏิเสวามิ,

Paṭisaṅkhā yoniso gilānapaccaya-bhesajja-parikkhāraṃ paṭisevāmi,

Reflecting wisely, I use medicinal requisites for the sick:

17

ยาวะเทวะ อุปปันนานัง เวยยาพาธิกานัง เวทะนานัง ปะฏิฆาตายะ,

Yāvadeva uppannānaṃ veyyābādhikānaṃ vedanānaṃ paṭighātāya,

only to ward off painful feelings that have arisen,

18

อัพ๎ยาปัชฌะปะระมะตายาติ ฯ

Abyāpajjha-paramatāyāti.

and for the greatest freedom from affliction.

ปัตติทานะคาถา Pattidānagāthā The Verses for Sharing Merit Chanted at the very end of the morning service, after which the book marks the service complete. pages 7–8 21 verses Verses sharing the merit of the service with the devas and with all beings, closing in a blessing on the Dhamma, the Sangha, the rains and those who rule.

When chanted: Chanted at the very end of the morning service, after which the book marks the service complete.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

ปัตติทานะ is the giving over of merit — puñña, the good accumulated by an action. The tradition holds that merit is not spent by being shared, so a service ends by handing on what it has just made rather than by keeping it. Almost every formal chanting in this book closes with some form of this.

It is the last chant of the morning service, and the book says so on the page: below the final verse it prints จบพิธีทำวัตรเช้า, centred and bold. That line closes the whole service rather than this chant, so it has no field here and is kept in the page note.

The chant falls into two movements of different character, and the second begins at ฐาตุ จิรัง. No Thai rendering is printed, so the chant stands at the Pali and an English translation written for this edition.

Meaning and purpose

The first movement addresses the devas of the place — those dwelling in the stupa, the dwelling and the Bodhi enclosure, here and there — and what is offered them is ธัมมะทาเนนะ, the gift of Dhamma. Not goods, and not praise: the merit of the service just completed. What is asked in return is modest, that they bring safety within the monastery.

It then widens in a deliberate order, and the order is the argument. Elder, middling and newly ordained bhikkhus; then monastery helpers, donors and lay followers; then villages, lands, towns and their rulers; then all living beings; and finally the four ways of being born — from the womb, from eggs, from moisture, or spontaneously arisen. By the end nothing that lives has been left outside the sentence.

The closing movement stops sharing and starts blessing, and it asks for ordinary conditions rather than spiritual ones: that the Dhamma stand long and the Sangha be united, that rain fall in season and the earth come to plenty, and that rulers protect their people as a mother and father protect their own child. This is why the chant is kept for the end. A service that closed on its own praise would finish facing inward; this one finishes by turning what was made in the room outward, to the weather and the government and everyone not present.

The chant

As the book prints it: page 7 and page 8 →

Invitation

หันทะ มะยัง ปัตติทานะคาถาโย ภะณามะ เส.

Handa mayaṃ pattidāna-gāthāyo bhaṇāma se.

Now let us recite the verses for sharing merit.

1

ยา เทวะตา สันติ วิหาระวาสินี,

Yā devatā santi vihāravāsinī,

Whatever devas dwell in this monastery,

2

ถูเป ฆะเร โพธิฆะเร ตะหิง ตะหิง,

Thūpe ghare bodhighare tahiṃ tahiṃ,

in the stupa, the dwelling, the Bodhi enclosure, here and there,

3

ตา ธัมมะทาเนนะ ภะวันตุ ปูชิตา,

Tā dhammadānena bhavantu pūjitā,

may they be honoured with the gift of Dhamma,

4

โสตถิง กะโรนเตธะ วิหาระมัณฑะเล,

Sotthiṃ karontedha vihāramaṇḍale,

and bring safety here within this monastery.

5

เถรา จะ มัชฌา นะวะกา จะ ภิกขะโว,

Therā ca majjhā navakā ca bhikkhavo,

Elder, middling and newly ordained bhikkhus,

6

สารามิกา ทานะปะตี อุปาสะกา,

Sārāmikā dānapatī upāsakā,

monastery helpers, donors and lay followers,

7

คามา จะ เทสา นิคะมา จะ อิสสะรา,

Gāmā ca desā nigamā ca issarā,

villages, lands, towns and their rulers —

8

สัปปาณะภูตา สุขิตา ภะวันตุ เต,

Sappāṇabhūtā sukhitā bhavantu te,

may all living beings be happy.

9

ชะลาพุชา เยปิ จะ อัณฑะสัมภะวา,

Jalābujā yepi ca aṇḍasambhavā,

Those born from the womb, and those born from eggs,

10

สังเสทะชาตา อะถะโวปะปาติกา,

Saṃsedajātā athavopapātikā,

born of moisture, or spontaneously arisen,

11

นิยยานิกัง ธัมมะวะรัง ปะฏิจจะ เต,

Niyyānikaṃ dhammavaraṃ paṭicca te,

depending on the excellent Dhamma that leads out,

12

สัพเพปิ ทุกขัสสะ กะโรนตุ สังขะยัง.

Sabbepi dukkhassa karontu saṅkhayaṃ.

may they all bring about the ending of suffering.

ฐาตุ จิรัง: The Closing Blessing

13

ฐาตุ จิรัง สะตัง ธัมโม ธัมมัทธะรา จะ ปุคคะลา

Ṭhātu ciraṃ sataṃ dhammo dhammaddharā ca puggalā

May the Dhamma of the good stand long, and those who uphold it,

14

สังโฆ โหตุ สะมัคโค วะ อัตถายะ จะ หิตายะ จะ

Saṅgho hotu samaggo va atthāya ca hitāya ca

may the Sangha be united, for welfare and for benefit,

15

อัมเห รักขะตุ สัทธัมโม สัพเพปิ ธัมมะจาริโน

Amhe rakkhatu saddhammo sabbepi dhammacārino

may the true Dhamma protect us, and all who walk in Dhamma,

page 8

16

วุฑฒิง สัมปาปุเณยยามะ ธัมเม อะริยัปปะเวทิเต

Vuḍḍhiṃ sampāpuṇeyyāma dhamme ariyappavedite

may we attain growth in the Dhamma made known by the Noble Ones.

17

ปะสันนา โหนตุ สัพเพปิ ปาณิโน พุทธะสาสะเน

Pasannā hontu sabbepi pāṇino buddhasāsane

May all living beings have faith in the Buddha's teaching,

18

สัมมา ธารัง ปะเวจฉันโต กาเล เทโว ปะวัสสะตุ

Sammā dhāraṃ pavecchanto kāle devo pavassatu

may the rain god send down showers in season,

19

วุฑฒิภาวายะ สัตตานัง สะมิทธัง เนตุ เมทะนิง

Vuḍḍhibhāvāya sattānaṃ samiddhaṃ netu medaniṃ

and bring the earth to plenty for the growth of beings.

20

มาตาปิตา จะ อัต๎ระชัง นิจจัง รักขันติ ปุตตะกัง

Mātāpitā ca atrajaṃ niccaṃ rakkhanti puttakaṃ

As mother and father ever protect their own child,

21

เอวัง ธัมเมนะ ราชาโน ปะชัง รักขันตุ สัพพะทา.

Evaṃ dhammena rājāno pajaṃ rakkhantu sabbadā.

so may rulers ever protect their people by Dhamma.

The Passage on Spiritual Urgency — lay chanters' version Chanted by lay people in place of the closing lines of the passage on urgency, which are phrased for those who have gone forth. page 8 6 verses The closing of the passage on urgency, reworded for lay chanters who have gone for refuge rather than gone forth.

When chanted: Chanted by lay people in place of the closing lines of the passage on urgency, which are phrased for those who have gone forth.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This is a variant rather than a chant of its own. The book prints it not among the chants but inside the explanatory section on the morning service, alongside notes on which words lay chanters substitute.

It exists because the parent passage ends in words only a monastic can say honestly. Its closing lines describe having gone forth from home into homelessness and having taken up the training and livelihood of the bhikkhus — a description of a life, not a wish. A lay chanter reciting them would be describing somebody else.

The book prints no Thai rendering and no title for it. The title and identifier used in this app are the app's own.

Meaning and purpose

The substitution is precise. Where the monastic version has the reciters going forth for the sake of the Blessed One, this has them going to him for refuge, and to the Dhamma and the Bhikkhu Sangha with him. Refuge is available to anyone; going forth is not. Everything else in the sentence is left standing.

The phrase that carries the change is ยะถาสัตติ ยะถาพะลัง, as far as ability and strength allow. It is not a lowering of the standard but a statement of scope, and it is what makes the sentence sayable by someone with a household, work and obligations that a monastic does not have.

The last line is then identical to the monastic one, word for word: that this practice lead to the ending of this whole mass of suffering. That is the point of printing the variant at all. What is adjusted is the description of the life; the aim it is pointed at is not adjusted, and the book takes some trouble to show that it is not.

The chant

As the book prints it: page 8 →

1

จิระปะรินิพพุตัมปิ ตัง ภะคะวันตัง สะระณัง คะโต,

Cira-parinibbutampi taṃ bhagavantaṃ saraṇaṃ gato,

Having gone for refuge to that Blessed One, though long since attained to final Nibbāna,

2

ธัมมัญจะ ภิกขุสังฆัญจะ ตัสสะ ภะคะวะโต สาสะนัง,

Dhammañca bhikkhusaṅghañca tassa bhagavato sāsanaṃ,

and to the Dhamma and the Bhikkhu Sangha, the teaching of that Blessed One,

3

ยะถาสัตติ ยะถาพะลัง มะนะสิกะโรมะ,

Yathāsatti yathābalaṃ manasikaroma,

we attend to it as far as our ability and strength allow,

4

อะนุปะฏิปัชชามะ,

Anupaṭipajjāma,

and practise accordingly.

5

สา สา โน ปะฏิปัตติ,

Sā sā no paṭipatti,

May that practice of ours

6

อิมัสสะ เกวะลัสสะ ทุกขักขันธัสสะ อันตะกิริยายะ สังวัตตะตูติ.

Imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyāya saṃvattatūti.

lead to the ending of this whole mass of suffering.

The Elaborate Invitation to Revere the Triple Gem Spoken by the leader in place of the ordinary invitation on observance days (วันธรรมสวนะ) and on Sundays. page 9 18 verses The long form of the opening invitation, used on observance days, which stops to explain why an image of the Buddha stands where the offerings are placed.

When chanted: Spoken by the leader in place of the ordinary invitation on observance days (วันธรรมสวนะ) and on Sundays.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This is the พิสดาร, the elaborate, form of an invitation whose ordinary form stands earlier in the book. The two open with the same words and then part company, and they are kept as two chants here rather than merged.

What makes it elaborate is not ornament but explanation. The short form goes from refuge to offering in a handful of clauses. This one takes eighteen, because between those two points it stops to give an account of the shrine that the offering is being made at.

It is unusual in naming its own object. The image is identified as one made and established by a named prince, dedicated to the Blessed One, which ties the text to a particular hall rather than to chanting in general. The book prints it in Pali only, and the verse divisions here follow the printed commas, as the book itself instructs elsewhere.

Meaning and purpose

The opening clauses establish a line of descent: the Blessed One to whom we have gone for refuge, for whose sake we have gone forth, who is our teacher, in whose Dhamma we delight. Then a clause that is more candid than it first appears — this Dhamma and Discipline is still carried on, in one way or another, even to this day. The qualification is not smoothed over. Transmission has been uneven, and the chant says so.

The middle explains the shrine, and it does so as a chain of permissions. Out of compassion for later generations the Blessed One allowed a shrine to be established after his passing; on the strength of that permission this image was made; and its purpose is then stated exactly — solely so that, seeing it and calling him to mind, one may gain confidence and a sense of urgency, and on that account fulfil the right practice. The image is described as an aid to recollection, and nothing more is claimed for it.

Only after all that does the chant do what the short form does in a line: offerings placed on the lion-throne, homage paid, and the assembly handed on to the preliminary salutation. That order is the reason it is kept for observance days. On a day when people come who may not come often, the room raises an obvious question about what the image is for, and this invitation answers it before anyone is asked to bow to it.

The chant

As the book prints it: page 9 →

1

ยะมัมหะ โข มะยัง ภะคะวันตัง สะระณัง คะตา,

yamamha kho mayaṃ bhagavantaṃ saraṇaṃ gatā,

The Blessed One to whom we have gone for refuge,

2

อุททิสสะ ปัพพะชิตา โย โน ภะคะวา สัตถา,

uddissa pabbajitā yo no bhagavā satthā,

for whose sake we have gone forth, who is our Teacher,

3

ยัสสะ จะ มะยัง ภะคะวะโต ธัมมัง โรเจมะ,

yassa ca mayaṃ bhagavato dhammaṃ rocema,

and in whose Dhamma we delight -

4

ตัสสะ โข ปะนะ ภะคะวะโต โลเกกุตตะมะสัตถุภูตัสสะ,

tassa kho pana bhagavato lokekuttamasatthubhūtassa,

that Blessed One, being the supreme teacher in the world,

5

สัพพะทุกขูกะสะมะปะรินิพพานายะ ธัมมัง เทสะยะโต,

sabbadukkhūkasamaparinibbānāya dhammaṃ desayato,

who taught the Dhamma for the stilling of all suffering and for final liberation -

6

อะยัง ธัมมะวินะโย ยาวัชชะตะนาปิ ยะถากะถัญจิ อานิยะติ ปะวัตติยะติ,

ayaṃ dhammavinayo yāvajjatanāpi yathākathañci āniyati pavattiyati,

this Dhamma and Discipline is still carried on, in one way or another, even to this day.

7

ตาทิเส ธัมเม ปะสาทูปะจารายะ,

tādise dhamme pasādūpacārāya,

For the growing of confidence in such a Dhamma,

8

เตนะ ภะคะวะตา ปัจฉิมาชะนะตานุกัมปัง ปะฏิจจะ อัตตะโน อัจจะเยนะ ถูปะปะติฏฐาปะนัง อะนุมะตัง,

tena bhagavatā pacchimājanatānukampaṃ paṭicca attano accayena thūpapatiṭṭhāpanaṃ anumataṃ,

the Blessed One, out of compassion for later generations, permitted the establishing of a shrine after his passing.

9

ตัง โข ปะนะ ภะคะวะโต อะนุมะติง อุปาทายะ,

taṃ kho pana bhagavato anumatiṃ upādāya,

Taking up that permission of the Blessed One,

10

อะยัง ปะฏิมา มะหาสุระสิงหะนาเทนะ ปะวะระราเชนะ ตัง ภะคะวันตัง อุททิสสะ กะตา ปะติฏฐาปิตา,

ayaṃ paṭimā mahāsurasīhanādena pavararājena taṃ bhagavantaṃ uddissa katā patiṭṭhāpitā,

this image was made and established by the noble prince Mahāsurasīhanāda, dedicated to that Blessed One,

11

ยาวะเทวะ ทัสสะเนนะ ตัง ภะคะวันตัง อะนุสสะริตวา ปะสาทะสังเวคะปะฏิลาภายะ เจวะ,

yāvadeva dassanena taṃ bhagavantaṃ anussaritvā pasādasaṃvegapaṭilābhāya ceva,

solely so that, seeing it and calling that Blessed One to mind, one may gain confidence and a sense of urgency,

12

ตัปปัจจะยา สัมมาปะฏิปัตติปะริปูระณัตถายะ จะ,

tappaccayā sammāpaṭipattiparipūraṇatthāya ca,

and, on that account, may fulfil the right practice.

13

มะยัญจัมหะ อิมัง ฐานัง สัมปัตตา,

mayañcamha imaṃ ṭhānaṃ sampattā,

And we, having arrived at this place,

14

อิเม สักกาเร อิมัส๎มิง สีหาสะเน อาโรเปต๎วา,

ime sakkāre imasmiṃ sīhāsane āropetvā,

having placed these offerings upon this lion-throne,

15

ตัสสะ ภะคะวะโต สุจิระปะรินิพพุตัสสาปิ สะโต,

tassa bhagavato suciraparinibbutassāpi sato,

to that Blessed One, though he attained final Nibbāna long ago,

16

สักการัง กะริต๎วา อะภิวาทะนัง กะริมหา,

sakkāraṃ karitvā abhivādanaṃ karimhā,

have made our offering and paid our homage.

17

หันทะทานิ มะยัง ตัง ภะคะวันตัง วาจายะ อะภิถุตุง,

handadāni mayaṃ taṃ bhagavantaṃ vācāya abhithutuṃ,

Now, to praise that Blessed One in speech,

18

ปุพพะภาคะนะมะการัง กะโรมะ เส.

pubbabhāganamakāraṃ karoma se.

let us make the preliminary salutation.

คำประกาศอุโบสถ kam bprà-gàat u-boo-sòt The Announcement of the Uposatha Spoken on the observance day before the precepts are requested, to tell the assembly what day it is and what is about to be undertaken. page 10 5 verses The announcement made before the eight precepts are undertaken, stating that today is an observance day and calling those present to keep it.

When chanted: Spoken on the observance day before the precepts are requested, to tell the assembly what day it is and what is about to be undertaken.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

อุโบสถ, Uposatha, is the observance day that falls at the quarters of the lunar month. On it lay people may undertake eight precepts rather than the usual five, for one night and one day, and spend the day at the monastery hearing the Dhamma. This passage is the announcement made before any of that begins.

The Thai printed with it is not a translation. The book sets the whole Pali as one block and the whole คำแปล as another, and the Thai is a free and much expanded rendering — it opens with a preamble that has no Pali behind it at all, and where the Pali says only that each abstention should be made the object of the mind, the Thai spells out all eight of them one by one. The pairing of Pali units to Thai chunks in this edition was made by meaning rather than by line.

The two layers also sit on different pages: all the Pali is on page 10, while the Thai runs over onto page 11.

Meaning and purpose

The first line does something no other chant in this part of the book does — it states the date. Today is the fifteenth day of the lunar fortnight. The observance is fixed to the calendar rather than to inclination, and saying the date aloud is what separates this day from the one before it.

The second and third lines give the reason and then the invitation: such a day is the time appointed by the Buddha for hearing the Dhamma, and for that same purpose the time of the Uposatha for laymen and laywomen; come then, let all of us gathered here keep it for this night and this day. The period is bounded on purpose. What is being proposed is a day, not a change of life.

The fourth line is the method — mark out the period, make each abstention the object of the mind, keep the mind undistracted — and the fifth is the sentence people remember: for to us who have reached such an Uposatha as this, may our life not be barren of fruit. That is why the announcement is made at all. It puts an ordinary day on the record as one that could be spent or used.

The chant

As the book prints it: page 10 →

1

อัชชะ โภนโต ปักขัสสะ ปัณณะระสี ทิวะโส

ajja bhonto pakkhassa paṇṇarasī divaso

ข้าพเจ้าขอประกาศเริ่มเรื่อง ในการที่จะได้รักษาอุโบสถ ให้สาธุชนทราบทั่วกัน ก่อนแต่สมาทาน ณ บัดนี้ วันนี้เป็นปัณณรสีดิถีที่ 15 แห่งปักษ์

kâa-pá-jâo kɔ̌ɔ bprà-gàat rə̂əm rʉ̂aŋ nai gaan tîi jà dâai rák-sǎa ù-boo-sòt hâi sǎa-tú-chon sâap tûa-gan gɔ̀ɔn dtɛ̀ɛ sà-maa-taan ná bàt-níi wan-níi bpen bpan-ná-rá-sǐi dì-tǐi tîi sìp-hâa hɛ̀ŋ bpàk

Venerable sirs, today is the fifteenth day of the lunar fortnight.

2

เอวะรูโป โข โภนโต ทิวะโส, พุทเธนะ ภะคะวะตา ปัญญัตตัสสะ ธัมมัสสะวะนัสสะ เจวะ ตะทัตถายะ อุปาสะกะอุปาสิกานัง อุโปสะถัสสะ จะ กาโล โหติ,

evarūpo kho bhonto divaso, buddhena bhagavatā paññattassa dhammassavanassa ceva tadatthāya upāsaka-upāsikānaṃ uposathassa ca kālo hoti,

ก็แลมีนิยมเช่นนี้ เป็นกาลที่สาธุชนทั้งอุบาสกอุบาสิกาจะได้ฟังธรรม และรักษาอุโบสถพร้อมด้วยองค์ 8 ประการ เพื่อประโยชน์แก่การฟังธรรมนั้น

gɔ̂ɔ lɛɛ mii ní-yom chên-níi bpen gaan tîi sǎa-tú-chon táŋ ù-baa-sòk ù-baa-sì-gaa jà dâai faŋ tam lɛ́ rák-sǎa ù-boo-sòt prɔ́ɔm dûai oŋ bpɛ̀ɛt bprà-gaan pʉ̂a bprà-yòot gɛ̀ɛ gaan faŋ tam nán

Such a day as this, venerable sirs, is the time appointed by the Buddha, the Blessed One, for the hearing of the Dhamma, and for that same purpose the time of the Uposatha for laymen and laywomen.

3

หันทะ มะยัง โภนโต สัพเพ อิธะ สะมาคะตา ตัสสะ ภะคะวะโต ธัมมานุธัมมะปะฏิปัตติยา ปูชะนัตถายะ อิมัญจะ รัตติง อิมัญจะ ทิวะสัง อุโปสะถัง อุปะวะสิสสามาติ,

handa mayaṃ bhonto sabbe idha samāgatā tassa bhagavato dhammānudhammapaṭipattiyā pūjanatthāya imañca rattiṃ imañca divasaṃ uposathaṃ upavasissāmāti,

บัดนี้ ขอกุศลอันยิ่งใหญ่ คือ ตั้งจิตสมาทานองค์ 8 ประการแห่งอุโบสถนั้น จงเกิดมีแก่สาธุชนทั้งหลายซึ่งมาประชุมพร้อมกัน ณ ที่นี้

bàt-níi kɔ̌ɔ gù-sǒn an yîŋ-yài kʉʉ dtâŋ jìt sà-maa-taan oŋ bpɛ̀ɛt bprà-gaan hɛ̀ŋ ù-boo-sòt nán joŋ gə̀ət mii gɛ̀ɛ sǎa-tú-chon táŋ-lǎai sʉ̂ŋ maa bprà-chum prɔ́ɔm-gan ná tîi-níi

Come then, venerable sirs, let all of us gathered here, in honour of that Blessed One and by practice in accordance with the Dhamma, keep the Uposatha for this night and this day.

4

กาละปะริจเฉทัง กัต๎วา ตัง ตัง เวระมะณิง อารัมมะณัง กะริต๎วา อะวิกขิตตะจิตตา หุต๎วา สักกัจจัง อุโปสะถัง สะมาทิเยยยามะ.

kālaparicchedaṃ katvā taṃ taṃ veramaṇiṃ ārammaṇaṃ karitvā avikkhittacittā hutvā sakkaccaṃ uposathaṃ samādiyeyyāma.

จงตั้งจิตคิดกำหนดกาลว่า จะรักษาอุโบสถสิ้นราตรีและวันนี้ จงทำความเว้นจากโทษนั้น ๆ ให้เป็นอารมณ์ คือ เว้นจากการฆ่าสัตว์ 1 เว้นจากลักทรัพย์ 1 เว้นจากกรรมอันเป็นข้าศึกแก่พรหมจรรย์ 1 เว้นจากพูดเท็จ 1 เว้นจากดื่มน้ำเมาคือสุราและเมรัย 1 เว้นจากบริโภคอาหารในเวลาวิกาล ตั้งแต่เที่ยงแล้วไป 1 เว้นจากฟ้อนรำขับร้องประโคมดนตรีและดูการเล่นอันเป็นข้าศึกแก่กุศล และทัดทรงประดับตกแต่งร่างกายด้วยระเบียบดอกไม้ของหอมเครื่องย้อมเครื่องทา 1 เว้นจากที่นอนสูงและที่นอนใหญ่ ภายในยัดด้วยนุ่นและสำลี 1 ฉะนี้ อย่าให้จิตฟุ้งซ่านส่งไปที่อื่น จงสมาทานองค์ 5 ประการนั้นโดยเคารพ เพื่อจะบูชาสมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น ด้วยธรรมานุธรรมปฏิบัติ ตามกำลังของคฤหัสถ์ทั้งหลาย

joŋ dtâŋ jìt kít gam-nòt gaan wâa jà rák-sǎa ù-boo-sòt sîn raa-dtrii lɛ́ wan-níi joŋ tam kwaam wén jàak tôot nán-nán hâi bpen aa-rom kʉʉ wén jàak gaan kâa sàt nʉ̀ŋ wén jàak lák sáp nʉ̀ŋ wén jàak gam an bpen kâa-sʉ̀k gɛ̀ɛ prom-má-jan nʉ̀ŋ wén jàak pûut tét nʉ̀ŋ wén jàak dʉ̀ʉm nám-mao kʉʉ sù-raa lɛ́ mee-rai nʉ̀ŋ wén jàak bɔɔ-rí-pôok aa-hǎan nai wee-laa wí-gaan dtâŋ-dtɛ̀ɛ tîaŋ lɛ́ɛo bpai nʉ̀ŋ wén jàak fɔ́ɔn-ram kàp-rɔ́ɔŋ bprà-koom don-dtrii lɛ́ duu gaan-lên an bpen kâa-sʉ̀k gɛ̀ɛ gù-sǒn lɛ́ tát-soŋ bprà-dàp dtòk-dtɛ̀ŋ râaŋ-gaai dûai rá-bìap dɔ̀ɔk-máai kɔ̌ɔŋ-hɔ̌ɔm krʉ̂aŋ-yɔ́ɔm krʉ̂aŋ-taa nʉ̀ŋ wén jàak tîi-nɔɔn sǔuŋ lɛ́ tîi-nɔɔn yài paai-nai yát dûai nûn lɛ́ sǎm-lii nʉ̀ŋ chà-níi yàa hâi jìt fúŋ-sâan sòŋ bpai tîi-ʉ̀ʉn joŋ sà-maa-taan oŋ hâa bprà-gaan nán dooi kao-róp pʉ̂a jà buu-chaa sǒm-dèt prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo prá-oŋ nán dûai tam-maa-nú-tam-bpà-dtì-bàt dtaam gam-laŋ kɔ̌ɔŋ ká-rʉ́-hàt táŋ-lǎai

Having marked out the period of time, and having made each several abstention the object of the mind, with minds undistracted let us respectfully undertake the Uposatha.

5

อีทิสัง หิ อุโปสะถัง สัมปัตตานัง อัมหากัง ชีวิตัง มา นิรัตถะกัง โหตุ.

īdisaṃ hi uposathaṃ sampattānaṃ amhākaṃ jīvitaṃ mā niratthakaṃ hotu.

ชีวิตของเราทั้งหลายที่ได้ดำรงมาจนถึงวันอุโบสถเช่นนี้ อย่าให้ล่วงไปเปล่าปราศจากประโยชน์เลย

chii-wít kɔ̌ɔŋ rao táŋ-lǎai tîi dâai dam-roŋ maa jon-tʉ̌ŋ wan ù-boo-sòt chên-níi yàa hâi lûaŋ bpai bplàao bpràat-sà-jàak bprà-yòot ləəi

For to us who have reached such an Uposatha as this, may our life not be barren of fruit.

คำอาราธนาอุโบสถศีล kam aa-râat-tá-naa u-boo-sòt-sǐin The Request for the Uposatha Precepts Spoken by the lay assembly on the observance day, after the announcement and before the precepts are administered. page 11 3 verses The request made to a monk for the eight-factored Uposatha together with the Three Refuges, spoken three times.

When chanted: Spoken by the lay assembly on the observance day, after the announcement and before the precepts are administered.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

คำอาราธนา means a request or an invitation, and the word sets out the shape of what happens next. Precepts in this tradition are not handed down unasked. Someone who wants them asks a monk for them, and only then are they given, line by line, to be repeated.

What is asked for is one thing in two parts: the Uposatha อัฏฐังคะสะมันนาคะตัง, endowed with eight factors, ติสะระเณนะ สะหะ, together with the Three Refuges. Refuge and precepts are requested in a single breath rather than as two transactions.

All three repetitions are printed in full. The book does not shorten the second and third, and neither does this edition. It is printed in Pali only, so the English is a working translation made here rather than the book's.

Meaning and purpose

Almost nothing changes across the three lines. Only ทุติยัมปิ and ตะติยัมปิ are added — for a second time, for a third time. Saying a thing three times is the tradition's way of marking that it has been formally done rather than merely said, and the same device appears elsewhere in this book wherever something needs to be unmistakable.

The grammar is collective and it is a request, not a declaration. มะยัง, we, and ยาจามะ, we ask. Nothing has been undertaken at this point. The assembly has asked to be given the chance to undertake it, and the precepts themselves come afterwards.

That order is the whole substance of the chant, and the reason it is worth its three lines. A precept that is asked for belongs to the person who asked; one that is simply administered can be received without ever having been chosen. The request is short because it only has to establish who is doing the choosing.

The chant

As the book prints it: page 11 →

1

มะยัง ภันเต, ติสะระเณนะ สะหะ, อัฏฐังคะสะมันนาคะตัง อุโปสะถัง ยาจามะ.

mayaṃ bhante, tisaraṇena saha, aṭṭhaṅgasamannāgataṃ uposathaṃ yācāma.

Venerable sir, we ask for the Uposatha endowed with eight factors, together with the Three Refuges.

2

ทุติยัมปิ มะยัง ภันเต, ติสะระเณนะ สะหะ, อัฏฐังคะสะมันนาคะตัง อุโปสะถัง ยาจามะ.

dutiyampi mayaṃ bhante, tisaraṇena saha, aṭṭhaṅgasamannāgataṃ uposathaṃ yācāma.

For a second time, venerable sir, we ask for the Uposatha endowed with eight factors, together with the Three Refuges.

3

ตะติยัมปิ มะยัง ภันเต, ติสะระเณนะ สะหะ, อัฏฐังคะสะมันนาคะตัง อุโปสะถัง ยาจามะ.

tatiyampi mayaṃ bhante, tisaraṇena saha, aṭṭhaṅgasamannāgataṃ uposathaṃ yācāma.

For a third time, venerable sir, we ask for the Uposatha endowed with eight factors, together with the Three Refuges.

The Going to the Three Refuges, for the Uposatha Recited on the observance day after the request for the precepts, repeated line by line after the monk who gives them. page 12 6 verses The threefold homage followed by the threefold going for refuge, taken before the eight precepts on the observance day.

When chanted: Recited on the observance day after the request for the precepts, repeated line by line after the monk who gives them.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Going for refuge is the act by which a person becomes a follower of this tradition rather than an admirer of it. Refuge here does not mean rescue: what is taken is not shelter from difficulty but a direction — the Buddha as the one who found the way, the Dhamma as the way itself, and the Sangha as those who have walked it.

The book prints no title for the passage; the name used in this app records where it sits, in the sequence for the observance day. The same words are used at every other occasion when refuge is taken, so nothing here is peculiar to the Uposatha except its position.

The homage is printed in full at the head, three times, and each refuge is then said three times over. Nothing is abbreviated, and the file follows the page.

Meaning and purpose

The central word is a verb. คัจฉามิ — I go. Not I believe, not I accept, not I agree with. Something is being done rather than assented to, and it is done in the first person singular: in a hall of a hundred people, each one says I.

The second and third rounds are marked only by ทุติยัมปิ and ตะติยัมปิ, for a second time and for a third. The words are otherwise unchanged. Saying a thing three times is how this tradition marks that it has been formally done and not merely spoken, and the device recurs throughout the book.

Its position explains why it matters. The precepts that follow are undertaken by somebody who has just said where they stand. Without the refuge, eight rules kept for a day would be a set of resolutions; with it, they are the shape of a day given to something in particular.

The chant

As the book prints it: page 12 →

1

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ

namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa

Homage to the Blessed One, the Worthy One, the Perfectly Self-Awakened One.

2

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ

namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa

Homage to the Blessed One, the Worthy One, the Perfectly Self-Awakened One.

3

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ

namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa

Homage to the Blessed One, the Worthy One, the Perfectly Self-Awakened One.

4

พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ, ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ, สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ,

buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi, dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi, saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi,

I go to the Buddha as refuge, I go to the Dhamma as refuge, I go to the Saṅgha as refuge,

5

ทุติยัมปิ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ, ทุติยัมปิ ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ, ทุติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ,

dutiyampi buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi, dutiyampi dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi, dutiyampi saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi,

For a second time I go to the Buddha as refuge, for a second time I go to the Dhamma as refuge, for a second time I go to the Saṅgha as refuge,

6

ตะติยัมปิ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ, ตะติยัมปิ ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ, ตะติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

tatiyampi buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi, tatiyampi dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi, tatiyampi saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a third time I go to the Buddha as refuge, for a third time I go to the Dhamma as refuge, for a third time I go to the Saṅgha as refuge.

อุโบสถศีล u-boo-sòt-sǐin The Eight Uposatha Precepts Undertaken on the observance day after the refuges, repeated line by line after the monk who administers them. page 12 9 verses The eight precepts undertaken for a single night and day of the observance, with the closing line that binds them to that period.

When chanted: Undertaken on the observance day after the refuges, repeated line by line after the monk who administers them.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Lay people ordinarily keep five precepts. อุโบสถศีล is the eight kept on the observance day instead, and the difference is not simply three more rules. The third is changed rather than added to — abstaining from unchastity altogether, in place of the usual rule against misconduct — and the three that follow are new.

Every line has the same ending: เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ, I undertake the training rule to abstain from. A สิกขาปะทัง is a training rule, not a commandment, and สะมาทิยามิ means I take it up. Nobody imposes these; they are picked up by the person keeping them and put down again at the end of the day.

Meaning and purpose

The first five are the familiar ones: not taking life, not taking what is not given, not unchastity, not false speech, no intoxicants. The three that follow are of a different kind altogether — no eating at the wrong time, no dancing, singing, music, shows, garlands, scents or adornment, and no high or large bed. Nobody is harmed by a soft mattress, and that is precisely the point of including it.

These three are there to make the day feel unlike other days. Take away the afternoon meal, the entertainment and the comfortable bed, and what is left is a great deal of time and very little to fill it with, which is the condition the observance is arranged to produce. It is a narrowing for a purpose, not a verdict on ordinary comforts.

The ninth line is what keeps the whole thing honest. It names what is being undertaken — this Uposatha endowed with eight factors and appointed by the Buddha — and then bounds it: for this night and this day. The undertaking has its ending written into it, which is what makes it something a person with a household can actually promise.

The chant

As the book prints it: page 12 →

1

ปาณาติปาตา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

pāṇātipātā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

I undertake the training rule to abstain from taking life.

2

อะทินนาทานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

adinnādānā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

I undertake the training rule to abstain from taking what is not given.

3

อะพ๎รัห๎มะจะริยา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

abrahmacariyā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

I undertake the training rule to abstain from unchastity.

4

มุสาวาทา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

musāvādā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

I undertake the training rule to abstain from false speech.

5

สุราเมระยะมัชชะปะมาทัฏฐานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

surāmerayamajjapamādaṭṭhānā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

I undertake the training rule to abstain from distilled and fermented drink, which is the basis of heedlessness.

6

วิกาละโภชะนา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

vikālabhojanā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

I undertake the training rule to abstain from eating at the wrong time.

7

นัจจะคีตะวาทิตะวิสูกะทัสสะนะมาลาคันธะวิเลปะนะธาระณะมัณฑะนะวิภูสะนัฏฐานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

naccagītavāditavisūkadassanamālāgandhavilepanadhāraṇamaṇḍanavibhūsanaṭṭhānā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

I undertake the training rule to abstain from dancing, singing, music and unseemly shows, and from wearing garlands, scents and cosmetics, and from adornment and beautifying.

8

อุจจาสะยะนะมะหาสะยะนา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

uccāsayanamahāsayanā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

I undertake the training rule to abstain from a high bed and a large bed.

9

อิมัง อัฏฐังคะสะมันนาคะตัง, พุทธะปัญญัตตัง อุโปสะถัง, อิมัญจะ รัตติง อิมัญจะ ทิวะสัง, สัมมะเทวะ อะภิรักขิตุง สะมาทิยามิ.

imaṃ aṭṭhaṅgasamannāgataṃ, buddhapaññattaṃ uposathaṃ, imañca rattiṃ imañca divasaṃ, sammadeva abhirakkhituṃ samādiyāmi.

I undertake to guard well, for this night and this day, this Uposatha endowed with eight factors and appointed by the Buddha.

The Charge to Guard the Eight Precepts Spoken once by the monk immediately after the eight precepts have been undertaken. page 13 1 verses A single line spoken by the monk after the precepts, charging those who have taken them to guard them with care.

When chanted: Spoken once by the monk immediately after the eight precepts have been undertaken.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

One sentence, and it belongs to the giver rather than to those receiving. The exchange on these pages has a definite shape — the request, the refuges, the precepts, and then this line, which closes it. The book prints no title; the name used here is taken from its opening words.

Meaning and purpose

The line names what has just happened and says what is now to be done with it: these eight training rules, well undertaken as the virtue of the observance, are to be guarded — อัปปะมาเทนะ, with heedfulness. The word is worth pausing on. Its opposite is not wickedness but inattention, and the tradition treats inattention as the way most undertakings are actually lost.

That is why the sentence exists at all. Taking a precept costs nothing and takes a moment; keeping one through an ordinary afternoon is the whole of the work. The charge marks the difference, so that the ceremony is not mistaken for the thing it begins.

The chant

As the book prints it: page 13 →

1

อิมานิ อัฏฐะ สิกขาปะทานิ อุโปสะถะสีละวะเสนะ สาธุกัง กัต๎วา อัปปะมาเทนะ รักขิตัพพานิ.

imāni aṭṭha sikkhāpadāni uposathasīlavasena sādhukaṃ katvā appamādena rakkhitabbāni.

These eight training rules, well undertaken as the virtue of the Uposatha, are to be guarded with heedfulness.

The Verse on Virtue Chanted at the close of the precept-giving, after the charge to guard them. page 13 2 verses A short verse on what virtue leads to — a good destination, prosperity and peace — closing with the reason to purify it.

When chanted: Chanted at the close of the precept-giving, after the charge to guard them.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Four lines, and among the most often heard in Thai temples. It is short enough to be remembered by people who chant nothing else, which is a large part of why it has lasted. The book prints no title; the name used here is taken from its opening words.

Its place in the sequence gives it its job. Everything before it has been the taking of virtue — request, refuge, precepts, charge — and this is the one piece that says what all of that is for.

Meaning and purpose

Three results are named and they climb. สุคะติง, a good destination, meaning a favourable rebirth. โภคะสัมปะทา, the attainment of wealth, here and now. นิพพุติง, going to peace, the cooling of what burns. The verse moves from the next life to this one and then past both, and it does so in half a dozen words.

The last line is not a fourth claim but a conclusion drawn from the first three: ตัส๎มา, therefore — let virtue be purified. That is the whole architecture of the verse. It gives the reasons first and the instruction last, so that a person who has just undertaken eight precepts is told why before being told what.

The chant

As the book prints it: page 13 →

1

สีเลนะ สุคะติง ยันติ สีเลนะ โภคะสัมปะทา

sīlena sugatiṃ yanti sīlena bhogasampadā

By virtue beings go to a good destination; by virtue is prosperity attained;

2

สีเลนะ นิพพุติง ยันติ ตัส๎มา สีลัง วิโสธะเย.

sīlena nibbutiṃ yanti tasmā sīlaṃ visodhaye.

by virtue they go to peace. Therefore let virtue be purified.

สะระณะคะมะนานุสสะระณะคาถา Saraṇagamanānussaraṇagāthā Verses Recollecting the Going for Refuge Chanted after the refuges and precepts have been taken, as a recollection of what has just been undertaken. page 13 6 verses Verses recalling that one has gone for refuge and declared oneself a lay follower, and resolving to practise as far as strength allows.

When chanted: Chanted after the refuges and precepts have been taken, as a recollection of what has just been undertaken.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The title names it a recollection, and that is the distinction worth holding on to: this is not the going for refuge but the calling of it to mind afterwards. The tradition treats such recollection as a practice in its own right rather than as a commemoration.

The second verse says who is speaking. อุปาสะกัตตัง is the state of being a lay follower, and it was declared ภิกขุสังฆัสสะ สัมมุขา, in the presence of the Sangha of bhikkhus. This is a lay person's chant and it states as much in its own words rather than leaving it to be inferred.

Its middle verses closely echo one of the best known canonical verses on refuge, reworded in the first person — เม, my, where the familiar form is impersonal. That is why no source is attributed above: what is printed here is a near relative of that verse rather than the verse itself.

Meaning and purpose

The claim in the middle is a large one, stated without qualification: this is my safe refuge, this is the supreme refuge, and coming to it one is freed from all suffering. เขมัง means safe in the sense of secure, out of danger. Nothing is hedged.

The last two verses then measure what the speaker can actually promise, and the contrast is deliberate. ยะถาพะลัง — as far as my strength allows — is the same qualification the book uses elsewhere when a chant is put into lay mouths. What is claimed for the refuge is unlimited; what is claimed for the person is not.

That pairing is the reason the verses are recited rather than simply known. Between them the two halves say that the refuge is complete and the practitioner is not, and the chant closes looking forward — อะนาคะเต, in time to come — rather than on anything already achieved.

The chant

As the book prints it: page 13 →

1

อะหัง พุทธัญจะ ธัมมัญจะ สังฆัญจะ สะระณัง คะโต

ahaṃ buddhañca dhammañca saṅghañca saraṇaṃ gato

I have gone to the Buddha, the Dhamma and the Saṅgha as refuge,

2

อุปาสะกัตตัง เทเสสิง ภิกขุสังฆัสสะ สัมมุขา.

upāsakattaṃ desesiṃ bhikkhusaṅghassa sammukhā.

and declared myself a lay follower in the presence of the Saṅgha of bhikkhus.

3

เอตัง เม สะระณัง เขมัง เอตัง สะระณะมุตตะมัง

etaṃ me saraṇaṃ khemaṃ etaṃ saraṇamuttamaṃ

This is my safe refuge, this is the supreme refuge;

4

เอตัง สะระณะมาคัมมะ สัพพะทุกขา ปะมุจจะเย

etaṃ saraṇamāgamma sabbadukkhā pamuccaye

coming to this refuge, one is freed from all suffering.

5

ยะถาพะลัง จะเรยยาหัง สัมมาสัมพุทธะสาสะนัง

yathābalaṃ careyyāhaṃ sammāsambuddhasāsanaṃ

As far as my strength allows, may I practise the teaching of the Perfectly Self-Awakened One,

6

ทุกะนิสสะระณัสเสวะ ภาคี อัสสัง อะนาคะเต.

dukanissaraṇasseva bhāgī assaṃ anāgate.

and may I share in the escape from suffering in time to come.

คำขอขมาพระรัตนตรัย kam kɔ̌ɔ kà-maa prá-rát-dtà-ná-dtrai The Request for Forgiveness from the Triple Gem Chanted before undertaking a period of practice or an important occasion, and commonly at the close of the day's chanting. page 14 12 verses A request for pardon for any wrong done by body, speech or mind towards the Buddha, the Dhamma and the Sangha, made to each in turn.

When chanted: Chanted before undertaking a period of practice or an important occasion, and commonly at the close of the day's chanting.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

ขอขมา is to ask pardon. The chant is a single stanza said three times with only its object changed — the Buddha, then the Dhamma, then the Sangha — which is the same shape as several of the salutations earlier in the book.

What is asked for is narrower than it may appear. This tradition has no mechanism by which a fault is cancelled because it has been confessed, and the chant does not ask for one. What the formula does is bring a fault into the open and make a statement about the future.

Meaning and purpose

Each stanza has four movements. First the three doors through which anything at all is done — กาเยนะ วาจายะ วะ เจตะสา วา, by body, by speech, or by mind. Then the fault. Then the request that it be accepted. Then the reason for asking, which is the line that carries the weight.

That reason is กาลันตะเร สังวะริตุง — that in time to come I may be restrained. The pardon is asked for the sake of future restraint, not for relief from the past, and nothing in the chant asks for anything to be undone. What is sought is permission to go on rather than absolution for having stumbled.

Its use follows from that. Someone about to begin something — a retreat, a residence, a day of precepts — starts by naming what has gone wrong instead of carrying it unspoken. The chant is short because its work is only to get the thing said.

The chant

As the book prints it: page 14 →

1

กาเยนะ วาจายะ วะ เจตะสา วา

kāyena vācāya va cetasā vā

By body, by speech, or by mind,

2

พุทเธ กุกัมมัง ปะกะตัง มะยา ยัง

buddhe kukammaṃ pakataṃ mayā yaṃ

whatever wrong has been done by me towards the Buddha —

3

พุทโธ ปะฏิคคัณหะตุ อัจจะยันตัง

buddho paṭiggaṇhatu accayantaṃ

may the Buddha accept that transgression,

4

กาลันตะเร สังวะริตุง วะ พุทเธ.

kālantare saṃvarituṃ va buddhe.

that in time to come I may be restrained towards the Buddha.

5

กาเยนะ วาจายะ วะ เจตะสา วา

kāyena vācāya va cetasā vā

By body, by speech, or by mind,

6

ธัมเม กุกัมมัง ปะกะตัง มะยา ยัง

dhamme kukammaṃ pakataṃ mayā yaṃ

whatever wrong has been done by me towards the Dhamma —

7

ธัมโม ปะฏิคคัณหะตุ อัจจะยันตัง

dhammo paṭiggaṇhatu accayantaṃ

may the Dhamma accept that transgression,

8

กาลันตะเร สังวะริตุง วะ ธัมเม.

kālantare saṃvarituṃ va dhamme.

that in time to come I may be restrained towards the Dhamma.

9

กาเยนะ วาจายะ วะ เจตะสา วา

kāyena vācāya va cetasā vā

By body, by speech, or by mind,

10

สังเฆ กุกัมมัง ปะกะตัง มะยา ยัง

saṅghe kukammaṃ pakataṃ mayā yaṃ

whatever wrong has been done by me towards the Saṅgha —

11

สังโฆ ปะฏิคคัณหะตุ อัจจะยันตัง

saṅgho paṭiggaṇhatu accayantaṃ

may the Saṅgha accept that transgression,

12

กาลันตะเร สังวะริตุง วะ สังเฆ.

kālantare saṃvarituṃ va saṅghe.

that in time to come I may be restrained towards the Saṅgha.

เสขิยวัตร Sekhiyavatta The Sekhiya Rules of Training Recited by monastics after the morning service, following the book's own instruction, as a periodic review of the training rules. pages 15–16 26 verses The first group of the training observances — twenty-six rules on how a monk wears the robe, walks and sits among houses.

When chanted: Recited by monastics after the morning service, following the book's own instruction, as a periodic review of the training rules.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

เสขิยวัตร are the training observances, the last and largest section of the monastic rule and also the mildest. Falling short of one is not an offence calling for any formal remedy. They govern deportment — how a monk appears to the households he walks among every morning.

The book divides them into four groups and this is the first, สารุปปะ, on what is fitting, with twenty-six rules. Its heading and count are the book's own, printed at the head of the group.

It is printed in Pali only, so the English here is a working translation made for this edition. Several of the terms in this group are technical and carry established renderings in translations of the monastic code, which would repay comparison before anyone leans on the English.

Meaning and purpose

Every rule is built the same way: a statement in the first person about what one will do, closing with สิกขา กะระณียา, this is a training to be observed. It is not a prohibition issued to somebody. It is a sentence the monk says about himself, and the grammar turns each rule into a resolution rather than an order.

What they cover is strikingly ordinary. The lower robe and the upper robe worn evenly all round; going among the houses well covered; not walking on the heels or on tiptoe; not sitting lolling or clasping the knees. None of it is morality. All of it is about being unremarkable in someone else's street.

That is why they are worth reciting. A community that eats by alms lives on the goodwill of the villages it walks through, and a monk who is careless in a doorway is not committing a wrong so much as spending something that is not only his. Saying the list aloud keeps a long catalogue of small things where it can actually act — in the memory, before the moment arrives.

The chant

As the book prints it: page 15 and page 16 →

สารุปปะ 26 สิกขาบท: Sāruppa — the twenty-six training rules on proper deportment

1

ปะริมัณฑะลัง นิวาเสสสามีติ สิกขา กะระณียา.

parimaṇḍalaṃ nivāsessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will wear the lower robe wrapped evenly all round': this is a training to be observed.

2

ปะริมัณฑะลัง ปารุปิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

parimaṇḍalaṃ pārupissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will put on the upper robe wrapped evenly all round': this is a training to be observed.

3

สุปะฏิจฉันโน อันตะระฆะเร คะมิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

supaṭicchanno antaraghare gamissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will go among the houses well covered': this is a training to be observed.

4

สุปะฏิจฉันโน อันตะระฆะเร นิสีทิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

supaṭicchanno antaraghare nisīdissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will sit among the houses well covered': this is a training to be observed.

5

สุสังวุโต อันตะระฆะเร คะมิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

susaṃvuto antaraghare gamissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will go among the houses well restrained': this is a training to be observed.

6

สุสังวุโต อันตะระฆะเร นิสีทิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

susaṃvuto antaraghare nisīdissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will sit among the houses well restrained': this is a training to be observed.

7

โอกขิตตะจักขุ อันตะระฆะเร คะมิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

okkhittacakkhu antaraghare gamissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will go among the houses with eyes lowered': this is a training to be observed.

8

โอกขิตตะจักขุ อันตะระฆะเร นิสีทิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

okkhittacakkhu antaraghare nisīdissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will sit among the houses with eyes lowered': this is a training to be observed.

9

นะ อุกขิตตะกายะ อันตะระฆะเร คะมิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na ukkhittakāya antaraghare gamissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will go among the houses not with the robes hitched up': this is a training to be observed.

10

นะ อุกขิตตะกายะ อันตะระฆะเร นิสีทิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na ukkhittakāya antaraghare nisīdissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will sit among the houses not with the robes hitched up': this is a training to be observed.

11

นะ อุชชัคฆิกายะ อันตะระฆะเร คะมิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na ujjagghikāya antaraghare gamissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will go among the houses not laughing loudly': this is a training to be observed.

12

นะ อุชชัคฆิกายะ อันตะระฆะเร นิสีทิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na ujjagghikāya antaraghare nisīdissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will sit among the houses not laughing loudly': this is a training to be observed.

13

อัปปะสัทโท อันตะระฆะเร คะมิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

appasaddo antaraghare gamissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will go among the houses making little noise': this is a training to be observed.

14

อัปปะสัทโท อันตะระฆะเร นิสีทิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

appasaddo antaraghare nisīdissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will sit among the houses making little noise': this is a training to be observed.

15

นะ กายัปปะจาละกัง อันตะระฆะเร คะมิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na kāyappacālakaṃ antaraghare gamissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will go among the houses not swaying the body': this is a training to be observed.

16

นะ กายัปปะจาละกัง อันตะระฆะเร นิสีทิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na kāyappacālakaṃ antaraghare nisīdissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will sit among the houses not swaying the body': this is a training to be observed.

17

นะ พาหุปปะจาละกัง อันตะระฆะเร คะมิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na bāhuppacālakaṃ antaraghare gamissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will go among the houses not swinging the arms': this is a training to be observed.

18

นะ พาหุปปะจาละกัง อันตะระฆะเร นิสีทิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na bāhuppacālakaṃ antaraghare nisīdissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will sit among the houses not swinging the arms': this is a training to be observed.

19

นะ สีสัปปะจาละกัง อันตะระฆะเร คะมิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na sīsappacālakaṃ antaraghare gamissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will go among the houses not wagging the head': this is a training to be observed.

20

นะ สีสัปปะจาละกัง อันตะระฆะเร นิสีทิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na sīsappacālakaṃ antaraghare nisīdissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will sit among the houses not wagging the head': this is a training to be observed.

21

นะ ขัมภะกะโต อันตะระฆะเร คะมิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na khambhakato antaraghare gamissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will go among the houses not with arms akimbo': this is a training to be observed.

22

นะ ขัมภะกะโต อันตะระฆะเร นิสีทิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na khambhakato antaraghare nisīdissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will sit among the houses not with arms akimbo': this is a training to be observed.

23

นะ โอคุณฐิโต อันตะระฆะเร คะมิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na oguṇṭhito antaraghare gamissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will go among the houses not with the head covered': this is a training to be observed.

page 16

24

นะ โอคุณฐิโต อันตะระฆะเร นิสีทิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na oguṇṭhito antaraghare nisīdissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not sit among the houses with the head covered': this is a training to be observed.

25

นะ อุกกุฏิกายะ อันตะระฆะเร คะมิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na ukkuṭikāya antaraghare gamissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not go among the houses walking on the heels or on tiptoe': this is a training to be observed.

26

นะ ปัลลัตถิกายะ อันตะระฆะเร นิสีทิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na pallatthikāya antaraghare nisīdissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not sit among the houses lolling or clasping the knees': this is a training to be observed.

The Sekhiya Rules — Bhojanapaṭisaṃyutta Recited by monastics after the morning service, with the other three groups of the training observances. pages 16–17 30 verses Thirty training rules on receiving and eating almsfood — how the bowl is taken, how the meal is eaten, and what is not done at it.

When chanted: Recited by monastics after the morning service, with the other three groups of the training observances.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The second and largest of the four groups. The book prints no title for it, only the heading โภชะนะปะฏิสังยุต 30 สิกขาบท with its count; the English title used here is the app's own.

Its size is not an accident. The almsround and the meal are where the monastic and lay worlds actually touch, every single morning and in somebody's house rather than in a monastery. More rules attach to that hour than to any other part of the day.

Meaning and purpose

The group opens with attention rather than restriction. Almsfood is to be received สักกัจจัง, attentively; with attention on the bowl; with a due proportion of curry. Nothing is said about how much food or how good it is. What is governed is the manner of receiving it.

The later rules become specific to the point of seeming trivial — not taking a water vessel with a hand soiled by food, not throwing out bowl-rinsing water with rice grains in it among the houses. Read as a legal code that is odd. Read as a description of somebody eating carefully in another person's home, it is ordinary good manners written down and committed to memory.

The meal is the one moment of the day when a monk is wholly dependent and wholly visible, receiving from people who may have little. These rules take that exposure and make it something practised in advance rather than handled on the spot.

The chant

As the book prints it: page 16 and page 17 →

โภชะนะปะฏิสังยุต 30 สิกขาบท: Bhojanapaṭisaṃyutta — the thirty training rules on receiving and eating almsfood

1

สักกัจจัง ปิณฑะปาตัง ปะฏิคคะเหสสามีติ สิกขา กะระณียา.

sakkaccaṃ piṇḍapātaṃ paṭiggahessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will receive almsfood attentively': this is a training to be observed.

2

ปัตตะสัญญี ปิณฑะปาตัง ปะฏิคคะเหสสามีติ สิกขา กะระณียา.

pattasaññī piṇḍapātaṃ paṭiggahessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will receive almsfood with attention on the bowl': this is a training to be observed.

3

สะมะสูปะกัง ปิณฑะปาตัง ปะฏิคคะเหสสามีติ สิกขา กะระณียา.

samasūpakaṃ piṇḍapātaṃ paṭiggahessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will receive almsfood with a due proportion of curry': this is a training to be observed.

4

สะมะติตติกัง ปิณฑะปาตัง ปะฏิคคะเหสสามีติ สิกขา กะระณียา.

samatittikaṃ piṇḍapātaṃ paṭiggahessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will receive almsfood level with the rim': this is a training to be observed.

5

สักกัจจัง ปิณฑะปาตัง ภุญชิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

sakkaccaṃ piṇḍapātaṃ bhuñjissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will eat almsfood attentively': this is a training to be observed.

6

ปัตตะสัญญี ปิณฑะปาตัง ภุญชิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

pattasaññī piṇḍapātaṃ bhuñjissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will eat almsfood with attention on the bowl': this is a training to be observed.

7

สะปะทานัง ปิณฑะปาตัง ภุญชิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

sapadānaṃ piṇḍapātaṃ bhuñjissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will eat almsfood in order, without picking and choosing': this is a training to be observed.

8

สะมะสูปะกัง ปิณฑะปาตัง ภุญชิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

samasūpakaṃ piṇḍapātaṃ bhuñjissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will eat almsfood with a due proportion of curry': this is a training to be observed.

9

นะ ถูปะโต โอมัททิต๎วา ปิณฑะปาตัง ภุญชิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na thūpato omadditvā piṇḍapātaṃ bhuñjissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not eat almsfood having pressed it down from the top': this is a training to be observed.

10

นะ สูปัง วา พ๎ยัญชะนัง วา โอทะเนนะ ปะฏิจฉาเทสสามิ ภิยโยกัม๎ยะตัง อุปาทายาติ สิกขา กะระณียา.

na sūpaṃ vā byañjanaṃ vā odanena paṭicchādessāmi bhiyyokamyataṃ upādāyāti sikkhā karaṇīyā.

'I will not cover up curry or condiment with rice out of a wish for more': this is a training to be observed.

11

นะ สูปัง วา โอทะนัง วา อะคิลาโน อัตตะโน อัตถายะ วิญญาเปต๎วา ภุญชิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na sūpaṃ vā odanaṃ vā agilāno attano atthāya viññāpetvā bhuñjissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I, not being ill, will not eat curry or rice having asked for it for myself': this is a training to be observed.

12

นะ อุชฌานะสัญญี ปะเรสัง ปัตตัง โอโลเกสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na ujjhānasaññī paresaṃ pattaṃ olokessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not look at others' bowls finding fault': this is a training to be observed.

13

นาติมะหันตัง กะวะฬัง กะริสสามีติ สิกขา กะระณียา.

nātimahantaṃ kabaḷaṃ karissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not make too large a mouthful': this is a training to be observed.

14

ปะริมัณฑะลัง อาโลปัง กะริสสามีติ สิกขา กะระณียา.

parimaṇḍalaṃ ālopaṃ karissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will make the morsel round': this is a training to be observed.

15

นะ อะนาหะเฏ กะวะเฬ มุขะท๎วารัง วิวะริสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na anāhaṭe kabaḷe mukhadvāraṃ vivarissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not open the mouth before the morsel is brought to it': this is a training to be observed.

16

นะ ภุญชะมาโน สัพพัง หัตถัง มุเข ปักขิปิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na bhuñjamāno sabbaṃ hatthaṃ mukhe pakkhipissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not put the whole hand into the mouth while eating': this is a training to be observed.

17

นะ สะกะวะเฬนะ มุเขนะ พ๎ยาหะริสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na sakabaḷena mukhena byāharissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not speak with a mouthful in the mouth': this is a training to be observed.

18

นะ ปิณฑุกเขปะกัง ภุญชิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na piṇḍukkhepakaṃ bhuñjissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not eat tossing up balls of food': this is a training to be observed.

page 17

19

นะ กะวะฬาวัจเฉทะกัง ภุญชิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na kabaḷāvacchedakaṃ bhuñjissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not eat biting off mouthfuls': this is a training to be observed.

20

นะ อะวะคัณฑะการะกัง ภุญชิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na avagaṇḍakārakaṃ bhuñjissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not eat stuffing out the cheeks': this is a training to be observed.

21

นะ หัตถะนิทธูนะกัง ภุญชิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na hatthaniddhūnakaṃ bhuñjissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not eat shaking the hand about': this is a training to be observed.

22

นะ สิตถาวะการะกัง ภุญชิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na sitthāvakārakaṃ bhuñjissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not eat scattering rice grains': this is a training to be observed.

23

นะ ชิวหานิจฉาระกัง ภุญชิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na jivhānicchārakaṃ bhuñjissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not eat putting out the tongue': this is a training to be observed.

24

นะ จะปุจะปุการะกัง ภุญชิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na capucapukārakaṃ bhuñjissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not eat making a chomping sound': this is a training to be observed.

25

นะ สุรุสุรุการะกัง ภุญชิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na surusurukārakaṃ bhuñjissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not eat making a slurping sound': this is a training to be observed.

26

นะ หัตถะนิลเลหะกัง ภุญชิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na hatthanillehakaṃ bhuñjissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not eat licking the hands': this is a training to be observed.

27

นะ ปัตตะนิลเลหะกัง ภุญชิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na pattanillehakaṃ bhuñjissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not eat licking the bowl': this is a training to be observed.

28

นะ โอฏฐะนิลเลหะกัง ภุญชิสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na oṭṭhanillehakaṃ bhuñjissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not eat licking the lips': this is a training to be observed.

29

นะ สามิเสนะ หัตเถนะ ปานียะถาละกัง ปะฏิคคะเหสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na sāmisena hatthena pānīyathālakaṃ paṭiggahessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not accept a drinking-water vessel with a hand soiled by food': this is a training to be observed.

30

นะ สะสิตถะกัง ปัตตะโธวะนัง อันตะระฆะเร ฉัฑเฑสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na sasitthakaṃ pattadhovanaṃ antaraghare chaḍḍessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not throw out bowl-rinsing water containing rice grains among the houses': this is a training to be observed.

The Sekhiya Rules — Dhammadesanāpaṭisaṃyutta Recited by monastics after the morning service, with the other three groups of the training observances. pages 17–18 16 verses Sixteen training rules on teaching the Dhamma, each declining to teach someone whose posture or conduct shows they are not there to listen.

When chanted: Recited by monastics after the morning service, with the other three groups of the training observances.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The third of the four groups. As with the second, the book prints no title, only the heading with its count, and the English title is the app's own.

One feature runs through every rule and is easy to read past: อะคิลานัสสะ, someone who is not ill. The exception is restated in all sixteen rather than declared once at the head, so that no rule can be quoted without it. Illness suspends the whole group.

Meaning and purpose

Each rule names a listener and declines. Someone holding a sunshade, a staff or a knife. Someone walking in front while the teacher walks behind, or on the path while the teacher is off it. The refusal is never about the person's worth — it is about the arrangement they are standing in.

What the group protects is the teaching rather than the teacher. Somebody armed, or striding ahead, or being addressed from below is not placed to receive anything; teaching them in that moment spends the Dhamma on an occasion that cannot hold it. The rules describe the conditions under which speech is worth making.

Taken together they amount to a rule against speaking merely because one has something to say. And the exception says what the whole group is for: where there is real need, every one of these arrangements stops mattering at once.

The chant

As the book prints it: page 17 and page 18 →

ธัมมะเทสะนาปะฏิสังยุต 16 สิกขาบท: Dhammadesanāpaṭisaṃyutta — the sixteen training rules on teaching the Dhamma

1

นะ ฉัตตะปาณิสสะ อะคิลานัสสะ ธัมมัง เทเสสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na chattapāṇissa agilānassa dhammaṃ desessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not teach Dhamma to someone who is not ill and who is with a sunshade in hand': this is a training to be observed.

2

นะ ทัณฑะปาณิสสะ อะคิลานัสสะ ธัมมัง เทเสสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na daṇḍapāṇissa agilānassa dhammaṃ desessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not teach Dhamma to someone who is not ill and who is with a staff in hand': this is a training to be observed.

3

นะ สัตถะปาณิสสะ อะคิลานัสสะ ธัมมัง เทเสสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na satthapāṇissa agilānassa dhammaṃ desessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not teach Dhamma to someone who is not ill and who is with a knife in hand': this is a training to be observed.

4

นะ อาวุธะปาณิสสะ อะคิลานัสสะ ธัมมัง เทเสสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na āvudhapāṇissa agilānassa dhammaṃ desessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not teach Dhamma to someone who is not ill and who is with a weapon in hand': this is a training to be observed.

5

นะ ปาทุการูฬ๎หัสสะ อะคิลานัสสะ ธัมมัง เทเสสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na pādukārūḷhassa agilānassa dhammaṃ desessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not teach Dhamma to someone who is not ill and who is wearing wooden sandals': this is a training to be observed.

6

นะ อุปาหะนารูฬ๎หัสสะ อะคิลานัสสะ ธัมมัง เทเสสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na upāhanārūḷhassa agilānassa dhammaṃ desessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not teach Dhamma to someone who is not ill and who is wearing shoes': this is a training to be observed.

7

นะ ยานะคะตัสสะ อะคิลานัสสะ ธัมมัง เทเสสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na yānagatassa agilānassa dhammaṃ desessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not teach Dhamma to someone who is not ill and who is in a vehicle': this is a training to be observed.

page 18

8

นะ สะยะนะคะตัสสะ อะคิลานัสสะ ธัมมัง เทเสสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na sayanagatassa agilānassa dhammaṃ desessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not teach Dhamma to someone who is not ill and who is lying down': this is a training to be observed.

9

นะ ปัลลัตถิกายะ นิสินนัสสะ อะคิลานัสสะ ธัมมัง เทเสสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na pallatthikāya nisinnassa agilānassa dhammaṃ desessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not teach Dhamma to someone who is not ill and who is sitting clasping the knees': this is a training to be observed.

10

นะ เวฐิตะสีสัสสะ อะคิลานัสสะ ธัมมัง เทเสสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na veṭhitasīsassa agilānassa dhammaṃ desessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not teach Dhamma to someone who is not ill and who is with the head wrapped': this is a training to be observed.

11

นะ โอคุณฐิตะสีสัสสะ อะคิลานัสสะ ธัมมัง เทเสสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na oguṇṭhitasīsassa agilānassa dhammaṃ desessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not teach Dhamma to someone who is not ill and who is with the head covered': this is a training to be observed.

12

นะ ฉะมายัง นิสีทิต๎วา อาสะเน นิสินนัสสะ อะคิลานัสสะ ธัมมัง เทเสสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na chamāyaṃ nisīditvā āsane nisinnassa agilānassa dhammaṃ desessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not, sitting on the ground, teach Dhamma to someone who is not ill and is sitting on a seat': this is a training to be observed.

13

นะ นีเจ อาสะเน นิสีทิต๎วา อุจเจ อาสะเน นิสินนัสสะ อะคิลานัสสะ ธัมมัง เทเสสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na nīce āsane nisīditvā ucce āsane nisinnassa agilānassa dhammaṃ desessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not, sitting on a low seat, teach Dhamma to someone who is not ill and is sitting on a high seat': this is a training to be observed.

14

นะ ฐิโต นิสินนัสสะ อะคิลานัสสะ ธัมมัง เทเสสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na ṭhito nisinnassa agilānassa dhammaṃ desessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not, standing, teach Dhamma to someone who is not ill and is sitting': this is a training to be observed.

15

นะ ปัจฉะโต คัจฉันโต ปุระโต คัจฉันตัสสะ อะคิลานัสสะ ธัมมัง เทเสสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na pacchato gacchanto purato gacchantassa agilānassa dhammaṃ desessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not, walking behind, teach Dhamma to someone who is not ill and is walking in front': this is a training to be observed.

16

นะ อุปปะเถนะ คัจฉันโต ปะเถนะ คัจฉันตัสสะ อะคิลานัสสะ ธัมมัง เทเสสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na uppathena gacchanto pathena gacchantassa agilānassa dhammaṃ desessāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I will not, walking off the path, teach Dhamma to someone who is not ill and is walking on the path': this is a training to be observed.

The Sekhiya Rules — Pakiṇṇaka Recited by monastics after the morning service, closing the four groups of the training observances. page 18 3 verses The three miscellaneous training rules, on not relieving oneself standing, or on living greenery, or in water.

When chanted: Recited by monastics after the morning service, closing the four groups of the training observances.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

ปกิณณะกะ means miscellaneous — what is left once the other categories are full. Three rules, and with them the training observances come to an end.

With the groups before it, the book's own counts run twenty-six, thirty, sixteen and three. Each of these last three carries the same exception for illness that runs through the group before it.

Meaning and purpose

All three concern the disposal of what the body produces, and two of them are plainly about other people rather than about the monk: greenery that somebody tends, water that somebody drinks from or washes in. The third, not standing, is about how it looks.

It is a fitting close to the section. Having worked through robes, walking, sitting, receiving food, eating and teaching, the rule finishes on the least dignified part of ordinary life and treats it exactly as it treated everything else — as something that can be done carelessly or with attention, and that other people live downstream of.

The chant

As the book prints it: page 18 →

ปกิณณะกะ 3 สิกขาบท: Pakiṇṇaka — the three miscellaneous training rules

1

นะ ฐิโต อะคิลาโน อุจจารัง วา ปัสสาวัง วา กะริสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na ṭhito agilāno uccāraṃ vā passāvaṃ vā karissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I, not being ill, will not defecate or urinate standing': this is a training to be observed.

2

นะ หะริเต อะคิลาโน อุจจารัง วา ปัสสาวัง วา เขฬัง วา กะริสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na harite agilāno uccāraṃ vā passāvaṃ vā kheḷaṃ vā karissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I, not being ill, will not defecate, urinate or spit on living greenery': this is a training to be observed.

3

นะ อุทะเก อะคิลาโน อุจจารัง วา ปัสสาวัง วา เขฬัง วา กะริสสามีติ สิกขา กะระณียา.

na udake agilāno uccāraṃ vā passāvaṃ vā kheḷaṃ vā karissāmīti sikkhā karaṇīyā.

'I, not being ill, will not defecate, urinate or spit in water': this is a training to be observed.

ทะสะธัมมะสุตตัง Dasadhammasuttaṃ The Discourse on the Ten Things Recited by monastics among the regular reflections, and printed here as the first numbered chant in the book. pages 19–20 13 verses A discourse listing ten things one who has gone forth should reflect on again and again, from the loss of caste to how the days and nights are passing.

When chanted: Recited by monastics among the regular reflections, and printed here as the first numbered chant in the book.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This is the first chant the book gives a number to — '1.' is printed before the title. It is a discourse rather than a composed verse, and it is entered with its whole frame intact: it opens เอวัมเม สุตัง, thus have I heard, gives the setting at Sāvatthi in Jeta's Grove, and closes with the listeners' response.

The ten are the monastic counterpart of the five recollections given to everyone. Where those name what nobody escapes — ageing, sickness, death — these name what somebody has taken on by choice, and can therefore be asked whether they are living up to.

Meaning and purpose

The first reflections are about position. One has come to a state without caste; one's life is dependent on others; one's bearing should be other than it was. These describe a change already made and ask whether it has actually been noticed by the person who made it.

Two then turn to conscience and they are deliberately paired: does my own conscience reproach me as to virtue, and do my wise companions in the holy life, having examined me, reproach me. The second is the harder, because it cannot be settled privately.

The last three ask what the life is actually being spent on. How do the days and nights pass for me. Do I delight in empty dwellings. Have I attained anything such that, questioned in my last days, I should not be embarrassed. These are not rhetorical, and the discourse says how to use them: อะภิณ๎หัง, again and again. Their whole work is done by returning to them, which is why the text is chanted rather than read once.

The chant

As the book prints it: page 19 and page 20 →

1

เอวัมเม สุตัง, เอกัง สะมะยัง ภะคะวา, สาวัตถิยัง วิหะระติ, เชตะวะเน อะนาถะปิณฑิกัสสะ อาราเม, ตัต๎ระ โข ภะคะวา ภิกขู อามันเตสิ ภิกขะโวติ, ภะทันเตติ เต ภิกขู ภะคะวะโต ปัจจัสโสสุง, ภะคะวา เอตะทะโวจะ.

evamme sutaṃ, ekaṃ samayaṃ bhagavā, sāvatthiyaṃ viharati, jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme, tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi bhikkhavoti, bhadanteti te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ, bhagavā etadavoca.

Thus have I heard. At one time the Blessed One was dwelling at Savatthi, in Jeta's Grove, Anathapindika's park. There the Blessed One addressed the bhikkhus: 'Bhikkhus.' 'Venerable sir,' those bhikkhus replied. The Blessed One said this:

2

ทะสะ อิเม ภิกขะเว ธัมมา ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพา. กะตะเม ทะสะ.

dasa ime bhikkhave dhammā pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbā. katame dasa.

There are these ten things, bhikkhus, that one who has gone forth should reflect on again and again. What ten?

3

เววัณณิยัมหิ อัชฌูปะคะโตติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.

vevaṇṇiyamhi ajjhūpagatoti pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.

'I have come to a state of being without caste': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.

4

ปะระปะฏิพัทธา เม ชีวิกาติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.

parapaṭibaddhā me jīvikāti pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.

'My life is dependent on others': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.

5

อัญโญ เม อากัปโป กะระณีโยติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.

añño me ākappo karaṇīyoti pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.

'My bearing should be other than it was': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.

6

กัจจิ นุ โข เม อัตตา สีละโต นะ อุปะวะทะตีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.

kacci nu kho me attā sīlato na upavadatīti pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.

'Does my own conscience reproach me as to virtue?': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.

7

กัจจิ นุ โข มัง อะนุวิจจะ วิญญู สะพ๎รัห๎มะจารี สีละโต นะ อุปะวะทันตีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.

kacci nu kho maṃ anuvicca viññū sabrahmacārī sīlato na upavadantīti pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.

'Do my wise companions in the holy life, having examined me, reproach me as to virtue?': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.

8

สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโวติ, ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.

sabbehi me piyehi manāpehi nānābhāvo vinābhāvoti, pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.

'There is a parting and a separation from all that is dear and pleasing to me': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.

9

กัมมัสสะโกมหิ กัมมะทายาโท กัมมะโยนิ กัมมะพันธุ กัมมะปะฏิสะระโณ, ยัง กัมมัง กะริสสามิ กัล๎ยาณัง วา ปาปะกัง วา, ตัสสะ ทายาโท ภะวิสสามีติ, ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.

kammassakomhi kammadāyādo kammayoni kammabandhu kammapaṭisaraṇo, yaṃ kammaṃ karissāmi kalyāṇaṃ vā pāpakaṃ vā, tassa dāyādo bhavissāmīti, pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.

'I am the owner of my kamma, heir to my kamma, born of my kamma, kindred to my kamma, abide supported by my kamma; whatever kamma I shall do, good or bad, of that I shall be the heir': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.

10

กะถัมภูตัสสะ เม รัตตินทิวา วีติปะตันตีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.

kathaṃbhūtassa me rattindivā vītipatantīti pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.

'How do the days and nights pass for me?': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.

page 20

11

กัจจิ นุ โขหัง สุญญาคาเร อะภิระมามีติ ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.

kacci nu khohaṃ suññāgāre abhiramāmīti pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.

'Do I delight in empty dwellings?': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.

12

อัตถิ นุ โข เม อุตตะริมะนุสสะธัมมา อะละมะริยะญาณะทัสสะนะวิเสโส, อะธิคะโต โสหัง ปัจฉิเม กาเล สะพ๎รัห๎มะจารีหิ ปุฏโฐ นะ มังกุ ภะวิสสามีติ, ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.

atthi nu kho me uttarimanussadhammā alamariyañāṇadassanaviseso, adhigato sohaṃ pacchime kāle sabrahmacārīhi puṭṭho na maṅku bhavissāmīti, pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.

'Have I attained any superior human state, any distinction of knowledge and vision worthy of the noble ones, such that in my last days, when questioned by my companions in the holy life, I shall not be embarrassed?': this should be reflected on again and again by one who has gone forth.

13

อิเม โข ภิกขะเว ทะสะ ธัมมา, ปัพพะชิเตนะ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตัพพาติ, อิทะมะโวจะ ภะคะวา, อัตตะมะนา เต ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุนติ.

ime kho bhikkhave dasa dhammā, pabbajitena abhiṇhaṃ paccavekkhitabbāti, idamavoca bhagavā, attamanā te bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinandunti.

These, bhikkhus, are the ten things that one who has gone forth should reflect on again and again. This is what the Blessed One said. Gladdened, those bhikkhus delighted in the Blessed One's words.

ปะริตตะกะระณะปาฐะ Parittakaraṇapāṭha The Passage for Making a Protection Chanted when a protection is being made — at a blessing, over a new house, or for someone who is ill. pages 20–22 Composite. The verses are those of ระตะนะสุตตัง ทุติยัง, printed at page 82 of this book with the reference ขุ. ขุ. 25/5 ขุ.สุ. 25/367; the prose passages are those of อัคคัปปะสาทะสุตตัง, printed at page 112 with อํ. จตุกฺก. 21/44. 10 verses A protection text alternating prose declarations that the Buddha, dispassion and the Sangha are foremost with verses invoking the truth of each.

Pali source: Composite. The verses are those of ระตะนะสุตตัง ทุติยัง, printed at page 82 of this book with the reference ขุ. ขุ. 25/5 ขุ.สุ. 25/367; the prose passages are those of อัคคัปปะสาทะสุตตัง, printed at page 112 with อํ. จตุกฺก. 21/44.
When chanted: Chanted when a protection is being made — at a blessing, over a new house, or for someone who is ill.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

ปะริตตะ, paritta, means a protection: a text chanted for safety rather than for instruction. The tradition's own account of how it works is not magical but a matter of truth — a true statement is made, and its truth is then invoked. That is why each verse here ends by naming a truth and asking well-being on the strength of it.

The chant is an assembly rather than a text. Three prose passages, each declaring one thing foremost of its kind, alternate with verses that close on a common refrain. Both halves appear elsewhere in this same book as complete chants in their own right, which is how the source above was established.

Meaning and purpose

The three prose passages are built identically. Of all beings, footless, two-footed, four-footed or many-footed, with form or formless, the Tathāgata is declared foremost. Of all things conditioned or unconditioned, dispassion. Of all communities and assemblies, the Sangha of the Tathāgata's disciples. Each is a superlative, and each is then handed over to a verse.

The verses close on the same two moves: this too is an excellent treasure, and by this truth may there be well-being. Nothing is requested as a favour and nobody is petitioned. The well-being is claimed as a consequence of something being the case.

That structure is the reason the chant is used where it is. What is offered to a frightened household or a sick person is not an incantation but a series of statements the reciters hold to be true, said aloud in their presence — and the last verse makes the tone plain, ending on the wise going out like a lamp rather than on any promise of rescue.

The chant

As the book prints it: page 20, page 21 and page 22 →

1

ยาวะตา สัตตา อะปะทา วา ท๎วิปะทา วา จะตุปปะทา วา พะหุปปะทา วา, รูปิโน วา อะรูปิโน วา, สัญญิโน วา อะสัญญิโน วา, เนวะสัญญีนาสัญญิโน วา, ตะถาคะโต เตสัง อัคคะมักขายะติ อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ, เย โข พุทเธ ปะสันนา อัคเค เต ปะสันนา, อัคเค โข ปะนะ ปะสันนานัง อัคโค วิปาโก.

yāvatā sattā apadā vā dvipadā vā catuppadā vā bahuppadā vā, rūpino vā arūpino vā, saññino vā asaññino vā, nevasaññīnāsaññino vā, tathāgato tesaṃ aggamakkhāyati arahaṃ sammāsambuddho, ye kho buddhe pasannā agge te pasannā, agge kho pana pasannānaṃ aggo vipāko.

As far as there are beings — footless, two-footed, four-footed or many-footed, with form or formless, percipient or non-percipient or neither-percipient-nor-non-percipient — the Tathagata, the Worthy One, the Perfectly Self-Awakened One, is declared the foremost of them. Those who have confidence in the Buddha have confidence in the foremost, and for those with confidence in the foremost the result is foremost.

2

ยังกิญจิ วิตตัง อิธะ วา หุรัง วา สัคเคสุ วา ยัง ระตะนัง ปะณีตัง นะ โน สะมัง อัตถิ ตะถาคะเตนะ อิทัมปิ พุทเธ ระตะนัง ปะณีตัง เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

yaṅkiñci vittaṃ idha vā huraṃ vā saggesu vā yaṃ ratanaṃ paṇītaṃ na no samaṃ atthi tathāgatena idampi buddhe ratanaṃ paṇītaṃ etena saccena suvatthi hotu.

Whatever wealth there is here or beyond, or whatever excellent treasure is in the heavens, there is none equal to the Tathagata. This too is an excellent treasure in the Buddha. By this truth may there be well-being.

3

ยาวะตา ธัมมา สังขะตา วา อะสังขะตา วา, วิราโค เตสัง อัคคะมักขายะติ, ยะทิทัง มะทะนิมมะทะโน ปิปาสะวินะโย อาละยะสะมุคฆาโต วัฏฏูปัจเฉโท ตัณหักขะโย วิราโค นิโรโธ นิพพานัง, เย โข วิราคะธัมเม ปะสันนา, อัคเค เต ปะสันนา, อัคเค โข ปะนะ ปะสันนานัง อัคโค วิปาโก.

yāvatā dhammā saṅkhatā vā asaṅkhatā vā, virāgo tesaṃ aggamakkhāyati, yadidaṃ madanimmadano pipāsavinayo ālayasamugghāto vaṭṭūpacchedo taṇhakkhayo virāgo nirodho nibbānaṃ, ye kho virāgadhamme pasannā, agge te pasannā, agge kho pana pasannānaṃ aggo vipāko.

As far as there are things conditioned or unconditioned, dispassion is declared the foremost of them — that is, the crushing of pride, the removal of thirst, the uprooting of clinging, the cutting off of the round, the destruction of craving, dispassion, cessation, nibbana. Those who have confidence in the Dhamma of dispassion have confidence in the foremost, and for those with confidence in the foremost the result is foremost.

page 21

4

ขะยัง วิราคัง อะมะตัง ปะณีตัง ยะทัชฌะคา สัก๎ยะมุนี สะมาหิโต นะ เตนะ ธัมเมนะ สะมัตถิ กิญจิ อิทัมปิ ธัมเม ระตะนัง ปะณีตัง เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

khayaṃ virāgaṃ amataṃ paṇītaṃ yadajjhagā sakyamunī samāhito na tena dhammena samatthi kiñci idampi dhamme ratanaṃ paṇītaṃ etena saccena suvatthi hotu.

Cessation, dispassion, the deathless, the sublime — which the Sakyan sage, composed, attained: there is nothing whatever equal to that Dhamma. This too is a precious jewel in the Dhamma. By this truth may there be well-being.

5

ยาวะตา ธัมมา สังขะตา, อะริโย อัฏฐังคิโก มัคโค เตสัง อัคคะมักขายะติ. เสยยะถีทัง: สัมมาทิฏฐิ สัมมาสังกัปโป, สัมมาวาจา สัมมากัมมันโต สัมมาอาชีโว, สัมมาวายาโม สัมมาสะติ สัมมาสะมาธิ. เย โข อะริยะมัคคะธัมเม ปะสันนา อัคเค เต ปะสันนา, อัคเค โข ปะนะ ปะสันนานัง อัคโค วิปาโก.

yāvatā dhammā saṅkhatā, ariyo aṭṭhaṅgiko maggo tesaṃ aggamakkhāyati. seyyathīdaṃ: sammādiṭṭhi sammāsaṅkappo, sammāvācā sammākammanto sammāājīvo, sammāvāyāmo sammāsati sammāsamādhi. ye kho ariyamaggadhamme pasannā agge te pasannā, agge kho pana pasannānaṃ aggo vipāko.

Of whatever states are conditioned, the noble eightfold path is declared the foremost of them — that is to say: right view, right intention, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness, right concentration. Those who have confidence in the states of the noble path have confidence in the foremost; and for those who have confidence in the foremost, the result is foremost.

6

ยัมพุทธะเสฏโฐ ปะริวัณณะยี สุจิง สะมาธิมานันตะริกัญญะมาหุ สะมาธินา เตนะ สะโม นะ วิชชะติ อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

yaṃ buddhaseṭṭho parivaṇṇayī suciṃ samādhimānantarikaññamāhu samādhinā tena samo na vijjati idampi saṅghe ratanaṃ paṇītaṃ etena saccena suvatthi hotu.

That purity which the best of Buddhas extolled, the concentration they call immediate — no equal to that concentration is found. This too is a precious jewel in the Sangha. By this truth may there be well-being.

7

ยาวะตา สังฆา วา คะณา วา, ตะถาคะตะสาวะกะสังโฆ เตสัง อัคคะมักขายะติ, ยะทิทัง: จัตตาริ ปุริสะยุคานิ อัฏฐะ ปุริสะปุคคะลา. เย โข สังเฆ ปะสันนา, อัคเค เต ปะสันนา, อัคเค โข ปะนะ ปะสันนานัง อัคโค วิปาโก.

yāvatā saṅghā vā gaṇā vā, tathāgatasāvakasaṅgho tesaṃ aggamakkhāyati, yadidaṃ: cattāri purisayugāni aṭṭha purisapuggalā. ye kho saṅghe pasannā, agge te pasannā, agge kho pana pasannānaṃ aggo vipāko.

Of whatever communities or assemblies there are, the Sangha of the Tathāgata's disciples is declared the foremost of them — that is to say: the four pairs of persons, the eight kinds of individuals. Those who have confidence in the Sangha have confidence in the foremost; and for those who have confidence in the foremost, the result is foremost.

8

เย ปุคคะลา อัฏฐะสะตัง ปะสัฏฐา จัตตาริ เอตานิ ยุคานิ โหนติ. เต ทักขิเณยยา สุคะตัสสะ สาวะกา เอเตสุ ทินนานิ มะหัปผะลานิ อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

ye puggalā aṭṭhasataṃ pasatthā cattāri etāni yugāni honti. te dakkhiṇeyyā sugatassa sāvakā etesu dinnāni mahapphalāni idampi saṅghe ratanaṃ paṇītaṃ etena saccena suvatthi hotu.

Those eight persons, praised by the good, who are these four pairs — they are the disciples of the Fortunate One, worthy of offerings; what is given to them bears great fruit. This too is a precious jewel in the Sangha. By this truth may there be well-being.

9

เย สุปปะยุตตา มะนะสา ทัฬเหนะ นิกกามิโน โคตะมะสาสะนัมหิ เต ปัตติปัตตา อะมะตัง วิคัยหะ ลัทธา มุธา นิพพุติง ภุญชะมานา อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

ye suppayuttā manasā daḷhena nikkāmino gotamasāsanamhi te pattipattā amataṃ vigayha laddhā mudhā nibbutiṃ bhuñjamānā idampi saṅghe ratanaṃ paṇītaṃ etena saccena suvatthi hotu.

Those who, well applied with a firm mind, are free of desire in Gotama's dispensation — they have reached attainment, plunged into the deathless, and enjoy the peace they have won at no cost. This too is a precious jewel in the Sangha. By this truth may there be well-being.

page 22

10

ขีณัง ปุราณัง นะวัง นัตถิ สัมภะวัง วิรัตตะจิตตายะติเก ภะวัส๎มิง เต ขีณะพีชา อะวิรุฬหิฉันทา นิพพันติ ธีรา ยะถายัมปะทีโป อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

khīṇaṃ purāṇaṃ navaṃ natthi sambhavaṃ virattacittāyatike bhavasmiṃ te khīṇabījā avirūḷhichandā nibbanti dhīrā yathāyampadīpo idampi saṅghe ratanaṃ paṇītaṃ etena saccena suvatthi hotu.

The old is destroyed, no new becoming arises; their minds are dispassionate towards future existence. With their seeds destroyed and no desire for growth, the wise go out like this lamp. This too is a precious jewel in the Sangha. By this truth may there be well-being.

เมตตานิสังสะสุตตัง Mettānisaṃsasuttaṃ The Discourse on the Benefits of Loving-Kindness Chanted as a protective and auspicious discourse, and recited where the benefits of developing loving-kindness are to be called to mind. page 22 23 verses The Buddha at Jeta's Grove lists eleven benefits to be expected from the liberation of mind through loving-kindness, well developed and firmly undertaken.

When chanted: Chanted as a protective and auspicious discourse, and recited where the benefits of developing loving-kindness are to be called to mind.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This is a short discourse rather than a set of verses, and the book prints it in the standard sutta shape: the opening formula naming where it was spoken, the address to the monks, the teaching itself, and the monks' delight at the close. The setting is the one most familiar in the canon, Anāthapiṇḍika's monastery in Jeta's Grove at Sāvatthī.

The teaching is built around a numbered list, and the Pali makes the count explicit twice — once as a question, กะตะเม เอกาทะสะ, which eleven, and once in the summary that closes the teaching. That structure makes the text unusually easy to verify: the benefits should number exactly eleven, and in what you pasted they do.

As with the three preceding chants, no Thai rendering is printed, so this entry stands at two of the five layers and the English is my own off the Pali.

Meaning and purpose

The qualifying phrase before the list is longer than the list's first several items, and it is doing real work. Loving-kindness here is not a passing wish but เจโตวิมุตติ, a liberation of mind, and it must be pursued, developed, made much of, made a vehicle, made a foundation, established, consolidated and well undertaken. Only of such a practice are the eleven benefits to be expected.

The benefits themselves move outward from the most private to the most far-reaching. They begin at the edges of sleep — one sleeps happily and wakes happily, and sees no evil dreams — which is where a mind's actual condition is least concealed. They then pass to how one is met: dear to human beings, dear to non-human beings, guarded by the devas.

The middle items concern safety and steadiness: neither fire nor poison nor blade touches such a person, and the mind gathers itself into concentration quickly. Then the countenance grows clear, which is the only benefit visible from outside. The last two look to the end of life — one dies unconfused, and if one penetrates no higher, one fares to the Brahmā world. The list therefore runs from a single night's sleep to the disposition of the next existence, without changing its subject.

The chant

As the book prints it: page 22 →

นิทานะ: The Setting

1

เอวัมเม สุตัง,

evamme sutaṃ,

Thus have I heard.

2

เอกัง สะมะยัง ภะคะวา,

ekaṃ samayaṃ bhagavā,

At one time the Blessed One

3

สาวัตถิยัง วิหะระติ,

sāvatthiyaṃ viharati,

was dwelling at Sāvatthī,

4

เชตะวะเน อะนาถะปิณฑิกัสสะ อาราเม,

jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme,

in Jeta's Grove, the monastery of Anāthapiṇḍika.

5

ตัตระ โข ภะคะวา ภิกขู อามันเตสิ ภิกขะโวติ,

tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi bhikkhavoti,

There the Blessed One addressed the monks: Monks.

6

กะทันเตติ เต ภิกขู ภะคะวะโต ปัจจัสโสสุง,

kadanteti te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ,

Venerable sir, those monks replied to the Blessed One.

เอกาทะสานิสังสา: The Eleven Benefits

7

ภะคะวา เอตะทะโวจะ เมตตายะ ภิกขะเว เจโตวิมุตติยา อาเสวิตายะ ภาวิตายะ พะหุลีกะตายะ ยานีกะตายะ วัตถุกะตายะ อะนุฏฐิตายะ ปะริจิตายะ สุสะมารัทธายะ,

bhagavā etadavoca mettāya bhikkhave cetovimuttiyā āsevitāya bhāvitāya bahulīkatāya yānīkatāya vatthukatāya anuṭṭhitāya paricitāya susamāraddhāya,

The Blessed One said this: Monks, from the liberation of mind through loving-kindness — pursued, developed, made much of, made a vehicle, made a foundation, established, consolidated and well undertaken —

8

เอกาทะ สานิสังสา ปาฏิกังขา.

ekāda sānisaṃsā pāṭikaṅkhā.

eleven benefits are to be expected.

9

กะตะเม เอกาทะสะ.

katame ekādasa.

Which eleven?

10

สุขัง สุปะติ,

sukhaṃ supati,

One sleeps happily;

11

สุขัง ปะฏิพุชฌะติ.

sukhaṃ paṭibujjhati.

one wakes happily;

12

นะ ปาปะกัง สุปีนัง ปัสสะติ,

na pāpakaṃ supīnaṃ passati,

one sees no evil dreams;

13

มะนุสสานัง ปิโย โหติ,

manussānaṃ piyo hoti,

one is dear to human beings;

14

อะมะนุสสานัง ปิโย โหติ,

amanussānaṃ piyo hoti,

one is dear to non-human beings;

15

เทวะ ตา รักขันติ,

deva tā rakkhanti,

the devas guard one;

16

นาสสะ อัคคิ วา วิสัง วา สัตถัง วา กะมะติ,

nāssa aggi vā visaṃ vā satthaṃ vā kamati,

neither fire nor poison nor blade affects one;

17

ตุวะฎัง จิตตัง สะมาธิยะ ติ,

tuvaḍaṃ cittaṃ samādhiya ti,

one's mind is quickly concentrated;

18

มุขะวัณโณ วิปปะสีทะติ,

mukhavaṇṇo vippasīdati,

the countenance grows clear;

19

อะสัมมุฬโห กาลัง กะโรติ,

asammuḷho kālaṃ karoti,

one dies unconfused;

20

อุตตะริง อัปปะฏิวิชฌัน โต พรห๎มะโลกูปะโค โหติ.

uttariṃ appaṭivijjhan to brahmalokūpago hoti.

and, penetrating no higher, one fares to the Brahmā world.

นิคะมะนะ: The Conclusion

21

เมตตายะ ภิกขะเว เจโตวิมุตติยา อาเสวิตายะ ภาวิตายะ พะหุลีกะตายะ ยานีกะตายะ วัตถุกะตายะ อะนุฏฐิตายะ ปะริจิตายะ สุสะมารัทธายะ อิเม เอกา ทะสานิสังสา ปาฏิกังขาติ.

mettāya bhikkhave cetovimuttiyā āsevitāya bhāvitāya bahulīkatāya yānīkatāya vatthukatāya anuṭṭhitāya paricitāya susamāraddhāya ime ekā dasānisaṃsā pāṭikaṅkhāti.

Monks, from the liberation of mind through loving-kindness — pursued, developed, made much of, made a vehicle, made a foundation, established, consolidated and well undertaken — these eleven benefits are to be expected.

22

อิทะมะโวจะ ภะคะวา.

idamavoca bhagavā.

This the Blessed One said.

23

อัตตะมะนา เต ภิกขู ภะคะวะ โต ภาสิตัง อะภินันทุนติ."

attamanā te bhikkhū bhagava to bhāsitaṃ abhinandunti."

Gladdened, those monks delighted in the words of the Blessed One.

เมตตานิสังสะคาถา Mettānisaṃsagāthā The Verses on the Benefits of Loving-Kindness Chanted following the discourse of the same name, as an auspicious recitation on the rewards of goodwill and constancy to friends. page 23 ขุ.ชา. เตมิย. 401/154 20 verses Ten stanzas of worldly and auspicious rewards, each closing with the same refrain: one who does not betray his friends.

Pali source: ขุ.ชา. เตมิย. 401/154
When chanted: Chanted following the discourse of the same name, as an auspicious recitation on the rewards of goodwill and constancy to friends.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This set of verses is paired in the book with chant 3, the Mettānisaṃsasuttaṃ, and follows immediately after it. Where the discourse gave eleven benefits in prose and attributed them to the developed liberation of mind, these verses give their benefits in metre and attribute them to something narrower and more concrete: not betraying one's friends.

The construction is a refrain form. Each of the ten stanzas states three rewards and then closes with the identical line โย มิตตานัง นะ ทุพภะติ, he who does not betray his friends. The final occurrence adds the quotative ติ to close the whole. A chant of this shape is easy to recite and easy to verify, since any stanza missing its refrain is a stanza with a line missing.

As with the four preceding chants, no Thai rendering is printed, so this entry stands at two of the five layers and the English is my own off the Pali.

Meaning and purpose

The rewards named are almost entirely of this world, and unusually practical for a chanting text. One has abundant food though far from home; many live in dependence on him; wherever he goes, to market towns or royal capitals, he is honoured. Thieves do not overpower him and nobles do not slight him. These are the goods of a person whose standing is secure.

The middle stanzas turn to how such a person is received and what he receives back. Honouring, he is honoured; revered, he is held in reverence; he comes home unangered and is welcomed in the assembly. He blazes like fire and shines like a deva. The reciprocity is the argument of the chant — what is given out returns, and the verses simply itemise the forms in which it does.

The last two stanzas widen to fortune and to safety. His cattle bear young, what is sown in his field grows, and he enjoys the fruit of what was sown. A man fallen from a cliff or a tree finds footing. And the simile that closes the chant: as the wind cannot overpower a banyan whose roots have spread wide, so enemies do not overpower him. The whole set rests on a single condition, stated ten times without variation.

The chant

As the book prints it: page 23 →

1

พะหุตัพภักโข ภะวะติ วิปปะวุตโถ สะกัง ฆะรา

bahutabbhakkho bhavati vippavuttho sakaṃ gharā

He has abundant food, though dwelling far from his own house;

2

พะหูนัง อุปะชีวันติ โย มิตตานัง นะ ทุพภะติ.

bahūnaṃ upajīvanti yo mittānaṃ na dubbhati.

many live in dependence upon him — he who does not betray his friends.

3

ยัง ยัง ชะนะปะทัง ยาติ นิคะเม ราชะธานิโย

yaṃ yaṃ janapadaṃ yāti nigame rājadhāniyo

To whatever country he goes, to market towns or royal cities,

4

สัพพัตถะ ปูชิโต โหติ โย มิตตานัง นะ ทุพภะติ.

sabbattha pūjito hoti yo mittānaṃ na dubbhati.

everywhere he is honoured — he who does not betray his friends.

5

นาสสะ โจรา ปะสะหันติ นาติมัญเญติ ขัตติโย

nāssa corā pasahanti nātimaññeti khattiyo

Thieves do not overpower him, the noble does not despise him,

6

สัพเพ อะมิตเต ตะระติ โย มิตตานัง นะ ทุพภะติ.

sabbe amitte tarati yo mittānaṃ na dubbhati.

he overcomes all enemies — he who does not betray his friends.

7

อะกุทโธ สะฆะรัง เอติ สะภายะ ปะฏินันทิโต

akuddho sagharaṃ eti sabhāya paṭinandito

Unangered he comes to his home, he is welcomed in the assembly,

8

ญาตีนัง อุตตะโม โหติ โย มิตตานัง นะ ทุพภะติ.

ñātīnaṃ uttamo hoti yo mittānaṃ na dubbhati.

he is foremost among his kin — he who does not betray his friends.

9

สักกัต๎วา สักกะโต โหติ คะรุ โหติ สะคาระโว

sakkatvā sakkato hoti garu hoti sagāravo

Having honoured, he is honoured, being reverent, he is held in respect,

10

วัณณะกิตติภะโต โหติ โย มิตตานัง นะ ทุพภะติ.

vaṇṇakittibhato hoti yo mittānaṃ na dubbhati.

he bears praise and renown — he who does not betray his friends.

11

ปูชะโก ละภะเต ปูชัง วันทะโก ปะฏิวันทะนัง

pūjako labhate pūjaṃ vandako paṭivandanaṃ

Honouring, he obtains honour, saluting, he receives salutation,

12

ยะโสกิตติญจะ ปัปโปติ โย มิตตานัง นะ ทุพภะติ.

yasokittiñca pappoti yo mittānaṃ na dubbhati.

he attains fame and renown — he who does not betray his friends.

13

อัคคิยะถา ปัชชะละติ เทวะตาวะ วิโรจะติ

aggiyathā pajjalati devatāva virocati

He blazes forth as does a fire, he shines as does a deva,

14

สิริยา อัชชะหิโต โหติ โย มิตตานัง นะ ทุพภะติ.

siriyā ajjahito hoti yo mittānaṃ na dubbhati.

he is not forsaken by good fortune — he who does not betray his friends.

15

คาโว ตัสสะ ปะชายันติ เขตเต วุตตัง วิรูหะติ

gāvo tassa pajāyanti khette vuttaṃ virūhati

His cattle bear their young, what is sown in the field grows up,

16

วุตตานัง ผะละมัสนาติ โย มิตตานัง นะ ทุพภะติ.

vuttānaṃ phalamasnāti yo mittānaṃ na dubbhati.

he enjoys the fruit of what was sown — he who does not betray his friends.

17

ทะริโต ปัพพะตาโต วา รุกขะโต ปะติโต นะโร

darito pabbatāto vā rukkhato patito naro

Fallen from a chasm or a mountain, or a man fallen from a tree,

18

จุโต ปะติฏฐัง ละภะติ โย มิตตานัง นะ ทุพภะติ.

cuto patiṭṭhaṃ labhati yo mittānaṃ na dubbhati.

though he fall, he finds a footing — he who does not betray his friends.

19

วิรุฬหะมูละสันตานัง นิโค๎รธะมิวะ มาลุโต

viruḷhamūlasantānaṃ nigrodhamiva māluto

As the wind cannot overpower a banyan whose spreading roots have grown,

20

อะมิตตา นัปปะสะหันติ โย มิตตานัง นะ ทุพภะตีติ.

amittā nappasahanti yo mittānaṃ na dubbhatīti.

so enemies do not overpower him — he who does not betray his friends.

นิธิกัณฑะคาถา Nidhikaṇḍagāthā The Verses on the Treasure Store Chanted at ceremonies of giving, and commonly after a donation has been made. pages 24–25 33 verses Verses contrasting a buried treasure, which can be lost every way at once, with the store laid up by giving and virtue, which follows a person beyond death.

When chanted: Chanted at ceremonies of giving, and commonly after a donation has been made.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints its own reference for these verses, so nothing has been attributed on top of it here.

The chant is a single extended simile and it takes its time. A man buries treasure deep down at the water's edge against a future need — a king's displeasure, a thief, a debt, a famine — and eleven verses stay with that picture before the argument turns.

Meaning and purpose

The first movement is a catalogue of ways the buried store fails. It shifts from its place. The memory of it is confounded. Nāgas carry it off, or yakkhas take it, or heirs he has no love for dig it up while he is not looking. And when his merit is exhausted, the whole of it is lost. The objection is not that treasure is wicked but that it is unreliable in every direction at once.

The turn names the alternative and, more usefully, says where it is laid: by giving, by virtue, by restraint and self-mastery, in a shrine, in the Sangha, in a person, in guests, in a mother, in a father, in an elder brother. The list moves between the sacred and the domestic without marking any difference, which is itself the teaching.

The claim then escalates a very long way — from a fair complexion and a good voice, through sovereignty and the happiness of a wheel-turning monarch, to the attainment of Nibbāna itself, all of it obtained by this. Chanted after a donation, it tells the giver what has just happened in terms they can hold on to, and it does so without asking them for anything further.

The chant

As the book prints it: page 24 and page 25 →

1

นิธิง นิเธติ ปุริโส คัมภีเร อุทะกันติเก

nidhiṃ nidheti puriso gambhīre udakantike

A man buries a store of treasure deep down, at the water's edge,

2

อัตเถ กิจเจ สะมุปปันเน อัตถายะ เม ภะวิสสะติ.

atthe kicce samuppanne atthāya me bhavissati.

thinking: when a need or a duty arises, it will serve my purpose.

3

ราชะโต วา ทุรุตตัสสะ โจระโต ปีฬิตัสสะ วา

rājato vā duruttassa corato pīḷitassa vā

If he is denounced by a king, or oppressed by a thief,

4

อิณัสสะ วา ปะโมกขายะ ทุพภิกเข อาปะทาสุ วา

iṇassa vā pamokkhāya dubbhikkhe āpadāsu vā

or for release from a debt, or in famine, or in calamity —

5

เอตะทัตถายะ โลกัส๎มิง นิธิ นามะ นิธิยยะติ.

etadatthāya lokasmiṃ nidhi nāma nidhiyyati.

it is for such purposes in the world that what is called a treasure store is buried.

6

ตาวัสสุนิหิโต สันโต คัมภีเร อุทะกันติเก

tāvassunihito santo gambhīre udakantike

Yet however well it lies buried, deep down at the water's edge,

7

นะ สัพโพ สัพพะทา เยวะ ตัสสะ ตัง อุปะกัปปะติ

na sabbo sabbadā yeva tassa taṃ upakappati

not all of it, and not at all times, serves him when he needs it.

8

นิธิ วา ฐานา จะวะติ สัญญา วาสสะ วิมุยหะติ.

nidhi vā ṭhānā cavati saññā vāssa vimuyhati.

The store shifts from its place, or his memory of it is confounded.

9

นาคา วา อะปะนาเมนติ ยักขา วาปิ หะรันติ นัง

nāgā vā apanāmenti yakkhā vāpi haranti naṃ

Nāgas carry it away, or yakkhas make off with it,

10

อัปปิยา วาปิ ทายาทา อุทธะรันติ อะปัสสะโต.

appiyā vāpi dāyādā uddharanti apassato.

or heirs he has no love for dig it up while he is not looking.

11

ยะทา ปุญญักขะโย โหติ สัพพะเมตัง วินัสสะติ.

yadā puññakkhayo hoti sabbametaṃ vinassati.

And when his merit is exhausted, the whole of it is lost.

12

ยัสสะ ทาเนนะ สีเลนะ สัญญะเมนะ ทะเมนะ จะ

yassa dānena sīlena saññamena damena ca

But the one who, by giving and by virtue, by restraint and by self-mastery,

13

นิธิ สุนิหิโต โหติ อิตถิยา ปุริสัสสะ วา

nidhi sunihito hoti itthiyā purisassa vā

has a treasure store well laid up — a woman or a man alike —

14

เจติยัมหิ จะ สังเฆ วา ปุคคะเล อะติถีสุ วา

cetiyamhi ca saṅghe vā puggale atithīsu vā

in a shrine, or in the Sangha, in a person, or in guests,

15

มาตะริ ปิตะริ วาปิ อะโถ เชฏฐัมหิ ภาตะริ

mātari pitari vāpi atho jeṭṭhamhi bhātari

in a mother, in a father, or in an elder brother —

16

เอโส นิธิ สุนิหิโต อะเชยโย อะนุคามิโก

eso nidhi sunihito ajeyyo anugāmiko

that is a store well laid up, unassailable, and it follows him.

17

ปะหายะ คะมะนีเยสุ เอตัง อาทายะ คัจฉะติ.

pahāya gamanīyesu etaṃ ādāya gacchati.

Leaving behind what must be left, he takes this with him when he goes.

18

อะสาธาระณะมัญเญสัง อะโจระหะระโณ นิธิ

asādhāraṇamaññesaṃ acoraharaṇo nidhi

A store no one else shares, that no thief can carry off —

19

กะยิราถะ ธีโร ปุญญานิ โย นิธิ อะนุคามิโก.

kayirātha dhīro puññāni yo nidhi anugāmiko.

let the wise make merit, the store that follows after.

20

เอสะ เทวะมะนุสสานัง สัพพะกามะทะโท นิธิ

esa devamanussānaṃ sabbakāmadado nidhi

This is the store that gives gods and men everything they wish for;

21

ยัง ยัง เทวาภิปัตเถนติ สัพพะเมเตนะ ลัพภะติ.

yaṃ yaṃ devābhipatthenti sabbametena labbhati.

whatever they long for, all of it is obtained by this.

22

สุวัณณะตา สุสะระตา สุสัณฐานัง สุรูปะตา

suvaṇṇatā susaratā susaṇṭhānaṃ surūpatā

A fair complexion, a fine voice, good proportion, beauty of form,

23

อาธิปัจจัง ปะริวาโร สัพพะเมเตนะ ลัพภะติ.

ādhipaccaṃ parivāro sabbametena labbhati.

sovereignty, a retinue — all of it is obtained by this.

24

ปะเทสะรัชชัง อิสสะริยัง จักกะวัตติสุขัง ปิยัง

padesarajjaṃ issariyaṃ cakkavattisukhaṃ piyaṃ

Kingship over a region, lordship, the dear happiness of a wheel-turning monarch,

25

เทวะรัชชัมปิ ทิพเพสุ สัพพะเมเตนะ ลัพภะติ.

devarajjampi dibbesu sabbametena labbhati.

and even sovereignty among the gods in the heavens — all of it is obtained by this.

page 25

26

มานุสสิกา จะ สัมปัตติ เทวะโลเก จะ ยา ระติ

mānussikā ca sampatti devaloke ca yā rati

Human good fortune, and whatever delight there is in the world of the gods,

27

ยา จะ นิพพานะสัมปัตติ สัพพะเมเตนะ ลัพภะติ.

yā ca nibbānasampatti sabbametena labbhati.

and the attainment of Nibbāna itself — all of it is obtained by this.

28

มิตตะสัมปะทะมาคัมมะ โยนิโส เจ ปะยุญชะโต

mittasampadamāgamma yoniso ce payuñjato

Coming upon the blessing of good friends, if one applies oneself wisely,

29

วิชชาวิมุตติวะสีภาโว สัพพะเมเตนะ ลัพภะติ.

vijjāvimuttivasībhāvo sabbametena labbhati.

mastery in knowledge and release — all of it is obtained by this.

30

ปะฏิสัมภิทา วิโมกขา จะ ยา จะ สาวะกะปาระมี

paṭisambhidā vimokkhā ca yā ca sāvakapāramī

The analytical knowledges, the liberations, and the perfection of a disciple,

31

ปัจเจกะโพธิ พุทธะภูมิ สัพพะเมเตนะ ลัพภะติ.

paccekabodhi buddhabhūmi sabbametena labbhati.

solitary awakening, and the ground of a Buddha — all of it is obtained by this.

32

เอวัง มะหัตถิกา เอสา ยะทิทัง ปุญญะสัมปะทา

evaṃ mahatthikā esā yadidaṃ puññasampadā

So greatly profitable is this, the blessing of merit;

33

ตัส๎มา ธีรา ปะสังสันติ ปัณฑิตา กะตะปุญญะตันติ.

tasmā dhīrā pasaṃsanti paṇḍitā katapuññatanti.

and therefore the steadfast and the wise praise the making of merit.

ธัมมะคาระวาทิคาถา Dhammagāravādigāthā The Verses on Reverence for the Dhamma Chanted among the general chants of the book, following the verses on the treasure store. pages 25–26 30 verses Verses on revering the Dhamma, and on the fragrance of virtue, which unlike sandalwood or jasmine travels against the wind.

When chanted: Chanted among the general chants of the book, following the verses on the treasure store.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The chant opens by settling its argument before making it. Those fully awakened ones who have been, those yet to come, and the one awakened now — all of them dwelt, dwell and will dwell revering the true Dhamma, and this, it says, is เอสา พุทธานะ ธัมมะตา, the nature of Buddhas.

After that opening it is plainly a compilation. The verses move through several distinct subjects, each finished before the next begins: how hard the good path is to follow, where the good and the bad end up, the protection that Dhamma gives, and then a long sequence on fragrance. The book prints no footnote and no citation for any of it.

Meaning and purpose

The opening argues from precedent rather than from authority. It does not say the Dhamma should be revered because it is true; it says that every Buddha there has been or will be revered it, and therefore one who wishes for greatness should do likewise.

The hinge of the chant is ธัมโม หะเว รักขะติ ธัมมะจาริง — Dhamma protects the one who lives by Dhamma. Read carefully it is a statement about consequence rather than a promise of intervention: what protects is the living by it, not a power that watches over those who do.

The fragrance sequence is the part people remember, and it earns its place. The scent of flowers does not travel against the wind, nor sandalwood, nor tagara, nor jasmine — but the fragrance of the good does, and perfumes every quarter. Then the closing image: a lotus springing up on a rubbish heap beside the highway, and so the disciple among blind ordinary folk. The verses give virtue a public dimension without making it a performance. They say a life is noticed, not that it should set out to be.

The chant

As the book prints it: page 25 and page 26 →

1

เย จะ อะตีตา สัมพุทธา เย จะ พุทธา อะนาคะตา

ye ca atītā sambuddhā ye ca buddhā anāgatā

Those fully awakened ones who have been, and those Buddhas yet to come,

2

โย เจตะระหิ สัมพุทโธ พะหุนนัง โสกะนาสะโน.

yo cetarahi sambuddho bahunnaṃ sokanāsano.

and he who is fully awakened now, destroyer of the sorrow of many —

3

สัพเพ สัทธัมมะคะรุโน วิหะริงสุ วิหาติ จะ

sabbe saddhammagaruno vihariṃsu vihāti ca

all of them dwelt, and dwell, revering the true Dhamma;

4

อะถาปิ วิหะริสสันติ เอสา พุทธานะ ธัมมะตา.

athāpi viharissanti esā buddhāna dhammatā.

and so too they will dwell. This is the nature of Buddhas.

5

ตัส๎มา หิ อัตตะกาเมนะ มะหัตตะมะภิกังขะตา

tasmā hi attakāmena mahattamabhikaṅkhatā

Therefore one who loves himself, who aspires to greatness,

6

สัทธัมโม คะรุกาตัพโพ สะรัง พุทธานะ สาสะนัง.

saddhammo garukātabbo saraṃ buddhāna sāsanaṃ.

should revere the true Dhamma, remembering the teaching of the Buddhas.

7

ทุททะทัง ทะทะมานานัง ทุกกะรัง กัมมะกุพพะตัง

duddadaṃ dadamānānaṃ dukkaraṃ kammakubbataṃ

Of those who give what is hard to give, who do what is hard to do,

8

อะสันโต นานุกุพพันติ สะตัง ธัมโม ทุรันวะโย.

asanto nānukubbanti sataṃ dhammo duranvayo.

the bad do not follow suit; the way of the good is hard to follow.

9

ตัส๎มา สะตัญจะ อะสะตัญจะ นานา โหติ อิโต คะติ

tasmā satañca asatañca nānā hoti ito gati

And so the destination from here differs for the good and for the bad:

10

อะสันโต นิระยัง ยันติ สันโต สัคคะปะรายะนา.

asanto nirayaṃ yanti santo saggaparāyanā.

the bad go to hell; the good have heaven as their destination.

11

นะ หิ ธัมโม อะธัมโม จะ อุโภ จะ สะมะวิปากิโน

na hi dhammo adhammo ca ubho ca samavipākino

For Dhamma and what is against Dhamma do not ripen alike:

12

อะธัมโม นิระยัง เนติ, ธัมโม ปาเปติ สุคะติง.

adhammo nirayaṃ neti, dhammo pāpeti sugatiṃ.

what is against Dhamma leads to hell; Dhamma brings one to a good destination.

13

ธัมโม หะเว รักขะติ ธัมมะจาริง

dhammo have rakkhati dhammacāriṃ

Dhamma indeed protects the one who lives by Dhamma;

14

ธัมโม สุจิณโณ สุขะมาวะหาติ.

dhammo suciṇṇo sukhamāvahāti.

Dhamma well practised brings happiness.

page 26

15

เอสานิสังโส ธัมเม สุจิณเณ

esānisaṃso dhamme suciṇṇe

This is the benefit of Dhamma well practised:

16

นะ ทุคคะติง คัจฉันติ ธัมมะจารี.

na duggatiṃ gacchanti dhammacārī.

one who lives by Dhamma does not go to a bad destination.

17

นะ ปุปผะคันโธ ปะฏิวาตะเมติ

na pupphagandho paṭivātameti

The scent of flowers does not travel against the wind,

18

นะ จันทะนัง ตะคะระมัลลิกา วา.

na candanaṃ tagaramallikā vā.

nor sandalwood, nor tagara, nor jasmine.

19

สะตัญจะ คันโธ ปะฏิวาตะเมติ

satañca gandho paṭivātameti

But the fragrance of the good does travel against the wind;

20

สัพพา ทิสา สัปปุริโส ปะวายะติ.

sabbā disā sappuriso pavāyati.

a true person perfumes every quarter.

21

จันทะนัง ตะคะรัง วาปิ อุปปะลัง อะถะ วัสสิกี

candanaṃ tagaraṃ vāpi uppalaṃ atha vassikī

Sandalwood or tagara, the blue lotus, or the jasmine —

22

เอเตสัง คันธะชาตานัง สีละคันโธ อะนุตตะโร.

etesaṃ gandhajātānaṃ sīlagandho anuttaro.

of all these kinds of fragrance, the fragrance of virtue is unsurpassed.

23

อัปปะมัตโต อะยัง คันโธ ย๎วายัง ตะคะระจันทะนิ

appamatto ayaṃ gandho yvāyaṃ tagaracandani

Slight is this fragrance, that of tagara and sandalwood;

24

โย จะ สีละวะตัง คันโธ วาติ เทเวสุ อุตตะโม.

yo ca sīlavataṃ gandho vāti devesu uttamo.

but the fragrance of the virtuous blows even among the gods, and is supreme.

25

เตสัง สัมปันนะสีลานัง อัปปะมาทะวิหารินัง

tesaṃ sampannasīlānaṃ appamādavihārinaṃ

Of those perfect in virtue, who dwell in heedfulness,

26

สัมมะทัญญา วิมุตตานัง มาโร มัคคัง นะ วินทะติ.

sammadaññā vimuttānaṃ māro maggaṃ na vindati.

liberated by right knowledge, Māra cannot find the path.

27

ยะถา สังการะธานัส๎มิง อุชฌิตัส๎มิง มะหาปะเถ

yathā saṅkāradhānasmiṃ ujjhitasmiṃ mahāpathe

Just as on a rubbish heap, cast aside beside the highway,

28

ปะทุมัง ตัตถะ ชาเยถะ สุจิคันธัง มะโนระมัง.

padumaṃ tattha jāyetha sucigandhaṃ manoramaṃ.

a lotus may spring up, sweet-scented and delighting the heart —

29

เอวัง สังการะภูเตสุ อันธะภูเต ปุถุชชะเน

evaṃ saṅkārabhūtesu andhabhūte puthujjane

so among those who have become as rubbish, among blind ordinary folk,

30

อะติโรจะติ ปัญญายะ สัมมาสัมพุทธะสาวะโกติ.

atirocati paññāya sammāsambuddhasāvakoti.

the disciple of the Fully Awakened One shines out in wisdom.

เทวะตาทิสสะทักขิณานุโมทะนาคาถา Devatādissadakkhiṇānumodanāgāthā The Verses of Rejoicing in Offerings Dedicated to the Devas Chanted as an anumodanā, in acceptance of an offering whose merit the donor dedicates to the devas. page 26 วิ. มหา. 5/92 ที. มหา. 10/105 6 verses Verses on dedicating an offering's merit to the devas of a place: those honoured honour in return, and the one they favour sees good fortune always.

Pali source: วิ. มหา. 5/92 ที. มหา. 10/105
When chanted: Chanted as an anumodanā, in acceptance of an offering whose merit the donor dedicates to the devas.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Anumodanā verses are spoken by the recipients of an offering rather than the givers, and each set fits a particular occasion. This one belongs to the moment when a donor establishes a dwelling or takes up residence in a place and dedicates the merit of feeding the virtuous to the devas already living there. The footnote attributes it to two places in the canon, in the Vinaya and in the Dīgha Nikāya.

The book prints this chant in Pali alone, with no Thai rendering beneath. That is not unusual for anumodanā verses, which are the reciter's professional stock rather than a text for lay reflection. Here it means the chant is given with its Pali and an English translation only.

Meaning and purpose

The verses set out a sequence of exchange rather than a simple act of giving. A wise person settling in a place feeds the virtuous and restrained there, and dedicates that offering to whatever devas inhabit it. The offering is not made to the devas directly; it is made to the sangha and assigned to them, which is the standard mechanism of dedicated merit.

What follows is reciprocity. Those honoured honour in return, ปูชิตา ปูชะยันติ; those held in regard hold in regard. The construction is deliberately symmetrical, the same verb turned back upon the giver. Then the register softens into simile: they show compassion to him as a mother to her own-born son, ปุตตังวะ โอระสัง, the word โอระส marking a child of one's own body rather than any child.

The closing line states the result plainly. The person to whom the devas are well disposed sees สะทา ภัท์รานิ — auspicious things, always. This is the ordinary shape of an anumodanā: an act of generosity described, and then the good that follows from it named, so the donor hears their gift placed within a wider order.

The chant

As the book prints it: page 26 →

1

ยัส๎มิง ปะเทเส กัปเปติ วาสัง ปัณฑิตะชาติโย

yasmiṃ padese kappeti vāsaṃ paṇḍitajātiyo

In whatever place he makes his dwelling, one of wise nature,

2

สีละวันเตตถะ โภเชต๎วา สัญญะเต พ๎รัห๎มะจาริโน.

sīlavantettha bhojetvā saññate brahmacārino.

having fed there the virtuous, the restrained, the farers in the holy life,

๒ พ๎รัห๎มะจาริโน — the book's footnote gives another reading: พ๎รัห๎มจาระโย

3

ยา ตัตถะ เทวะตา อาสุง ตาสัง ทักขิณะมาทิเส

yā tattha devatā āsuṃ tāsaṃ dakkhiṇamādise

whatever devas there may be in that place, to them let him dedicate the offering.

4

ตา ปูชิตา ปูชะยันติ มานิตา มานะยันติ นัง

tā pūjitā pūjayanti mānitā mānayanti naṃ

They, being honoured, give honour in return; being held in regard, they hold him in regard.

5

ตะโต นัง อะนุกัมปันติ มาตา ปุตตังวะ โอระสัง

tato naṃ anukampanti mātā puttaṃva orasaṃ

Thereafter they show him compassion, as a mother towards her own-born son.

6

เทวะตานุกัมปิโต โปโส สะทา ภัท๎รานิ ปัสสะติ.

devatānukampito poso sadā bhadrāni passati.

The person to whom the devas are compassionate sees always what is auspicious.

ติลักขะณาทิคาถา Tilakkhaṇādigāthā The Verses on the Three Characteristics and Others Chanted among the daily reflections, and often as the Pali counterpart to the vernacular reflection on conditioned things. pages 27–28 ขุ.ขุ. 25/51 17 verses Verses on the three characteristics, the few who cross to the far shore, the abandoning of the dark for the bright, and those wholly quenched in the world.

Pali source: ขุ.ขุ. 25/51
When chanted: Chanted among the daily reflections, and often as the Pali counterpart to the vernacular reflection on conditioned things.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The title names the three characteristics first and then adds ādi, and others — the book is signalling that this is a compilation rather than a single passage. The opening three stanzas give the triple formula in its canonical verse form; what follows moves through several further subjects, each complete in itself.

This is the Pali of which บทพิจารณาสังขาร gives the opening in Thai. A reader working through the book will meet the same three lines twice: once glossed at length in the vernacular for reflection, and once here in metre for chanting. The footnote points to two places in the Khuddaka Nikāya.

The book prints no Thai rendering for this chant, so it stands at two of the five layers: the Pali as it is chanted, and a working English translation supplied for this edition rather than taken from the book.

Meaning and purpose

The first movement states each characteristic in turn and then repeats an identical refrain: when one sees this with wisdom, one turns away from suffering; this is the path to purity. The repetition is the point. Nothing is added by the second and third statements except the substitution of one word, and the reciter arrives three times at the same door.

The second movement changes the image to a crossing. Few among men reach the far shore; the rest of this generation runs up and down along the near bank. Those who follow the Dhamma in the Dhamma rightly declared are the ones who will cross beyond the realm of death, so very hard to cross. The verse offers no method here, only a division between those who go and those who circle.

The third movement gives the instruction. Abandoning the dark state, let the wise develop the bright; coming from home to homelessness, in seclusion where delight is hard to find. The Pali is candid about the difficulty — the place where one should seek delight is precisely the place where delight does not naturally arise. Having left sensual pleasures and owning nothing, one cleanses oneself of the defilements of mind.

The closing stanza describes the finished work rather than prescribing it. Those whose minds are rightly developed in the factors of awakening, who delight in the relinquishing of grasping without clinging, whose taints are destroyed and who are radiant — they are wholly quenched in the world. The verse ends not with an instruction but with a state, and the chant closes there.

The chant

As the book prints it: page 27 and page 28 →

1

สัพเพ สังขารา อะนิจจาติ ยะทา ปัญญายะ ปัสสะติ

sabbe saṅkhārā aniccāti yadā paññāya passati

All conditioned things are impermanent — when one sees this with wisdom,

2

อะถะ นิพพินทะติ ทุกเข เอสะ มัคโค วิสุทธิยา.

atha nibbindati dukkhe esa maggo visuddhiyā.

then one turns away from suffering. This is the path to purity.

3

สัพเพ สังขารา ทุกขาติ ยะทา ปัญญายะ ปัสสะติ

sabbe saṅkhārā dukkhāti yadā paññāya passati

All conditioned things are suffering — when one sees this with wisdom,

4

อะถะ นิพพินทะติ ทุกเข เอสะ มัคโค วิสุทธิยา.

atha nibbindati dukkhe esa maggo visuddhiyā.

then one turns away from suffering. This is the path to purity.

5

สัพเพ ธัมมา อะนัตตาติ ยะทา ปัญญายะ ปัสสะติ

sabbe dhammā anattāti yadā paññāya passati

All things are not-self — when one sees this with wisdom,

page 28

6

อะถะ นิพพินทะติ ทุกเข เอสะ มัคโค วิสุทธิยา.

atha nibbindati dukkhe esa maggo visuddhiyā.

then one turns away from suffering. This is the path to purity.

7

อัปปะกา เต มะนุสเสสุ เย ชะนา ปาระคามิโน

appakā te manussesu ye janā pāragāmino

Few are they among men, those people who go to the far shore;

8

อะถายัง อิตะรา ปะชา ตีระเมวานุธาวะติ.

athāyaṃ itarā pajā tīramevānudhāvati.

while the rest of this generation runs up and down along the near bank.

9

เย จะ โข สัมมะทักขาเต ธัมเม ธัมมานุวัตติโน

ye ca kho sammadakkhāte dhamme dhammānuvattino

But those who, in the Dhamma rightly declared, live in accordance with that Dhamma —

10

เต ชะนา ปาระเมสสันติ มัจจุเธยยัง สุทุตตะรัง.

te janā pāramessanti maccudheyyaṃ suduttaraṃ.

those people will reach the far shore, crossing the realm of death, so hard to cross.

11

กัณหัง ธัมมัง วิปปะหายะ สุกกัง ภาเวถะ ปัณฑิโต

kaṇhaṃ dhammaṃ vippahāya sukkaṃ bhāvetha paṇḍito

Abandoning the dark state, let the wise one develop the bright;

12

โอกา อะโนกะมาคัมมะ วิเวเก ยัตถะ ทูระมัง.

okā anokamāgamma viveke yattha dūramaṃ.

coming from home to homelessness, into seclusion, where delight is hard to find.

13

ตัตราภิระติมิจเฉยยะ หิต๎วา กาเม อะกิญจะโน

tatrābhiratimiccheyya hitvā kāme akiñcano

There let him seek his delight, having left sensual pleasures, owning nothing;

14

ปะริโยทะเปยยะ อัตตานัง จิตตักเลเสหิ ปัณฑิโต.

pariyodapeyya attānaṃ cittaklesehi paṇḍito.

let the wise one cleanse himself of the defilements of the mind.

15

เยสัง สัมโพธิยังเคสุ สัมมา จิตตัง สุภาวิตัง

yesaṃ sambodhiyaṅgesu sammā cittaṃ subhāvitaṃ

Those whose minds, in the factors of awakening, are rightly and well developed;

16

อาทานะปะฏินิสสัคเค อะนุปาทายะ เย ระตา

ādānapaṭinissagge anupādāya ye ratā

who in the relinquishing of grasping, without clinging, take delight —

17

ขีณาสะวา ชุติมันโต เต โลเก ปะรินิพพุตาติ.

khīṇāsavā jutimanto te loke parinibbutāti.

with taints destroyed, radiant, they are wholly quenched in the world.

เทวะตาภิสัมมันตะนะคาถา Devatābhisammantanagāthā The Verses of Address to the Devas Chanted as an address to the unseen beings present at a place, commonly at the opening of a blessing ceremony or the consecration of a site. page 27 ขุ.ขุ. 25/89, ขุ.อุ. 25/221 16 verses An address to all beings gathered, earthbound or in the air: hear this well-spoken word, be kindly to humankind, and guard those who make offerings.

Pali source: ขุ.ขุ. 25/89, ขุ.อุ. 25/221
When chanted: Chanted as an address to the unseen beings present at a place, commonly at the opening of a blessing ceremony or the consecration of a site.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This chant belongs with the preceding one and follows it in the book's numbering, but its posture is different. The last set dedicated merit to the devas; this one speaks to them directly. It opens by naming who is being addressed — beings gathered here, whether of the earth or of the intermediate space — and asks first for their attention rather than their favour.

The preceding chant carried a canonical footnote; this one is printed with no attribution at all, and none has been supplied in its place. No Thai rendering appears beneath it either, so the chant is given here with its Pali and an English translation only.

Meaning and purpose

The opening stanza is an address, not a request. It calls upon whatever beings have assembled, ภุมมานิ or อันตะลิกเข — of the earth or of the air — and asks two things of them: that they be glad in mind, and that they listen respectfully to what is about to be said. The order matters. Nothing is asked of these beings until they have been greeted and their goodwill sought.

The second movement states what is being offered them: a well-spoken word, something that gives rise to mindfulness in merit, free of evil, an instruction in Dhamma for those who would follow it. The gift to the devas is the teaching itself. Only after this does the verse turn, with ตัส์มา หิ, therefore — and the request follows.

The request is for loving-kindness towards the human race, and specifically towards those who bear strong devotion to these beings and who carry offerings by day and by night. The final stanza gives the reason with unusual candour: human beings are of slender power, while these beings are unseen and of great might. The asymmetry is stated plainly, and the closing line draws its conclusion — therefore guard them, being heedful.

The chant

As the book prints it: page 27 →

1

ยานีธะ ภูตานิ สะมาคะตานิ

yānīdha bhūtāni samāgatāni

Whatever beings are here assembled,

2

ภุมมานิ วา ยานิ วะ อันตะลิกเข

bhummāni vā yāni va antalikkhe

whether of the earth or those in the air,

3

สัพเพ วะ ภูตา สุมะนา ภะวันตุ

sabbe va bhūtā sumanā bhavantu

may all those beings be glad of mind,

4

อะโถปิ สักกัจจะ สุณันตุ ภาสิตัง.

athopi sakkacca suṇantu bhāsitaṃ.

and moreover let them listen respectfully to what is spoken.

5

สุภาสิตัง กิญจิปิ โว ภะเณมุ

subhāsitaṃ kiñcipi vo bhaṇemu

Some little that is well spoken we would utter to you,

6

ปุญเญ สะตุปปาทะกะรัง อะปาปัง

puññe satuppādakaraṃ apāpaṃ

giving rise to mindfulness in merit, free of evil,

7

ธัมมูปะเทสัง อะนุการะกานัง

dhammūpadesaṃ anukārakānaṃ

an instruction in Dhamma for those who would follow it.

8

ตัส๎มา หิ ภูตานิ สะเมนตุ สัพเพ

tasmā hi bhūtāni samentu sabbe

Therefore let all beings assemble.

9

เมตตัง กะโรถะ มานุสิยา ปะชายะ

mettaṃ karotha mānusiyā pajāya

Show loving-kindness towards the race of men,

10

ภูเตสุ พาฬ๎หัง กะตะภัตติกายะ

bhūtesu bāḷhaṃ katabhattikāya

who bear strong devotion towards the beings,

11

ทิวา จะ รัตโต จะ หะรันติ เย พะลิง

divā ca ratto ca haranti ye baliṃ

who by day and by night bring their offerings,

12

ปัจโจปะการัง อะภิกังขะมานา.

paccopakāraṃ abhikaṅkhamānā.

hoping for help in return.

13

เต โข มะนุสสา ตะนุกานุภาวา

te kho manussā tanukānubhāvā

Those human beings are of slender power,

14

ภูตา วิเสเสนะ มะหิทธิกา จะ

bhūtā visesena mahiddhikā ca

while the beings are of especially great might,

15

อะทิสสะมานา มะนุเชหิ ญาตา

adissamānā manujehi ñātā

unseen, though known to men.

16

ตัส๎มา หิ เน รักขะถะ อัปปะมัตตา.

tasmā hi ne rakkhatha appamattā.

Therefore guard them, being heedful.

วิหาระทานะคาถา Vihāradānagāthā The Verses on the Gift of a Dwelling Chanted when a building or a lodging is offered to the Sangha, and at ceremonies marking such a gift. page 29 11 verses Verses in praise of giving a dwelling to the Sangha, listing what shelter keeps off and what follows from providing it.

When chanted: Chanted when a building or a lodging is offered to the Sangha, and at ceremonies marking such a gift.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

A short chant for one occasion: the giving of a dwelling, whether a single hut, a hall, or a whole monastery. The book prints its own reference for it.

Its subject is unusually concrete. Most of the chants around it concern virtue, merit or truth in general; this one is about a roof, and about what a roof makes possible.

Meaning and purpose

The first verses are entirely practical and do not hurry to a moral. A dwelling keeps off cold and heat, beasts of prey, creeping things, mosquitoes and the cold-season rains, and the fierce wind and heat once they have arisen. Only after all that comes the purpose clause — for shelter and for ease, and in order to meditate and to see clearly. The physical facts are named first and what they are for is named last.

The middle draws the practical conclusion: a wise man seeing his own good should have pleasant dwellings built, settle the deeply learned in them, and give them food, drink, robes and lodging. Nothing here is presented as sacrifice. It is presented as sense.

The closing verses complete the exchange, and the direction of the return is worth noticing. They teach him the Dhamma that dispels all suffering, and having understood that Dhamma he attains final Nibbāna. What comes back to the donor is not merit in the abstract but teaching — which is the one thing the people he housed have to give.

The chant

As the book prints it: page 29 →

1

สีตัง อุณ๎หัง ปะฏิหันติ ตะโต วาฬะมิคานิ จะ

sītaṃ uṇhaṃ paṭihanti tato vāḷamigāni ca

It keeps off cold and heat, and beasts of prey as well,

2

สิริงสะเป จะ มะกะเส สิสิเร จาปิ วุฏฐิโย.

siriṃsape ca makase sisire cāpi vuṭṭhiyo.

creeping things and mosquitoes, and the cold-season rains.

3

ตะโต วาตาตะโป โฆโร สัญชาโต ปะฏิหัญญะติ

tato vātātapo ghoro sañjāto paṭihaññati

And the fierce wind and heat, once arisen, are kept off by it —

4

เลนัตถัญจะ สุขัตถัญจะ ฌายิตุง จะ วิปัสสิตุง.

lenatthañca sukhatthañca jhāyituṃ ca vipassituṃ.

for the sake of shelter and of ease, and in order to meditate and to see clearly.

5

วิหาระทานัง สังฆัสสะ อัคคัง พุทเธหิ วัณณิตัง

vihāradānaṃ saṅghassa aggaṃ buddhehi vaṇṇitaṃ

The gift of a dwelling to the Sangha is praised by the Buddhas as foremost.

6

ตัส๎มา หิ ปัณฑิโต โปโส สัมปัสสัง อัตถะมัตตะโน.

tasmā hi paṇḍito poso sampassaṃ atthamattano.

Therefore a wise man, seeing his own good,

7

วิหาเร การะเย รัมเม วาสะเยตถะ พะหุสสุเต

vihāre kāraye ramme vāsayettha bahussute

should have pleasant dwellings built and settle the deeply learned there.

8

เตสัง อันนัญจะ ปานัญจะ วัตถะเสนาสะนานิ จะ.

tesaṃ annañca pānañca vatthasenāsanāni ca.

To them food and drink, and robes and lodgings,

9

ทะเทยยะ อุชุภูเตสุ วิปปะสันเนนะ เจตะสา

dadeyya ujubhūtesu vippasannena cetasā

he should give to those grown upright, with a mind made clear.

10

เต ตัสสะ ธัมมัง เทเสนติ สัพพะทุกขาปะนูทะนัง.

te tassa dhammaṃ desenti sabbadukkhāpanūdanaṃ.

They teach him the Dhamma that dispels all suffering;

11

ยัง โส ธัมมะมิธัญญายะ ปะรินิพพาต๎ยะนาสะโวติ.

yaṃ so dhammamidhaññāya parinibbātyanāsavoti.

and having understood that Dhamma here, he attains final Nibbāna, free of the taints.

สัจจะปานะวิธ์ยานุรูปะคาถา Saccapānavidhyānurūpagāthā The Verses Befitting the Drinking of Truth Chanted at an occasion where truth is pledged, which is what the title's drinking of truth names. pages 29–30 14 verses Verses on truth as the sweetest of flavours, and on the four things — truth, Dhamma, steadfastness, generosity — that keep a householder from grief.

When chanted: Chanted at an occasion where truth is pledged, which is what the title's drinking of truth names.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The title names an occasion rather than a subject: verses befitting the drinking of truth. The chant was therefore assembled for a rite at which an undertaking is sworn, and its contents were chosen to suit that rather than to expound a doctrine.

What holds the verses together is theme rather than provenance. Every one of them turns on truth, on faith, or on what a person living at home should stand on. The book prints its own reference for the group.

Meaning and purpose

It opens on its largest claim and does not build up to it: สัจจัง เว อะมะตา วาจา, truth indeed is deathless speech, and this is the ancient law. Deathless, not merely long-lasting — the word is the same one used of Nibbāna.

The middle sets out four bests in a row: faith is a person's best wealth, Dhamma well practised brings happiness, truth is the sweetest of flavours, and the life lived by wisdom is called the best life. Then it turns practical — doing what is fitting, bearing the burden, rising to the task — and says what those produce: wealth, renown, and friends bound by giving.

The close is the reason the verses suit their occasion. In the faithful householder in whom truth, Dhamma, steadfastness and generosity are found, he does not grieve when he has passed on. And then something rare in a chant: an invitation to check the claim. Come now, ask others also, the many ascetics and brahmins, whether anything greater than truth, self-control, generosity and patience is found here. It ends by inviting contradiction, which is a confident way to finish a pledge.

The chant

As the book prints it: page 29 and page 30 →

1

สัจจัง เว อะมะตา วาจา เอสะ ธัมโม สะนันตะโน

saccaṃ ve amatā vācā esa dhammo sanantano

Truth indeed is deathless speech; this is the ancient law.

2

สัจเจ อัตเถ จะ ธัมเม จะ อะหุ สันโต ปะติฏฐิตา.

sacce atthe ca dhamme ca ahu santo patiṭṭhitā.

In truth, in what is good, and in Dhamma the good stand established.

3

สัทธีธะ วิตตัง ปุริสัสสะ เสฏฐัง

saddhīdha vittaṃ purisassa seṭṭhaṃ

Faith is a man's best wealth here;

4

ธัมโม สุจิณโณ สุขะมาวะหาติ

dhammo suciṇṇo sukhamāvahāti

Dhamma well practised brings happiness;

5

สัจจัง หะเว สาธุตะรัง ระสานัง

saccaṃ have sādhutaraṃ rasānaṃ

truth is indeed the sweetest of flavours;

6

ปัญญาชีวีชีวิตะมาหุ เสฏฐัง.

paññājīvījīvitamāhu seṭṭhaṃ.

and the life of one living by wisdom they call the best.

7

สัททะหาโน อะระหะตัง ธัมมัง นิพพานะปัตติยา

saddahāno arahataṃ dhammaṃ nibbānapattiyā

Having faith in the Dhamma of the arahants, for the attainment of Nibbāna,

8

สุสสูสัง ละภะเต ปัญญัง อัปปะมัตโต วิจักขะโณ.

sussūsaṃ labhate paññaṃ appamatto vicakkhaṇo.

one who listens well gains wisdom — heedful and discerning.

9

ปะฏิรูปะการี ธุระวา อุฏฐาตา วินทะเต ธะนัง

paṭirūpakārī dhuravā uṭṭhātā vindate dhanaṃ

Doing what is fitting, bearing the burden, rising to the task, one finds wealth;

10

สัจเจนะ กิตติง ปัปโปติ ทะทัง มิตตานิ คันถะติ.

saccena kittiṃ pappoti dadaṃ mittāni ganthati.

by truth one wins renown; by giving one binds friends.

page 30

11

ยัสเสเต จะตุโร ธัมมา สัทธัสสะ ฆะระเมสิโน

yassete caturo dhammā saddhassa gharamesino

In the faithful householder in whom these four things are found —

12

สัจจัง ธัมโม ธิติ จาโค สะ เว เปจจะ นะ โสจะติ.

saccaṃ dhammo dhiti cāgo sa ve pecca na socati.

truth, Dhamma, steadfastness, generosity — he indeed does not grieve when he has passed on.

13

อิงฆะ อัญเญปิ ปุจฉัสสุ ปุถู สะมะณะพ๎ราห๎มะเณ

iṅgha aññepi pucchassu puthū samaṇabrāhmaṇe

Come now, ask others also, the many ascetics and brahmins,

14

ยะทิ สัจจา ทะมา จาคา ขันต๎ยา ภิยโยธะ วิชชะตีติ.

yadi saccā damā cāgā khantyā bhiyyodha vijjatīti.

whether anything greater than truth, self-control, generosity and patience is found here.

ปัพพะโตปะมะคาถา Pabbatopamagāthā The Verses on the Simile of the Mountain Recited as a reflection on the inescapability of ageing and death, and on where a wise person places their trust in view of it. pages 30–31 11 verses As mountains reaching the sky would crush all before them from every quarter, so ageing and death roll over every being, sparing no rank.

When chanted: Recited as a reflection on the inescapability of ageing and death, and on where a wise person places their trust in view of it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The verses take their name from their opening simile and belong to a discourse addressed to a king. The image is of vast rocks touching the sky, advancing from all four directions and grinding down whatever lies between — a picture of something that cannot be met with force, treaty or wealth, which is precisely the point made of ageing and death in the stanzas that follow.

The book gives two footnote references, one to the Sutta-nipāta and one to the Saṃyutta, which suggests the passage is either found in both places or that the two markers belong to different points on the page. Both are recorded in the source field as the book gives them.

As with several preceding chants, no Thai rendering is printed, so this entry stands at two of the five layers and the English is my own off the Pali.

Meaning and purpose

The simile is built to exclude every escape in turn. The rocks are วิปุลา, vast; they reach the sky; they come from all four quarters; and they advance grinding everything down. Nothing is left outside their reach, and no direction offers a way out. Only after that picture is complete does the verse say เอวัง, just so — and name what the simile is about.

What follows is a list of ranks: khattiya, brahmin, merchant, servant, outcaste and refuse-worker. The point of naming them is that the list makes no difference. Ageing and death spare none and crush all alike. Then three things that ordinarily do decide outcomes are dismissed in turn — there is no ground there for elephants, none for chariots, none for infantry, and no conquest by battle of spells or by wealth.

The conclusion is drawn as advice rather than as lament. Therefore a wise person, seeing their own good, should settle faith in the Buddha, the Dhamma and the Saṅgha. And the one who lives by Dhamma in body, in speech and in mind is praised here in this very life and rejoices hereafter. The verses do not offer an escape from what the simile described; they offer the only thing that is not touched by it.

The chant

As the book prints it: page 30 and page 31 →

เสลา วิปุลา: The Simile of the Mountains

1

ยะถาปิ เสลา วิปุลา นะภัง อาหัจจะ ปัพพะตา

yathāpi selā vipulā nabhaṃ āhacca pabbatā

Just as vast rocks, mountains reaching to the sky,

2

สะมันตา อะนุปะริเยยยุง นิปโปเถนตา จะตุททิสา.

samantā anupariyeyyuṃ nippothentā catuddisā.

should advance from every side, grinding down the four quarters —

ชะรา จะ มัจจุ จะ: Ageing and Death

3

เอวัง ชะรา จะ มัจจุ จะ อะธิวัตตันติ ปาณิโน

evaṃ jarā ca maccu ca adhivattanti pāṇino

just so do ageing and death roll over living beings:

4

ขัตติเย พ๎ราห๎มะเณ เวสเส สุทเท จัณฑาละปุกกุเส

khattiye brāhmaṇe vesse sudde caṇḍālapukkuse

nobles, brahmins, merchants, servants, outcastes and refuse-workers.

5

นะ กิญจิ ปะริวัชเชติ สัพพะเมวาภิมัททะติ

na kiñci parivajjeti sabbamevābhimaddati

They spare nothing whatever, they crush down all alike.

6

นะ ตัตถะ หัตถีนัง ภูมิ นะ ระถานัง นะ ปัตติยา.

na tattha hatthīnaṃ bhūmi na rathānaṃ na pattiyā.

There is no ground there for elephants, none for chariots, none for infantry.

page 31

7

นะ จาปิ มันตะยุทเธนะ สักกา เชตุง ธะเนนะ วา

na cāpi mantayuddhena sakkā jetuṃ dhanena vā

Nor yet by battle of spells, nor by wealth, can they be conquered.

สัทธัง นิเวสะเย: Where Faith Is Placed

8

ตัส๎มา หิ ปัณฑิโต โปโส สัมปัสสัง อัตถะมัตตะโน.

tasmā hi paṇḍito poso sampassaṃ atthamattano.

Therefore a wise person, seeing what is good for himself,

9

พุทเธ ธัมเม จะ สังเฆ จะ ธีโร สัทธัง นิเวสะเย

buddhe dhamme ca saṅghe ca dhīro saddhaṃ nivesaye

in the Buddha, the Dhamma and the Saṅgha — let the steadfast one settle his faith.

10

โย ธัมมะจารี กาเยนะ วาจายะ อุทะ เจตะสา

yo dhammacārī kāyena vācāya uda cetasā

Whoever lives by Dhamma in body, in speech, or in mind,

11

อิเธวะ นัง ปะสังสันติ เปจจะ สัคเค ปะโมทะติ.

idheva naṃ pasaṃsanti pecca sagge pamodati.

him they praise here in this very life, and hereafter he rejoices in heaven.

อาทิยะสุตตะคาถา Ādiyasuttagāthā The Verses of the Discourse on What is to be Taken Up Chanted at ceremonies of giving, and as a reflection for lay people on the use of wealth. page 30 7 verses Verses in which a householder reviews what his wealth has been used for and finds nothing in the account to regret.

When chanted: Chanted at ceremonies of giving, and as a reflection for lay people on the use of wealth.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints its own reference for these verses. The title names what is to be taken up or made use of, and the chant is spoken throughout in the voice of a householder taking stock of what he has done with what he had.

That voice is unusual in this book. The speaker is a lay person with property, and nothing in the verses suggests he ought not to have had it. The question they put is not whether to hold wealth but what it was spent on.

Meaning and purpose

The first half is simply an account, item by item. Wealth enjoyed. Dependants supported. Adversities overcome. Offerings given and the five oblations made. The virtuous and the restrained waited upon. Every line names something the money actually went on, and none of them is an intention.

The turn comes in the middle and it is the whole argument: that purpose for which a wise man dwelling at home would wish for wealth — that purpose I have attained. Wealth is treated as instrumental from beginning to end, and the only test applied to it is whether it was used for what it is for.

The line the chant exists for is the next one: กะตัง อะนะนุตาปิยัง, what has been done brings no remorse. These are not verses about generosity as a virtue. They are about reaching the end of a life able to look at the account without flinching, which is why they are given to lay people rather than to monastics.

The chant

As the book prints it: page 30 →

1

ภุตตา โภคา ภะฏา ภัจจา วิติณณา อาปะทาสุ เม

bhuttā bhogā bhaṭā bhaccā vitiṇṇā āpadāsu me

My wealth has been enjoyed, my dependants supported, adversities have been overcome by me;

2

อุทธัคคา ทักขิณา ทินนา อะโธ ปัญจะ พะลี กะตา.

uddhaggā dakkhiṇā dinnā atho pañca balī katā.

offerings leading upward have been given, and the five oblations made.

3

อุปัฏฐิตา สีละวันโต สัญญะตา พ๎รัห๎มะจาริโน

upaṭṭhitā sīlavanto saññatā brahmacārino

The virtuous have been waited upon, the restrained who live the holy life.

4

ยะทัตถัง โภคะมิจเฉยยะ ปัณฑิโต ฆะระมาวะสัง.

yadatthaṃ bhogamiccheyya paṇḍito gharamāvasaṃ.

That purpose for which a wise man dwelling at home would wish for wealth —

5

โส เม อัตโถ อะนุปปัตโต กะตัง อะนะนุตาปิยัง

so me attho anuppatto kataṃ ananutāpiyaṃ

that purpose I have attained; what I have done brings no remorse.

6

เอตัง อะนุสสะรัง มัจโจ อะริยะธัมเม ฐิโต นะโร,

etaṃ anussaraṃ macco ariyadhamme ṭhito naro,

A mortal who recalls this, a man standing firm in the noble Dhamma,

7

อิเธวะ นัง ปะสังสันติ เปจจะ สัคเค ปะโมทะตีติ.

idheva naṃ pasaṃsanti pecca sagge pamodatīti.

him they praise here and now, and hereafter he rejoices in heaven.

อะริยะธะนะคาถา Ariyadhanagāthā The Verses on the Noble Wealth Recited among the reflections on the qualities that constitute a person's true wealth, and as an exhortation to the fourfold ground of faith, virtue, confidence and right view. page 31 6 verses One whose faith is unshaken, whose virtue is good, who trusts the Saṅgha and sees uprightly, is called not poor, and his life is not in vain.

When chanted: Recited among the reflections on the qualities that constitute a person's true wealth, and as an exhortation to the fourfold ground of faith, virtue, confidence and right view.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The noble wealth, ariyadhana, is a standard enumeration of the goods that cannot be lost to theft, fire or the state — usually given as seven, though these verses treat four of them: faith, virtue, confidence in the Saṅgha, and upright vision. The title of the chant names the whole category and the verses illustrate it.

The page prints the chant in two columns, both Pali, with each printed row forming one complete line of the metre. There is no Thai translation on this page, so the entry stands at two of the five layers and the English is my own off the Pali.

Meaning and purpose

The first four lines build a single conditional sentence and withhold its conclusion until the end. Whose faith in the Tathāgata is unshaken and well established; whose virtue is good, dear to the noble ones and praised; who has confidence in the Saṅgha and whose seeing is upright — of such a person they say he is not poor.

The force of the passage lies in that word. อะทะลิทโท, not poor, is a negation rather than a claim of riches, and it answers an assumption rather than making a boast. A person possessing none of the ordinary forms of wealth might be called destitute; these verses deny it, on the grounds of holdings of a different kind. The line that follows completes the thought without metaphor: his life is not in vain.

The closing couplet turns the description into instruction. Therefore let the wise one pursue faith, virtue, confidence and the vision of Dhamma, remembering the teaching of the Buddhas. The four items are simply repeated from the first half in the same order, so the exhortation adds nothing new — it only asks that what has just been described be taken up.

The chant

As the book prints it: page 31 →

อะริยะธะนะ: The Noble Wealth

1

ยัสสะ สัทธา ตะถาคะเต อะจะลา สุปะติฏฐิตา

yassa saddhā tathāgate acalā supatiṭṭhitā

Whose faith in the Tathāgata is unshaken and well established,

2

สีลัญจะ ยัสสะ กัล๎ยาณัง อะริยะกันตัง ปะสังสิตัง,

sīlañca yassa kalyāṇaṃ ariyakantaṃ pasaṃsitaṃ,

and whose virtue is good, dear to the noble ones and praised,

3

สังเฆ ปะสาโท ยัสสัตถิ อุชุภูตัญจะ ทัสสะนัง

saṅghe pasādo yassatthi ujubhūtañca dassanaṃ

who has confidence in the Saṅgha, and whose seeing is upright —

4

อะทะลิทโทติ ตัง อาหุ อะโมฆันตัสสะ ชีวิตัง.

adaliddoti taṃ āhu amoghantassa jīvitaṃ.

him they call not poor, and his life is not in vain.

อะนุยุญเชถะ: The Exhortation

5

ตัส๎มา สัทธัญจะ สีลัญจะ ปะสาทัง ธัมมะทัสสะนัง

tasmā saddhañca sīlañca pasādaṃ dhammadassanaṃ

Therefore faith and virtue, confidence and the vision of Dhamma —

6

อะนุยุญเชถะ เมธาวี สะรัง พุทธานะ สาสะนันติ.

anuyuñjetha medhāvī saraṃ buddhāna sāsananti.

let the wise one pursue them, remembering the teaching of the Buddhas.

ปะฏิจจะสะมุปปาทะปาโฐ Paṭiccasamuppādapāṭho The Passage on Dependent Origination Recited as a statement of the doctrine of dependent origination, in both its forward and its reverse order. pages 31–32 24 verses The twelve links stated forward, from ignorance to the whole mass of suffering, and then in reverse, from the fading of ignorance to its cessation.

When chanted: Recited as a statement of the doctrine of dependent origination, in both its forward and its reverse order.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This is the doctrinal formula rather than a devotional text, and the book prints it in the two movements the tradition always pairs: the samudayavāra, the section on origination, and the nirodhavāra, the section on cessation. Each states the same twelve links, the second simply negating the first at every step.

The book supplies its own headings here, which is unusual in this collection — most of the chants you have sent print none. It also gives three footnote references, placed between the two sections, pointing to the Saṃyutta, the Aṅguttara and the Udāna with a Vinaya parallel.

No Thai rendering is printed, so this entry stands at two of the five layers and the English is my own off the Pali.

Meaning and purpose

The forward sequence names twelve conditions, each arising in dependence on the one before: ignorance, formations, consciousness, name-and-form, the six sense bases, contact, feeling, craving, clinging, becoming, birth, and then ageing-and- death together with sorrow, lamentation, pain, grief and despair. The formula does not say that one link causes the next in the ordinary sense; it says ปัจจะยา, with that as condition, which is a weaker and more exact claim.

The closing line of each vāra is the one that states what the list is for: thus is the arising of this whole mass of suffering. The word เกวะลัสสะ, entire, matters — the twelve links are not a partial account to be supplemented by something else, and no cause outside the sequence is being held in reserve.

The reverse order changes one thing only. From the remainderless fading away and cessation of ignorance comes the cessation of formations, and so through all twelve. Nothing is added and no method is described; the second vāra simply demonstrates that the sequence is a chain rather than a fate, since removing the first term removes every term after it. That structural point is the whole argument of the passage.

The chant

As the book prints it: page 31 and page 32 →

สมุทะยะวาระ: The Section on Origination

1

อะวิชชาปัจจะยา สังขารา,

avijjāpaccayā saṅkhārā,

With ignorance as condition, formations;

2

สังขาระปัจจะยา วิญญาณัง,

saṅkhārapaccayā viññāṇaṃ,

with formations as condition, consciousness;

3

วิญญาณะปัจจะยา นามะรูปัง,

viññāṇapaccayā nāmarūpaṃ,

with consciousness as condition, name-and-form;

4

นามะรูปะปัจจะยา สะฬายะตะนัง,

nāmarūpapaccayā saḷāyatanaṃ,

with name-and-form as condition, the six sense bases;

5

สะฬายะตะนะปัจจะยา ผัสโส,

saḷāyatanapaccayā phasso,

with the six sense bases as condition, contact;

6

ผัสสะปัจจะยา เวทะนา,

phassapaccayā vedanā,

with contact as condition, feeling;

7

เวทะนาปัจจะยา ตัณหา,

vedanāpaccayā taṇhā,

with feeling as condition, craving;

8

ตัณหาปัจจะยา อุปาทานัง,

taṇhāpaccayā upādānaṃ,

with craving as condition, clinging;

9

อุปาทานะปัจจะยา ภะโว,

upādānapaccayā bhavo,

with clinging as condition, becoming;

10

ภะวะปัจจะยา ชาติ,

bhavapaccayā jāti,

with becoming as condition, birth;

11

ชาติปัจจะยา ชะรามะระณัง โสกะปะริเทวะทุกขะโทมะนัสสุปายาสา สัมภะวันติ,

jātipaccayā jarāmaraṇaṃ sokaparidevadukkhadomanassupāyāsā sambhavanti,

with birth as condition, ageing-and-death, sorrow, lamentation, pain, grief and despair come to be.

12

เอวะเมตัสสะ เกวะลัสสะ ทุกขักขันธัสสะ สะมุทะโย โหติ.

evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa samudayo hoti.

Thus is the arising of this entire mass of suffering.

page 32

นิโรธะวาระ: The Section on Cessation

13

อะวิชชายะเต๎ววะ อะเสสะวิราคะนิโรธา สังขาระนิโรโธ,

avijjāyatevva asesavirāganirodhā saṅkhāranirodho,

From the remainderless fading away and cessation of that very ignorance, the cessation of formations;

14

สังขาระนิโรธา วิญญาณะนิโรโธ,

saṅkhāranirodhā viññāṇanirodho,

from the cessation of formations, the cessation of consciousness;

15

วิญญาณะนิโรธา นามะรูปะนิโรโธ,

viññāṇanirodhā nāmarūpanirodho,

from the cessation of consciousness, the cessation of name-and-form;

16

นามะรูปะนิโรธา สะฬายะตะนะนิโรโธ,

nāmarūpanirodhā saḷāyatananirodho,

from the cessation of name-and-form, the cessation of the six sense bases;

17

สะฬายะตะนะนิโรธา ผัสสะนิโรโธ,

saḷāyatananirodhā phassanirodho,

from the cessation of the six sense bases, the cessation of contact;

18

ผัสสะนิโรธา เวทะนานิโรโธ,

phassanirodhā vedanānirodho,

from the cessation of contact, the cessation of feeling;

19

เวทะนานิโรธา ตัณหานิโรโธ,

vedanānirodhā taṇhānirodho,

from the cessation of feeling, the cessation of craving;

20

ตัณหานิโรธา อุปาทานะนิโรโธ,

taṇhānirodhā upādānanirodho,

from the cessation of craving, the cessation of clinging;

21

อุปาทานะนิโรธา ภะวะนิโรโธ,

upādānanirodhā bhavanirodho,

from the cessation of clinging, the cessation of becoming;

22

ภะวะนิโรธา ชาตินิโรโธ,

bhavanirodhā jātinirodho,

from the cessation of becoming, the cessation of birth;

23

ชาตินิโรธา ชะรามะระณัง โสกะปะริเทวะทุกขะโทมะนัสสุปายาสา นิรุชฌันติ,

jātinirodhā jarāmaraṇaṃ sokaparidevadukkhadomanassupāyāsā nirujjhanti,

from the cessation of birth, ageing-and-death, sorrow, lamentation, pain, grief and despair cease.

24

เอวะเมตัสสะ เกวะลัสสะ ทุกขักขันธัสสะ นิโรโธ โหติ.

evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa nirodho hoti.

Thus is the cessation of this entire mass of suffering.

พุทธะอุทานะคาถา Buddhaudānagāthā The Verses of the Buddha's Utterance of Joy Recited as a recollection of the Buddha's awakening, the three utterances traditionally placed in the three watches of the night beneath the Bodhi tree. page 32 ขุ.อุ. 25/74-5-6, วิ. มหา. 4/2-3-4 12 verses Three stanzas sharing an opening: when things become plain to the ardent meditator, doubt ends — through knowing causes, through knowing the destruction of conditions, and by standing as the sun scattering the host of Māra.

Pali source: ขุ.อุ. 25/74-5-6, วิ. มหา. 4/2-3-4
When chanted: Recited as a recollection of the Buddha's awakening, the three utterances traditionally placed in the three watches of the night beneath the Bodhi tree.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

These are the first three utterances of the Udāna, spoken in the days immediately following the awakening. The tradition places them in the three watches of a single night, and the book's footnote points to the Udāna together with its Vinaya parallel, where the same verses open the account of the Buddha's first weeks after enlightenment.

The three stanzas are built on repetition. The first two lines are identical in all three, and the third line is identical in the first two, so what changes is only the ending — which is where each stanza's point lies. The book prints the repeated lines out in full rather than abbreviating them.

No Thai rendering is printed on this page, so the entry stands at two of the five layers.

Meaning and purpose

The shared opening sets the condition: when things become manifest to a brahmin who is ardent and meditating. The word used for the practitioner is พ์ราห์มะณัสสะ, brahmin — not in the sense of birth or caste, but in the sense the Buddha regularly gave the word, of one who has actually done the work.

The first stanza ends with knowing things together with their causes, สะเหตุธัมมัง. The second ends with knowing the destruction of those conditions, ขะยัง ปัจจะยานัง. These are the two halves of dependent origination, arising and cessation, which is why the book places these verses immediately after the Paṭiccasamuppādapāṭho — the previous chant states the formula, and this one records what it was like to see it.

The third stanza changes shape. Instead of naming something known, it gives an image: he stands scattering the host of Māra, like the sun lighting up the sky. Nothing is added to the doctrine; what is added is what the knowing looks like from outside. The first two stanzas say what was understood, and the third says what such understanding does.

The chant

As the book prints it: page 32 →

สะเหตุธัมมัง: Things Together With Their Causes

1

ยะทา หะเว ปาตุภะวันติ ธัมมา

yadā have pātubhavanti dhammā

When indeed things become manifest

2

อาตาปิโน ฌายะโต พ๎ราห๎มะณัสสะ

ātāpino jhāyato brāhmaṇassa

to the ardent, meditating brahmin,

3

อะถัสสะ กังขา วะปะยันติ สัพพา

athassa kaṅkhā vapayanti sabbā

then all his doubts vanish away,

4

ยะโต ปะชานาติ สะเหตุธัมมัง.

yato pajānāti sahetudhammaṃ.

since he knows things together with their causes.

ขะยัง ปัจจะยานัง: The Destruction of Conditions

5

ยะทา หะเว ปาตุภะวันติ ธัมมา

yadā have pātubhavanti dhammā

When indeed things become manifest

6

อาตาปิโน ฌายะโต พ๎ราห๎มะณัสสะ

ātāpino jhāyato brāhmaṇassa

to the ardent, meditating brahmin,

7

อะถัสสะ กังขา วะปะยันติ สัพพา

athassa kaṅkhā vapayanti sabbā

then all his doubts vanish away,

8

ยะโต ขะยัง ปัจจะยานัง อะเวทิ.

yato khayaṃ paccayānaṃ avedi.

since he has known the destruction of conditions.

มาระเสนัง: The Host of Māra Scattered

9

ยะทา หะเว ปาตุภะวันติ ธัมมา

yadā have pātubhavanti dhammā

When indeed things become manifest

10

อาตาปิโน ฌายะโต พ๎ราห๎มะณัสสะ

ātāpino jhāyato brāhmaṇassa

to the ardent, meditating brahmin,

11

วิธูปะยัง ติฏฐะติ มาระเสนัง

vidhūpayaṃ tiṭṭhati mārasenaṃ

he stands scattering the host of Māra,

12

สูโรวะ โอภาสะยะมันตะลิกขันติ.

sūrova obhāsayamantalikkhanti.

like the sun illuminating the sky.

ภัทเทกะรัตตะคาถา Bhaddekarattagāthā The Verses on the Auspicious Single Night Recited as a reflection on dwelling in the present, and on the urgency of effort in view of death. page 33 8 verses Do not chase the past or hope for the future; see the present clearly, strive today, for who knows death tomorrow — such a one is called auspicious.

When chanted: Recited as a reflection on dwelling in the present, and on the urgency of effort in view of death.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The title has occupied translators for a long time. Bhaddekaratta is literally the auspicious single night, and the verses describe the person who deserves the name rather than defining the term. The tradition treats it as naming an ideal day and night well spent, and the closing stanza gives the epithet its explanation: it is the sage at peace who so declares.

These four stanzas are given in the canon within a discourse of the same name, and are followed there by a detailed exposition of what pursuing the past and hoping for the future consist in. The chanting books print the verses alone. No Thai rendering appears on this page, so the entry stands at two of the five layers and the English is my own off the Pali.

Meaning and purpose

The first stanza rules out two directions before naming a third. One should not run back after the past nor place hope in what has not come, and the reason given is bare fact rather than exhortation: what is past is left behind, and the future is not yet arrived. Neither is available to be lived in, which is not a moral claim but a statement about what exists.

The second stanza names what is left. Whatever state is present, one sees it clearly, there where it is — ตัตถะ ตัตถะ, in each case, in each place. Two qualities are asked of that seeing: อะสังหรัง, unshakeable, and อะสังกุปปัง, unwavering. Knowing that, one should cultivate it. The instruction is not to prefer the present as a better object but to see it in a way the other two cannot be seen.

The third stanza supplies the urgency, and does so with a military image. The effort is to be made today, for who knows whether death comes tomorrow — and there is no bargaining with that great host, มะหาเสเนนะ มัจจุนา, Death and his army. The word for bargaining is the language of treaty and truce, which is precisely what cannot be arranged here.

The closing stanza gathers the whole into a description of a person: one who dwells thus, ardent, tireless by day and by night. Him the peaceful sage calls one of the auspicious single night. The verses never define the phrase in the abstract; they build the person first and award the name last.

The chant

As the book prints it: page 33 →

อะตีตัง นาน์วาคะเมยยะ: Neither Past nor Future

1

อะตีตัง นาน๎วาคะเมยยะ นัปปะฏิกังเข อะนาคะตัง

atītaṃ nānvāgameyya nappaṭikaṅkhe anāgataṃ

One should not run back after the past, nor place hope in what has not yet come;

2

ยะทะตีตัมปะหีนันตัง อัปปัตตัญจะ อะนาคะตัง.

yadatītampahīnantaṃ appattañca anāgataṃ.

for what is past is left behind, and the future is not yet arrived.

ปัจจุปปันนัง: Seeing the Present

3

ปัจจุปปันนัญจะ โย ธัมมัง ตัตถะ ตัตถะ วิปัสสะติ

paccuppannañca yo dhammaṃ tattha tattha vipassati

But whoever sees the present state clearly, there in each case as it is —

4

อะสังหิรัง อะสังกุปปัง ตัง วิทธา มะนุพ๎รูหะเย.

asaṃharaṃ asaṃkuppaṃ taṃ viddhā manubrūhaye

unshakeable, unwavering: knowing that, let him cultivate it.

อัชเชวะ กิจจะมาตัปปัง: The Urgency of Today

5

อัชเชวะ กิจจะมาตัปปัง โก ชัญญา มะระณัง สุเว

ajjeva kiccamātappaṃ ko jaññā maraṇaṃ suve

The effort is to be made this very day; who knows whether death comes tomorrow?

6

นะ หิ โน สังคะรันเตนะ มะหาเสเนนะ มัจจุนา.

na hi no saṅgarantena mahāsenena maccunā.

For there is no bargaining with Death and his great army.

ภัทเทกะรัตโต: The Auspicious Single Night

7

เอวัง วิหาริมาตาปิง อะโหรัตตะมะตันทิตัง

evaṃ vihārimātāpiṃ ahorattamatanditaṃ

One who dwells thus, ardent, untiring by day and by night —

8

ตัง เว ภัทเทกะรัตโตติ สันโต อาจิกขะเต มุนีติ.

taṃ ve bhaddekarattoti santo ācikkhate munīti.'

him indeed, as one of the auspicious single night, the peaceful sage declares.

มะหากัสสะปะโพชฌังคะสุตตัง Mahākassapabojjhaṅgasuttaṃ The Discourse on the Factors of Awakening, to Mahākassapa Chanted at the bedside of the sick, the first of three such discourses the book prints together. pages 33–34 27 verses The Buddha visits the gravely ill Mahākassapa, recites the seven factors of awakening, and Mahākassapa rises from the illness.

When chanted: Chanted at the bedside of the sick, the first of three such discourses the book prints together.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

โพชฌังคะ are the factors of awakening, seven of them: mindfulness, investigation of states, energy, rapture, tranquillity, concentration and equanimity. This chant names all seven in full, each in its own clause, with nothing abbreviated.

It is the first of three parallel discourses printed one after another in the book — to Mahākassapa, to Mahāmoggallāna and to Mahācunda. All three share the setting at Rājagaha in the Bamboo Grove and very nearly the same words, and they are chanted as a set.

Meaning and purpose

The exchange at the opening repays reading slowly. The Buddha asks whether the pain is subsiding rather than increasing. Kassapa answers that it is not: the feelings are severe and increasing, and their increase is what is apparent. Nothing is softened on either side, and no comfort is offered in reply to it.

What is offered instead is the list. The Buddha does not say the factors will cure anything — he says they lead to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna. Kassapa's reply is not a request but a confirmation: assuredly, Blessed One, they are factors of awakening. He is agreeing with something he already knows.

Then the last line, reported flatly: he rose up from that illness, and in that way the illness was abandoned. The recovery is recorded, not promised, and the whole use of the chant at sickbeds rests on that distinction. What is recited to someone ill is a description of what leads to awakening. That a recovery followed is left standing as a thing that happened.

The chant

As the book prints it: page 33 and page 34 →

1

เอวัมเม สุตัง.

evamme sutaṃ.

Thus have I heard.

2

เอกัง สะมะยัง ภะคะวา, ราชะคะเห วิหะระติ, เวฬุวะเน กะลันทะกะนิวาเป.

ekaṃ samayaṃ bhagavā, rājagahe viharati, veḷuvane kalandakanivāpe.

At one time the Blessed One was dwelling at Rājagaha, in the Bamboo Grove, the squirrels' feeding place.

3

เตนะ โข ปะนะ สะมะเยนะ, อายัส๎มา มะหากัสสะโป ปิปผะลิคุหายัง วิหะระติ, อาพาธิโก ทุกขิโต พาฬ๎หะคิลาโน.

tena kho pana samayena, āyasmā mahākassapo pipphaliguhāyaṃ viharati, ābādhiko dukkhito bāḷhagilāno.

Now at that time the venerable Mahākassapa was dwelling in the Pipphali Cave, afflicted, suffering, gravely ill.

4

อะถะโข ภะคะวา สายัณหะสะมะยัง ปะฏิสัลลานา วุฏฐิโต, เยนายัส๎มา มะหากัสสะโป, เตนุปะสังกะมิ,

athakho bhagavā sāyaṇhasamayaṃ paṭisallānā vuṭṭhito, yenāyasmā mahākassapo, tenupasaṅkami,

Then the Blessed One, rising from seclusion towards evening, went to where the venerable Mahākassapa was;

5

อุปะสังกะมิต๎วา ปัญญัตเต อาสะเน นิสีทิ,

upasaṅkamitvā paññatte āsane nisīdi,

having approached, he sat down on the seat made ready,

6

นิสัชชะ โข ภะคะวา อายัส๎มันตัง มะหากัสสะปัง เอตะทะโวจะ.

nisajja kho bhagavā āyasmantaṃ mahākassapaṃ etadavoca.

and seated, the Blessed One said this to the venerable Mahākassapa:

7

กัจจิ เต กัสสะปะ ขะมะนียัง, กัจจิ ยาปะนียัง,

kacci te kassapa khamanīyaṃ, kacci yāpanīyaṃ,

"I hope you are bearing up, Kassapa; I hope you are keeping going;

8

กัจจิ ทุกขา เวทะนา ปะฏิกกะมันติ, โน อะภิกกะมันติ,

kacci dukkhā vedanā paṭikkamanti, no abhikkamanti,

I hope your painful feelings are subsiding and not increasing,

9

ปะฏิกกะโมสานัง ปัญญายะติ, โน อะภิกกะโมติ.

paṭikkamosānaṃ paññāyati, no abhikkamoti.

and that their subsiding, not their increase, is apparent."

10

นะ เม ภันเต ขะมะนียัง, นะ ยาปะนียัง,

na me bhante khamanīyaṃ, na yāpanīyaṃ,

"I am not bearing up, venerable sir; I am not keeping going;

11

พาฬ๎หา เม ทุกขา เวทะนา อะภิกกะมันติ, โน ปะฏิกกะมันติ,

bāḷhā me dukkhā vedanā abhikkamanti, no paṭikkamanti,

my painful feelings are severe and increasing, not subsiding,

12

อะภิกกะโมสานัง ปัญญายะติ, โน ปะฏิกกะโมติ.

abhikkamosānaṃ paññāyati, no paṭikkamoti.

and their increase, not their subsiding, is apparent."

13

สัตติเม กัสสะปะ โพชฌังคา, มะยา สัมมะทักขาตา ภาวิตา พะหุลีกะตา,

sattime kassapa bojjhaṅgā, mayā sammadakkhātā bhāvitā bahulīkatā,

"Kassapa, these seven factors of awakening, rightly declared by me, developed and made much of,

14

อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตันติ ฯ

abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattanti.

lead to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

15

กะตะเม สัตตะ.

katame satta.

Which seven?"

page 34

16

สะติสัมโพชฌังโค โข กัสสะปะ มะยา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ ฯ

satisambojjhaṅgo kho kassapa mayā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

"The factor of awakening that is mindfulness, Kassapa, rightly declared by me, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

17

ธัมมะวิจะยะสัมโพชฌังโค โข กัสสะปะ มะยา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

dhammavicayasambojjhaṅgo kho kassapa mayā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

The factor of awakening that is investigation of states, Kassapa, rightly declared by me, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

18

วิริยะสัมโพชฌังโค โข กัสสะปะ มะยา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

vīriyasambojjhaṅgo kho kassapa mayā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

The factor of awakening that is energy, Kassapa, rightly declared by me, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

19

ปีติสัมโพชฌังโค โข กัสสะปะ มะยา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

pītisambojjhaṅgo kho kassapa mayā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

The factor of awakening that is rapture, Kassapa, rightly declared by me, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

20

ปัสสัทธิสัมโพชฌังโค โข กัสสะปะ มะยา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

passaddhisambojjhaṅgo kho kassapa mayā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

The factor of awakening that is tranquillity, Kassapa, rightly declared by me, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

21

สะมาธิสัมโพชฌังโค โข กัสสะปะ มะยา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

samādhisambojjhaṅgo kho kassapa mayā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

The factor of awakening that is concentration, Kassapa, rightly declared by me, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

22

อุเปกขาสัมโพชฌังโค โข กัสสะปะ มะยา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

upekkhāsambojjhaṅgo kho kassapa mayā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

The factor of awakening that is equanimity, Kassapa, rightly declared by me, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

23

อิเม โข กัสสะปะ สัตตะ โพชฌังคา มะยา สัมมะทักขาตา ภาวิตา พะหุลีกะตา, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตันตีติ.

ime kho kassapa satta bojjhaṅgā mayā sammadakkhātā bhāvitā bahulīkatā, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattantīti.

These seven factors of awakening, Kassapa, rightly declared by me, developed and made much of, lead to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna."

24

ตัคฆะ ภะคะวา โพชฌังคา ตัคฆะ สุคะตะ โพชฌังคาติ.

taggha bhagavā bojjhaṅgā taggha sugata bojjhaṅgāti.

"Assuredly, Blessed One, they are factors of awakening; assuredly, Well-Farer, they are factors of awakening."

25

อิทะมะโวจะ ภะคะวา.

idamavoca bhagavā.

This the Blessed One said.

26

อัตตะมะโน อายัส๎มา มะหากัสสะโป ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทิ.

attamano āyasmā mahākassapo bhagavato bhāsitaṃ abhinandi.

Gladdened, the venerable Mahākassapa delighted in the words of the Blessed One.

27

วุฏฐะหิ จายัส๎มา มะหากัสสะโป ตัมหา อาพาธา, ตะถาปะหีโน จายัส๎มะโต มะหากัสสะปัสสะ โส (ลากเสียง) อาพาโธ อะโหสีติ.

vuṭṭhahi cāyasmā mahākassapo tamhā ābādhā, tathāpahīno cāyasmato mahākassapassa so (lâak sǐiaŋ) ābādho ahosīti.

And the venerable Mahākassapa rose up from that illness, and in that way the venerable Mahākassapa's illness was abandoned.

มะหาโมคคัลลานะโพชฌังคะสุตตัง Mahāmoggallānabojjhaṅgasuttaṃ The Discourse on the Factors of Awakening, to Mahāmoggallāna Chanted at the bedside of the sick, the second of the three such discourses the book prints together. pages 34–36 27 verses The same visit and the same seven factors, this time to Mahāmoggallāna on the Vulture's Peak, who likewise rises from his illness.

When chanted: Chanted at the bedside of the sick, the second of the three such discourses the book prints together.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The second of the set, and structurally identical to the first. What differs is the patient and the place: Mahāmoggallāna, on the Vulture's Peak rather than in the Pipphali Cave.

The book prints all three discourses in full rather than abbreviating the repeated passages, and this edition follows the page. Somebody chanting the set therefore says the seven factors through three times in one sitting.

Meaning and purpose

Because so much repeats, what stands out is what repeats. The seven factors are named again one by one, each in the same clause, rightly declared by the Blessed One, developed and made much of, leading to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna. Nothing is compressed on the second telling.

The exchange is the same too: the question about whether the pain is receding, the plain answer that it is not, and then the list. In neither discourse does the Buddha respond to the pain itself. He responds by naming what he has taught.

The reason to chant the set rather than one of them is in that sameness. Two of the most senior disciples in the tradition, in different places and separately, are given exactly the same thing, in the same words, and both recover. Nothing is tailored to the person, and the consistency is the point being made.

The chant

As the book prints it: page 34, page 35 and page 36 →

1

เอวัมเม สุตัง.

evamme sutaṃ.

Thus have I heard.

2

เอกัง สะมะยัง ภะคะวา, ราชะคะเห วิหะระติ, เวฬุวะเน กะลันทะกะนิวาเป.

ekaṃ samayaṃ bhagavā, rājagahe viharati, veḷuvane kalandakanivāpe.

At one time the Blessed One was dwelling at Rājagaha, in the Bamboo Grove, the squirrels' feeding place.

3

เตนะ โข ปะนะ สะมะเยนะ, อายัส๎มา มะหาโมคคัลลาโน คิชฌะกูเฏ ปัพพะเต วิหะระติ, อาพาธิโก ทุกขิโต พาฬ๎หะคิลาโน.

tena kho pana samayena, āyasmā mahāmoggallāno gijjhakūṭe pabbate viharati, ābādhiko dukkhito bāḷhagilāno.

Now at that time the venerable Mahāmoggallāna was dwelling on the Vulture's Peak, afflicted, suffering, gravely ill.

4

อะถะโข ภะคะวา สายัณหะสะมะยัง ปะฏิสัลลานา วุฏฐิโต เยนายัส๎มา มะหาโมคคัลลาโน, เตนุปะสังกะมิ

athakho bhagavā sāyaṇhasamayaṃ paṭisallānā vuṭṭhito yenāyasmā mahāmoggallāno, tenupasaṅkami

Then the Blessed One, rising from seclusion towards evening, went to where the venerable Mahāmoggallāna was;

page 35

5

อุปะสังกะมิต๎วา ปัญญัตเต อาสะเน นิสีทิ,

upasaṅkamitvā paññatte āsane nisīdi,

having gone there, he sat down on the seat made ready,

6

นิสัชชะ โข ภะคะวา อายัส๎มันตัง มะหาโมคคัลลานัง เอตะทะโวจะ.

nisajja kho bhagavā āyasmantaṃ mahāmoggallānaṃ etadavoca.

and seated, the Blessed One said this to the venerable Mahāmoggallāna.

7

กัจจิ เต โมคคัลลานะ ขะมะนียัง,

kacci te moggallāna khamanīyaṃ,

"Moggallāna, is it bearable for you,

8

กัจจิ ยาปะนียัง,

kacci yāpanīyaṃ,

can you keep going,

9

กัจจิ ทุกขา เวทะนา ปะฏิกกะมันติ, โน อะภิกกะมันติ,

kacci dukkhā vedanā paṭikkamanti, no abhikkamanti,

are the painful feelings receding and not increasing,

10

ปะฏิกกะโมสานัง ปัญญายะติ, โน อะภิกกะโมติ

paṭikkamosānaṃ paññāyati, no abhikkamoti

is their easing apparent and not their worsening?"

11

นะ เม ภันเต ขะมะนียัง, นะ ยาปะนียัง,

na me bhante khamanīyaṃ, na yāpanīyaṃ,

"Venerable sir, it is not bearable for me, I cannot keep going,

12

พาฬ๎หา เม ทุกขา เวทะนา อะภิกกะมันติ, โน ปะฏิกกะมันติ,

bāḷhā me dukkhā vedanā abhikkamanti, no paṭikkamanti,

my painful feelings are severe and increasing, not receding,

13

อะภิกกะโมสานัง ปัญญายะติ, โน ปะฏิกกะโมติ.

abhikkamosānaṃ paññāyati, no paṭikkamoti.

their worsening is apparent, not their easing."

14

สัตติเม โมคคัลลานะ โพชฌังคา มะยา สัมมะทักขาตา ภาวิตา พะหุลีกะตา, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตันติ.

sattime moggallāna bojjhaṅgā mayā sammadakkhātā bhāvitā bahulīkatā, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattanti.

"Moggallāna, these seven factors of awakening, rightly declared by me, developed and made much of, lead to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

15

กะตะเม สัตตะ.

katame satta.

Which seven?"

16

สะติสัมโพชฌังโค โข โมคคัลลานะ มะยา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

satisambojjhaṅgo kho moggallāna mayā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

"The factor of awakening that is mindfulness, Moggallāna, rightly declared by me, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

17

ธัมมะวิจะยะสัมโพชฌังโค โข โมคคัลลานะ มะยา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

dhammavicayasambojjhaṅgo kho moggallāna mayā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

The factor of awakening that is investigation of states, Moggallāna, rightly declared by me, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

18

วิริยะสัมโพชฌังโค โข โมคคัลลานะ มะยา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

vīriyasambojjhaṅgo kho moggallāna mayā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

The factor of awakening that is energy, Moggallāna, rightly declared by me, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

19

ปีติสัมโพชฌังโค โข โมคคัลลานะ มะยา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

pītisambojjhaṅgo kho moggallāna mayā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

The factor of awakening that is rapture, Moggallāna, rightly declared by me, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

20

ปัสสัทธิสัมโพชฌังโค โข โมคคัลลานะ มะยา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

passaddhisambojjhaṅgo kho moggallāna mayā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

The factor of awakening that is tranquillity, Moggallāna, rightly declared by me, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

21

สะมาธิสัมโพชฌังโค โข โมคคัลลานะ มะยา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

samādhisambojjhaṅgo kho moggallāna mayā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

The factor of awakening that is concentration, Moggallāna, rightly declared by me, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

22

อุเปกขาสัมโพชฌังโค โข โมคคัลลานะ มะยา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

upekkhāsambojjhaṅgo kho moggallāna mayā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

The factor of awakening that is equanimity, Moggallāna, rightly declared by me, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

23

อิเม โข โมคคัลลานะ สัตตะ โพชฌังคา มะยา สัมมะทักขาตา ภาวิตา พะหุลีกะตา, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตันตีติ.

ime kho moggallāna satta bojjhaṅgā mayā sammadakkhātā bhāvitā bahulīkatā, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattantīti.

These seven factors of awakening, Moggallāna, rightly declared by me, developed and made much of, lead to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna."

24

ตัคฆะ ภะคะวา โพชฌังคา, ตัคฆะ สุคะตะ โพชฌังคาติ.

taggha bhagavā bojjhaṅgā, taggha sugata bojjhaṅgāti.

"Assuredly, Blessed One, they are factors of awakening; assuredly, Well-Farer, they are factors of awakening."

page 36

25

อิทะมะโวจะ ภะคะวา ฯ

idamavoca bhagavā.

This the Blessed One said.

26

อัตตะมะโน อายัส๎มา มะหาโมคคัลลาโน ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทิ.

attamano āyasmā mahāmoggallāno bhagavato bhāsitaṃ abhinandi.

Gladdened, the venerable Mahāmoggallāna delighted in the words of the Blessed One.

27

วุฏฐะหิ จายัส๎มา มะหาโมคคัลลาโน ตัมหา อาพาธา, ตะถาปะหีโน จายัส๎มะโต มะหาโมคคัลลานัสสะ โส อาพาโธ อะโหสีติ.

vuṭṭhahi cāyasmā mahāmoggallāno tamhā ābādhā, tathāpahīno cāyasmato mahāmoggallānassa so ābādho ahosīti.

And the venerable Mahāmoggallāna rose up from that illness, and in that way the venerable Mahāmoggallāna's illness was abandoned.

มะหาจุนทะโพชฌังคะสุตตัง Mahācundabojjhaṅgasuttaṃ The Discourse on the Factors of Awakening, to Mahācunda Chanted at the bedside of the sick, closing the set of three. pages 36–37 21 verses The third of the set, and the one that turns around: here the Buddha is the one who is ill, and Mahācunda recites the factors to him.

When chanted: Chanted at the bedside of the sick, closing the set of three.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The third and last of the set, shorter than the two before it, and different in a way that is easy to read past: the sick person here is the Buddha himself. The setting is the same Bamboo Grove at Rājagaha.

Alone of the three, this one carries a printed reference in the book, which is kept verbatim in source_printed.

Meaning and purpose

The reversal changes how the whole set reads. In the first two the Buddha comes to a sick disciple. Here Mahācunda comes to the sick Buddha, and the Buddha says only ปะฏิภันตุ ตัง จุนทะ โพชฌังคาติ — let the factors of awakening come to mind for you, Cunda. He asks to be recited to.

Cunda gives the same list back, and the attribution runs the other way throughout: rightly declared by the Blessed One, developed and made much of. Then the Buddha answers with the same formula his disciples used to him in the first two — assuredly, Cunda, they are factors of awakening.

The close is briefer and stranger than the others: this the venerable Mahācunda said; the Teacher approved; and the Blessed One rose up from that illness. Chanting the three together is what makes the point available. The recitation is not something the well do for the sick, or the senior for the junior. Even the one who taught the list is, on the third telling, the one being recited to.

The chant

As the book prints it: page 36 and page 37 →

1

เอวัมเม สุตัง.

evamme sutaṃ.

Thus have I heard.

2

เอกัง สะมะยัง ภะคะวา, ราชะคะเห วิหะระติ. เวฬุวะเน กะลันทะกะนิวาเป.

ekaṃ samayaṃ bhagavā, rājagahe viharati. veḷuvane kalandakanivāpe.

At one time the Blessed One was dwelling at Rājagaha, in the Bamboo Grove, the squirrels' feeding place.

3

เตนะ โข ปะนะ สะมะเยนะ ภะคะวา อาพาธิโก โหติ ทุกขิโต พาฬ๎หะคิลาโน.

tena kho pana samayena bhagavā ābādhiko hoti dukkhito bāḷhagilāno.

Now at that time the Blessed One was afflicted, suffering, gravely ill.

4

อะถะโข อายัส๎มา มะหาจุนโท สายัณหะสะมะยัง ปะฏิสัลลานา วุฏฐิโต, เยนะ ภะคะวา, เตนุปะสังกะมิ

athakho āyasmā mahācundo sāyaṇhasamayaṃ paṭisallānā vuṭṭhito, yena bhagavā, tenupasaṅkami

Then the venerable Mahācunda, rising from seclusion towards evening, went to where the Blessed One was;

5

อุปะสังกะมิต๎วา ภะคะวันตัง อะภิวาเทต๎วา เอกะมันตัง นิสีทิ.

upasaṅkamitvā bhagavantaṃ abhivādetvā ekamantaṃ nisīdi.

having gone there, he paid homage to the Blessed One and sat down to one side.

6

เอกะมันตัง นิสินนัง โข อายัส๎มันตัง มะหาจุนทัง ภะคะวา เอตะทะโวจะ.

ekamantaṃ nisinnaṃ kho āyasmantaṃ mahācundaṃ bhagavā etadavoca.

To the venerable Mahācunda, seated to one side, the Blessed One said this.

7

ปะฏิภันตุ ตัง จุนทะ โพชฌังคาติ.

paṭibhantu taṃ cunda bojjhaṅgāti.

"Let the factors of awakening come to mind for you, Cunda."

8

สัตติเม ภันเต โพชฌังคา ภะคะวะตา สัมมะทักขาตา ภาวิตา พะหุลีกะตา, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตันติ.

sattime bhante bojjhaṅgā bhagavatā sammadakkhātā bhāvitā bahulīkatā, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattanti.

"Venerable sir, these seven factors of awakening, rightly declared by the Blessed One, developed and made much of, lead to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

9

กะตะเม สัตตะ

katame satta

Which seven?"

10

สะติสัมโพชฌังโค โข ภันเต ภะคะวะตา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

satisambojjhaṅgo kho bhante bhagavatā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

"The factor of awakening that is mindfulness, venerable sir, rightly declared by the Blessed One, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

11

ธัมมะวิจะยะสัมโพชฌังโค โข ภันเต ภะคะวะตา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

dhammavicayasambojjhaṅgo kho bhante bhagavatā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

The factor of awakening that is investigation of states, venerable sir, rightly declared by the Blessed One, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

12

วิริยะสัมโพชฌังโค โข ภันเต ภะคะวะตา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

vīriyasambojjhaṅgo kho bhante bhagavatā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

The factor of awakening that is energy, venerable sir, rightly declared by the Blessed One, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

13

ปีติสัมโพชฌังโค โข ภันเต ภะคะวะตา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

pītisambojjhaṅgo kho bhante bhagavatā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

The factor of awakening that is rapture, venerable sir, rightly declared by the Blessed One, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

14

ปัสสัทธิสัมโพชฌังโค โข ภันเต ภะคะวะตา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

passaddhisambojjhaṅgo kho bhante bhagavatā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

The factor of awakening that is tranquillity, venerable sir, rightly declared by the Blessed One, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

15

สะมาธิสัมโพชฌังโค โข ภันเต ภะคะวะตา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

samādhisambojjhaṅgo kho bhante bhagavatā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

The factor of awakening that is concentration, venerable sir, rightly declared by the Blessed One, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

page 37

16

อุเปกขาสัมโพชฌังโค โข ภันเต ภะคะวะตา สัมมะทักขาโต ภาวิโต พะหุลีกะโต, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

upekkhāsambojjhaṅgo kho bhante bhagavatā sammadakkhāto bhāvito bahulīkato, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

The factor of awakening that is equanimity, venerable sir, rightly declared by the Blessed One, developed and made much of, leads to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna.

17

อิเม โข ภันเต สัตตะ โพชฌังคา ภะคะวะตา สัมมะทักขาตา ภาวิตา พะหุลีกะตา, อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตันตีติ.

ime kho bhante satta bojjhaṅgā bhagavatā sammadakkhātā bhāvitā bahulīkatā, abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattantīti.

These seven factors of awakening, venerable sir, rightly declared by the Blessed One, developed and made much of, lead to direct knowledge, to full awakening, to Nibbāna."

18

ตัคฆะ จุนทะ โพชฌังคา, ตัคฆะ จุนทะ โพชฌังคาติ.

taggha cunda bojjhaṅgā, taggha cunda bojjhaṅgāti.

"Assuredly, Cunda, they are factors of awakening; assuredly, Cunda, they are factors of awakening."

19

อิทะมะโวจายัส๎มา มะหาจุนโท.

idamavocāyasmā mahācundo.

This the venerable Mahācunda said.

20

สะมะนุญโญ สัตถา อะโหสิ.

samanuñño satthā ahosi.

The Teacher approved.

21

วุฏฐะหิ จะ ภะคะวา ตัมหา อาพาธา, ตะถาปะหีโน จะ ภะคะวะโต โส อาพาโธ อะโหสีติ.

vuṭṭhahi ca bhagavā tamhā ābādhā, tathāpahīno ca bhagavato so ābādho ahosīti.

And the Blessed One rose up from that illness, and in that way the Blessed One's illness was abandoned.

พระวินัยสังเขป prá-wí-nai sǎŋ-kèep The Vinaya in summary Chanted at a funeral, opening the Suat Jaeng service in which the Vinaya, the Suttas and the seven books of the Abhidhamma are recited in turn. page 38 9 verses The Vinaya in summary: where the first grave offence was laid down and concerning whom, followed by the opening of the Verañjā account.

When chanted: Chanted at a funeral, opening the Suat Jaeng service in which the Vinaya, the Suttas and the seven books of the Abhidhamma are recited in turn.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Suat Jaeng is the funeral chanting in which the three divisions of the canon are each represented, one after another, by a short extract. This is the first of them and stands for the whole of the monastic discipline.

The point of such a service is not to recite the Vinaya, which would take weeks, but to have it present. Each extract is chosen to be recognisably the beginning of the thing it stands for, so that naming the opening serves for the whole.

Meaning and purpose

The extract opens as a catechism, question and answer. Where was the first pārājika laid down? At Vesālī. Concerning whom? Sudinna, son of Kalanda. In what matter? In the matter of his having gone back to his former wife. A pārājika is the gravest class of monastic offence, the kind that ends a monastic life rather than requiring amends for it.

Then, without any transition, the passage turns into narrative: the Buddha at Verañjā with some five hundred monks, the brahmin of that place hearing the report of him, and the long string of epithets that report carried. Both halves are openings — the first rule, and the first scene — which is what qualifies them to stand for a whole division of the canon.

What it does at a funeral is stand in for a body of text far too large to recite, and it does so by naming the very first thing in it. The chant is a gesture towards completeness rather than an argument, and the closing line makes the same point plainly: here ends the Vinaya.

The chant

As the book prints it: page 38 →

1

ยันเตนะ ภะคะวะตา ชานะตา ปัสสะตา อะระหะตา สัมมาสัมพุทเธนะ, ปะฐะมัง ปาราชิกัง กัตถะ ปัญญัตตันติ, เวสาลิยัง ปัญญัตตันติ.

yantena bhagavatā jānatā passatā arahatā sammāsambuddhena, paṭhamaṃ pārājikaṃ kattha paññattanti, vesāliyaṃ paññattanti.

By the Blessed One who knows and sees, the Worthy One, perfectly enlightened by himself — where was the first pārājika laid down? It was laid down at Vesālī.

2

กัง อารัพภาติ, สุทินนัง กะลันทะปุตตัง อารัพภาติ.

kaṃ ārabbhāti, sudinnaṃ kalandaputtaṃ ārabbhāti.

Concerning whom? Concerning Sudinna, son of Kalanda.

3

กิส๎มิง วัตถุส๎มินติ สุทินโน กะลันทะปุตโต ปุราณะทุติยิกายะ เมถุนัง ธัมมัง ปะฏิเสวิ ตัส๎มิง วัตถุส๎มินติ.

kismiṃ vatthusminti sudinno kalandaputto purāṇadutiyikāya methunaṃ dhammaṃ paṭisevi tasmiṃ vatthusminti.

In what matter? In the matter of Sudinna, son of Kalanda, having engaged in sexual intercourse with his former wife.

4

เตนะ สะมะเยนะ พุทโธ ภะคะวา เวรัญชายัง วิหะระติ นะเพรุปุจิมันทะมูเล มะหะตา ภิกขุสังเฆนะ สัทธิง ปัญจะมัตเตหิ ภิกขุสะเตหิ.

tena samayena buddho bhagavā verañjāyaṃ viharati naḷerupucimandamūle mahatā bhikkhusaṅghena saddhiṃ pañcamattehi bhikkhusatehi.

At that time the Buddha, the Blessed One, was dwelling at Verañjā at the foot of Naḷeru's nimba tree, together with a great Sangha of some five hundred monks.

5

อัสโสสิ โข เวรัญโช พ๎ราห๎มะโณ สะมะโณ ขะลุ โภ โคตะโม สัก๎ยะปุตโต สัก๎ยะกุลา ปัพพะชิโต, เวรัญชายัง วิหะระติ นะเพรุปุจิมันทะมูเล มะหะตา ภิกขุสังเฆนะ สัทธิง ปัญจะมัตเตหิ ภิกขุสะเตหิ.

assosi kho verañjo brāhmaṇo samaṇo khalu bho gotamo sakyaputto sakyakulā pabbajito, verañjāyaṃ viharati naḷerupucimandamūle mahatā bhikkhusaṅghena saddhiṃ pañcamattehi bhikkhusatehi.

The brahmin of Verañjā heard: "The ascetic Gotama, sir, the Sakyan son gone forth from the Sakyan clan, is dwelling at Verañjā at the foot of Naḷeru's nimba tree, together with a great Sangha of some five hundred monks."

6

ตัง โข ปะนะ ภะวันตัง โคตะมัง เอวัง กัล๎ยาโณ กิตติสัทโท อัพภุคคะโต, อิติปิ โส ภะคะวา อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ, วิชชาจะระณะสัมปันโน สุคะโต โลกะวิทู, อะนุตตะโร ปุริสะทัมมะสาระถิ สัตถา เทวะมะนุสสานัง พุทโธ ภะคะวาติ.

taṃ kho pana bhavantaṃ gotamaṃ evaṃ kalyāṇo kittisaddo abbhuggato, itipi so bhagavā arahaṃ sammāsambuddho, vijjācaraṇasampanno sugato lokavidū, anuttaro purisadammasārathi satthā devamanussānaṃ buddho bhagavāti.

And this good report had gone abroad about Master Gotama: "So indeed is the Blessed One — worthy, perfectly enlightened by himself, accomplished in knowledge and conduct, well-farer, knower of the worlds, unsurpassed trainer of those to be tamed, teacher of gods and humans, the Awakened One, the Blessed One."

7

โส อิมัง โลกัง สะเทวะกัง สะมาระกัง สะพ๎รัห๎มะกัง, สัสสะมะณะพ๎ราห๎มะณิง ปะชัง สะเทวะมะนุสสัง สะยัง อะภิญญา สัจฉิกัต๎วา ปะเวเทติ.

so imaṃ lokaṃ sadevakaṃ samārakaṃ sabrahmakaṃ, sassamaṇabrāhmaṇiṃ pajaṃ sadevamanussaṃ sayaṃ abhiññā sacchikatvā pavedeti.

He makes known this world with its gods, its Māras and its Brahmās, this generation with its ascetics and brahmins, its gods and humans, having realised it himself by direct knowledge.

8

โส ธัมมัง เทเสติ อาทิกัล๎ยาณัง มัชเฌกัล๎ยาณัง ปะริโย-สานะกัล๎ยาณัง สาตถัง สะพ๎ยัญชะนัง เกวะละปะริปุณณัง ปะริสุทธัง พ๎รัห๎มะจะริยัง ปะกาเสติ.

so dhammaṃ deseti ādikalyāṇaṃ majjhekalyāṇaṃ pariyo-sānakalyāṇaṃ sātthaṃ sabyañjanaṃ kevalaparipuṇṇaṃ parisuddhaṃ brahmacariyaṃ pakāseti.

He teaches the Dhamma that is good in the beginning, good in the middle, good in the end, with its meaning and its wording; he makes known the holy life, complete and pure in its entirety.

9

สาธุ โข ปะนะ ตะถารูปานัง อะระหะตัง ทัสสะนัง โหตีติ.

sādhu kho pana tathārūpānaṃ arahataṃ dassanaṃ hotīti.

And good indeed it is to see such Worthy Ones.

พระสูตรสังเขป prá-sùut sǎŋ-kèep The Suttas in summary Chanted at a funeral, the second part of the Suat Jaeng service, standing for the whole collection of discourses. page 39 4 verses The Suttas in summary: the opening of a discourse, in which a wanderer abuses the Buddha and his own pupil praises him along the same road.

When chanted: Chanted at a funeral, the second part of the Suat Jaeng service, standing for the whole collection of discourses.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The second extract of the set, standing for the Suttas as the one before it stood for the Vinaya. The book prints its own reference for it, and — alone among the chants around it — gives its title no number.

Four sentences is all it takes. Like the Vinaya extract it is chosen for being an opening rather than for its content, and it stops well before anything is settled.

Meaning and purpose

The scene is set economically: the Buddha travelling the high road between Rājagaha and Nāḷandā with some five hundred monks, and behind him the wanderer Suppiya with his pupil, the youth Brahmadatta, on the same road.

What follows is the detail the passage exists for. Suppiya speaks in many ways in dispraise of the Buddha, the Dhamma and the Sangha; his pupil, walking with him, speaks in praise of all three. Teacher and pupil, contradicting each other outright, follow close behind.

The extract ends there, with nothing resolved and no comment offered on either of them. It is the first paragraph of a discourse rather than a discourse, and standing at a funeral for the whole of the Suttas, what it puts in the room is the characteristic way they begin: a road, a company, and somebody saying something that will have to be answered.

The chant

As the book prints it: page 39 →

1

เอวัมเม สุตัง ฯ เอกัง สะมะยัง ภะคะวา, อันตะรา จะ ราชะคะหัง อันตะรา จะ นาลันทัง อัทธานะมัคคะปะฏิปันโน โหติ มะหะตา ภิกขุสังเฆนะ สัทธิง ปัญจะมัตเตหิ ภิกขุสะเตหิ.

evamme sutaṃ. ekaṃ samayaṃ bhagavā, antarā ca rājagahaṃ antarā ca nāḷandaṃ addhānamaggapaṭipanno hoti mahatā bhikkhusaṅghena saddhiṃ pañcamattehi bhikkhusatehi.

Thus have I heard. At one time the Blessed One was travelling along the high road between Rājagaha and Nāḷandā, together with a great Sangha of some five hundred monks.

2

สุปปิโยปิ โข ปะริพพาชะโก อันตะรา จะ ราชะคะหัง อันตะรา จะ นาลันทัง อัทธานะมัคคะปะฏิปันโน โหติ สัทธิง อันเตวาสินา พ๎รัห๎มะทัตเตนะ มาณะเวนะ.

suppiyopi kho paribbājako antarā ca rājagahaṃ antarā ca nāḷandaṃ addhānamaggapaṭipanno hoti saddhiṃ antevāsinā brahmadattena māṇavena.

The wanderer Suppiya too was travelling along the high road between Rājagaha and Nāḷandā, together with his pupil, the youth Brahmadatta.

3

ตัต๎ระ สุทัง, สุปปิโย ปะริพพาชะโก อะเนกะปะริยาเยนะ พุทธัสสะ อะวัณณัง ภาสะติ, ธัมมัสสะ อะวัณณัง ภาสะติ, สังฆัสสะ อะวัณณัง ภาสะติ, สุปปิยัสสะ ปะนะ ปะริพพาชะกัสสะ อันเตวาสี พ๎รัห๎มะทัตโต มาณะโว อะเนกะปะริยาเยนะ พุทธัสสะ วัณณัง ภาสะติ, ธัมมัสสะ วัณณัง ภาสะติ, สังฆัสสะ วัณณัง ภาสะติ.

tatra sudaṃ, suppiyo paribbājako anekapariyāyena buddhassa avaṇṇaṃ bhāsati, dhammassa avaṇṇaṃ bhāsati, saṅghassa avaṇṇaṃ bhāsati, suppiyassa pana paribbājakassa antevāsī brahmadatto māṇavo anekapariyāyena buddhassa vaṇṇaṃ bhāsati, dhammassa vaṇṇaṃ bhāsati, saṅghassa vaṇṇaṃ bhāsati.

There the wanderer Suppiya spoke in many ways in dispraise of the Buddha, in dispraise of the Dhamma, in dispraise of the Sangha; while Suppiya's pupil, the youth Brahmadatta, spoke in many ways in praise of the Buddha, in praise of the Dhamma, in praise of the Sangha.

4

อิติหะ เต อุโภ อาจะริยันเตวาสี อัญญะมัญญัสสะ อุชุวิปัจจะนิกะวาทา ภะคะวันตัง ปิฏฐิโต ปิฏฐิโต อะนุพันธา โหนติ ภิกขุสังฆัญจะ.

itiha te ubho ācariyantevāsī aññamaññassa ujuvipaccanikavādā bhagavantaṃ piṭṭhito piṭṭhito anubandhā honti bhikkhusaṅghañca.

So these two, teacher and pupil, contradicting each other outright, followed close behind the Blessed One and the Sangha of monks.

พระสังคะณี prá-sǎŋ-ká-nii The Dhammasaṅgaṇī Chanted at a funeral, in the Suat Jaeng service, where the Vinaya, the Suttas and the seven books of the Abhidhamma are each represented in turn. page 39 8 verses The opening of the first book of the Abhidhamma: the threefold division of states into wholesome, unwholesome and indeterminate.

When chanted: Chanted at a funeral, in the Suat Jaeng service, where the Vinaya, the Suttas and the seven books of the Abhidhamma are each represented in turn.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Abhidhamma is the third division of the canon, and where the Suttas teach in narrative and dialogue it restates the same material analytically, in lists. Its seven books are each represented here by their opening lines, and this is the first of them.

The extract is one sentence. The book prints a single full stop in the whole passage, at the very end, and this edition follows the page.

Meaning and purpose

It opens on the triad the entire book is built from: กุสะลา ธัมมา, wholesome states; อะกุสะลา ธัมมา, unwholesome; อัพ๎ยากะตา ธัมมา, indeterminate, which is neither. ธัมมา here does not mean the teaching. It means states — the constituents of experience, taken one at a time.

Then comes the method, and it is worth watching. The question is which states are wholesome, and the answer does not define anything. It describes an occasion: when a wholesome consciousness of the sense sphere has arisen, accompanied by gladness and associated with knowledge, having as its object a form or a sound or an odour or a taste or a tangible or a mental object — on that occasion there is contact, there is feeling. Only after all the conditions are laid out does it conclude: these are wholesome states.

None of this consoles, and that is close to the reason it is recited at a death. The Abhidhamma sets out what a person consists of, in categories that do not include the person. Chanting it over a body is a way of stating, in the tradition's most exact language, what has actually ended.

The chant

As the book prints it: page 39 →

1

กุสะลา ธัมมา,

kusalā dhammā,

Wholesome states,

2

อะกุสะลา ธัมมา,

akusalā dhammā,

unwholesome states,

3

อัพ๎ยากะตา ธัมมา,

abyākatā dhammā,

indeterminate states.

4

กะตะเม ธัมมา กุสะลา,

katame dhammā kusalā,

Which states are wholesome?

5

ยัส๎มิง สะมะเย กามาวะจะรัง กุสะลัง จิตตัง อุปปันนัง โหติ โสมะนัสสะสะหะคะตัง ญาณะสัมปะยุตตัง,

yasmiṃ samaye kāmāvacaraṃ kusalaṃ cittaṃ uppannaṃ hoti somanassasahagataṃ ñāṇasampayuttaṃ,

On an occasion when a wholesome state of consciousness of the sense sphere has arisen, accompanied by gladness and associated with knowledge,

6

รูปารัมมะณัง วา สัททารัมมะณัง วา คันธารัมมะณัง วา ระสารัมมะณัง วา โผฏฐัพพารัมมะณัง วา ธัมมารัมมะณัง วา ยัง ยัง วา ปะนารัพภะ ตัส๎มิง สะมะเย ผัสโส โหติ อะวิกเขโป โหติ เย วา ปะนะ ตัส๎มิง สะมะเย,

rūpārammaṇaṃ vā saddārammaṇaṃ vā gandhārammaṇaṃ vā rasārammaṇaṃ vā phoṭṭhabbārammaṇaṃ vā dhammārammaṇaṃ vā yaṃ yaṃ vā panārabbha tasmiṃ samaye phasso hoti avikkhepo hoti ye vā pana tasmiṃ samaye,

having as its object a form, or a sound, or an odour, or a taste, or a tangible, or a mental object, or whatever else it may be — on that occasion there is contact, there is undistractedness, and whatever else there is on that occasion,

7

อัญเญปิ อัตถิ ปะฏิจจะสะมุปปันนา, อะรูปิโน ธัมมา,

aññepi atthi paṭiccasamuppannā, arūpino dhammā,

other dependently arisen immaterial states —

8

อิเม ธัมมา กุสะลา.

ime dhammā kusalā.

these are wholesome states.

พระวิภังค์ prá-wí-paŋ The Vibhaṅga Chanted at a funeral, in the Suat Jaeng service, where the Vinaya, the Suttas and the seven books of the Abhidhamma are each represented in turn. page 40 9 verses The opening of the second book of the Abhidhamma: the five aggregates named, and then the first of them taken apart.

When chanted: Chanted at a funeral, in the Suat Jaeng service, where the Vinaya, the Suttas and the seven books of the Abhidhamma are each represented in turn.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

วิภังค์ means analysis, a taking apart. Where the first book lists, this one divides, and the extract performs that in miniature: it names a set, then analyses one member of it.

No Thai translation is printed for the passage, so the chant stands at the Pali and an English translation written for this edition rather than taken from the book.

Meaning and purpose

The five are named first — form, feeling, perception, formations, consciousness. The tradition treats these as what a person is exhaustively made of, with nothing left over that is not one of the five.

Then the first is analysed, and the definition is unusual. Whatever form there is, past, future or present, internal or external, gross or subtle, inferior or superior, far or near — gathering all this together and comprising it as one, this is called the aggregate of form. An aggregate is defined by collection rather than by essence. It is not a thing but a heap of instances gathered under a single word.

In a room where a body is present that is not an abstraction. The passage says what the word covers, and one of the things it covers, explicitly, is form that is past.

The chant

As the book prints it: page 40 →

1

ปัญจักขันธา

pañcakkhandhā

The five aggregates:

2

รูปักขันโธ,

rūpakkhandho,

the aggregate of form,

3

เวทะนากขันโธ,

vedanākkhandho,

the aggregate of feeling,

4

สัญญากขันโธ,

saññākkhandho,

the aggregate of perception,

5

สังขารักขันโธ,

saṅkhārakkhandho,

the aggregate of formations,

6

วิญญาณักขันโธ.

viññāṇakkhandho.

the aggregate of consciousness.

7

ตัตถะ กะตะโม รูปักขันโธ

tattha katamo rūpakkhandho

Therein, which is the aggregate of form?

8

ยังกิญจิ รูปัง อะตีตานาคะตะปัจจุปปันนัง, อัชฌัตตัง วา พะหิทธา วา, โอฬาริกัง วา สุขุมัง วา, หีนัง วา ปะณีตัง วา, ยัง ทูเร วา สันติเก วา,

yaṅkiñci rūpaṃ atītānāgatapaccuppannaṃ, ajjhattaṃ vā bahiddhā vā, oḷārikaṃ vā sukhumaṃ vā, hīnaṃ vā paṇītaṃ vā, yaṃ dūre vā santike vā,

Whatever form there is, past, future or present, internal or external, gross or subtle, inferior or superior, far or near —

9

ตะเทกัชฌัง อะภิสัญญูหิต๎วา อะภิสังขิปิต๎วา อะยัง วุจจะติ รูปักขันโธ.

tadekajjhaṃ abhisaññūhitvā abhisaṅkhipitvā ayaṃ vuccati rūpakkhandho.

gathering all this together and comprising it as one, this is called the aggregate of form.

พระธาตุกะถา prá-tâat-gà-tǎa The Dhātukathā Chanted at a funeral, in the Suat Jaeng service, where the Vinaya, the Suttas and the seven books of the Abhidhamma are each represented in turn. page 40 8 verses The opening of the third book of the Abhidhamma: the terms of inclusion and association in which all its questions are put.

When chanted: Chanted at a funeral, in the Suat Jaeng service, where the Vinaya, the Suttas and the seven books of the Abhidhamma are each represented in turn.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

ธาตุกะถา is the discussion of elements. Its extract is the shortest of the set and the most forbidding, because what the book opens with is not a teaching but the vocabulary it will use to ask its questions.

No Thai translation is printed for it either, so the English here is a working translation made for this edition.

Meaning and purpose

What is recited is a grammar rather than a doctrine. สังคะโห อะสังคะโห, included and not included; then all four combinations of those two, each given its own line; then สัมปะโยโค วิปปะโยโค, association and dissociation, and their combinations in turn.

Read as English it is very nearly content-free, and that is an accurate impression rather than a failure of translation. The book asks of every element whether it is included in, or associated with, every other, and these lines are the frame that question is poured into.

It is here because the service represents each book by its opening, and this book's opening happens to be its apparatus. What the chant puts in the room is not a thought but an instrument for thinking, which is a fair account of what the Abhidhamma is.

The chant

As the book prints it: page 40 →

1

สังคะโห อะสังคะโห.

saṅgaho asaṅgaho.

Included, not included.

2

สังคะหิเตนะ อะสังคะหิตัง,

saṅgahitena asaṅgahitaṃ,

Not included by what is included,

3

อะสังคะหิเตนะ สังคะหิตัง,

asaṅgahitena saṅgahitaṃ,

included by what is not included,

4

สังคะหิเตนะ สังคะหิตัง,

saṅgahitena saṅgahitaṃ,

included by what is included,

5

อะสังคะหิเตนะ อะสังคะหิตัง,

asaṅgahitena asaṅgahitaṃ,

not included by what is not included,

6

สัมปะโยโค วิปปะโยโค,

sampayogo vippayogo,

association, dissociation,

7

สัมปะยุตเตนะ วิปปะยุตตัง,

sampayuttena vippayuttaṃ,

dissociated from what is associated,

8

วิปปะยุตเตนะ สัมปะยุตตัง อะสังคะหิตัง.

vippayuttena sampayuttaṃ asaṅgahitaṃ.

associated with what is dissociated, not included.

พระปุคคะละบัญญัติ prá-púk-ká-lá-ban-yàt The Puggalapaññatti Chanted at a funeral, in the Suat Jaeng service, where the Vinaya, the Suttas and the seven books of the Abhidhamma are each represented in turn. page 40 18 verses The opening of the fourth book of the Abhidhamma: six kinds of designation, and then the kinds of person set out in pairs.

When chanted: Chanted at a funeral, in the Suat Jaeng service, where the Vinaya, the Suttas and the seven books of the Abhidhamma are each represented in turn.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

ปุคคะละบัญญัติ is the designation of persons, and the book is the odd one out among the seven for speaking of persons at all. The others deal in impersonal states; this one asks on what basis a person may be spoken of.

The book prints its own reference for the extract.

Meaning and purpose

It opens with six designations — of aggregates, sense bases, elements, truths, faculties, and persons — and then takes up only the last, asking to what extent there is a designation of persons at all.

The answer is a run of pairs, and what they have in common is worth noticing. One liberated on occasion and one not. One liable to fall away and one not. One subject to decline and one not. The ordinary person and one of the change of lineage. One fixed in destiny and one not. One practising the way and one established in the fruit. The Worthy One, and one practising for Worthiness.

Not one of these describes a personality, a history or a name. Every distinction is a position on the path and nothing else. At a funeral this is the book in the set that speaks about people, and it does so by declining every other way of describing them.

The chant

As the book prints it: page 40 →

1

ฉะ ปัญญัตติโย

cha paññattiyo

Six designations:

2

ขันธะปัญญัตติ,

khandhapaññatti,

the designation of aggregates,

3

อายะตะนะปัญญัตติ,

āyatanapaññatti,

the designation of sense bases,

4

ธาตุปัญญัตติ,

dhātupaññatti,

the designation of elements,

5

สัจจะปัญญัตติ,

saccapaññatti,

the designation of truths,

6

อินท๎ริยะปัญญัตติ,

indriyapaññatti,

the designation of faculties,

7

ปุคคะละปัญญัตติ,

puggalapaññatti,

the designation of persons.

8

กิตตาวะตา ปุคคะลานัง ปุคคะละปัญญัตติ,

kittāvatā puggalānaṃ puggalapaññatti,

To what extent is there a designation of persons?

9

สะมะยะวิมุตโต อะสะมะยะวิมุตโต,

samayavimutto asamayavimutto,

One liberated on occasion, one not liberated on occasion,

10

กุปปะธัมโม, อะกุปปะธัมโม,

kuppadhammo, akuppadhammo,

one liable to fall away, one not liable to fall away,

11

ปะริหานะธัมโม อะปะริหานะธัมโม,

parihānadhammo aparihānadhammo,

one subject to decline, one not subject to decline,

12

เจตะนาภัพโพ อะนุรักขะนาภัพโพ,

cetanābhabbo anurakkhaṇābhabbo,

one capable through volition, one capable through guarding,

13

ปุถุชชะโน โคต๎ระภู,

puthujjano gotrabhū,

the ordinary person, one of the change of lineage,

14

ภะยูปะระโต อะภะยูปะระโต.

bhayūparato abhayūparato.

one who abstains through fear, one who abstains not through fear.

15

ภัพพาคะมะโน อะภัพพาคะมะโน.

bhabbāgamano abhabbāgamano.

One capable of arriving, one incapable of arriving.

16

นิยะโต อะนิยะโต,

niyato aniyato,

One fixed in destiny, one not fixed in destiny,

17

ปะฏิปันนะโก ผะเลฏฐิโต,

paṭipannako phaleṭṭhito,

one practising the way, one established in the fruit,

18

อะระหา อะระหัตตายะ ปะฏิปันโน.

arahā arahattāya paṭipanno.

the Worthy One, and one practising for Worthiness.

พระกะถาวัตถุ prá-gà-tǎa-wát-tù The Kathāvatthu Chanted at a funeral, in the Suat Jaeng service, where the Vinaya, the Suttas and the seven books of the Abhidhamma are each represented in turn. pages 40–41 5 verses The opening of the fifth book of the Abhidhamma: a debate over whether a person is apprehended as a real and ultimate fact.

When chanted: Chanted at a funeral, in the Suat Jaeng service, where the Vinaya, the Suttas and the seven books of the Abhidhamma are each represented in turn.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

กะถาวัตถุ means points of controversy, and alone among the seven this book is a record of disputes. The extract is a fragment of an actual exchange and is printed with both voices in it, question and answer.

No Thai translation is printed, so the English here is a working translation made for this edition — which matters more than usual in this chant, because its argument turns on a distinction that is hard to carry into English at all.

Meaning and purpose

The exchange runs in four moves. Is the person apprehended as a real and ultimate fact? Yes. Is the person apprehended in the same way as that which is a real and ultimate fact? It should not be said so. And then the refutation: acknowledge it — if the first was granted, the second follows, and to deny it is to be wrong.

The whole argument turns on the difference between speaking of a person and finding one. The tradition allows the first freely and denies the second, and the opponent here is caught trying to hold both at once.

That this sits inside a funeral service is remarkable and worth sitting with. It is the one place in the set where the question of whether there is a person at all is put directly, and what is recited is not a consoling answer but a refutation — a text that declines, at exactly the moment one would expect it, to say the obvious thing.

The chant

As the book prints it: page 40 and page 41 →

1

ปุคคะโล อุปะลัพภะติ, สัจฉิกัตถะปะระมัตเถนาติ อามันตา.

puggalo upalabbhati, sacchikatthaparamatthenāti āmantā.

"Is the person apprehended as a real and ultimate fact?" "Yes."

2

โย สัจฉิกัตโถ ปะระมัตโถ, ตะโต โส ปุคคะโล อุปะลัพภะติ, สัจฉิกัตถะปะระมัตเถนาติ.

yo sacchikattho paramattho, tato so puggalo upalabbhati, sacchikatthaparamatthenāti.

"Is the person apprehended in the same way as that which is a real and ultimate fact?"

3

นะ เหวัง วัตตัพเพ.

na hevaṃ vattabbe.

"It should not be said so."

page 41

4

อาชานาหิ นิคคะหัง, หัญจิ ปุคคะโล อุปะลัพภะติ, สัจฉิกัตถะปะระมัตเถนะ เตนะ, วะตะ เร วัตตัพเพ.

ājānāhi niggahaṃ, hañci puggalo upalabbhati, sacchikatthaparamatthena tena, vata re vattabbe.

"Acknowledge the refutation. If the person is apprehended as a real and ultimate fact, then indeed it should be said,

5

โย สัจฉิกัตโถ ปะระมัตโถ, ตะโต โส ปุคคะโล อุปะลัพภะติ สัจฉิกัตถะปะระมัตเถนาติ มิจฉา.

yo sacchikattho paramattho, tato so puggalo upalabbhati sacchikatthaparamatthenāti micchā.

that the person is apprehended in the same way as that which is a real and ultimate fact. That is wrong."

พระยะมะกะ prá-yá-má-gà The Yamaka Chanted at a funeral, in the Suat Jaeng service, where the Vinaya, the Suttas and the seven books of the Abhidhamma are each represented in turn. page 41 4 verses The opening of the sixth book of the Abhidhamma: paired questions, each put forwards and then immediately backwards.

When chanted: Chanted at a funeral, in the Suat Jaeng service, where the Vinaya, the Suttas and the seven books of the Abhidhamma are each represented in turn.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

ยะมะกะ means a pair, and the book's method is announced by its name. Every question is asked twice, once in each direction, so that a proposition and its converse are both put to the test rather than one being assumed from the other.

A reference is printed on the page for it. The file's own check on this page records that the citations here look shifted by one against the texts they sit on, which is a question for the book rather than for this edition.

Meaning and purpose

The four lines are two pairs. Whatever states are wholesome, all of them have wholesome roots — and then the converse: whatever have wholesome roots, all those states are wholesome. Then the same operation on sharing a single root.

The converse is not a restatement, and this is the point a reader is most likely to miss. In this opening pair both directions happen to hold. The book's entire interest lies in the many cases where they do not, and the method exists to catch precisely those.

Like the third book, what the extract puts in the room is machinery rather than a conclusion — a habit of checking a statement in both directions before believing it, recited over the dead as part of the tradition's account of itself.

The chant

As the book prints it: page 41 →

1

เย เกจิ กุสะลา ธัมมา, สัพเพ เต กุสะละมูลา.

ye keci kusalā dhammā, sabbe te kusalamūlā.

Whatever states are wholesome, all of them have wholesome roots.

2

เย วา ปะนะ กุสะละมูลา, สัพเพ เต ธัมมา กุสะลา.

ye vā pana kusalamūlā, sabbe te dhammā kusalā.

Or whatever have wholesome roots, all those states are wholesome.

3

เย เกจิ กุสะลา ธัมมา, สัพเพ เต กุสะละมูเลนะ เอกะมูลา.

ye keci kusalā dhammā, sabbe te kusalamūlena ekamūlā.

Whatever states are wholesome, all of them share one root with the wholesome root.

4

เย วา ปะนะ กุสะละมูเลนะ เอกะมูลา, สัพเพ เต ธัมมา กุสะลา.

ye vā pana kusalamūlena ekamūlā, sabbe te dhammā kusalā.

Or whatever share one root with the wholesome root, all those states are wholesome.

พระมะหาปัฏฐาน prá-má-hǎa-bpàt-tǎan The Mahāpaṭṭhāna Chanted at a funeral, the last of the seven books of the Abhidhamma, after which the book marks the whole Suat Jaeng service complete. page 41 24 verses The last book of the Abhidhamma, represented by its list of the twenty-four conditions by which anything stands in relation to anything else.

When chanted: Chanted at a funeral, the last of the seven books of the Abhidhamma, after which the book marks the whole Suat Jaeng service complete.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

ปัฏฐาน is the great book of conditional relations, the largest of the seven and by tradition the most demanding. It is represented here by nothing at all except its list of conditions, recited straight through without comment.

Below this chant the book prints จบสวดแจงเท่านี้, centred — here ends the Suat Jaeng. That line closes the whole service rather than this chant, so it is recorded on the page and not as a second closing here.

Meaning and purpose

Twenty-four conditions are named one after another with nothing between them: root, object, predominance, proximity, contiguity, conascence, mutuality, support, decisive support, prenascence, postnascence, repetition, kamma, result, nutriment, faculty, jhāna, path, association, dissociation, presence, absence, disappearance, non-disappearance.

No explanation is offered and none is expected. Each names a way in which one thing can condition another, and the book itself works out the combinations at a length nobody recites and few read.

It is a fitting close. Having named the wholesome and the unwholesome, the aggregates, the elements, the kinds of person, the disputes and the paired questions, the service ends by naming every way in which one thing can bring about another — and then simply stops, which at a funeral is the most exact thing it could do.

The chant

As the book prints it: page 41 →

1

เหตุปัจจะโย,

hetupaccayo,

the root condition,

2

อารัมมะณะปัจจะโย,

ārammaṇapaccayo,

the object condition,

3

อะธิปะติปัจจะโย,

adhipatipaccayo,

the predominance condition,

4

อะนันตะระปัจจะโย,

anantarapaccayo,

the proximity condition,

5

สะมะนันตะระปัจจะโย,

samanantarapaccayo,

the contiguity condition,

6

สะหะชาตะปัจจะโย,

sahajātapaccayo,

the conascence condition,

7

อัญญะมัญญะปัจจะโย,

aññamaññapaccayo,

the mutuality condition,

8

นิสสะยะปัจจะโย,

nissayapaccayo,

the support condition,

9

อุปะนิสสะยะปัจจะโย,

upanissayapaccayo,

the decisive support condition,

10

ปุเรชาตะปัจจะโย,

purejātapaccayo,

the prenascence condition,

11

ปัจฉาชาตะปัจจะโย,

pacchājātapaccayo,

the postnascence condition,

12

อาเสวะนะปัจจะโย,

āsevanapaccayo,

the repetition condition,

13

กัมมะปัจจะโย,

kammapaccayo,

the kamma condition,

14

วิปากะปัจจะโย,

vipākapaccayo,

the result condition,

15

อาหาระปัจจะโย,

āhārapaccayo,

the nutriment condition,

16

อินท๎ริยะปัจจะโย,

indriyapaccayo,

the faculty condition,

17

ฌานะปัจจะโย,

jhānapaccayo,

the jhāna condition,

18

มัคคะปัจจะโย,

maggapaccayo,

the path condition,

19

สัมปะยุตตะปัจจะโย,

sampayuttapaccayo,

the association condition,

20

วิปปะยุตตะปัจจะโย,

vippayuttapaccayo,

the dissociation condition,

21

อัตถิปัจจะโย,

atthipaccayo,

the presence condition,

22

นัตถิปัจจะโย,

natthipaccayo,

the absence condition,

23

วิคะตะปัจจะโย,

vigatapaccayo,

the disappearance condition,

24

อะวิคะตะปัจจะโย.

avigatapaccayo.

the non-disappearance condition.

ธัมมะสังคะณีมาติกาปาโฐ Dhammasaṅgaṇīmātikāpāṭho The Matika of the Dhammasaṅgaṇī Chanted at funerals and memorial services, where it is known simply as the Mātikā. pages 41–43 22 verses The table of headings of the first book of the Abhidhamma — the triads under which every state is classified, recited in full.

When chanted: Chanted at funerals and memorial services, where it is known simply as the Mātikā.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

มาติกา means a matrix or table: the list of headings under which a treatise is organised. This is the mātikā of the first book of the Abhidhamma, whose opening lines were chanted a few pages earlier in the Suat Jaeng set.

Here it stands on its own, with its own number and its own printed reference, and is recited in full rather than as an extract. It is among the most familiar of all funeral chants in Thailand.

Meaning and purpose

Every line is a triad, and the first is the one the whole Abhidhamma rests on: wholesome, unwholesome, indeterminate. Then states associated with pleasant feeling, with painful, with neither. States that are results, that are of a nature to give results, that are neither. And so on through the whole list, ending on states visible and impinging, invisible and impinging, and invisible and non-impinging.

The pattern almost never varies: two opposed terms, and then a third that is neither. That third is where the work is done. It is what forces the scheme to cover the whole of experience rather than only the clear cases at either end, and it is why the list can claim to be exhaustive.

That claim is what makes it a funeral chant. What is recited is a scheme complete enough that nothing whatever falls outside it. Said over a death, it amounts to a statement that the person who has died was, all the way through and at every moment, describable in these terms — and in no others.

The chant

As the book prints it: page 41, page 42 and page 43 →

1

กุสะลา ธัมมา, อะกุสะลา ธัมมา, อัพ๎ยากะตา ธัมมา.

kusalā dhammā, akusalā dhammā, abyākatā dhammā.

Wholesome states, unwholesome states, indeterminate states.

2

สุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา, ทุกขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา, อะทุกขะมะสุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา.

sukhāya vedanāya sampayuttā dhammā, dukkhāya vedanāya sampayuttā dhammā, adukkhamasukhāya vedanāya sampayuttā dhammā.

States associated with pleasant feeling, states associated with painful feeling, states associated with neither-painful-nor-pleasant feeling.

3

วิปากา ธัมมา, วิปากะธัมมะธัมมา, เนวะวิปากะนะวิปากะธัมมะธัมมา.

vipākā dhammā, vipākadhammadhammā, nevavipākanavipākadhammadhammā.

States that are results, states whose nature is to give results, states that are neither results nor of a nature to give results.

page 42

4

อุปาทินนุปาทานิยา ธัมมา, อะนุปาทินนุปาทานิยา ธัมมา, อะนุปาทินนานุปาทานิยา ธัมมา.

upādinnupādāniyā dhammā, anupādinnupādāniyā dhammā, anupādinnānupādāniyā dhammā.

States clung to and subject to clinging, states not clung to but subject to clinging, states neither clung to nor subject to clinging.

5

สังกิลิฏฐะสังกิเลสิกา ธัมมา, อะสังกิลิฏฐะสังกิเลสิกา ธัมมา, อะสังกิลิฏฐาสังกิเลสิกา ธัมมา.

saṅkiliṭṭhasaṅkilesikā dhammā, asaṅkiliṭṭhasaṅkilesikā dhammā, asaṅkiliṭṭhāsaṅkilesikā dhammā.

States defiled and subject to defilement, states undefiled but subject to defilement, states neither defiled nor subject to defilement.

6

สะวิตักกะสะวิจารา ธัมมา, อะวิตักกะวิจาระมัตตา ธัมมา, อะวิตักกาวิจารา ธัมมา.

savitakkasavicārā dhammā, avitakkavicāramattā dhammā, avitakkāvicārā dhammā.

States with applied and sustained thought, states without applied thought but with sustained thought only, states with neither.

7

ปีติสะหะคะตา ธัมมา, สุขะสะหะคะตา ธัมมา, อุเปกขาสะหะคะตา ธัมมา.

pītisahagatā dhammā, sukhasahagatā dhammā, upekkhāsahagatā dhammā.

States accompanied by rapture, states accompanied by pleasure, states accompanied by equanimity.

8

ทัสสะเนนะ ปะหาตัพพา ธัมมา, ภาวะนายะ ปะหาตัพพา ธัมมา, เนวะทัสสะเนนะ นะภาวะนายะ ปะหาตัพพา ธัมมา.

dassanena pahātabbā dhammā, bhāvanāya pahātabbā dhammā, nevadassanena nabhāvanāya pahātabbā dhammā.

States to be abandoned by seeing, states to be abandoned by development, states to be abandoned by neither.

9

ทัสสะเนนะ ปะหาตัพพะเหตุกา ธัมมา, ภาวะนายะ ปะหาตัพพะเหตุกา ธัมมา, เนวะทัสสะเนนะ นะภาวะนายะ ปะหาตัพพะเหตุกา ธัมมา.

dassanena pahātabbahetukā dhammā, bhāvanāya pahātabbahetukā dhammā, nevadassanena nabhāvanāya pahātabbahetukā dhammā.

States with roots to be abandoned by seeing, states with roots to be abandoned by development, states with roots to be abandoned by neither.

10

อาจะยะคามิโน ธัมมา, อะปะจะยะคามิโน ธัมมา, เนวาจะยะคามิโนนาปะจะยะคามิโน ธัมมา.

ācayagāmino dhammā, apacayagāmino dhammā, nevācayagāminonāpacayagāmino dhammā.

States leading to accumulation, states leading to dispersion, states leading to neither.

11

เสกขา ธัมมา, อะเสกขา ธัมมา, เนวะเสกขานาเสกขา ธัมมา.

sekkhā dhammā, asekkhā dhammā, nevasekkhānāsekkhā dhammā.

States of the trainee, states of the adept, states of neither.

12

ปะริตตา ธัมมา, มะหัคคะตา ธัมมา, อัปปะมาณา ธัมมา.

parittā dhammā, mahaggatā dhammā, appamāṇā dhammā.

Limited states, exalted states, measureless states.

13

ปะริตตารัมมะณา ธัมมา, มะหัคคะตารัมมะณา ธัมมา, อัปปะมาณารัมมะณา ธัมมา.

parittārammaṇā dhammā, mahaggatārammaṇā dhammā, appamāṇārammaṇā dhammā.

States with a limited object, states with an exalted object, states with a measureless object.

14

หีนา ธัมมา, มัชฌิมา ธัมมา, ปะณีตา ธัมมา.

hīnā dhammā, majjhimā dhammā, paṇītā dhammā.

Inferior states, middling states, superior states.

15

มิจฉัตตะนิยะตา ธัมมา, สัมมัตตะนิยะตา ธัมมา, อะนิยะตา ธัมมา.

micchattaniyatā dhammā, sammattaniyatā dhammā, aniyatā dhammā.

States fixed in wrongness, states fixed in rightness, states not fixed.

16

มัคคารัมมะณา ธัมมา, มัคคะเหตุกา ธัมมา, มัคคาธิปะติโน ธัมมา.

maggārammaṇā dhammā, maggahetukā dhammā, maggādhipatino dhammā.

States with the path as object, states with the path as root, states with the path as predominant.

17

อุปปันนา ธัมมา, อะนุปปันนา ธัมมา, อุปปาทิโน ธัมมา.

uppannā dhammā, anuppannā dhammā, uppādino dhammā.

States that have arisen, states that have not arisen, states bound to arise.

18

อะตีตา ธัมมา, อะนาคะตา ธัมมา, ปัจจุปปันนา ธัมมา.

atītā dhammā, anāgatā dhammā, paccuppannā dhammā.

Past states, future states, present states.

19

อะตีตารัมมะณา ธัมมา, อะนาคะตารัมมะณา ธัมมา, ปัจจุปปันนารัมมะณา ธัมมา.

atītārammaṇā dhammā, anāgatārammaṇā dhammā, paccuppannārammaṇā dhammā.

States with a past object, states with a future object, states with a present object.

20

อัชฌัตตา ธัมมา, พะหิทธา ธัมมา, อัชฌัตตะพะหิทธา ธัมมา.

ajjhattā dhammā, bahiddhā dhammā, ajjhattabahiddhā dhammā.

Internal states, external states, both internal and external states.

page 43

21

อัชฌัตตารัมมะณา ธัมมา, พะหิทธารัมมะณา ธัมมา, อัชฌัตตะพะหิทธารัมมะณา ธัมมา.

ajjhattārammaṇā dhammā, bahiddhārammaṇā dhammā, ajjhattabahiddhārammaṇā dhammā.

States with an internal object, states with an external object, states with both as object.

22

สะนิทัสสะนะสัปปะฏิฆา ธัมมา, อะนิทัสสะนะสัปปะฏิฆา ธัมมา, อะนิทัสสะนาปปะฏิฆา ธัมมา.

sanidassanasappaṭighā dhammā, anidassanasappaṭighā dhammā, anidassanāppaṭighā dhammā.

States visible and impinging, states invisible and impinging, states invisible and non-impinging.

วิปัสสะนาภูมิปาโฐ Vipassanābhūmipāṭho The Passage on the Grounds of Insight Chanted among the general chants, following the Abhidhamma material, which it restates as the ground for practice. page 43 5 verses The five sets that insight practice works over — aggregates, sense bases, elements, faculties and the four noble truths — named in full.

When chanted: Chanted among the general chants, following the Abhidhamma material, which it restates as the ground for practice.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

วิปัสสะนาภูมิ means the grounds, or the terrain, of insight. This is not a teaching about how to practise insight but a list of what insight examines — the ground it is to be worked over.

Nothing in it is new. Every one of the five sets appears elsewhere in this book, and the aggregates were set out a few pages earlier in the Abhidhamma extracts. What this chant does is gather them into one place and fix their order.

Meaning and purpose

The five sets are given from the coarsest analysis to the finest. The five aggregates. Then the twelve sense bases, each sense paired with its object, with mind counted as a sense and mental objects as its field. Then the eighteen elements, which are those same twelve with the consciousness that arises at each added — seeing counted alongside eye and form.

Then the twenty-two faculties, which take in not only the senses but life itself, femininity and masculinity, and the feelings; and last the four noble truths. The order is the argument. Each set divides the same experience more finely than the one before it, and the truths come last because they are what all the dividing was for.

This is why it is worth reciting a list. Insight in this tradition is not a mood or a state that arrives, but attention paid to specified things in a specified order. The chant is that specification, held in the memory where it can be reached for.

The chant

As the book prints it: page 43 →

1

ปัญจักขันธา: รูปักขันโธ, เวทะนากขันโธ, สัญญากขันโธ, สังขารักขันโธ, วิญญาณักขันโธ

pañcakkhandhā: rūpakkhandho, vedanākkhandho, saññākkhandho, saṅkhārakkhandho, viññāṇakkhandho

The five aggregates: form, feeling, perception, formations, consciousness

2

ท๎วาทะสายะตะนานิ จักข๎วายะตะนัง รูปายะตะนัง, โสตายะตะนัง สัททายะตะนัง, ฆานายะตะนัง คันธายะตะนัง, ชิวหายะตะนัง ระสายะตะนัง, กายายะตะนัง โผฏฐัพพายะตะนัง, มะนายะตะนัง ธัมมายะตะนัง,

dvādasāyatanāni cakkhvāyatanaṃ rūpāyatanaṃ, sotāyatanaṃ saddāyatanaṃ, ghānāyatanaṃ gandhāyatanaṃ, jivhāyatanaṃ rasāyatanaṃ, kāyāyatanaṃ phoṭṭhabbāyatanaṃ, manāyatanaṃ dhammāyatanaṃ,

The twelve sense bases: the eye base and the form base, the ear base and the sound base, the nose base and the odour base, the tongue base and the taste base, the body base and the tangible base, the mind base and the mental-object base,

3

อัฏฐาระสะ ธาตุโย: จักขุธาตุ รูปะธาตุ จักขุวิญญาณะธาตุ, โสตะธาตุ สัททะธาตุ โสตะวิญญาณะธาตุ, ฆานะธาตุ คันธะธาตุ ฆานะวิญญาณะธาตุ, ชิวหาธาตุ ระสะธาตุ ชิวหาวิญญาณะธาตุ, กายะธาตุ โผฏฐัพพะธาตุ กายะวิญญาณะธาตุ, มะโนธาตุ ธัมมะธาตุ มะโนวิญญาณะธาตุ.

aṭṭhārasa dhātuyo: cakkhudhātu rūpadhātu cakkhuviññāṇadhātu, sotadhātu saddadhātu sotaviññāṇadhātu, ghānadhātu gandhadhātu ghānaviññāṇadhātu, jivhādhātu rasadhātu jivhāviññāṇadhātu, kāyadhātu phoṭṭhabbadhātu kāyaviññāṇadhātu, manodhātu dhammadhātu manoviññāṇadhātu.

The eighteen elements: the eye element, the form element, the eye-consciousness element; the ear, sound and ear-consciousness elements; the nose, odour and nose-consciousness elements; the tongue, taste and tongue-consciousness elements; the body, tangible and body-consciousness elements; the mind, mental-object and mind-consciousness elements.

4

พาวีสะตินท๎ริยานิ: จักขุนท๎ริยัง, โสตินท๎ริยัง, ฆานินท๎ริยัง, ชิวหินท๎ริยัง, กายินท๎ริยัง, มะนินท๎ริยัง, อิตถินท๎ริยัง, ปุริสินท๎ริยัง, ชีวิตินท๎ริยัง, สุขินท๎ริยัง, ทุกขินท๎ริยัง, โสมะนัสสินท๎ริยัง, โทมะนัสสินท๎ริยัง, อุเปกขินท๎ริยัง, สัทธินท๎ริยัง, วิริยินท๎ริยัง, สะตินท๎ริยัง, สมาธินท๎ริยัง, ปัญญินท๎ริยัง, อะนัญญะตัญญัสสามีตินท๎ริยัง, อัญญินท๎ริยัง, อัญญาตาวินท๎ริยัง.

bāvīsatindriyāni: cakkhundriyaṃ, sotindriyaṃ, ghānindriyaṃ, jivhindriyaṃ, kāyindriyaṃ, manindriyaṃ, itthindriyaṃ, purisindriyaṃ, jīvitindriyaṃ, sukhindriyaṃ, dukkhindriyaṃ, somanassindriyaṃ, domanassindriyaṃ, upekkhindriyaṃ, saddhindriyaṃ, vīriyindriyaṃ, satindriyaṃ, samādhindriyaṃ, paññindriyaṃ, anaññatañassāmītindriyaṃ, aññindriyaṃ, aññātāvindriyaṃ.

The twenty-two faculties: the eye, ear, nose, tongue, body and mind faculties; the femininity, masculinity and life faculties; the faculties of pleasure, pain, joy, grief and equanimity; the faculties of faith, energy, mindfulness, concentration and wisdom; the faculty "I shall come to know the unknown", the faculty of final knowledge, and the faculty of one who has final knowledge.

5

จัตตาริ อะริยะสัจจานิ ทุกขัง อะริยะสัจจัง, ทุกขะสะมุทะโย อะริยะสัจจัง, ทุกขะนิโรโธ อะริยะสัจจัง, ทุกขะนิโรธะคามินีปะฏิปะทา อะริยะสัจจัง.

cattāri ariyasaccāni dukkhaṃ ariyasaccaṃ, dukkhasamudayo ariyasaccaṃ, dukkhanirodho ariyasaccaṃ, dukkhanirodhagāminīpaṭipadā ariyasaccaṃ.

The four noble truths: suffering is a noble truth, the origin of suffering is a noble truth, the cessation of suffering is a noble truth, the way leading to the cessation of suffering is a noble truth.

ถวายพรพระ tà-wǎai pɔɔn prá Offering blessings to the Buddha Chanted by monks at the offering of a meal, before the food is taken, and at ceremonies where a blessing is given. page 44 3 verses The three recollections — of the Buddha, the Dhamma and the Sangha by their standard qualities — which open the blessing given at a meal offering.

When chanted: Chanted by monks at the offering of a meal, before the food is taken, and at ceremonies where a blessing is given.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

ถวายพรพระ names the occasion rather than the text: the blessing offered by the monks. These three verses open it, and the sequence continues on the pages that follow with the eight verses of victory and the blessings after them.

The three are the standard recollections, and a reader will have met all of them already — they are the same qualities the three praises at the front of the book set out at length. Here they are compressed into one sentence each. No closing is printed for the chant, because what follows it is a continuation rather than a new thing.

Meaning and purpose

The first verse is the recollection of the Buddha: such indeed is the Blessed One — worthy, perfectly enlightened by himself, accomplished in knowledge and conduct, well-farer, knower of the worlds, unsurpassed trainer, teacher of gods and men, awakened, blessed. Nine epithets, said without pause.

The second gives the Dhamma its six qualities and the third gives the Sangha its four ways of practising and the honour due to it. Across all three, nothing whatever is asked for. The chant is entirely description.

That is what makes it a blessing rather than a request. What is offered to those present is recollection — the qualities named aloud — and the blessing is held to follow from the recollecting. Chanted over a meal about to be eaten, it puts the reason for the meal into words before anyone touches it.

The chant

As the book prints it: page 44 →

1

อิติปิ โส ภะคะวา, อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ, วิชชาจะระณะสัมปันโน สุคะโต โลกะวิทู อะนุตตะโร ปุริสะทัมมะสาระถิ, สัตถา เทวะมะนุสสานัง พุทโธ ภะคะวาติ.

itipi so bhagavā, arahaṃ sammāsambuddho, vijjācaraṇasampanno sugato lokavidū anuttaro purisadammasārathi, satthā devamanussānaṃ buddho bhagavāti.

Such indeed is the Blessed One: worthy, perfectly enlightened by himself, accomplished in knowledge and conduct, well-farer, knower of the worlds, unsurpassed trainer of those to be tamed, teacher of gods and humans, the Awakened One, the Blessed One.

2

ส๎วากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม, สันทิฏฐิโก อะกาลิโก เอหิปัสสิโก, โอปะนะยิโก ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหีติ.

svākkhāto bhagavatā dhammo, sandiṭṭhiko akāliko ehipassiko, opanayiko paccattaṃ veditabbo viññūhīti.

Well proclaimed by the Blessed One is the Dhamma: visible here and now, timeless, inviting one to come and see, leading onward, to be known for themselves by the wise.

3

สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, อุชุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, ญายะปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, สามีจิปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, ยะทิทัง: จัตตาริ ปุริสะยุคานิ, อัฏฐะ ปุริสะปุคคะลา, เอสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, อาหุเนยโย, ปาหุเนยโย, ทักขิเณยโย, อัญชะลีกะระณีโย, อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสาติ.

supaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho, ujupaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho, ñāyapaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho, sāmīcipaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho, yadidaṃ: cattāri purisayugāni, aṭṭha purisapuggalā, esa bhagavato sāvakasaṅgho, āhuneyyo, pāhuneyyo, dakkhiṇeyyo, añjalīkaraṇīyo, anuttaraṃ puññakkhettaṃ lokassāti.

The Sangha of the Blessed One's disciples has practised well, has practised uprightly, has practised rightly, has practised properly — that is, the four pairs of persons, the eight kinds of individuals. This Sangha of the Blessed One's disciples is worthy of gifts, worthy of hospitality, worthy of offerings, worthy of reverent salutation, the unsurpassed field of merit for the world.

ชะยะมังคะลัฏฐะกะคาถา Jayamaṅgalaṭṭhakagāthā The Eight Verses of Victory and Blessing Chanted after the recollections at a meal offering, and at almost any ceremony of blessing; widely known by its opening word, พาหุง. pages 44–45 9 verses Eight verses on eight occasions when the Buddha overcame an adversary, each by a different quality, with a closing verse on reciting them.

When chanted: Chanted after the recollections at a meal offering, and at almost any ceremony of blessing; widely known by its opening word, พาหุง.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Eight adversaries, one to a verse: Māra on the elephant Girimekhala; the yakkha Āḷavaka; the elephant Nāḷāgiri, crazed with drink; Aṅgulimāla with his raised sword; Ciñcā with her false accusation; Saccaka the debater; the nāga Nandopananda; and the Brahmā Baka.

Every verse closes in the same shape — the danger, the quality that answered it, and then the wish that by that power victory and blessing be the hearer's. The eight are one poem rather than eight, and are almost never chanted apart.

Meaning and purpose

The design is in the answers, and no two are the same. Māra was overcome by the way of giving and the rest; Āḷavaka by patience and self-taming; the maddened elephant by sprinkling the water of loving-kindness; Aṅgulimāla by a mind of psychic power; Ciñcā's slander by peaceful and gentle means; Saccaka by the lamp of wisdom; the nāga by instruction in psychic power; and Baka's wrong view by the medicine of knowledge.

Not one of the eight is overcome by force, and the adversaries are deliberately unlike each other — a temptation, a rage, an animal, a murderer, a lie, an argument, a spirit and a god with a mistaken idea. Read as a list it is a catalogue of eight kinds of trouble and eight different answers, which is why it is reached for wherever a blessing is wanted.

The ninth verse turns to the person reciting: whoever says and recalls these day by day without slackness will leave behind manifold misfortunes. The poem ends by recommending itself. That is unusual enough to notice, and it is a fair description of how the chant has actually been used — daily, by people who want the eight answers close to hand.

The chant

As the book prints it: page 44 and page 45 →

1

พาหุง สะหัสสะมะภินิมมิตะสาวุธันตัง ค๎รีเมขะลัง อุทิตะโฆระสะเสนะมารัง ทานาทิธัมมะวิธินา ชิตะวา มุนินโท ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ.

bāhuṃ sahassamabhinimmitasāvudhantaṃ girimekhalaṃ uditaghorasasenamāraṃ dānādidhammavidhinā jitavā munindo tantejasā bhavatu te jayamaṅgalāni.

Creating a thousand arms, each with a weapon, Māra rode the elephant Girimekhala with his shrieking host. The Lord of Sages conquered him by the way of giving and the rest — by that power may victory and blessing be yours.

2

มาราติเรกะมะภิยุชฌิตะสัพพะรัตติง โฆรัมปะนาฬะวะกะมักขะมะถัทธะยักขัง ขันตีสุทันตะวิธินา ชิตะวา มุนินโท ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ.

mārātirekamabhiyujjhitasabbarattiṃ ghorampanāḷavakamakkhamathaddhayakkhaṃ khantīsudantavidhinā jitavā munindo tantejasā bhavatu te jayamaṅgalāni.

More relentless than Māra, battling all night long, the fierce and unyielding yakkha Āḷavaka — the Lord of Sages conquered him by the way of patience and self-taming; by that power may victory and blessing be yours.

3

นาฬาคิริง คะชะวะรัง อะติมัตตะภูตัง ทาวัคคิจักกะมะสะนีวะ สุทารุณันตัง เมตตัมพุเสกะวิธินา ชิตะวา มุนินโท ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ.

nāḷāgiriṃ gajavaraṃ atimattabhūtaṃ dāvaggicakkamasanīva sudāruṇantaṃ mettambusekavidhinā jitavā munindo tantejasā bhavatu te jayamaṅgalāni.

Nāḷāgiri, the great elephant crazed with drink, terrible as a forest fire, a wheel, a thunderbolt — the Lord of Sages conquered him by sprinkling the water of loving-kindness; by that power may victory and blessing be yours.

page 45

4

อุกขิตตะขัคคะมะติหัตถะสุทารุณันตัง ธาวันติโยชะนะปะถังคุลิมาละวันตัง อิทธีภิสังขะตะมะโน ชิตะวา มุนินโท ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ.

ukkhittakhaggamatihatthasudāruṇantaṃ dhāvantiyojanapathaṅgulimālavantaṃ iddhībhisaṅkhatamano jitavā munindo tantejasā bhavatu te jayamaṅgalāni.

Sword raised in his skilled and terrible hand, Aṅgulimāla ran three leagues in pursuit — the Lord of Sages conquered him with a mind of psychic power; by that power may victory and blessing be yours.

5

กัต๎วานะ กัฏฐะมุทะรัง อิวะ คัพภินียา จิญจายะ ทุฏฐะวะจะนัง ชะนะกายะมัชเฌ สันเตนะ โสมะวิธินา ชิตะวา มุนินโท ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ.

katvāna kaṭṭhamudaraṃ iva gabbhinīyā ciñcāya duṭṭhavacanaṃ janakāyamajjhe santena somavidhinā jitavā munindo tantejasā bhavatu te jayamaṅgalāni.

Having tied a block of wood to her belly as though with child, Ciñcā spoke her slander in the midst of the crowd — the Lord of Sages conquered her by the peaceful and gentle way; by that power may victory and blessing be yours.

6

สัจจัง วิหายะ มะติสัจจะกะวาทะเกตุง วาทาภิโรปิตะมะนัง อะติอันธะภูตัง ปัญญาปะทีปะชะลิโต ชิตะวา มุนินโท ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ.

saccaṃ vihāya matisaccakavādaketuṃ vādābhiropitamanaṃ atiandhabhūtaṃ paññāpadīpajalito jitavā munindo tantejasā bhavatu te jayamaṅgalāni.

Abandoning truth, Saccaka raised his banner of debate, his mind set on argument and utterly blind — the Lord of Sages conquered him, ablaze with the lamp of wisdom; by that power may victory and blessing be yours.

7

นันโทปะนันทะภุชะคัง วิพุธัง มะหิทธิง ปุตเตนะ เถระภุชะเคนะ ทะมาปะยันโต อิทธูปะเทสะวิธินา ชิตะวา มุนินโท ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ.

nandopanandabhujagaṃ vibudhaṃ mahiddhiṃ puttena therabhujagena damāpayanto iddhūpadesavidhinā jitavā munindo tantejasā bhavatu te jayamaṅgalāni.

The nāga Nandopananda, learned and of great power — the Lord of Sages had him tamed by his son, the elder who took a nāga's form, by the way of instruction in psychic power; by that power may victory and blessing be yours.

8

ทุคคาหะทิฏฐิภุชะเคนะ สุทัฏฐะหัตถัง พ๎รัห๎มัง วิสุทธิชุติมิทธิพะกาภิธานัง ญาณาคะเทนะ วิธินา ชิตะวา มุนินโท ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ.

duggāhadiṭṭhibhujagena sudaṭṭhahatthaṃ brahmaṃ visuddhijutimiddhibakābhidhānaṃ ñāṇāgadena vidhinā jitavā munindo tantejasā bhavatu te jayamaṅgalāni.

The Brahmā named Baka, of pure radiance and power, his hand bitten deep by the serpent of wrong view — the Lord of Sages conquered him with the medicine of knowledge; by that power may victory and blessing be yours.

9

เอตาปิ พุทธะชะยะมังคะละอัฏฐะคาถา โย วาจะโน ทินะทิเน สะระเต มะตันที หิต๎วานะเนกะวิวิธานิ จุปัททะวานิ โมกขัง สุขัง อะธิคะเมยยะ นะโร สะปัญโญ.

etāpi buddhajayamaṅgalaaṭṭhagāthā yo vācano dinadine sarate matandī hitvānanekavividhāni cupaddavāni mokkhaṃ sukhaṃ adhigameyya naro sapañño.

These eight verses of the Buddha's victory and blessing — whoever recites and recalls them day by day without slackness, that wise person, leaving behind manifold misfortunes, may attain release and happiness.

ชะยะปะริตตะคาถา Jayaparittagāthā The Victory Protection verses Chanted after the verses of victory, continuing the sequence of blessing at a meal offering or a ceremony. page 46 18 verses Verses of blessing spoken over the hearer — victory at the Bodhi tree, a good dawn, and auspicious acts of body, speech and mind.

When chanted: Chanted after the verses of victory, continuing the sequence of blessing at a meal offering or a ceremony.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This follows directly on from the eight verses of victory, and the change between them is a change of address. Those described what the Buddha did. These turn to the person standing in front of the reciters and say เต, yours.

The last six lines are a single triad said three times over, changing only the Buddha, the Dhamma and the Sangha — the same refrain that closes the chant after this one, which is how the whole sequence is stitched together.

Meaning and purpose

The opening takes the Buddha's own victory and uses it as ground for a wish: victorious at the foot of the Bodhi tree, increasing the joy of the Sakyans — so may you too be victorious. The blessing works by likeness rather than by transfer. Nothing is said to pass from him to the hearer; the hearer is invited to stand in the same relation.

The middle is the best-known part and the most practical. A good star, a good blessing, a good dawn, a good rising, a good moment. Then, immediately: auspicious the act of body, auspicious the act of speech, auspicious the act of mind, auspicious your aspirations — and having done what is auspicious, one gains auspicious benefits. Good fortune is moved off the calendar and onto conduct. The good day is made rather than found, and that is the whole argument of the passage.

The closing triad then asks protection by the power of the Buddhas, of the Dhamma, of the Sangha. Coming where it does in a ceremony, this is the point at which attention turns from the tradition to the people in the room, and what it tells them is not that a day has been made lucky but that they will make it so themselves.

The chant

As the book prints it: page 46 →

1

มะหาการุณิโก นาโถ หิตายะ สัพพะปาณินัง

mahākāruṇiko nātho hitāya sabbapāṇinaṃ

The Protector of great compassion, for the welfare of all living beings,

2

ปูเรต๎วา ปาระมี สัพพา ปัตโต สัมโพธิมุตตะมัง.

pūretvā pāramī sabbā patto sambodhimuttamaṃ.

having fulfilled all the perfections, attained the highest full awakening.

3

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง.

etena saccavajjena hotu te jayamaṅgalaṃ.

By this utterance of truth, may victory and blessing be yours.

4

ชะยันโต โพธิยา มูเล สัก๎ยานัง นันทิวัฑฒะโน

jayanto bodhiyā mūle sakyānaṃ nandivaḍḍhano

Victorious at the foot of the Bodhi tree, increasing the joy of the Sakyans,

5

เอวัง ต๎วัง วิชะโย โหหิ ชะยัสสุ ชะยะมังคะเล

evaṃ tvaṃ vijayo hohi jayassu jayamaṅgale

so may you too be victorious; may you win the blessing of victory,

6

อะปะราชิตะปัลลังเก สีเส ปะฐะวิโปกขะเร

aparājitapallaṅke sīse paṭhavipokkhare

on the undefeated seat, on the crown of the earth's lotus,

7

อะภิเสเก สัพพะพุทธานัง อัคคัปปัตโต ปะโมทะติ.

abhiseke sabbabuddhānaṃ aggappatto pamodati.

at the consecration of all the Buddhas, where one who has reached the summit rejoices.

8

สุนักขัตตัง สุมังคะลัง สุปะภาตัง สุหุฏฐิตัง

sunakkhattaṃ sumaṅgalaṃ supabhātaṃ suhuṭṭhitaṃ

A good star, a good blessing, a good dawn, a good rising,

9

สุขะโณ สุมุหุตโต จะ สุยิฏฐัง พ๎รัห๎มะจาริสุ

sukhaṇo sumuhutto ca suyiṭṭhaṃ brahmacārisu

a good moment, a good instant, and a good offering to those who live the holy life.

10

ปะทักขิณัง กายะกัมมัง วาจากัมมัง ปะทักขิณัง

padakkhiṇaṃ kāyakammaṃ vācākammaṃ padakkhiṇaṃ

Auspicious the act of body, auspicious the act of speech,

11

ปะทักขิณัง มะโนกัมมัง ปะณิธี เต ปะทักขิณา

padakkhiṇaṃ manokammaṃ paṇidhī te padakkhiṇā

auspicious the act of mind, auspicious your aspirations.

12

ปะทักขิณานิ กัต๎วานะ ละภันตัตเถ ปะทักขิเณ.

padakkhiṇāni katvāna labhantatthe padakkhiṇe.

Having done what is auspicious, may you gain auspicious benefits.

13

ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง รักขันตุ สัพพะเทวะตา

bhavatu sabbamaṅgalaṃ rakkhantu sabbadevatā

May every blessing be, may all the devas protect you;

14

สัพพะพุทธานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

sabbabuddhānubhāvena sadā sotthī bhavantu te.

by the power of all the Buddhas, may you always be well.

15

ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง รักขันตุ สัพพะเทวะตา

bhavatu sabbamaṅgalaṃ rakkhantu sabbadevatā

May every blessing be, may all the devas protect you;

16

สัพพะธัมมานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

sabbadhammānubhāvena sadā sotthī bhavantu te.

by the power of the whole Dhamma, may you always be well.

17

ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง รักขันตุ สัพพะเทวะตา

bhavatu sabbamaṅgalaṃ rakkhantu sabbadevatā

May every blessing be, may all the devas protect you;

18

สัพพะสังฆานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

sabbasaṅghānubhāvena sadā sotthī bhavantu te.

by the power of the whole Sangha, may you always be well.

มงคลจักรวาฬน้อย moŋ-kon jàk-grà-waan nɔ́ɔi The Lesser Universal Blessing Chanted at the close of a sequence of blessing, and wherever a comprehensive blessing is wanted. pages 46–47 32 verses A blessing invoking every power in turn, that all illness, fear, danger and ill omen be destroyed and every good thing grow.

When chanted: Chanted at the close of a sequence of blessing, and wherever a comprehensive blessing is wanted.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

จักรวาฬ is the world-system, and this is the lesser of a pair — the greater blessing of the same name is longer. It works by accumulation rather than by argument: it names powers until there are no more to name, then names troubles until there are no more of those.

It closes on the same triad as the chant before it, by the power of the Buddhas, the Dhamma and the Sangha in turn, which binds the sequence of blessing into one piece.

Meaning and purpose

The first movement is a list of what is being invoked: all the Buddhas, the whole Dhamma, the whole Sangha, then the three jewels together, then the eighty-four thousand divisions of the Dhamma, the three baskets of the canon, and the Conqueror's disciples. The accumulation is the method. Nothing available is left uninvoked.

Then the two lists the chant exists for. What is to be destroyed: all your illnesses, fears, dangers, misfortunes, ill omens, inauspicious things. What is to grow: long life, wealth, good fortune, renown, strength, beauty, happiness — may it be so always.

Both lists are entirely worldly and the chant is not embarrassed by that. No doctrine is taught here and nothing is asked of the hearer. This is the tradition doing the thing people most often actually come to it for, on an ordinary difficult day, and doing it without pretending to be doing something more refined.

The chant

As the book prints it: page 46 and page 47 →

1

สัพพะพุทธานุภาเวนะ,

sabbabuddhānubhāvena,

By the power of all the Buddhas,

2

สัพพะธัมมานุภาเวนะ,

sabbadhammānubhāvena,

by the power of the whole Dhamma,

3

สัพพะสังฆานุภาเวนะ,

sabbasaṅghānubhāvena,

by the power of the whole Sangha,

4

พุทธะระตะนัง, ธัมมะระตะนัง, สังฆะระตะนัง, ติณณัง ระตะนานัง อานุภาเวนะ,

buddharatanaṃ, dhammaratanaṃ, saṅgharatanaṃ, tiṇṇaṃ ratanānaṃ ānubhāvena,

the jewel of the Buddha, the jewel of the Dhamma, the jewel of the Sangha — by the power of the three jewels,

5

จะตุราสีติสะหัสสะธัมมักขันธานุภาเวนะ,

caturāsītisahassadhammakkhandhānubhāvena,

by the power of the eighty-four thousand divisions of the Dhamma,

6

ปิฏะกัตตะยานุภาเวนะ,

piṭakattayānubhāvena,

by the power of the three baskets,

7

ชินะสาวะกานุภาเวนะ,

jinasāvakānubhāvena,

by the power of the Conqueror's disciples,

8

สัพเพ เต โรคา,

sabbe te rogā,

may all your illnesses,

9

สัพเพ เต ภะยา,

sabbe te bhayā,

all your fears,

10

สัพเพ เต อันตะรายา,

sabbe te antarāyā,

all your dangers,

11

สัพเพ เต อุปัททะวา,

sabbe te upaddavā,

all your misfortunes,

page 47

12

สัพเพ เต ทุนนิมิตตา,

sabbe te dunnimittā,

all your ill omens,

13

สัพเพ เต อะวะมังคะลา วินัสสันตุ,

sabbe te avamaṅgalā vinassantu,

all your inauspicious things be destroyed;

14

อายุวัฑฒะโก,

āyuvaḍḍhako,

may there be growth in long life,

15

ธะนะวัฑฒะโก,

dhanavaḍḍhako,

growth in wealth,

16

สิริวัฑฒะโก,

sirivaḍḍhako,

growth in good fortune,

17

ยะสะวัฑฒะโก,

yasavaḍḍhako,

growth in renown,

18

พะละวัฑฒะโก,

balavaḍḍhako,

growth in strength,

19

วัณณะวัฑฒะโก,

vaṇṇavaḍḍhako,

growth in beauty,

20

สุขะวัฑฒะโก,

sukhavaḍḍhako,

growth in happiness —

21

โหตุ สัพพะทา.

hotu sabbadā.

may it be so always.

22

ทุกขะโรคะภะยา เวรา โสกา สัตตุ จุปัททะวา

dukkharogabhayā verā sokā sattu cupaddavā

Suffering, disease, danger, enmity, sorrow, foes and misfortunes,

23

อะเนกา อันตะรายาปิ วินัสสันตุ จะ เตชะสา.

anekā antarāyāpi vinassantu ca tejasā.

and manifold obstacles — may they be destroyed by this power.

24

ชะยะสิทธิ ธะนัง ลาภัง โสตถิ ภาค๎ยัง สุขัง พะลัง

jayasiddhi dhanaṃ lābhaṃ sotthi bhāgyaṃ sukhaṃ balaṃ

Success in victory, wealth, gain, wellbeing, good fortune, happiness, strength,

25

สิริ อายุ จะ วัณโณ จะ โภคัง วุฑฒี จะ ยะสะวา

siri āyu ca vaṇṇo ca bhogaṃ vuḍḍhī ca yasavā

splendour, long life, beauty, possessions, increase and renown,

26

สะตะวัสสา จะ อายู จะ ชีวะสิทธี ภะวันตุ เต.

satavassā ca āyū ca jīvasiddhī bhavantu te.

a hundred years of life, and success in living — may these be yours.

27

ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง รักขันตุ สัพพะเทวะตา

bhavatu sabbamaṅgalaṃ rakkhantu sabbadevatā

May every blessing be, may all the devas protect you;

28

สัพพะพุทธานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

sabbabuddhānubhāvena sadā sotthī bhavantu te.

by the power of all the Buddhas, may you always be well.

29

ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง รักขันตุ สัพพะเทวะตา

bhavatu sabbamaṅgalaṃ rakkhantu sabbadevatā

May every blessing be, may all the devas protect you;

30

สัพพะธัมมานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

sabbadhammānubhāvena sadā sotthī bhavantu te.

by the power of the whole Dhamma, may you always be well.

31

ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง รักขันตุ สัพพะเทวะตา

bhavatu sabbamaṅgalaṃ rakkhantu sabbadevatā

May every blessing be, may all the devas protect you;

32

สัพพะสังฆานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

sabbasaṅghānubhāvena sadā sotthī bhavantu te.

by the power of the whole Sangha, may you always be well.

กาละทานะสุตตะคาถา Kāladānasuttagāthā Verses from the Kāladāna Sutta — giving at the right time Chanted at ceremonies of giving, particularly where many people have had a hand in one offering. page 47 7 verses Verses on giving at the right time, and on how those who rejoice in a gift or help with it share its merit without lessening it.

When chanted: Chanted at ceremonies of giving, particularly where many people have had a hand in one offering.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

กาละทานะ is timely giving, and the title names the discourse the verses are taken from. The book prints the verses only, without the prose that would have framed them.

They are short, and their argument is almost entirely about other people — which is unusual in a text about giving, where the giver is normally the subject.

Meaning and purpose

The first claim concerns timing. The wise give at the right time, responsive and free from meanness; and a gift given at the right time to those who are upright becomes abundant. What makes a gift large is not its size but its moment and its recipient.

The second is the reason these verses are chanted at all. Those who rejoice in the gift, or who lend their service to it, do not thereby lessen it — they too share in the merit. Merit is explicitly not divided by being shared, and nothing is taken from the giver by others joining in.

That is a practical doctrine in a practical place. At a ceremony where one household has paid and a dozen have carried, cooked and arranged, or where many have contributed and one hands the thing over, this is the text that says nobody in the room is a spectator. It ends by making the point plainly — so let one give with an unhesitating mind.

The chant

As the book prints it: page 47 →

1

กาเล ทะทันติ สะปัญญา วะทัญญู วีตะมัจฉะรา

kāle dadanti sapaññā vadaññū vītamaccharā

The wise give at the right time — responsive, free from meanness.

2

กาเลนะ ทินนัง อะริเยสุ อุชุภูเตสุ ตาทิสุ.

kālena dinnaṃ ariyesu ujubhūtesu tādisu.

Given at the right time to the noble ones, upright and unshaken,

3

วิปปะสันนะมะนา ตัสสะ วิปุลา โหติ ทักขิณา

vippasannamanā tassa vipulā hoti dakkhiṇā

the gift of one whose mind is clear and bright becomes abundant.

4

เย ตัตถะ อะนุโมทันติ เวยยาวัจจัง กะโรนติ วา.

ye tattha anumodanti veyyāvaccaṃ karonti vā.

Those who rejoice in it there, or who lend their service,

5

นะ เตนะ ทักขิณา โอนา เตปิ ปุญญัสสะ ภาคิโน

na tena dakkhiṇā onā tepi puññassa bhāgino

do not thereby lessen the gift; they too share in the merit.

6

ตัส๎มา ทะเท อัปปะฏิวานะจิตโต ยัตถะ ทินนัง มะหัปผะลัง

tasmā dade appaṭivānacitto yattha dinnaṃ mahapphalaṃ

So let one give with an unhesitating mind, where what is given bears great fruit.

7

ปุญญานิ ปะระโลกัส๎มิง ปะติฏฐา โหนติ ปาณินันติ.

puññāni paralokasmiṃ patiṭṭhā honti pāṇinanti.

Merits are a support for living beings in the world beyond.

สังคะหะวัตถุคาถา Saṅgahavatthugāthā Verses on the grounds of kindness Chanted in thanksgiving at occasions of communal giving; the book prints a Thai line beneath the title naming when it is used. page 48 7 verses Four grounds of kindness — giving, kindly speech, helpful conduct and treating others as equals — called the linchpin that holds the world together.

When chanted: Chanted in thanksgiving at occasions of communal giving; the book prints a Thai line beneath the title naming when it is used.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

สังคะหะวัตถุ are the grounds of kindness, or the bases of drawing people together. There are four of them, and they are among the most quoted lists in Thai Buddhism for lay life — the part of the teaching that is about living with others rather than about the mind.

Beneath the title the book prints a Thai line naming the occasion the verses belong to, which is recorded in the file with the chant.

Meaning and purpose

The four are named at once and without elaboration. ทานัญจะ, giving. เปยยะวัชญัจะ, kindly speech. อัตถะจะริยา, conduct that is for the good of others. And สะมานัตตะตา, treating all alike, each as is fitting — the least obvious of the four and the one that does the most work, since it means making no exception of oneself.

The image given for them is mechanical and exact: they are the grounds of kindness in the world as the linchpin is to a moving chariot. A linchpin is small and unremarkable, and without it the wheel comes off while the chariot is still going.

Then an argument that is startling for a devotional text. Were these four not to be, no mother would gain honour for her child's sake, nor a father for his. Even the bond usually treated as the most natural in the world is said to rest on them. Kindness is made structural rather than sentimental — not a decoration on human life but the thing without which none of it holds — and that is why the wise, considering them well, attain greatness.

The chant

As the book prints it: page 48 →

1

ทานัญจะ เปยยะวัชชัญจะ อัตถะจะริยา จะ ยา อิธะ

dānañca peyyavajjañca atthacariyā ca yā idha

Giving, and kindly speech, and whatever conduct is for others' good,

2

สะมานัตตะตา จะ ธัมเมสุ ตัตถะ ตัตถะ ยะถาระหัง.

samānattatā ca dhammesu tattha tattha yathārahaṃ.

and treating all alike in these things, each as is fitting.

3

เอเต โข สังคะหา โลเก ระถัสสาณีวะ ยายะโต

ete kho saṅgahā loke rathassāṇīva yāyato

These are the grounds of kindness in the world, like the linchpin of a moving chariot.

4

เอเต จะ สังคะหา นาสสุ นะ มาตา ปุตตะการะณา

ete ca saṅgahā nāssu na mātā puttakāraṇā

And were these grounds of kindness not to be, no mother, for her child's sake,

5

ละเภถะ มานัง ปูชัง วา ปิตา วา ปุตตะการะณา

labhetha mānaṃ pūjaṃ vā pitā vā puttakāraṇā

would gain honour or respect, nor a father for his child's sake.

6

ยัส๎มา จะ สังคะหา เอเต สะมะเวกขันติ ปัณฑิตา

yasmā ca saṅgahā ete samavekkhanti paṇḍitā

Because the wise consider these grounds of kindness well,

7

ตัส๎มา มะหัตตัง ปัปโปนติ ปาสังสา จะ ภะวันติ เตติ.

tasmā mahattaṃ papponti pāsaṃsā ca bhavanti teti.

therefore they attain greatness and become worthy of praise.

โมกขุปายะคาถา Mokkhupāyagāthā Verses on the way to liberation Chanted among the general chants; a summary of the practice rather than a chant belonging to any one occasion. pages 48–49 30 verses A whole course of practice compressed into thirty verses — the fourfold purity, the four protections, the three characteristics and the four truths.

When chanted: Chanted among the general chants; a summary of the practice rather than a chant belonging to any one occasion.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

โมกขุปายะ is the way to liberation, and the chant is a manual in verse. It opens by saying what it is about to do — I shall tell the way to liberation — and then does it, in order, without digression.

That makes it unlike almost everything around it. Most of the chants in this book are lists, narratives or blessings. This one is an argument, in which each step is offered as following from the last.

Meaning and purpose

It begins with conduct, on the ground that nothing else stands without it: the Pātimokkha to be fulfilled, restraint of the faculties, purity of livelihood, and reflection on the requisites — the fourfold purity of virtue, to be made spotless by doing and by not doing.

Then the four protections to be developed: recollection of the Buddha, loving-kindness, the contemplation of the body's foulness, and mindfulness of death — and insight along with them. Each is then given a verse or two of its own as the chant proceeds, so the list is not merely named but worked through.

The analysis follows, and it is reasoned rather than asserted. The five aggregates arise and cease; having been thus, they are no more, so they are impermanent. Being oppressed again and again by that arising and passing, they are suffering. Not bending to one's will, and being empty and ownerless, they are not-self. The three characteristics are reached by argument, which is rare in a chanted text, and the conclusion is an image — they are like a house on fire, enough to make one seek release.

It closes with the four truths in a single verse and then an instruction with a telling word in it: knowing the meaning of even these few passages, let the wise one practise. The chant does not claim to be sufficient. It claims only to be enough to begin on, which is a modest thing for a summary of the whole path to say about itself.

The chant

As the book prints it: page 48 and page 49 →

1

สัพพะวัตถุตตะมัง นัต๎วา พุทธะธัมมะคะณัตตะยัง

sabbavatthuttamaṃ natvā buddhadhammagaṇattayaṃ

Having bowed to the threefold Buddha, Dhamma and Sangha, highest of all things,

2

เชคุจฉกายะมัจจานัง โมกขุปายัง วะทามิหัง.

jegucchakāyamaccānaṃ mokkhupāyaṃ vadāmihaṃ.

I shall tell the way to liberation for mortals of this foul body.

3

ปาฏิโมกขัง ปูเรตัพพัง อะโถ อินท๎ริยะสังวะโร

pāṭimokkhaṃ pūretabbaṃ atho indriyasaṃvaro

The Patimokkha is to be fulfilled, and restraint of the faculties,

4

อาชีวัสสะ อะโถ สุทธิ อะโถ ปัจจะยะนิสสิตัง.

ājīvassa atho suddhi atho paccayanissitaṃ.

and purity of livelihood, and reflection on the requisites.

5

จาตุปาริสุทธิสีลัง กาตัพพัง วะ สุนิมมะลัง

cātupārisuddhisīlaṃ kātabbaṃ va sunimmalaṃ

The fourfold purity of virtue is to be made spotless,

6

การะณากะระเณเหวะ ภิกขุนา โมกขะเมสินา.

kāraṇākaraṇeheva bhikkhunā mokkhamesinā.

by doing and not doing, by the monk who seeks liberation.

7

พุทธานุสสะติ เมตตา จะ อะสุภัง มะระณัสสะติ

buddhānussati mettā ca asubhaṃ maraṇassati

Recollection of the Buddha, loving-kindness, the foul, mindfulness of death —

8

อิจจิมา จะตุรารักขา กาตัพพา จะ วิปัสสะนา.

iccimā caturārakkhā kātabbā ca vipassanā.

these four protections are to be developed, and insight too.

9

วิสุทธะธัมมะสันตาโน อะนุตตะรายะ โพธิยา

visuddhadhammasantāno anuttarāya bodhiyā

He whose stream of states is purified, by unsurpassed awakening,

10

โยคะโต จะ ปะโพธา จะ พุทโธ พุทโธติ ญายะเต.

yogato ca pabodhā ca buddho buddhoti ñāyate.

by application and by awakening, is known as Buddha, the Awakened One.

11

นะรานะระติรัจฉานะ เภทา สัตตา สุเขสิโน

narānaratiracchāna bhedā sattā sukhesino

Beings of every kind — human, non-human and animal — seeking happiness:

12

สัพเพปิ สุขิโน โหนตุ สุขิตัตตา จะ เขมิโน

sabbepi sukhino hontu sukhitattā ca khemino

may they all be happy, and happy in themselves, and safe.

13

เกสะโลมาทิฉะวานัง อะยะเมวะ สะมุสสะโย,

kesalomādichavānaṃ ayameva samussayo,

This heap is nothing but hair of the head, hair of the body and the rest of the corpse,

14

กาโย สัพโพปิ เชคุจโฉ วัณณาทิโต ปะฏิกกุโล.

kāyo sabbopi jeguccho vaṇṇādito paṭikkulo.

the whole body is foul, repulsive in its colour and the rest.

page 49

15

ชีวิตินท๎ริยุปัจเฉทะ สังขาตะมะระณัง สิยา

jīvitindriyupaccheda saṅkhātamaraṇaṃ siyā

Death is reckoned the cutting off of the life faculty;

16

สัพเพสังปีธะ ปาณีนัง ตัญหิ ธุวัง นะ ชีวิตัง.

sabbesaṃpīdha pāṇīnaṃ tañhi dhuvaṃ na jīvitaṃ.

for all living beings here that is certain, and life is not.

17

อะวิชชาทีหี สัมภูตา รูปัญจะ เวทะนา ตะถา

avijjādīhī sambhūtā rūpañca vedanā tathā

Arisen from ignorance and the rest are form, and feeling too,

18

อะโถ สัญญา จะ สังขารา วิญญาณัญจาติ ปัญจิเม.

atho saññā ca saṅkhārā viññāṇañcāti pañcime.

and perception, and formations, and consciousness — these five.

19

อุปปัชชันติ นิรุชฌันติ เอวัง หุต๎วา อะภาวะโต

uppajjanti nirujjhanti evaṃ hutvā abhāvato

They arise and they cease; having been thus, they are no more,

20

เอเต ธัมมา อะนิจจาจะ ตาวะกาลิกะตาทิโต.

ete dhammā aniccāca tāvakālikatādito.

so these states are impermanent, being temporary and the rest.

21

ปุนัปปุนัง ปีฬิตัตตา อุปปาเทนะ วะเยนะ จะ

punappunaṃ pīḷitattā uppādena vayena ca

Because they are oppressed again and again by arising and by passing away,

22

เต ทุกขาวะ อะนิจจา เย อะถะ สันตัตตะตาทิโต.

te dukkhāva aniccā ye atha santattatādito.

those that are impermanent are suffering, being continually burned and the rest.

23

วะเส อะวัตตะนาเยวะ อัตตะวิปักขะภาวะโต

vase avattanāyeva attavipakkhabhāvato

Because they do not bend to one's will, being opposed to a self,

24

สุญญัตตัสสามิกัตตา จะ เต อะนัตตาติ ญายะเร.

suññattassāmikattā ca te anattāti ñāyare.

and because they are empty and ownerless, they are known as not-self.

25

เอวัง สันเต จะ เต ธัมมา นิพพินทิตัพพะภาวะโต

evaṃ sante ca te dhammā nibbinditabbabhāvato

This being so, those states, being fit to be turned away from,

26

ทัฑฒะเคหะสะมาเยวะ อะลัง โมกขัง คะเวสิตุง.

daḍḍhagehasamāyeva alaṃ mokkhaṃ gavesituṃ.

are like a house on fire — enough to make one seek release.

27

ปัญจักขันธะมิมัง ทุกขัง ตัณหา สะมุทะโย ภะเว

pañcakkhandhamimaṃ dukkhaṃ taṇhā samudayo bhave

These five aggregates are suffering; craving is its origin;

28

ตัสสา นิโรโธ นิพพานัง มัคโค อัฏฐังคิการิโย.

tassā nirodho nibbānaṃ maggo aṭṭhaṅgikāriyo.

its cessation is Nibbāna; the path is the noble eightfold way.

29

เอตตะกานังปิ ปาฐานัง อัตถัง ญัต๎วา ยะถาระหัง

ettakānaṃpi pāṭhānaṃ atthaṃ ñatvā yathārahaṃ

Knowing the meaning of even these few passages as is fitting,

30

ปะฏิปัชเชถะ เมธาวี ปัตตุง สังขาระนิพพุตินติ.

paṭipajjetha medhāvī pattuṃ saṅkhāranibbutinti.

let the wise one practise, to reach the stilling of formations.

ระตะนัตตะยัปปะภาวะสิทธิคาถา Ratanattayappabhāvasiddhigāthā Verses on the accomplishing power of the Triple Gem Chanted on state and national occasions, and wherever a blessing on the country is wanted. pages 49–50 30 verses Verses on the power of the Triple Gem which turn, halfway through, into a prayer for the Thai nation, its sovereign and the standing of the dispensation.

When chanted: Chanted on state and national occasions, and wherever a blessing on the country is wanted.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The chant opens as many others do, with the three jewels described in turn. Then it does something no other chant in this book does: it names a country. ทัยยะเทโส, the Thai land; ทัยยะชาติ, the Thai nation; and ธัมมะขัตติโย, its righteous sovereign.

It is therefore a composition of a particular time and place. The Pali is the tradition's language but the subject is a modern kingdom, and the verses were written for a state that had taken the Triple Gem as the banner of its realm and the sanction of its law.

Meaning and purpose

The first third is conventional and carefully made: the Buddha as compassionate awakener of those ready to be trained; the Dhamma as the render of the world's darkness, leading out from suffering; the Sangha as a mine of merit, purified in virtue and in view. Together they are the highest refuge, and — a nice touch — fit for the ranging of the knowledge of wise examiners. The claim is that it will bear inspection.

Then the turn. The Thai land, having come to this, stands established in the happiness of peace; it has honoured and guarded the Triple Gem, made it the banner of the realm and the Dhamma's sanction for its law, and made the Sangha sovereign in the affairs of the dispensation. Every clause joins the religion to the state and says the arrangement works.

The last third is prayer rather than description: may the Thai nation shine and reach abundance and growth; long may the dispensation stand in the world; long may the sovereign live, free from illness and from fear; and for those who guard the realm, may every success be lasting. It is worth reading carefully, because it shows something a preface would only assert — the relation this tradition has actually had with the state in this country, set out in the tradition's own liturgical language.

The chant

As the book prints it: page 49 and page 50 →

1

อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ โลกานัง อะนุกัมปะโก

arahaṃ sammāsambuddho lokānaṃ anukampako

The Worthy One, perfectly enlightened by himself, compassionate towards the worlds,

2

เวเนยยานัง ปะโพเธตา สันติมัคคานุสาสะโก.

veneyyānaṃ pabodhetā santimaggānusāsako.

awakener of those ready to be trained, teacher of the path to peace.

3

ส๎วากขาโต อุตตะโม ธัมโม โลกานัง ตะมะทาละโก

svākkhāto uttamo dhammo lokānaṃ tamadālako

Well proclaimed, the highest Dhamma, render of the worlds' darkness,

4

นิยยานิโก จะ ทุกขัส๎มา ธัมมะจารีนุปาละโก.

niyyāniko ca dukkhasmā dhammacārīnupālako.

leading out from suffering, protector of those who walk in Dhamma.

5

สุปะฏิปันโน มะหาสังโฆ โลกานัง ปุญญะมากะโร

supaṭipanno mahāsaṅgho lokānaṃ puññamākaro

The great Sangha, practising well, a mine of merit for the worlds,

6

สีละทิฏฐีหิ สังสุทโธ สันติมัคคะนิโยชะโก.

sīladiṭṭhīhi saṃsuddho santimagganiyojako.

purified in virtue and in view, joining others to the path of peace.

7

อิจเจตัง ระตะนัง เสฏฐัง โลเก สะระณะมุตตะมัง

iccetaṃ ratanaṃ seṭṭhaṃ loke saraṇamuttamaṃ

So this jewel is the finest, the highest refuge in the world,

page 50

8

ปะริกขะกานะ ธีรานัง ญาณะสัญจาระณักขะมัง.

parikkhakāna dhīrānaṃ ñāṇasañcāraṇakkhamaṃ.

fit for the ranging of the knowledge of wise examiners.

9

ยัสสะ โลกัง ปะภาเสติ อาตะโปวะ ตะโมนุโท

yassa lokaṃ pabhāseti ātapova tamonudo

whose light shines upon the world like the sun dispelling darkness,

10

ทัยยะเทโส อิมาคัมมะ เขมะมัคคัปปะโชตะนัง.

dayyadeso imāgamma khemamaggappajotanaṃ.

the Thai land, having come to this, illuminating the path of safety.

11

สันติสุเข ปะติฏฐาติ อิสสะโร สาตะตัง ฐิโต

santisukhe patiṭṭhāti issaro sātataṃ ṭhito

stands established in the happiness of peace, sovereign and constant,

12

อัคคะเมตัง ติระตะนัง คะรุง กัต๎วานะ รักขิตัง.

aggametaṃ tiratanaṃ garuṃ katvāna rakkhitaṃ.

having honoured and guarded this foremost Triple Gem.

13

ธะชัง กัต๎วา ปะเทสัสสะ ทัยยะเทเสนะ อุทธะตัง

dhajaṃ katvā padesassa dayyadesena uddhataṃ

having made it the banner of the realm, raised up by the Thai land,

14

นีติปัญญัตติการายะ สะทิฏฐิยา ปะกุพพะเน.

nītipaññattikārāya sadiṭṭhiyā pakubbane.

for the making of law and ordinance, acting according to right view.

15

ธัมมะนุญญัง วะ รัฏฐัสสะ รัฏฐานัง สิทธิทายะกัง

dhammanuññaṃ va raṭṭhassa raṭṭhānaṃ siddhidāyakaṃ

as the Dhamma's sanction for the realm, giver of success to the realms,

16

เอวัง สาสะนะกิจเจสุ สังฆัง กัต๎วานะธิสสะรัง.

evaṃ sāsanakiccesu saṅghaṃ katvānadhissaraṃ.

and having so made the Sangha sovereign in the affairs of the dispensation.

17

ปะสิชฌะนันติทัง พุทธะสาสะนัสสะ ปะสาสะนัง

pasijjhanantidaṃ buddhasāsanassa pasāsanaṃ

these succeed — this governance of the Buddha's dispensation —

18

เอวัง ปะสาสะนุปาเยนะ ถิรัง ติฏฐะติ สาสะนัง.

evaṃ pasāsanupāyena thiraṃ tiṭṭhati sāsanaṃ.

and by such means of governance the dispensation stands firm.

19

ระตะนัตตะยานุภาเวนะ ระตะนัตตะยะเตชะสา

ratanattayānubhāvena ratanattayatejasā

By the power of the Triple Gem, by the majesty of the Triple Gem,

20

ทัยยะชาติ วิโรเจตุ สัพพะสัมปัตติสิทธิยา.

dayyajāti virocetu sabbasampattisiddhiyā.

may the Thai nation shine with the attainment of every good fortune.

21

อิทธิง ปัปโปตุ เวปุลลัง วิรุฬหิง จุตตะริง สะทา

iddhiṃ pappotu vepullaṃ viruḷhiṃ cuttariṃ sadā

May it reach success, abundance, growth and advancement always,

22

จิรัง ติฏฐะตุ โลกัส๎มิง สัมมาสัมพุทธะสาสะนัง.

ciraṃ tiṭṭhatu lokasmiṃ sammāsambuddhasāsanaṃ.

and long may the dispensation of the Perfectly Enlightened One stand in the world.

23

ทัสเสนตัง ภัพพะสัตตานัง อัญชะสัง วะ วิสุทธิยา

dassentaṃ bhabbasattānaṃ añjasaṃ va visuddhiyā

showing to beings capable of it the straight way to purity.

24

จิรัญชีวะตุ ทีฆายุ ทัยยานัง ธัมมะขัตติโย.

cirañjīvatu dīghāyu dayyānaṃ dhammakhattiyo.

Long may he live, of long life, the Thais' righteous sovereign.

25

วัณณะวา พะละสัมปันโน นิรามะโย จะ นิพภะโย.

vaṇṇavā balasampanno nirāmayo ca nibbhayo.

Fair of form, endowed with strength, free from illness and from fear.

26

รัฏฐัสสะ ธัมมะนุญญัญจะ จิรัง ติฏฐะตุ โสตถินา.

raṭṭhassa dhammanuññañca ciraṃ tiṭṭhatu sotthinā.

And long may the Dhamma's sanction for the realm stand in safety.

27

ระตะนัตตะยัปปะภาเวนะ วุฑฒิยาสา สะมิชฌะตุ

ratanattayappabhāvena vuḍḍhiyāsā samijjhatu

By the power of the Triple Gem may the hope of growth be fulfilled,

28

ทัยยานัง รัฏฐะปาลีนัง สัพพะสิทธิ สะทา ถิรัง.

dayyānaṃ raṭṭhapālīnaṃ sabbasiddhi sadā thiraṃ.

and for the Thais who guard the realm, may every success be lasting.

29

ชะยะมัตถุ จะ ทัยยานัง วุฑฒิ สันติ นิรันตะรัง

jayamatthu ca dayyānaṃ vuḍḍhi santi nirantaraṃ

May there be victory for the Thais, growth and peace unbroken,

30

ปะวัฑฒะตัง จะ ภิยโยโส ธะนุฏฐาเนนะ สัมปะทาติ.

pavaḍḍhataṃ ca bhiyyoso dhanuṭṭhānena sampadāti.

and may prosperity increase yet further through wealth and endeavour.

คาถาบูชาพระรัตนตรัย kaa-tǎa buu-chaa prá-rát-dtà-ná-dtrai The Verse of Offering to the Triple Gem Chanted when an offering is made to the Triple Gem outside the daily services, where the opening of the morning service is not being used. page 51 9 verses The offering to the Triple Gem, printed a second time under a different title, and set here to be used on its own rather than to open a service.

When chanted: Chanted when an offering is made to the Triple Gem outside the daily services, where the opening of the morning service is not being used.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This is the same text as the offering printed at the very beginning of the book — the same nine clauses, word for word in seven of them. Two differ, and only in small marks: the book prints ส๎วากขาโต here where page 1 prints สวากขาโต, and this printing closes on a full stop where page 1 uses ฯ.

The titles differ too, and the difference is the point of the second printing. Page 1 calls it คำบูชา, the words of offering; here it is คาถาบูชา, the verse of offering. It is set out with no service around it, which is what makes it usable by itself.

Meaning and purpose

The reading is the reading of page 1, because the words are the same. Three clauses identify the Three Jewels by the epithet belonging to each; a fourth gathers them; a fifth makes the offering with these gifts, set out as befits them. Then the request — that the Blessed One, though long since gone to final nibbāna, accept these poor gifts out of compassion for later generations, for our lasting welfare and happiness.

What changes is the setting, and it changes the weight. At page 1 this text opens a whole morning service and everything else follows it. Here nothing follows. The closing line about lasting welfare is the last thing said rather than the first, and a reader who meets the chant in this second place is meeting a complete act rather than an opening.

That the book prints it twice, in two places and under two titles, is worth knowing rather than puzzling over. A book of this kind is arranged by occasion, not by text, and a chant needed on two different occasions is simply printed twice.

The chant

As the book prints it: page 51 →

1

โย โส ภะคะวา อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ,

Yo so bhagavā arahaṃ sammāsambuddho,

That Blessed One, the Worthy One, perfectly enlightened by himself,

2

ส๎วากขาโต เยนะ ภะคะวะตา ธัมโม,

Svākkhāto yena bhagavatā dhammo,

the Dhamma well proclaimed by that Blessed One,

3

สุปะฏิปันโน ยัสสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Supaṭipanno yassa bhagavato sāvakasaṅgho,

the Sangha of that Blessed One's disciples who have practised well,

4

ตัมมะยัง ภะคะวันตัง สะธัมมัง สะสังฆัง,

Tammayaṃ bhagavantaṃ sadhammaṃ sasaṅghaṃ,

to that Blessed One, with his Dhamma and his Sangha,

5

อิเมหิ สักกาเรหิ ยะถาระหัง อาโรปิเตหิ อะภิปูชะยามะ,

Imehi sakkārehi yathārahaṃ āropitehi abhipūjayāma,

we make offering with these gifts, set out as befits them.

6

สาธุ โน ภันเต ภะคะวา สุจิระปะรินิพพุโตปิ,

Sādhu no bhante bhagavā sucira-parinibbutopi,

Venerable sir, though the Blessed One long ago attained final nibbāna,

7

ปัจฉิมาชะนะตานุกัมปะมานะสา,

Pacchimā-janatānukampa-mānasā,

out of compassion in mind for later generations,

8

อิเม สักกาเร ทุคคะตะปัณณาการะภูเต ปะฏิคคัณหาตุ,

Ime sakkāre duggata-paṇṇākāra-bhūte paṭiggaṇhātu,

may he accept these offerings, poor gifts though they are,

9

อัมหากัง ทีฆะรัตตัง หิตายะ สุขายะ.

Amhākaṃ dīgharattaṃ hitāya sukhāya.

for our lasting welfare and happiness.

คำนมัสการพระรัตนตรัย kam ná-mát-sà-gaan prá-rát-dtà-ná-dtrai Words of Salutation to the Triple Gem Chanted at the opening of the evening service, as its counterpart opens the morning. page 51 3 verses The threefold salutation to the Triple Gem, each line followed by a bow, opening the evening service.

When chanted: Chanted at the opening of the evening service, as its counterpart opens the morning.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints this under the same title as the chant at the very front of the book, and the three salutations are the same three. What makes this the evening service is where it stands, not what it says. The rubric (กราบพร้อมกัน), bow together, follows each line here exactly as it does there.

One small difference is worth recording, because it is the kind that decides a question. This printing has ส๎วากขาโต in the second line where the page-1 printing has สวากขาโต, without the mark.

Meaning and purpose

The three lines work as they do in the morning. Each opens with a statement in the third person about one of the Three Jewels, closes with a first-person act of homage, and is answered by a prostration made by everyone at once.

What differs is the hour, and what the salutation opens onto. In the morning it leads into praise and then into reflection on what has been undertaken. In the evening it leads into praise and then, at the quietest point of the service, into asking pardon.

That the words are identical is the point rather than an economy. The tradition distinguishes its two daily services by what they contain, not by how they begin, so a person arriving at either does the same thing first — states what the Three Jewels are, and bows three times.

The chant

As the book prints it: page 51 →

1

อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ ภะคะวา, พุทธัง ภะคะวันตัง อะภิวาเทมิ,

Arahaṃ sammāsambuddho bhagavā, buddhaṃ bhagavantaṃ abhivādemi,

The Blessed One is Worthy and perfectly enlightened by himself; I bow to the Buddha, the Blessed One.

2

ส๎วากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม, ธัมมัง นะมัสสามิ,

Svākkhāto bhagavatā dhammo, dhammaṃ namassāmi,

The Dhamma is well proclaimed by the Blessed One; I pay homage to the Dhamma.

3

สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, สังฆัง นะมามิ ฯ

Supaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho, saṅghaṃ namāmi.

The Sangha of the Blessed One's disciples has practised well; I bow to the Sangha.

คำเชิญบูชาและสวดนะโมและพระพุทธคุณ kam chəən buu-chaa lɛ́ sùat ná-moo lɛ́ prá-pút-tá-kun The Invitation to Make Offering and Chant the Namo and the Qualities of the Buddha Spoken by the leader at the opening of the evening service, after the salutation and its bows. pages 51–52 7 verses The leader's invitation for the evening: refuge and going forth recalled, the offering made, and the assembly called on to the salutation.

When chanted: Spoken by the leader at the opening of the evening service, after the salutation and its bows.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This is the evening counterpart of the invitation near the front of the book, and its clauses are the same ones. As there, it is a line belonging to whoever leads rather than to the assembly, and it is phrased for people who have gone forth.

Its title is much longer than the morning one, and the extra length is doing a job. It names not only this line but the two things it leads into — the Namo, and the qualities of the Buddha — because from here on the book stops printing titles for the pieces of the evening service.

Meaning and purpose

The clauses are those of the morning invitation. The Blessed One gone to for refuge, for whose sake the reciters went forth, who is their teacher and under whom the holy life is lived; then the offering made with these gifts and the respects paid; then หันทะทานิ, now then, and the handover to what follows.

Because the words are unchanged, what the evening printing actually adds is a signpost. A reader meeting an untitled run of short passages needs to know where they are going, and this heading tells them before the run begins.

It is a small piece of editing rather than of doctrine, but it is the sort of thing that makes a chanting book usable in a hall. The leader speaks one line, and everyone knows which three things come next without turning a page to find out.

The chant

As the book prints it: page 51 and page 52 →

1

ยะมัมหะ โข มะยัง ภะคะวันตัง สะระณัง คะตา, อุททิสสะ ปัพพะชิตา

Yamamha kho mayaṃ bhagavantaṃ saraṇaṃ gatā, uddissa pabbajitā

That Blessed One to whom we have gone for refuge, for whose sake we have gone forth,

2

โย โน ภะคะวา สัตถา, ยัส๎มิง ภะคะวะติ พ๎รัห๎มะจะริยัง จะรามะ,

Yo no bhagavā satthā, yasmiṃ bhagavati brahmacariyaṃ carāma,

who is our Blessed Teacher, under whom we live the holy life,

page 52

3

ตัมมะยัง ภะคะวันตัง สะธัมมัง สะสังฆัง,

Tammayaṃ bhagavantaṃ sadhammaṃ sasaṅghaṃ,

to that Blessed One, with his Dhamma and his Sangha,

4

อิเมหิ สักกาเรหิ ยะถาระหัง อาโรปิเตหิ อะภิปูชะยิต๎วา

Imehi sakkārehi yathārahaṃ āropitehi abhipūjayitvā

having made offering with these gifts, set out as befits them,

5

อะภิวาทะนัง กะริมหา.

Abhivādanaṃ karimhā.

and having paid our respects,

6

หันทะทานิ มะยัง ตัง ภะคะวันตัง วาจายะ อะภิถุตุง,

Handadāni mayaṃ taṃ bhagavantaṃ vācāya abhithutuṃ,

let us now, in words, extol that Blessed One,

7

ปุพพะภาคะนะมะการัง กะโรมะ เส.

Pubbabhāga-namakāraṃ karoma se.

and make the preliminary salutation.

The Preliminary Salutation Chanted three times at the opening of the evening service, after the leader's invitation calls for it. page 52 3 verses The homage to the Blessed One, chanted three times, opening the evening service as it opens the morning.

When chanted: Chanted three times at the opening of the evening service, after the leader's invitation calls for it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The same single line as earlier in the book, and printed here the same way — three times in full, rather than once with a note to repeat it. The book gives it no title in either place; the name used in this app is taken from the invitation that calls for it.

That it is set out again at all, rather than cross-referenced, says something about what kind of book this is.

Meaning and purpose

The line is unchanged, so the reading is unchanged: homage, and then the Blessed One under three epithets — fortunate, worthy, perfectly enlightened by himself — spoken of rather than spoken to.

What is worth noticing in the evening printing is the repetition itself. A book economising on paper would have written 'as on page 2'. This one prints the whole thing again, and will go on doing so for the rest of the evening service.

The reason is practical and it governs everything that follows. The page has to be usable by somebody chanting from it in a dim hall, at speed, with no free hand to turn back. A chanting book is not a reference work, and where the two aims conflict this one chooses the hall.

The chant

As the book prints it: page 52 →

1

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ.

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa.

Homage to the Blessed One, the Worthy One, perfectly enlightened by himself.

2

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ.

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa.

Homage to the Blessed One, the Worthy One, perfectly enlightened by himself.

3

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ.

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa.

Homage to the Blessed One, the Worthy One, perfectly enlightened by himself.

The Qualities of the Buddha Chanted in the evening service, the first of three recollections, each answered immediately by a hymn. page 52 4 verses The good report of the Buddha and his nine epithets, recited as the first of the three recollections of the evening service.

When chanted: Chanted in the evening service, the first of three recollections, each answered immediately by a hymn.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

พระพุทธคุณ is the name in use for this passage; the book prints no title for it. The evening service is built as three such recollections, of the Buddha, the Dhamma and the Sangha, each followed by a longer hymn that responds to it.

The passage opens differently from the other printings of these same epithets in this book. It begins ตัง โข ปะนะ — and this good report has gone abroad concerning that Blessed One — so the qualities arrive as something said of him.

Meaning and purpose

The nine follow in one breath: worthy; perfectly enlightened by himself; accomplished in knowledge and conduct; well-farer; knower of the worlds; unsurpassed trainer of those who can be trained; teacher of gods and humans; awakened; blessed.

The frame around them changes what reciting them amounts to. Because they are introduced as a report that has gone abroad, the reciter is not asserting these things on their own authority but repeating what has been said. The passage is an act of recollection rather than a claim, which is exactly what its position in the service asks of it.

That is also why it is so short. The recollection states; the hymn that follows responds. Keeping the two apart stops the statement from being swallowed by the response, and lets an assembly hear the plain list before it hears the praise.

The chant

As the book prints it: page 52 →

1

ตัง โข ปะนะ ภะคะวันตัง เอวัง กัล๎ยาโณ กิตติสัทโท อัพภุคคะโต,

Taṃ kho pana bhagavantaṃ evaṃ kalyāṇo kittisaddo abbhuggato,

And this good report has gone abroad concerning that Blessed One:

2

อิติปิ โส ภะคะวา,

Itipi so bhagavā,

So indeed is he, the Blessed One —

3

อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ,

Arahaṃ sammāsambuddho,

worthy, perfectly enlightened by himself,

4

วิชชาจะระณะสัมปันโน สุคะโต โลกะวิทู อะนุตตะโร ปุริสะทัมมะสาระถิ สัตถา เทวะมะนุสสานัง พุทโธ ภะคะวาติ.

Vijjācaraṇa-sampanno sugato lokavidū anuttaro purisadamma-sārathi satthā deva-manussānaṃ buddho bhagavāti.

accomplished in knowledge and conduct, well-farer, knower of the worlds, unsurpassed trainer of those who can be trained, teacher of gods and humans, the Awakened One, the Blessed One.

The Hymn to the Buddha Chanted in the evening service immediately after the recollection of the Buddha's qualities. pages 52–53 18 verses The hymn answering the recollection of the Buddha — salutation, refuge, the surrender of one's life, and a request for pardon.

When chanted: Chanted in the evening service immediately after the recollection of the Buddha's qualities.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The first of the three hymns of the evening service, and the one that sets their pattern. All three are eighteen verses; from the fifth onward they run word for word alike, changing only their object. Understanding this one is understanding all three.

Its shape has three parts: an opening stanza in ornate metre, then a series of short couplets that grow steadily more personal, and then — marked on the page by an instruction rather than by a word — a change of posture and of voice.

Meaning and purpose

The opening is in a register found nowhere else in the daily services: joined to the highest qualities, in whose being purity and higher knowing and compassion have come together, who awakened the good folk as the sun awakens the lotus. Then the salutation, made with the head.

What follows turns personal in a way the morning service never does. The Buddha is named the first of the objects of recollection; then พุทธัสสาหัส๎มิ ทาโส วะ — I am the Buddha's servant, the Buddha is my lord and master; then the surrender of this body and this life; then นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง, for me there is no other refuge. Nothing in these lines is hedged.

The last movement is announced by a rubric printed in the book rather than by anything chanted: หมอบลงพร้อมกันแล้วสวดลดเสียงเบาลง — prostrate together, then chant with the voice lowered. What is said in that lowered voice is not praise but the request for pardon, in the same words the book uses elsewhere for asking forgiveness of the Triple Gem. The day's last act of the service is to ask to be excused the day.

The chant

As the book prints it: page 52 and page 53 →

1

พุทธ๎วาระหันตะวะระตาทิคุณาภิยุตโต,

Buddhvārahanta-varatādiguṇābhiyutto,

The Buddha, joined to the highest qualities, arahantship foremost among them,

2

สุทธาภิญาณะกะรุณาหิ สะมาคะตัตโต,

Suddhābhiñāṇa-karuṇāhi samāgatatto,

in whose being purity, higher knowing and compassion have come together,

3

โพเธสิ โย สุชะนะตัง กะมะลังวะ สูโร,

Bodhesi yo sujanataṃ kamalaṃva sūro,

who awakened the good folk as the sun awakens the lotus,

4

วันทามะหัง ตะมะระณัง สิระสา ชิเนนทัง.

Vandāmahaṃ tamaraṇaṃ sirasā jinendaṃ.

that Peaceful One, Lord of Conquerors, I salute with my head.

5

พุทโธ โย สัพพะปาณีนัง สะระณัง เขมะมุตตะมัง

Buddho yo sabbapāṇīnaṃ saraṇaṃ khemamuttamaṃ

The Buddha, who is for all breathing things the refuge, safe and supreme,

6

ปะฐะมานุสสะติฏฐานัง วันทามิ ตัง สิเรนะหัง.

Paṭhamānussatiṭṭhānaṃ vandāmi taṃ sirenahaṃ.

the first of the objects of recollection — him I revere with my head.

7

พุทธัสสาหัส๎มิ ทาโส วะ พุทโธ เม สามิกิสสะโร

Buddhassāhasmi dāso va buddho me sāmikissaro

I am the Buddha's servant; the Buddha is my lord and master.

8

พุทโธ ทุกขัสสะ ฆาตา จะ วิธาตา จะ หิตัสสะ เม.

Buddho dukkhassa ghātā ca vidhātā ca hitassa me.

The Buddha destroys suffering, and brings about what is for my welfare.

9

พุทธัสสาหัง นิยยาเทมิ สะรีรัญชีวิตัญจิทัง

Buddhassāhaṃ niyyādemi sarīrañjīvitañcidaṃ

To the Buddha I surrender this body and this life,

page 53

10

วันทันโตหัง (ตีหัง) จะริสสามิ พุทธัสเสวะ สุโพธิตัง.

Vandantohaṃ (tīhaṃ) carissāmi buddhasseva subodhitaṃ.

Revering him, I shall walk on by the Buddha's own true awakening.

11

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง พุทโธ เม สะระณัง วะรัง

Natthi me saraṇaṃ aññaṃ buddho me saraṇaṃ varaṃ

For me there is no other refuge; the Buddha is my refuge, the best of them.

12

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ วัฑเฒยยัง สัตถุสาสะเน.

Etena saccavajjena vaḍḍheyyaṃ satthusāsane.

By the speaking of this truth, may I grow in the Teacher's dispensation.

13

พุทธัง เม วันทะมาเนนะ ยัง ปุญญัง ปะสุตัง อิธะ

Buddhaṃ me vandamānena yaṃ puññaṃ pasutaṃ idha

Whatever merit I have gained here in revering the Buddha —

14

สัพเพปิ อันตะรายา เม มาเหสุง ตัสสะ เตชะสา.

Sabbepi antarāyā me māhesuṃ tassa tejasā.

by the power of it, may all obstacles for me come to nothing.

15

กาเยนะ วาจายะ วะ เจตะสา วา,

Kāyena vācāya va cetasā vā,

By body, by speech, or by mind,

16

พุทเธ กุกัมมัง ปะกะตัง มะยา ยัง,

Buddhe kukammaṃ pakataṃ mayā yaṃ,

whatever wrong has been done by me towards the Buddha —

17

พุทโธ ปะฏิคคัณหะตุ อัจจะยันตัง,

Buddho paṭiggaṇhatu accayantaṃ,

may the Buddha accept that transgression,

18

กาลันตะเร สังวะริตุง วะ พุทเธ.

Kālantare saṃvarituṃ va buddhe.

that in time to come I may be restrained towards the Buddha.

The Qualities of the Dhamma Chanted in the evening service after the hymn to the Buddha, as the second recollection. page 53 3 verses The six qualities of the Dhamma, recited as the second of the three recollections of the evening service.

When chanted: Chanted in the evening service after the hymn to the Buddha, as the second recollection.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

พระธรรมคุณ is the name in use; the book prints no title here either. It is the shortest passage in the evening service — three lines, six qualities, and no frame around them at all.

The same six qualities appear twice more in this book, in the morning praise and in the blessing given at a meal offering. This is their barest printing, and the bareness is deliberate.

Meaning and purpose

The six describe the teaching by what can be done with it rather than by what it asserts: well proclaimed; visible here and now; timeless; inviting all to come and see; leading onwards; and to be known each for himself by the wise.

The last of them carries the others, and it is the reason the recollection can be recited by a whole hall at once. ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ — the knowing is each person's own and cannot be held on anyone else's behalf, so nobody chanting it is speaking for the person beside them.

Set between two long hymns, its shortness does real work. The recollection states the thing plainly; the hymn then answers it. Keeping the statement this bare is what stops it from disappearing into the praise on either side.

The chant

As the book prints it: page 53 →

1

ส๎วากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม,

Svākkhāto bhagavatā dhammo,

The Dhamma is well proclaimed by the Blessed One,

2

สันทิฏฐิโก อะกาลิโก เอหิปัสสิโก,

Sandiṭṭhiko akāliko ehipassiko,

visible here and now, timeless, inviting all to come and see,

3

โอปะนะยิโก ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหีติ.

Opanayiko paccattaṃ veditabbo viññūhīti.

leading onwards, to be known each for himself by the wise.

The Hymn to the Dhamma Chanted in the evening service immediately after the recollection of the Dhamma's qualities. pages 53–54 18 verses The hymn answering the recollection of the Dhamma, built on the same pattern as the hymn to the Buddha before it.

When chanted: Chanted in the evening service immediately after the recollection of the Dhamma's qualities.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The second of the three hymns. Its opening stanza is its own; from the fifth verse it follows the first hymn word for word, changing only its object. The three are meant to be recognisably one form, and the book prints each in full rather than abbreviating the repeats.

The opening divides the Dhamma four ways — into path, fruit, scripture and release — where the morning verses divided it into three. The extra term is scripture, the teaching as it has been handed down and can be studied.

Meaning and purpose

The image in the opening is of holding rather than of light, though it uses both: the Dhamma holds up those who hold to it and keeps them from falling into the wretched worlds, and it is saluted as the dispeller of darkness. What it does is described before what it is.

Then the shared template returns, and its force is different when the object is a teaching rather than a person. The second of the objects of recollection; I am the Dhamma's servant, the Dhamma is my lord and master; the Dhamma destroys suffering; to the Dhamma I surrender this body and this life. Calling oneself the servant of a teaching is a stranger thing than calling oneself the servant of a teacher, and the verses do not soften it.

Then the same prostration, the same lowering of the voice, and the same request for pardon with ธัมเม in place of พุทเธ. Whatever wrong has been done by body, speech or mind towards the Dhamma — which in practice means neglect of it — is brought into the open before the service goes on.

The chant

As the book prints it: page 53 and page 54 →

1

ส๎วากขาตะตาทิคุณะโยคะวะเสนะ เสยโย

Svākkhātatādiguṇayogavasena seyyo

Better than all else, by reason of its being well proclaimed and the other qualities that go with it,

2

โย มัคคะปากะปะริยัตติวิโมกขะเภโท

Yo maggapākapariyattivimokkhabhedo

divided into path, fruit, scripture and release,

3

ธัมโม กุโลกะปะตะนา ตะทะธาริธารี

Dhammo kulokapatanā tadadhāridhārī

the Dhamma, which holds up those who hold to it and keeps them from falling into the wretched worlds —

4

วันทามะหัง ตะมะหะรัง วะระธัมมะเมตัง.

Vandāmahaṃ tamaharaṃ varadhammametaṃ.

that excellent Dhamma, dispeller of darkness, I salute with my head.

5

ธัมโม โย สัพพะปาณีนัง สะระณัง เขมะมุตตะมัง

Dhammo yo sabbapāṇīnaṃ saraṇaṃ khemamuttamaṃ

The Dhamma, which is for all breathing things the refuge, safe and supreme,

6

ทุติยานุสสะติฏฐานัง วันทามิ ตัง สิเรนะหัง.

Dutiyānussatiṭṭhānaṃ vandāmi taṃ sirenahaṃ.

the second of the objects of recollection — it I revere with my head.

7

ธัมมัสสาหัส๎มิ ทาโส วะ ธัมโม เม สามิกิสสะโร

Dhammassāhasmi dāso va dhammo me sāmikissaro

I am the Dhamma's servant; the Dhamma is my lord and master.

page 54

8

ธัมโม ทุกขัสสะ ฆาตา จะ วิธาตา จะ หิตัสสะ เม.

Dhammo dukkhassa ghātā ca vidhātā ca hitassa me.

The Dhamma destroys suffering, and brings about what is for my welfare.

9

ธัมมัสสาหัง นิยยาเทมิ สะรีรัญชีวิตัญจิทัง

Dhammassāhaṃ niyyādemi sarīrañjīvitañcidaṃ

To the Dhamma I surrender this body and this life,

10

วันทันโตหัง จะริสสามิ ธัมมัสเสวะ สุธัมมะตัง

Vandantohaṃ carissāmi dhammasseva sudhammataṃ

Revering it, I shall walk on by the Dhamma's own true excellence.

11

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง ธัมโม เม สะระณัง วะรัง

Natthi me saraṇaṃ aññaṃ dhammo me saraṇaṃ varaṃ

For me there is no other refuge; the Dhamma is my refuge, the best of them.

12

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ วัฑเฒยยัง สัตถุสาสะเน.

Etena saccavajjena vaḍḍheyyaṃ satthusāsane.

By the speaking of this truth, may I grow in the Teacher's dispensation.

13

ธัมมัง เม วันทะมาเนนะ ยัง ปุญญัง ปะสุตัง อิธะ

Dhammaṃ me vandamānena yaṃ puññaṃ pasutaṃ idha

Whatever merit I have gained here in revering the Dhamma —

14

สัพเพปิ อันตะรายา เม มาเหสุง ตัสสะ เตชะสา.

Sabbepi antarāyā me māhesuṃ tassa tejasā.

by the power of it, may all obstacles for me come to nothing.

15

กาเยนะ วาจายะ วะ เจตะสา วา,

Kāyena vācāya va cetasā vā,

By body, by speech, or by mind,

16

ธัมเม กุกัมมัง ปะกะตัง มะยา ยัง,

Dhamme kukammaṃ pakataṃ mayā yaṃ,

whatever wrong has been done by me towards the Dhamma —

17

ธัมโม ปะฏิคคัณหะตุ อัจจะยันตัง,

Dhammo paṭiggaṇhatu accayantaṃ,

may the Dhamma accept that transgression,

18

กาลันตะเร สังวะริตุง วะ ธัมเม.

Kālantare saṃvarituṃ va dhamme.

that in time to come I may be restrained towards the Dhamma.

The Qualities of the Sangha Chanted in the evening service after the hymn to the Dhamma, as the third recollection. page 54 8 verses The qualities of the Sangha — four ways of practising, the four pairs, and the honours due — the third of the evening recollections.

When chanted: Chanted in the evening service after the hymn to the Dhamma, as the third recollection.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

พระสังฆคุณ is the name in use, and this is the longest of the three recollections. The same words stand in the morning service inside a frame of praise; here they are given plain, with nothing added.

It is longer than the other two for a structural reason rather than an emphatic one, and the fifth line is where the extra length goes.

Meaning and purpose

Four ways of practising open it, and the whole phrase is repeated for each rather than shortened: having practised well, straightforwardly, methodically, masterfully. Four aspects of one practice, deliberately not collapsed into a list.

Then the definition, which is what the other two recollections do not need: that is, the four pairs, the eight types of noble ones. Without that line the word Sangha would mean whatever monks happen to be in the room. With it, the recollection is addressed to those who have reached the stages of awakening, wherever they are.

Only after being defined is it praised — worthy of gifts, of hospitality, of offerings, of respect — and then given the phrase that explains all four: the unexcelled field of merit for the world. The Buddha and the Dhamma can be recollected by naming their qualities. The Sangha has to be said what it is first, because the word is used loosely everywhere else.

The chant

As the book prints it: page 54 →

1

สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Supaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

The Sangha of the Blessed One's disciples has practised well,

2

อุชุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Ujupaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

who have practised straightforwardly,

3

ญายะปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Ñāyapaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

who have practised methodically,

4

สามีจิปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Sāmīcipaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

who have practised masterfully,

5

ยะทิทัง จัตตาริ ปุริสะยุคานิ อัฏฐะ ปุริสะปุคคะลา,

Yadidaṃ cattāri purisayugāni aṭṭha purisapuggalā,

that is, the four pairs, the eight types of noble ones —

6

เอสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Esa bhagavato sāvakasaṅgho,

that is the Sangha of the Blessed One's disciples,

7

อาหุเนยโย ปาหุเนยโย ทักขิเณยโย อัญชะลีกะระณีโย,

Āhuneyyo pāhuneyyo dakkhiṇeyyo añjalīkaraṇīyo,

worthy of gifts, worthy of hospitality, worthy of offerings, worthy of respect,

8

อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสาติ.

Anuttaraṃ puññakkhettaṃ lokassāti.

the unexcelled field of merit for the world.

The Hymn to the Sangha Chanted in the evening service immediately after the recollection of the Sangha's qualities. pages 54–55 18 verses The last of the three hymns, answering the recollection of the Sangha and closing the central movement of the evening service.

When chanted: Chanted in the evening service immediately after the recollection of the Sangha's qualities.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The third hymn, completing the set. Its opening stanza calls the Sangha born of the true Dhamma, of eight kinds, whose body and mind are the dwelling place of virtue and the other excellent qualities, and salutes that wholly pure company.

From the fifth verse it repeats the shared template for the third time. Anyone who has chanted the evening service through has by this point said the same fourteen lines three times over, changing one word in each.

Meaning and purpose

By now the template is familiar, and its familiarity is the point rather than a weakness. The third of the objects of recollection; I am the Sangha's servant; the Sangha destroys suffering and brings about what is for my welfare; to the Sangha I surrender this body and this life; there is no other refuge.

Read across all three hymns the effect is cumulative. The same complete devotion, in identical words, is offered three times to three different objects, with nothing ranked above anything else. A tradition that wanted to place the Buddha above the other two had an obvious opportunity here and did not take it.

Then the last prostration and the last lowering of the voice, and the request for pardon with สังเฆ. The evening service reaches its quietest point here, and what is said in that quiet is not praise at all but an apology — which is how a day, in this tradition, is properly put down.

The chant

As the book prints it: page 54 and page 55 →

1

สัทธัมมะโช สุปะฏิปัตติคุณาทิยุตโต

Saddhammajo supaṭipattiguṇādiyutto

Born of the true Dhamma, endowed with the quality of practising well and the rest,

2

โยฏฐัพพิโธ อะริยะปุคคะละสังฆะเสฏโฐ

Yoṭṭhabbidho ariyapuggalasaṅghaseṭṭho

the supreme Sangha of noble persons, which is of eight kinds,

3

สีลาทิธัมมะปะวะราสะยะกายะจิตโต

Sīlādidhammapavarāsayakāyacitto

whose body and mind are the dwelling place of virtue and the other excellent qualities —

4

วันทามะหัง ตะมะริยานะคะณัง สุสุทธัง.

Vandāmahaṃ tamariyānagaṇaṃ susuddhaṃ.

that wholly pure company of the noble ones I salute with my head.

page 55

5

สังโฆ โย สัพพะปาณีนัง สะระณัง เขมะมุตตะมัง

Saṅgho yo sabbapāṇīnaṃ saraṇaṃ khemamuttamaṃ

The Sangha, which is for all breathing things the refuge, safe and supreme,

6

ตะติยานุสสะติฏฐานัง วันทามิ ตัง สิเรนะหัง.

Tatiyānussatiṭṭhānaṃ vandāmi taṃ sirenahaṃ.

the third of the objects of recollection — it I revere with my head.

7

สังฆัสสาหัสมิ ทาโส วะ สังโฆ เม สามิกิสสะโร

Saṅghassāhasmi dāso va saṅgho me sāmikissaro

I am the Sangha's servant; the Sangha is my lord and master.

8

สังโฆ ทุกขัสสะ ฆาตา จะ วิธาตา จะ หิตัสสะ เม.

Saṅgho dukkhassa ghātā ca vidhātā ca hitassa me.

The Sangha destroys suffering, and brings about what is for my welfare.

9

สังฆัสสาหัง นิยยาเทมิ สะรีรัญชีวิตัญจิทัง

Saṅghassāhaṃ niyyādemi sarīrañjīvitañcidaṃ

To the Sangha I surrender this body and this life,

10

วันทันโตหัง จะริสสามิ สังฆัสโสปะฏิปันนะตัง.

Vandantohaṃ carissāmi saṅghassopaṭipannataṃ.

Revering it, I shall walk on by the Sangha's own good practice.

11

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง สังโฆ เม สะระณัง วะรัง

Natthi me saraṇaṃ aññaṃ saṅgho me saraṇaṃ varaṃ

For me there is no other refuge; the Sangha is my refuge, the best of them.

12

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ วัฑเฒยยัง สัตถุสาสะเน.

Etena saccavajjena vaḍḍheyyaṃ satthusāsane.

By the speaking of this truth, may I grow in the Teacher's dispensation.

13

สังฆัง เม วันทะมาเนนะ ยัง ปุญญัง ปะสุตัง อิธะ

Saṅghaṃ me vandamānena yaṃ puññaṃ pasutaṃ idha

Whatever merit I have gained here in revering the Sangha —

14

สัพเพปิ อันตะรายา เม มาเหสุง ตัสสะ เตชะสา.

Sabbepi antarāyā me māhesuṃ tassa tejasā.

by the power of it, may all obstacles for me come to nothing.

15

กาเยนะ วาจายะ วะ เจตะสา วา,

Kāyena vācāya va cetasā vā,

By body, by speech, or by mind,

16

สังเฆ กุกัมมัง ปะกะตัง มะยา ยัง,

Saṅghe kukammaṃ pakataṃ mayā yaṃ,

whatever wrong has been done by me towards the Sangha —

17

สังโฆ ปะฏิคคัณหะตุ อัจจะยันตัง.

Saṅgho paṭiggaṇhatu accayantaṃ.

may the Sangha accept that transgression,

18

กาลันตะเร สังวะริตุง วะ สังเฆ.

Kālantare saṃvarituṃ va saṅghe.

that in time to come I may be restrained towards the Sangha.

พุทธะมังคะละคาถา Buddhamaṅgalagāthā The Auspicious Verses of the Buddha Chanted for blessing and protection, where the arrangement of the eight directions is being invoked. pages 55–56 12 verses Verses placing the Buddha at the centre and eight great disciples in the eight directions, and asking a blessing by their power.

When chanted: Chanted for blessing and protection, where the arrangement of the eight directions is being invoked.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

What these verses set out is an arrangement rather than a teaching. The Perfectly Awakened One is seated in the middle, and eight named disciples are placed at the eight points of the compass around him.

The eight are Koṇḍañña in the east, Kassapa in the south-east, Sāriputta in the south, Upāli in the south-west, Ānanda in the west, Gavampati in the north-west, Moggallāna in the north and Rāhula in the north-east. It is also the first chant in several pages that the book gives a printed title.

Meaning and purpose

The verses build a diagram in words. Each disciple is given a direction and nothing else — no quality, no story, not even an epithet — so what a reciter assembles while chanting is not a set of characters but a place: a centre, and a complete circle around it with no gap left open.

Then the claim that makes it a protection. These are all established here, revered by us and honoured with offerings, and by their power may every blessing be ours. The word doing the work is here. The arrangement is not being described at a distance; it is being asserted of the room the chanting is happening in.

The closing four lines step back from the circle to the Triple Gem, and end where a great deal of this book ends — with merit gained by the act of salutation, and obstacles asked to be destroyed by the power of it. It is protection by population: a space with the Buddha at its centre and eight of his disciples at its edges has, on this account, no room left for anything else.

The chant

As the book prints it: page 55 and page 56 →

1

สัมพุทโธ ทิปะทัง เสฏโฐ นิสินโน เจวะ มัชฌิเม,

Sambuddho dipadaṃ seṭṭho nisinno ceva majjhime,

The Perfectly Awakened One, best of those who go on two feet, is seated in the middle;

2

โกณฑัญโญ ปุพพะภาเค จะ อาคะเณยเย จะ กัสสะโป,

Koṇḍañño pubbabhāge ca āgaṇeyye ca kassapo,

Koṇḍañña in the eastern quarter, and Kassapa in the south-east,

3

สารีปุตโต จะ ทักขิเณ หะระติเย อุปาลี จะ,

Sāriputto ca dakkhiṇe haratiye upālī ca,

Sāriputta in the south, and Upāli in the south-west,

4

ปัจฉิเมปิ จะ อานันโท พายัพเพ จะ คะวัมปะติ.

Pacchimepi ca ānando pāyabbe ca gavampati.

Ānanda in the west also, and Gavampati in the north-west.

5

โมคคัลลาโน จะ อุตตะเร อีสาเนปิ จะ ราหุโล

Moggallāno ca uttare īsānepi ca rāhulo

Moggallāna in the north, and Rāhula in the north-east —

6

อิเม โข มังคะลา พุทธา สัพเพ อิธะ ปะติฏฐิตา,

Ime kho maṅgalā buddhā sabbe idha patiṭṭhitā,

these auspicious enlightened ones are all established here,

7

วันทิตา เต จะ อัมเหหิ สักกาเรหิ จะ ปูชิตา,

Vanditā te ca amhehi sakkārehi ca pūjitā,

and they are revered by us and honoured with offerings,

page 56

8

เอเตสัง อานุภาเวนะ สัพพะโสตถี ภะวันตุ โน.

Etesaṃ ānubhāvena sabbasotthī bhavantu no.

and by their power, may every blessing be ours.

9

อิจเจวะมัจจันตะนะมัสสะเนยยัง,

Iccevamaccantanamassaneyyaṃ,

Thus, that which is supremely worthy of salutation —

10

นะมัสสะมาโน ระตะนัตตะยัง ยัง,

Namassamāno ratanattayaṃ yaṃ,

saluting that Triple Gem,

11

ปุญญาภิสันทัง วิปุลัง อะลัตถัง,

Puññābhisandaṃ vipulaṃ alatthaṃ,

I have gained an abundant stream of merit;

12

ตัสสานุภาเวนะ หะตันตะราโย.

Tassānubhāvena hatantarāyo.

by the power of that, may my obstacles be destroyed.

สีลุทเทสะปาโฐ Sīluddesapāṭho The Summary of Virtue Recited by monastics among the regular reflections, as a periodic restatement of what the training asks. page 56 9 verses The Buddha's instruction to dwell accomplished in virtue, quoted in full and then taken up by the reciters as their own undertaking.

When chanted: Recited by monastics among the regular reflections, as a periodic restatement of what the training asks.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

สีลุทเทสะ is a summary or setting-out of virtue. The passage is short and its construction is unusual: four lines of the Buddha's words, and then the same four lines again, spoken by the assembly about itself.

Nothing is added in the second half and nothing is left out. What changes is who is speaking and what mood the verbs are in.

Meaning and purpose

The quoted instruction has four parts. Dwell accomplished in virtue and in the Pāṭimokkha. Dwell restrained by that restraint, accomplished in conduct and in resort — that is, in how one behaves and where one goes. And, seeing danger in the slightest fault, train in the rules of training already undertaken.

Then the turn: therefore we should train ourselves thus. The four are repeated with every verb moved out of the imperative and into the first person plural future — we shall dwell, we shall train. The instruction has become an undertaking without a word of it being altered.

That is the whole point of the passage, and the reason it is recited rather than read. An instruction heard is not the same as an undertaking made, and the gap between the two is where most training quietly goes. This text closes the gap in a single breath, and ends on a line that is neither quotation nor promise but agreement: thus indeed should we train ourselves.

The chant

As the book prints it: page 56 →

1

ภาสิตะมิทัง เตนะ ภะคะวะตา ชานะตา ปัสสะตา อะระหะตา สัมมาสัมพุทเธนะ,

Bhāsitamidaṃ tena bhagavatā jānatā passatā arahatā sammāsambuddhena,

This was said by the Blessed One, who knows and sees, the Worthy One, perfectly enlightened by himself:

2

สัมปันนะสีลา ภิกขะเว วิหะระถะ สัมปันนะปาฏิโมกขา,

Sampannasīlā bhikkhave viharatha sampannapāṭimokkhā,

Dwell, monks, accomplished in virtue, accomplished in the Pāṭimokkha;

3

ปาฏิโมกขะสังวะระสังวุตา วิหะระถะ อาจาระโคจะระสัมปันนา,

Pāṭimokkhasaṃvarasaṃvutā viharatha ācāragocarasampannā,

dwell restrained by the restraint of the Pāṭimokkha, accomplished in conduct and in resort;

4

อะณุมัตเตสุ วัชเชสุ ภะยะทัสสาวี สะมาทายะ สิกขะถะ สิกขาปะเทสูติ.

Aṇumattesu vajjesu bhayadassāvī samādāya sikkhatha sikkhāpadesūti.

seeing danger in the slightest fault, train yourselves in the rules of training you have undertaken.

5

ตัส๎มาติหัมเหหิ สิกขิตัพพัง,

Tasmātihamhehi sikkhitabbaṃ,

Therefore we should train ourselves thus:

6

สัมปันนะสีลา วิหะริสสามะ สัมปันนะปาฏิโมกขา,

Sampannasīlā viharissāma sampannapāṭimokkhā,

We shall dwell accomplished in virtue, accomplished in the Pāṭimokkha;

7

ปาฏิโมกขะสังวะระสังวุตา วิหะริสสามะ อาจาระโคจะระสัมปันนา,

Pāṭimokkhasaṃvarasaṃvutā viharissāma ācāragocarasampannā,

we shall dwell restrained by the restraint of the Pāṭimokkha, accomplished in conduct and in resort;

8

อะณุมัตเตสุ วัชเชสุ ภะยะทัสสาวี สะมาทายะ สิกขิสสามะ สิกขาปะเทสูติ.

Aṇumattesu vajjesu bhayadassāvī samādāya sikkhissāma sikkhāpadesūti.

seeing danger in the slightest fault, we shall train ourselves in the rules of training we have undertaken.

9

เอวัญหิ โน สิกขิตัพพัง.

Evañhi no sikkhitabbaṃ.

Thus indeed should we train ourselves.

บทขัดสิกขาบท 10 bòt-kàt sìk-kǎa-bòt sìp The Introductory Verse to the Ten Training Rules Chanted immediately before the ten training rules, as the piece that introduces them. page 57 8 verses The introductory verse to the ten training rules, setting out how the Buddha came to allow them for novices.

When chanted: Chanted immediately before the ten training rules, as the piece that introduces them.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

บทขัด is an introductory verse: a short piece in metre set before a chant to say what it is and why it exists. The book prints three of them in a row on these pages, each followed by the passage it introduces.

They all end the same way, with ภะณามะ เส — let us now recite — handing the assembly over to the chant itself. The form is a hinge, and it exists because a bare list of rules arrives without any context of its own.

Meaning and purpose

It gives a compressed history before the rules. The Perfectly Awakened One arose in the world; he set rolling the Wheel of Dhamma that none can turn back; and to show kindness to the world he walked it on his journeys, setting the threefold true Dhamma rightly going.

Then it narrows, in two lines, to one place and one reason: coming in due course to Sāvatthī and dwelling in the Jeta Grove, and having regard for the novices' minds and for how they were to train. Only then are the ten allowed.

That narrowing is what the introduction is for. It makes the rules an answer to a situation rather than a code handed down from nowhere — somebody young needed training, and ten rules were permitted for them. The verse then steps aside and invites the assembly to recite what was allowed.

The chant

As the book prints it: page 57 →

1

สัมพุทโธ โลเก อุปปันโน มะหาการุณิโก มุน,

Sambuddho loke uppanno mahākāruṇiko mun,

The Perfectly Awakened One, the greatly compassionate Sage, arose in the world,

2

ธัมมะจักกัง ปะวัตเตต๎วา โลเก อัปปะฏิวัตติยัง.

Dhammacakkaṃ pavattetvā loke appaṭivattiyaṃ.

and set rolling in the world the Wheel of Dhamma that none can turn back.

3

โลกัสสะ สังคะหัง กาตุง จะริต๎วา โลกะจาริกัง,

Lokassa saṅgahaṃ kātuṃ caritvā lokacārikaṃ,

To show kindness to the world he walked the world on his journeys,

4

ติวิธัง โลเก สัทธัมมัง สัมมะเทวะ ปะวัตติยัง.

Tividhaṃ loke saddhammaṃ sammadeva pavattiyaṃ.

setting the threefold true Dhamma rightly going in the world.

5

อะนุปุพเพนะ สาวัตถิง ปัต๎วา เชตะวะเน วะสัง,

Anupubbena sāvatthiṃ patvā jetavane vasaṃ,

Coming in due course to Sāvatthī and dwelling in the Jeta Grove,

6

สามะเณรานัง นิสสายะ จิตตัง กะถานุสิกขิตุง.

Sāmaṇerānaṃ nissāya cittaṃ kathānusikkhituṃ.

and having regard for the novices' minds, and for how they were to train,

7

อะนุญญาสิ ทะสะ สิกขา สามะเณเรหิ สิกขิตุง,

Anuññāsi dasa sikkhā sāmaṇerehi sikkhituṃ,

he allowed ten trainings for novices to train in;

8

สามะเณรานัง ทะสังคัง สิกขาปะทัง ภะณามะ เส.

Sāmaṇerānaṃ dasaṅgaṃ sikkhāpadaṃ bhaṇāma se.

let us now recite the tenfold training rule of the novices.

สิกขาบท 10 sìk-kǎa-bòt sìp The Ten Training Rules Chanted after its introductory verse, and recited when novices take or renew their training. page 57 14 verses The ten training rules of a novice, from refraining from killing to refraining from accepting gold and silver.

When chanted: Chanted after its introductory verse, and recited when novices take or renew their training.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

These are the ten a novice undertakes. Read beside the eight kept by lay people on the observance day, also printed in this book, the relationship between the two lists becomes clear — and it is not simply that two rules have been added.

The passage is framed at both ends by the same formula: he allowed, that Blessed One, ten training rules for novices, and that novices should train in them.

Meaning and purpose

The first difference from the eight-precept list is a division rather than an addition. There, dancing, singing, music and unseemly shows are joined to garlands, scents and adornment in one rule. Here they are separated into two. That alone takes eight to nine, without adding anything new to abstain from.

The tenth is genuinely new, and it is the one that marks a life rather than a day: refraining from accepting gold and silver. Somebody keeping eight precepts for a night and a day still owns what they own. A novice does not handle money at all, and that single rule does more to change how a person lives than the other nine together.

The framing matters too. The list opens อะนุญญาสิ โข — he allowed — not he commanded. Throughout these pages the monastic rule is presented as a series of permissions granted in response to something that happened, and the grammar is kept even for the rules that are least negotiable.

The chant

As the book prints it: page 57 →

1

อะนุญญาสิ โข,

Anuññāsi kho,

He allowed —

2

โส ภะคะวา,

So bhagavā,

that Blessed One —

3

สามะเณรานัง ทะสะ สิกขาปะทานิ,

Sāmaṇerānaṃ dasa sikkhāpadāni,

ten training rules for novices,

4

เตสุ จะ สามะเณเรหิ สิกขิตุง:

Tesu ca sāmaṇerehi sikkhituṃ:

and that novices should train in them:

5

ปาณาติปาตา เวระมะณี,

Pāṇātipātā veramaṇī,

refraining from killing living beings,

6

อะทินนาทานา เวระมะณี,

Adinnādānā veramaṇī,

refraining from taking what is not given,

7

อะพ๎รัห๎มะจะริยา เวระมะณี,

Abrahmacariyā veramaṇī,

refraining from unchaste conduct,

8

มุสาวาทา เวระมะณี,

Musāvādā veramaṇī,

refraining from false speech,

9

สุราเมระยะมัชชะปะมาทัฏฐานา เวระมะณี,

Surāmerayamajjapamādaṭṭhānā veramaṇī,

refraining from liquor, wine and intoxicants, which are the ground of heedlessness,

10

วิกาละโภชะนา เวระมะณี,

Vikālabhojanā veramaṇī,

refraining from eating at the wrong time,

11

นัจจะคีตะวาทิตะวิสูกะทัสสะนา เวระมะณี,

Naccagītavāditavisūkadassanā veramaṇī,

refraining from dancing, singing, music and unseemly shows,

12

มาลาคันธะวิเลปะนะธาระณะมัณฑะนะวิภูสะนัฏฐานา เวระมะณี,

Mālāgandhavilepanadhāraṇamaṇḍanavibhūsanaṭṭhānā veramaṇī,

refraining from wearing garlands, scents and cosmetics, and from adorning and beautifying the body,

13

อุจจาสะยะนะมะหาสะยะนา เวระมะณี,

Uccāsayanamahāsayanā veramaṇī,

refraining from high and large beds,

14

ชาตะรูปะระชะตะปะฏิคคะหะณา เวระมะณีติ.

Jātarūparajatapaṭiggahaṇā veramaṇīti.

refraining from accepting gold and silver.

บทขัดนาสะนังคะ bòt-kàt naa-sà-naŋ-ká The Introductory Verse to the Grounds of Expulsion Chanted immediately before the ten grounds for expelling a novice. page 58 5 verses The introductory verse to the grounds of expulsion, naming the incident that led the Buddha to allow a novice to be expelled.

When chanted: Chanted immediately before the ten grounds for expelling a novice.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The second of the three introductory verses on these pages, and the shortest. Where the first gave a general history, this one gives a single case.

It names names, which chants rarely do: a novice called Kaṇṭaka, belonging to Upananda the Sakyan son, and the nun Kaṇṭakī. The offence is stated without euphemism and without elaboration.

Meaning and purpose

Five lines carry an entire case. An offence occurred. The Blessed One learnt of it from the monks themselves. And on that occasion he allowed the expulsion of a novice on ten grounds. Then the handover: let us now recite the grounds.

The phrase ญัท๎วา ตะมัตถัง — having learnt of that matter — is the hinge of all three of these introductions, and it says something about how this tradition understands its own rules. Nothing is legislated in advance. Each rule has an occasion, and the occasion is remembered alongside it.

That is why the case is chanted and not merely known. A list of ten grounds with no story attached would be a code, and codes invite lawyers. Kept with its occasion, the rule stays what it was — a response — and the reciter is reminded that something had to go wrong before anybody thought of it.

The chant

As the book prints it: page 58 →

1

เตนะ โข ปะนะ สะมะเยนะ สัก๎ยะปุตโต ปะนันทะสะ,

Tena kho pana samayena sakyaputto panandassa,

Now at that time, belonging to Upananda the Sakyan son,

2

สามะเณโร กัณฏะโก นามะ กัณฏะกิง ภิกขุนิง ทุสิ.

Sāmaṇero kaṇṭako nāma kaṇṭakiṃ bhikkhuniṃ dusi.

a novice named Kaṇṭaka seduced the nun Kaṇṭakī.

3

ญัต๎วา ตะมัตถัง ภะคะวา ภิกขูนัญเญวะ สันติกา,

Ñatvā tamatthaṃ bhagavā bhikkhūnaññeva santikā,

The Blessed One, having learnt of that matter from the monks themselves,

4

อะนุญญาสิ โข นาเสตุง สามะเณรัง ทะสังคิกัง,

Anuññāsi kho nāsetuṃ sāmaṇeraṃ dasaṅgikaṃ,

allowed the expulsion of a novice on ten grounds;

5

สามะเณรานัง นาสะนะการะณังคัง ภะณามะ เส.

Sāmaṇerānaṃ nāsanakāraṇaṅgaṃ bhaṇāma se.

let us now recite the grounds that cause a novice's expulsion.

นาสะนังคะ 10 สิกขาบท naa-sà-naŋ-ká sìp sìk-kǎa-bòt The Ten Grounds for Expelling a Novice Chanted after its introductory verse, among the passages on novice discipline. page 58 16 verses The ten grounds on which a novice may be expelled — the five gravest offences, dispraise of the Three Jewels, wrong view, and seducing a nun.

When chanted: Chanted after its introductory verse, among the passages on novice discipline.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The list is enclosed at both ends by the same sentence — that a novice possessed of ten factors be expelled — with the ten set out between. Saying the frame twice, before and after, is how these passages mark a list as complete.

Expulsion here is นาเสตุง, a sending away. It ends a novice's standing rather than punishing them, and the book prints the milder alternative on the very next page so that the two are read together.

Meaning and purpose

The first five are the gravest of the training rules restated, and the grammar has changed in a way worth noticing. The rules say refraining from killing; this list says he is one who kills. It has moved from what a person abstains from to what a person is, and that shift is what makes expulsion the consequence rather than a penalty.

The next three are of a different kind altogether: he speaks in dispraise of the Buddha, of the Dhamma, of the Sangha. Speech against the three is placed at exactly the same level as killing and stealing, which tells you plainly what the community understood itself to be held together by.

The last two are wrong view, and seducing a nun — which is the offence the introductory verse has just finished describing. The list ends where its own story began, and a reciter who has chanted both pieces in order arrives at the tenth ground already knowing whose case it was.

The chant

As the book prints it: page 58 →

1

อะนุญญาสิ โข,

Anuññāsi kho,

He allowed —

2

โส ภะคะวา,

So bhagavā,

that Blessed One —

3

ทะสะหิ อังเคหิ สะมันนาคะตัง สามะเณรัง นาเสตุง,

Dasahi aṅgehi samannāgataṃ sāmaṇeraṃ nāsetuṃ,

that a novice possessed of ten factors be expelled.

4

กะตะเมหิ ทะสะหิ,

Katamehi dasahi,

Which ten?

5

ปาณาติปาตี โหติ,

Pāṇātipātī hoti,

He is one who kills living beings,

6

อะทินนาทายี โหติ,

Adinnādāyī hoti,

he is one who takes what is not given,

7

อะพ๎รัห๎มะจารี โหติ,

Abrahmacārī hoti,

he is one who is unchaste,

8

มุสาวาที โหติ,

Musāvādī hoti,

he is one who speaks falsely,

9

มัชชะปายี โหติ,

Majjapāyī hoti,

he is one who drinks intoxicants,

10

พุทธัสสะ อะวัณณัง ภาสะติ,

Buddhassa avaṇṇaṃ bhāsati,

he speaks in dispraise of the Buddha,

11

ธัมมัสสะ อะวัณณัง ภาสะติ,

Dhammassa avaṇṇaṃ bhāsati,

he speaks in dispraise of the Dhamma,

12

สังฆัสสะ อะวัณณัง ภาสะติ,

Saṅghassa avaṇṇaṃ bhāsati,

he speaks in dispraise of the Sangha,

13

มิจฉาทิฏฐิโก โหติ,

Micchādiṭṭhiko hoti,

he is of wrong view,

14

ภิกขุนี ทูสะโก โหติ.

Bhikkhunī dūsako hoti.

he is a seducer of nuns.

15

อะนุญญาสิ โข โส ภะคะวา,

Anuññāsi kho so bhagavā,

That Blessed One allowed

16

อิเมหิ ทะสะหิ อังเคหิ สะมันนาคะตัง สามะเณรัง นาเสตุนติ.

Imehi dasahi aṅgehi samannāgataṃ sāmaṇeraṃ nāsetunti.

that a novice possessed of these ten factors be expelled.

บทขัดทัณฑะกรรม bòt-kàt tan-tá-gam The Introductory Verse to the Penalties Chanted immediately before the five grounds for imposing a penalty on a novice. pages 58–59 5 verses The introductory verse to the penalties, on novices who were without respect towards the monks.

When chanted: Chanted immediately before the five grounds for imposing a penalty on a novice.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The third and last of the introductory verses, following the same shape as the one before it: an occasion, the Blessed One learning of it, and an allowance made in response.

What differs is the scale of the trouble. The previous verse answered a grave offence with expulsion. This one answers something a great deal smaller, and the pair is printed together so the difference is visible.

Meaning and purpose

The occasion is given in a single line and is strikingly ordinary: the novices were without respect, undeferential towards the monks, and behaving unbecomingly towards them. No incident, no names, no offence — just a general deterioration in how a group of young people were carrying themselves.

What was allowed in answer is a ทัณฑะกัมมัง, a penalty: a corrective imposed on someone who stays, not a removal. That single distinction is the reason these two verses sit side by side in the book.

Read as a pair they set out a graded response, which is easy to miss when either is read alone. Ten grounds end a novice's standing. Five grounds earn a penalty. Printing both, with their occasions, keeps a reader from mistaking the second sort of failing for the first.

The chant

As the book prints it: page 58 and page 59 →

1

เตนะ โข ปะนะ สะมะเยนะ สามะเณรา อะคาระวา,

Tena kho pana samayena sāmaṇerā agāravā,

Now at that time the novices were without respect,

2

ภิกขูสุ อัปปะติสสา เจวะ อะสะภาคะวุตติกา.

Bhikkhūsu appatissā ceva asabhāgavuttikā.

undeferential towards the monks, and behaving unbecomingly towards them.

page 59

3

ญัต๎วา ตะมัตถัง ภะคะวา ภิกขูนัญเญวะ สันติกา,

Ñatvā tamatthaṃ bhagavā bhikkhūnaññeva santikā,

The Blessed One, having learnt of that matter from the monks themselves,

4

อะนุญญาสิ ทัณฑะกัมมัง กาตุง ปัญจังคิกัสสะ จะ.

Anuññāsi daṇḍakammaṃ kātuṃ pañcaṅgikassa ca.

allowed a penalty to be imposed on one having the five factors;

5

สามะเณรานัง ทัณฑะกัมมะการะณังคัง ภะณามะ เส.

Sāmaṇerānaṃ daṇḍakammakāraṇaṅgaṃ bhaṇāma se.

let us now recite the grounds that cause a novice's penalty.

ทัณฑะกรรม 5 สิกขาบท tan-tá-gam hâa sìk-kǎa-bòt The Five Grounds for Imposing a Penalty on a Novice Chanted after its introductory verse, completing the passages on novice discipline. page 59 11 verses The five grounds on which a novice may be given a penalty, all of them acts against the monks rather than breaches of virtue.

When chanted: Chanted after its introductory verse, completing the passages on novice discipline.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints its own reference for this list. It uses the same enclosing frame as the grounds of expulsion — the allowance stated, the five given, the allowance restated — so that the two lists can be compared line for line.

The comparison is the point of reading them together, and what it shows is that these five are not lesser versions of the ten. They are about something else entirely.

Meaning and purpose

All five concern the community rather than conduct in general. He exerts himself for the monks' loss of gain; for their harm; to deprive them of a dwelling. He abuses and reviles them. He sets monks at variance with monks.

Not one is a moral failing of the kind the ten training rules cover. A novice could keep all ten rules perfectly and still do every one of these five, which is exactly why they needed a separate allowance and a separate penalty.

The last of the five is the gravest thing on the list, and it is placed last deliberately: setting monks at variance with monks. Theft can be returned and abuse can be apologised for. A division worked into a community is the one injury on either list that nobody can simply undo.

The chant

As the book prints it: page 59 →

1

อะนุญญาสิ โข,

Anuññāsi kho,

He allowed —

2

โส ภะคะวา,

So bhagavā,

that Blessed One —

3

ปัญจะหิ อังเคหิ สะมันนาคะตัสสะ สามะเณรัสสะ ทัณฑะกัมมัง กาตุง.

Pañcahi aṅgehi samannāgatassa sāmaṇerassa daṇḍakammaṃ kātuṃ.

that a penalty be imposed on a novice possessed of five factors.

4

กะตะเมหิ ปัญจะหิ,

Katamehi pañcahi,

Which five?

5

ภิกขูนัง อะลาภายะ ปะริสักกะติ,

Bhikkhūnaṃ alābhāya parisakkati,

He exerts himself for the monks' loss of gain,

6

ภิกขูนัง อะนัตถายะ ปะริสักกะติ,

Bhikkhūnaṃ anatthāya parisakkati,

he exerts himself for the monks' harm,

7

ภิกขูนัง อะนาวาสายะ ปะริสักกะติ,

Bhikkhūnaṃ anāvāsāya parisakkati,

he exerts himself to deprive the monks of a dwelling,

8

ภิกขู อักโกสะติ ปะริภาสะติ,

Bhikkhū akkosati paribhāsati,

he abuses and reviles the monks,

9

ภิกขู ภิกขูหิ เภเทติ,

Bhikkhū bhikkhūhi bhedeti,

he sets monks at variance with monks,

10

อะนุญญาสิ โข โส ภะคะวา,

Anuññāsi kho so bhagavā,

That Blessed One allowed

11

อิเมหิ ปัญจะหิ อังเคหิ สะมันนาคะตัสสะ สามะเณรัสสะ ทัณฑะกัมมัง กาตุนติ.

Imehi pañcahi aṅgehi samannāgatassa sāmaṇerassa daṇḍakammaṃ kātunti.

that a penalty be imposed on a novice possessed of these five factors.

อะตีตะปัจจะเวกขะณะปาโฐ Atītapaccavekkhaṇapāṭho The Reflection on the Requisites Already Used Recited by monastics in the evening, on the requisites used during the day. page 60 20 verses The reflection made at the end of the day on the four requisites that were used during it without reflecting at the time.

When chanted: Recited by monastics in the evening, on the requisites used during the day.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

อะตีตะ means past, and that is the whole difference between this reflection and the one made at the moment of use. It covers the same four requisites in the same order, but afterwards. The book prints its own reference for it.

It exists because the reflection at the moment of use is very often not made. Rather than treat that as a failure to be corrected, the tradition wrote a second text for it and gave it a place in the evening.

Meaning and purpose

Every section opens with the same admission built into its grammar: อัชชะ มะยา อะปัจจะเวกขิต๎วา — whatever I have used today without reflecting. The text does not ask whether the reflection was made. It assumes it was not, and starts from there.

What follows is word for word the purpose clause of the earlier reflection, moved into the past: that was only for warding off cold, heat, the touch of gadflies, mosquitoes, wind and creeping things; that food was not for amusement or intoxication or adornment but for the endurance of this body. The reflection is applied retrospectively to acts already finished.

Why a tradition would print such a thing is the interesting part. It could have insisted the reflection be made at the time and left the matter there. Instead it wrote a second text for the commoner case and put it at the end of the day, where the day can be gone back over. It is a rule that expects to be forgotten, and makes provision for it rather than pretending otherwise.

The chant

As the book prints it: page 60 →

1

อัชชะ มะยา อะปัจจะเวกขิต๎วา ยัง จีวะรัง ปะริภุตตัง,

Ajja mayā apaccavekkhitvā yaṃ cīvaraṃ paribhuttaṃ,

Whatever robe I have used today without reflecting,

2

ตัง ยาวะเทวะ สีตัสสะ ปะฏิฆาตายะ,

Taṃ yāvadeva sītassa paṭighātāya,

that was only for warding off cold,

3

อุณหัสสะ ปะฏิฆาตายะ,

Uṇhassa paṭighātāya,

for warding off heat,

4

ฑังสะมะกะสะวาตาตะปะสิริงสะปะสัมผัสสานัง ปะฏิฆาตายะ,

Ḍaṃsamakasavātātapasiriṃsapasamphassānaṃ paṭighātāya,

for warding off the touch of gadflies, mosquitoes, wind, sun and creeping things,

5

ยาวะเทวะ หิริโกปีนะปะฏิจฉาทะนัตถัง.

Yāvadeva hirikopīnapaṭicchādanatthaṃ.

and only for the sake of covering what modesty conceals.

6

อัชชะ มะยา อะปัจจะเวกขิต๎วา โย ปิณฑะปาโต ปะริภุตโต,

Ajja mayā apaccavekkhitvā yo piṇḍapāto paribhutto,

Whatever almsfood I have used today without reflecting,

7

โส เนวะ ท๎วายะ นะ มะทายะ นะ มัณฑะนายะ นะ วิภูสะนายะ,

So neva dvāya na madāya na maṇḍanāya na vibhūsanāya,

that was not for amusement, nor for intoxication, nor for adornment, nor for beautifying,

8

ยาวะเทวะ อิมัสสะ กายัสสะ ฐิติยา ยาปะนายะ,

Yāvadeva imassa kāyassa ṭhitiyā yāpanāya,

but only for the endurance and continuance of this body,

9

วิหิงสุปะระติยา พ๎รัห๎มะจะริยานุคคะหายะ,

Vihiṃsuparatiyā brahmacariyānuggahāya,

for the ending of its hurt, and for the support of the holy life,

10

อิติ ปุราณัญจะ เวทะนัง ปะฏิหังขามิ,

Iti purāṇañca vedanaṃ paṭihaṅkhāmi,

thinking: thus I put an end to the old feeling,

11

นะวัญจะ เวทะนัง นะ อุปปาเทสสามิ,

Navañca vedanaṃ na uppādessāmi,

and I shall not give rise to a new feeling,

12

ยาต๎รา จะ เม ภะวิสสะติ อะนะวัชชะตา จะ ผาสุวิหาโร จาติ.

Yātrā ca me bhavissati anavajjatā ca phāsuvihāro cāti.

and I shall have sustenance, blamelessness, and a life of ease.

13

อัชชะ มะยา อะปัจจะเวกขิต๎วา ยัง เสนาสะนัง ปะริภุตตัง,

Ajja mayā apaccavekkhitvā yaṃ senāsanaṃ paribhuttaṃ,

Whatever lodging I have used today without reflecting,

14

ตัง ยาวะเทวะ สีตัสสะ ปะฏิฆาตายะ,

Taṃ yāvadeva sītassa paṭighātāya,

that was only for warding off cold,

15

อุณหัสสะ ปะฏิฆาตายะ,

Uṇhassa paṭighātāya,

for warding off heat,

16

ฑังสะมะกะสะวาตาตะปะสิริงสะปะสัมผัสสานัง ปะฏิฆาตายะ,

Ḍaṃsamakasavātātapasiriṃsapasamphassānaṃ paṭighātāya,

for warding off the touch of gadflies, mosquitoes, wind, sun and creeping things,

17

ยาวะเทวะ อุตุปะริสสะยะวิโนทะนัง ปะฏิสัลลานารามัตถัง.

Yāvadeva utuparissayavinodanaṃ paṭisallānārāmatthaṃ.

and only for dispelling the perils of the seasons and for delighting in seclusion.

18

อัชชะ มะยา อะปัจจะเวกขิต๎วา โย คิลานะปัจจะยะเภสัชชะปะริกขาโร ปะริภุตโต,

Ajja mayā apaccavekkhitvā yo gilānapaccayabhesajjaparikkhāro paribhutto,

Whatever medicine for use in sickness I have used today without reflecting,

19

โส ยาวะเทวะ อุปปันนานัง เวยยาพาธิกานัง เวทะนานัง ปะฏิฆาตายะ,

So yāvadeva uppannānaṃ veyyābādhikānaṃ vedanānaṃ paṭighātāya,

that was only for warding off painful feelings that had arisen,

20

อัพ๎ยาปัชฌะปะระมะตายาติ.

Abyāpajjhaparamatāyāti.

and for freedom from affliction as the highest aim.

ธาตุปะฏิกูละปัจจะเวกขะณะปาโฐ Dhātupaṭikūlapaccavekkhaṇapāṭho The Reflection on the Elements and on Repulsiveness Recited by monastics among the reflections on the requisites, alongside those made at the time of use and at the end of the day. page 61 16 verses A reflection that the four requisites and the person using them are alike merely elements, and that what is not repulsive becomes so on reaching the body.

When chanted: Recited by monastics among the reflections on the requisites, alongside those made at the time of use and at the end of the day.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

ธาตุปะฏิกูละ names the two things the reflection does. It reduces the requisite to ธาตุ, elements, and then it observes ปะฏิกูละ, repulsiveness. Both moves are applied to all four requisites in turn.

With the reflection made at the moment of use and the one made at the end of the day, this completes a set of three. One asks what a requisite is for, one goes back over a day of not asking, and this one asks what the requisite and its user actually are. The book prints the same reflection again later on, with a Thai translation beside it.

Meaning and purpose

The first move is applied evenly, and the evenness is what gives it force. Proceeding as its conditions proceed, this is merely elements — that is to say, this robe; and the person who makes use of it is merely elements, not a being, not a soul, empty. The user is taken apart in the same sentence as the thing used, and in exactly the same terms.

The second move is stranger and more exact than it first looks. All these robes are not in themselves repulsive; yet on reaching this foul body they become exceedingly so. The repulsiveness is not located in the object, and not quite in the body either. It arises at the contact between them.

None of this is disgust at food or clothing, which the text rules out by saying plainly that they are not repulsive in themselves. What is being undercut is the sense of there being someone to whom nice things are happening. The four requisites are the last place where a monastic's preferences can still quietly operate — which robe, which almsfood, which lodging — and this reflection goes to exactly that place.

The chant

As the book prints it: page 61 →

1

ยะถาปัจจะยัง ปะวัตตะมานัง ธาตุมัตตะเมเวตัง ยะทิทัง จีวะรัง,

Yathāpaccayaṃ pavattamānaṃ dhātumattamevetaṃ yadidaṃ cīvaraṃ,

Proceeding as its conditions proceed, this is merely elements — that is to say, this robe,

2

ตะทุปะภุญชะโก จะ ปุคคะโล ธาตุมัตตะโก นิสสัตโต นิชชีโว สุญโญ,

Tadupabhuñjako ca puggalo dhātumattako nissatto nijjīvo suñño,

and the person who makes use of it is merely elements, not a being, not a soul, empty,

3

สัพพานิ ปะนะ อิมานิ จีวะรานิ อะชิคุจฉะนียานิ,

Sabbāni pana imāni cīvarāni ajigucchanīyāni,

and all these robes are not in themselves repulsive,

4

อิมัง ปูติกายัง ปัต๎วา อะติวิยะ ชิคุจฉะนียานิ ชายันติ.

Imaṃ pūtikāyaṃ patvā ativiya jigucchanīyāni jāyanti.

yet on reaching this foul body they become exceedingly repulsive.

5

ยะถาปัจจะยัง ปะวัตตะมานัง ธาตุมัตตะเมเวตัง ยะทิทัง ปิณฑะปาโต,

Yathāpaccayaṃ pavattamānaṃ dhātumattamevetaṃ yadidaṃ piṇḍapāto,

Proceeding as its conditions proceed, this is merely elements — that is to say, this almsfood,

6

ตะทุปะภุญชะโก จะ ปุคคะโล ธาตุมัตตะโก นิสสัตโต นิชชีโว สุญโญ,

Tadupabhuñjako ca puggalo dhātumattako nissatto nijjīvo suñño,

and the person who makes use of it is merely elements, not a being, not a soul, empty,

7

สัพโพ ปะนายัง ปิณฑะปาโต อะชิคุจฉะนีโย,

Sabbo panāyaṃ piṇḍapāto ajigucchanīyo,

and all this almsfood is not in itself repulsive,

8

อิมัง ปูติกายัง ปัต๎วา อะติวิยะ ชิคุจฉะนีโย ชายะติ.

Imaṃ pūtikāyaṃ patvā ativiya jigucchanīyo jāyati.

yet on reaching this foul body it becomes exceedingly repulsive.

9

ยะถาปัจจะยัง ปะวัตตะมานัง ธาตุมัตตะเมเวตัง ยะทิทัง เสนาสะนัง,

Yathāpaccayaṃ pavattamānaṃ dhātumattamevetaṃ yadidaṃ senāsanaṃ,

Proceeding as its conditions proceed, this is merely elements — that is to say, this lodging,

10

ตะทุปะภุญชะโก จะ ปุคคะโล ธาตุมัตตะโก นิสสัตโต นิชชีโว สุญโญ,

Tadupabhuñjako ca puggalo dhātumattako nissatto nijjīvo suñño,

and the person who makes use of it is merely elements, not a being, not a soul, empty,

11

สัพพานิ ปะนะ อิมานิ เสนาสะนานิ อะชิคุจฉะนียานิ,

Sabbāni pana imāni senāsanāni ajigucchanīyāni,

and all these lodgings are not in themselves repulsive,

12

อิมัง ปูติกายัง ปัต๎วา อะติวิยะ ชิคุจฉะนียานิ ชายันติ

Imaṃ pūtikāyaṃ patvā ativiya jigucchanīyāni jāyanti

yet on reaching this foul body they become exceedingly repulsive

13

ยะถาปัจจะยัง ปะวัตตะมานัง ธาตุมัตตะเมเวตัง ยะทิทัง คิลานะปัจจะยะเภสัชชะปะริกขาโร,

Yathāpaccayaṃ pavattamānaṃ dhātumattamevetaṃ yadidaṃ gilānapaccayabhesajjaparikkhāro,

Proceeding as its conditions proceed, this is merely elements — that is to say, this medicinal requisite for use in sickness,

14

ตะทุปะภุญชะโก จะ ปุคคะโล ธาตุมัตตะโก นิสสัตโต นีชชีโว สุญโญ,

Tadupabhuñjako ca puggalo dhātumattako nissatto nījjīvo suñño,

and the person who makes use of it is merely elements, not a being, not a soul, empty,

15

สัพโพ ปะนายัง คิลานะปัจจะยะเภสัชชะปะริกขาโร อะชิคุจฉะนีโย,

Sabbo panāyaṃ gilānapaccayabhesajjaparikkhāro ajigucchanīyo,

and all this medicinal requisite for use in sickness is not in itself repulsive,

16

อิมัง ปูติกายัง ปัต๎วา อะติวิยะ ชิคุจฉะนีโย ชายะติ.

Imaṃ pūtikāyaṃ patvā ativiya jigucchanīyo jāyati.

yet on reaching this foul body it becomes exceedingly repulsive.

อุททิสสะนาธิฏฐานะคาถา Uddissanādhiṭṭhānagāthā The Verses of Dedication and Resolve Chanted at the close of a period of practice or a ceremony, where merit is dedicated and a resolve made. page 62 16 verses Verses dedicating merit to a very long list of beings, then resolving on the cutting off of craving and asking that Māra find no opening.

When chanted: Chanted at the close of a period of practice or a ceremony, where merit is dedicated and a resolve made.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The title names two acts rather than one. อุททิสสะนะ is dedication, the giving away of merit; อธิฏฐานะ is resolve, a determination made for oneself. The verses do the first and then the second, and the join between them is easy to hear.

The book sets the chant in two stanza groups separated by a blank line, seven lines then nine, which corresponds to that division of subject.

Meaning and purpose

The dedication list is remarkable for how wide it casts, and for the order it casts in. Preceptors, teachers who have helped, mother and father and kinsfolk. Then the sun, the moon, the king, and people of virtue. Then brahmās, māras and indras, the guardians of the world and the devas. Then Yama, friends, human beings, the indifferent — and the hostile.

Māra and the hostile are included by name, with nothing said to justify it and no exception carved out, and then the line that gathers them: may all beings be happy. A list that has just named one's enemies and the personification of temptation arrives at that sentence without flinching.

The resolve then turns inward and the scale changes. May I swiftly come to the cutting off of craving and clinging; may whatever base states are in my mind-stream perish always, wherever I am born, in birth after birth. And the last request is the practical one, made twice: that the māras find no opening to act against these efforts. Not that they be beaten — only that they find no way in. Ending on room to keep working, rather than on a victory, is characteristic of this whole book.

The chant

As the book prints it: page 62 →

1

อิมินา ปุญญะกัมเมนะ อุปัชฌายา คุณุตตะรา

Iminā puññakammena upajjhāyā guṇuttarā

By this meritorious deed — may my preceptors, of the highest virtue,

2

อาจะริยูปะการา จะ มาตาปิตา จะ ญาตะกา.

Ācariyūpakārā ca mātāpitā ca ñātakā.

the teachers who have helped me, my mother and father and kinsfolk,

3

สุริโย จันทิมา ราชา คุณะวันตา นะราปิ จะ

Suriyo candimā rājā guṇavantā narāpi ca

the sun, the moon, the king, and people of virtue too,

4

พ๎รัห๎มะมารา จะ อินทา จะ โลกะปาลา จะ เทวะตา.

Brahmamārā ca indā ca lokapālā ca devatā.

brahmās and māras and indras, the guardians of the world and the devas,

5

ยะโม มิตตา มะนุสสา จะ มัชฌัตตา เวริกาปิ จะ

Yamo mittā manussā ca majjhattā verikāpi ca

Yama, friends and human beings, the indifferent and the hostile alike —

6

สัพเพ สัตตา สุขี โหนตุ ปุญญานิ ปะกะตานิ เม.

Sabbe sattā sukhī hontu puññāni pakatāni me.

may all beings be happy. May the merits I have made

7

สุขัง จะ ติวิธัง เทนตุ ขิปปัง ปาเปถะ โว มะตัง.

Sukhaṃ ca tividhaṃ dentu khippaṃ pāpetha vo mataṃ.

give happiness of the three kinds, and swiftly bring you to what you intend.

8

อิมินา ปุญญะกัมเมนะ อิมินา อุททิเสนะ จะ

Iminā puññakammena iminā uddisena ca

By this meritorious deed and by this dedication,

9

ขิปปาหัง สุละเภ เจวะ ตัณหุปาทานะเฉทะนัง.

Khippāhaṃ sulabhe ceva taṇhupādānachedanaṃ.

may I swiftly come to the cutting off of craving and clinging.

10

เย สันตาเน หินา ธัมมา ยาวะ นิพพานะโต มะมัง

Ye santāne hinā dhammā yāva nibbānato mamaṃ

Whatever base states are in my mind-stream, until I reach nibbāna,

11

นัสสันตุ สัพพะทา เยวะ ยัตถะ ชาโต ภะเว ภะเว.

Nassantu sabbadā yeva yattha jāto bhave bhave.

may they perish always, wherever I am born, in birth after birth.

12

อุชุจิตตัง สะติปัญญา สัลเลโข วิริยัมหินา

Ujucittaṃ satipaññā sallekho viriyamhinā

May uprightness of mind, mindfulness and wisdom, austerity and energy be mine;

13

มารา ละภันตุ โนกาสัง กาตุญจะ วิริเยสุ เม.

Mārā labhantu nokāsaṃ kātuñca viriyesu me.

and may the māras find no opening to act against my efforts.

14

พุทธาธิปะวะโร นาโถ ธัมโม นาโถ วะรุตตะโม

Buddhādhipavaro nātho dhammo nātho varuttamo

The Buddha, the foremost refuge; the Dhamma, the most excellent refuge;

15

นาโถ ปัจเจกะพุทโธ จะ สังโฆ นาโถตตะโร มะมัง.

Nātho paccekabuddho ca saṅgho nāthottaro mamaṃ.

the Paccekabuddha, a refuge; and the Sangha, my highest refuge.

16

เตโสตตะมานุภาเวนะ มาโรกาสัง ละภันตุ มา.

Tesottamānubhāvena mārokāsaṃ labhantu mā.

By the power of these supreme ones, may the māras find no opening at all.

คำเชิญบูชาพระรัตนตรัยพิเศษ kam chəən buu-chaa prá-rát-dtà-ná-dtrai pí-sèet The Special Invitation to Worship the Triple Gem Spoken by the leader on festival days, in place of the ordinary invitation, opening the section of the book kept for them. pages 64–65 37 verses The long form of the opening invitation, which pauses to give an outline of the Buddha's life before handing over to the salutation.

When chanted: Spoken by the leader on festival days, in place of the ordinary invitation, opening the section of the book kept for them.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This is the third and fullest form of an invitation the book prints three times over. The short one opens the daily services; the elaborate one is used on observance days; this one opens the festivals. All three begin with the same clauses and then diverge according to how much they stop to explain.

What this version stops for is a biography. Between the refuge and the offering it sets out where the Blessed One was born, into what family, what he did, and what he taught — the only connected account of his life anywhere in this part of the book.

Meaning and purpose

The biographical clauses are careful about what kind of claim they are making. He was born in the Middle Country among the Ariyan people, a khattiya by birth, a Gotama by clan, a son of the Sakyans, gone forth from the Sakyan family. Place, caste, clan and family, in that order: a person locatable in the world, not a figure out of it.

Then the turn from birth to effort — having come to right application, having followed right endeavour — which is the hinge of the whole passage. What follows was reached rather than possessed, and the account gives the work before it gives the result.

The close is the same as the shorter invitations: the offering made, the homage paid, and the handover. But this one hands over to two things rather than one — the preliminary salutation and the way of recollection of the Buddha — because on a festival day what follows is longer, and the assembly needs telling.

The chant

As the book prints it: page 64 and page 65 →

1

ยะมัมหะ โข มะยัง ภะคะวันตัง สะระณัง คะตา,

Yamamha kho mayaṃ bhagavantaṃ saraṇaṃ gatā,

That Blessed One to whom we have gone for refuge,

2

อุททิสสะ ปัพพะชิตา โย โน ภะคะวา สัตถา,

Uddissa pabbajitā yo no bhagavā satthā,

for whose sake we have gone forth, who is our Teacher, the Blessed One,

3

ยัสสะ จะ มะยัง ภะคะวะโต ธัมมัง โรเจมะ,

Yassa ca mayaṃ bhagavato dhammaṃ rocema,

and in whose Dhamma we delight —

4

อะโหสิ โข โส ภะคะวา มัชฌิเมสุ ชะนะปะเทสุ อะริยะเกสุ มะนุสเสสุ อุปปันโน,

Ahosi kho so bhagavā majjhimesu janapadesu ariyakesu manussesu uppanno,

that Blessed One was born in the Middle Country, among the Ariyan people,

5

ขัตติโย ชาติยา โคตะโม โคตเตนะ สัก๎ยะปุตโต สัก๎ยะกุลา ปัพพะชิโต,

Khattiyo jātiyā gotamo gottena sakyaputto sakyakulā pabbajito,

a khattiya by birth, a Gotama by clan, a son of the Sakyans, gone forth from the Sakyan family,

6

สัมมาปะโยคะมาคัมมะ สัมมาปะธานะมัน๎วายะ,

Sammāpayogamāgamma sammāpadhānamanvāya,

having come to right application, having followed right endeavour,

7

สัมมานะมะสิการะมัน๎วายะ อุรุเวลายัง นัชชา เนรัญชะรายะ ตีเร อัสสัตถะโพธิรุกขะมูเล,

Sammānamasikāramanvāya uruvelāyaṃ najjā nerañjarāya tīre assatthabodhirukkhamūle,

having followed right attention, at Uruvelā on the bank of the river Nerañjarā, at the foot of the assattha Bodhi tree,

8

สัพพะโส ตัณหานัง ขะยา วิราคา นิโรธา จาคา ปะฏินิสสัคคา,

Sabbaso taṇhānaṃ khayā virāgā nirodhā cāgā paṭinissaggā,

by the utter destruction of cravings, by their fading, their ceasing, their giving up and relinquishing,

9

สะเทวะเก โลเก สามาระเก สะพ๎รัห๎มะเก สัสสะมะณะพ๎ราห๎มะณิยา ปะชายะ สะเทวะมะนุสสายะ,

Sadevake loke sāmārake sabrahmake sassamaṇabrāhmaṇiyā pajāya sadevamanussāya,

in this world with its devas, its māras and its brahmās, in this generation with its ascetics and brahmins, its rulers and its people,

10

อะนุตตะรัง สัมมาสัมโพธิง อะภิสัมพุทโธ,

Anuttaraṃ sammāsambodhiṃ abhisambuddho,

awakened fully to the unsurpassed perfect enlightenment.

11

โส สัตเตสุ การุญญะตัง ปะฏิจจะ,

So sattesu kāruññataṃ paṭicca,

He then, on account of his compassion for beings,

12

กะรุณายะโก อะนุกัมปะโก หิเตสี อะนุกัมปัง อุปาทายะ,

Karuṇāyako anukampako hitesī anukampaṃ upādāya,

being merciful, sympathetic and a seeker of their welfare, and taking up sympathy,

13

อาสะภัณฐานัง ปะฏิญญาสิ,

Āsabhaṇṭhānaṃ paṭiññāsi,

claimed the place of the leader of the herd,

14

ปะริสาสุ สีหะนาทัง นะทิ,

Parisāsu sīhanādaṃ nadi,

roared the lion's roar in the assemblies,

15

ธัมมะจักกัง ปะวัตเตสิ,

Dhammacakkaṃ pavattesi,

and set rolling the Wheel of the Dhamma.

16

โส โลกะจาริกัง จะระมาโน,

So lokacārikaṃ caramāno,

He, journeying through the world,

17

ตันตะทะนุรูปัง ธัมมัญจะ เทเสนโต วินะยัญจะ ปัญญะเปนโต โลกะจาริกัง จะริต๎วา,

Tantadanurūpaṃ dhammañca desento vinayañca paññapento lokacārikaṃ caritvā,

teaching the Dhamma and laying down the Discipline, each as befitted the occasion, and having completed that journey through the world,

18

ปะริยัตติปะฏิปัตติปะฏิเวธะสังขาตัง ติวิธัง สัทธัมมัง สัมมะเทวะ โลเก ปะวัตตะยิต๎วา,

Pariyattipaṭipattipaṭivedhasaṅkhātaṃ tividhaṃ saddhammaṃ sammadeva loke pavattayitvā,

having rightly set going in the world the True Dhamma in its three kinds — learning, practice and penetration —

19

อะปะระภาเค กุสินารายัง อุปะวัตตะเน,

Aparabhāge kusinārāyaṃ upavattane,

afterwards at Kusinārā, at Upavattana,

20

มัลลานัง สาละวะเน ยะมะกะสาลานะมันตะเร อะนุปาทิเสสายะ นิพพานะธาตุยา ปะรินิพพุโต,

Mallānaṃ sālavane yamakasālānamantare anupādisesāya nibbānadhātuyā parinibbuto,

in the sāla grove of the Mallas, between the twin sāla trees, attained final nibbāna in the nibbāna element with no residue remaining.

21

ตะโต ปัฏฐายะ ยาวัชชะตะนา จุททะสุตตะระปัญจะสะตาธิกานิ (เปลี่ยนตาม พ.ศ.) เท๎ว สังวัจฉะระสะหัสสานิ อะติกกันตานิ,

Tato paṭṭhāya yāvajjatanā cuddasuttarapañcasatādhikāni (change according to the B.E. year) dve saṃvaccharasahassāni atikkantāni,

From that time until this day two thousand five hundred and fourteen years have passed. (change according to the Buddhist Era)

22

เอตตะกัง กาลัง โย เตนะ ภะคะวะตา เทสิโต ปัญญัตโต ธัมโม จะ วินะโย จะ,

Ettakaṃ kālaṃ yo tena bhagavatā desito paññatto dhammo ca vinayo ca,

and through all that length of time the Dhamma and the Discipline taught and laid down by that Blessed One

23

โส อัมหากัง ปัจฉิมาชะนะตาภูตานัง สัตถา หุต๎วา ยะถากะถัญจิ ติฏฐะติ,

So amhākaṃ pacchimājanatābhūtānaṃ satthā hutvā yathākathañci tiṭṭhati,

have been the Teacher of us who are the later generation, and in one way or another they still stand.

24

อะปิจะ โข ปะนะ สันติ สัตตา โอพารกา โอพาริเกนะ นะเยนะ ปะสาทิตาโร,

Apica kho pana santi sattā opārakā opārikena nayena pasāditāro,

And yet there are beings of a coarser kind, who are brought to confidence by a coarser means,

25

เตสัง ปะสาทายะ เตนะ ภะคะวะตา ปัจฉิมาชะนะตานุกัมปัง ปะฏิจจะ,

Tesaṃ pasādāya tena bhagavatā pacchimājanatānukampaṃ paṭicca,

and for the bringing of those to confidence, that Blessed One, on account of his sympathy for the later generation,

26

อัตตะโน อัจจะเยนะ ถูปะปะติฏฐาปะนัง อะนุมะตัง,

Attano accayena thūpapatiṭṭhāpanaṃ anumataṃ,

gave his consent to the founding of a stūpa after his passing.

27

ตัง โข ปะนะ ภะคะวะโต อะนุมะติง อุปาทายะ,

Taṃ kho pana bhagavato anumatiṃ upādāya,

And taking up that consent of the Blessed One,

28

อะยัง ปะฏิมา มะหาสุระสิงหะนาเทนะ ปะวะระราเชนะ ตัง ภะคะวันตัง อุททิสสะ กะตา

Ayaṃ paṭimā mahāsurasīhanādena pavararājena taṃ bhagavantaṃ uddissa katā

this image was made by the excellent king Mahāsurasīhanāda, dedicated to that Blessed One,

page 65

29

ปะติฏฐาปิตา,

patiṭṭhāpitā,

and was established here;

30

ยาวะเทวะ ทัสสะเนนะ ตัง ภะคะวันตัง อะนุสสะริต๎วา ปะสาทะสังเวคะปะฏิลาภายะ เจวะ,

Yāvadeva dassanena taṃ bhagavantaṃ anussaritvā pasādasaṃvegapaṭilābhāya ceva,

only so that, by the sight of it, one may recollect that Blessed One and so come to confidence and to a sense of urgency,

31

ตัปปัจจะยา สัมมาปะฏิปัตติปะริปูระณัตถายะ จะ,

Tappaccayā sammāpaṭipattiparipūraṇatthāya ca,

and so that, on that account, right practice may be brought to fulfilment.

32

มะยัญจัมหะ อิมัง ฐานัง สัมปัตตา,

Mayañcamha imaṃ ṭhānaṃ sampattā,

And we have come to this place,

33

อิเม ทัณฑะทีปะธูปะปุปผาทิสักกาเร อิมัส๎มิง สีหาสะเน อาโรเปต๎วา,

Ime daṇḍadīpadhūpapupphādisakkāre imasmiṃ sīhāsane āropetvā,

and having set these offerings — candles, incense, flowers and the rest — upon this lion throne,

34

ตัสสะ ภะคะวะโต สุจิระปะรินิพพุตัสสาปิ สะโต,

Tassa bhagavato sucirapariṇibbutassāpi sato,

to that Blessed One, long since finally gone to nibbāna though he is,

35

สักการัง กะริต๎วา อะภิวาทะนัง กะริมหา,

Sakkāraṃ karitvā abhivādanaṃ karimhā,

we have made our offering and paid our homage.

36

หันทะทานิ มะยัง ตัง ภะคะวันตัง วาจายะ อะภิคายิตุง,

Handadāni mayaṃ taṃ bhagavantaṃ vācāya abhigāyituṃ,

Now, in order to sing the praise of that Blessed One with our speech,

37

ปุพพะภาคะนะมะการัญเจวะ พุทธานุสสะตินะยัญจะ กะโรมะ เส.

Pubbabhāganamakārañceva buddhānussatinayañca karoma se.

let us make both the preliminary salutation and the way of recollection of the Buddha.

คาถาอาราธนาธรรม kaa-tǎa aa-râat-tá-naa tam The Verses Inviting the Teaching of the Dhamma Chanted by the lay assembly before a sermon, to request it. page 65 6 verses Six lines asking the Sangha to give a Dhamma talk, on the ground that today is one of the days appointed for hearing it.

When chanted: Chanted by the lay assembly before a sermon, to request it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

A sermon in this tradition is not simply delivered. It is asked for, and these are the words that ask. The same shape governs the precepts, which are also requested rather than administered unbidden.

The chant is short enough to be known by heart by people who chant little else, and it is heard at almost every occasion where a monk is about to speak.

Meaning and purpose

It opens by establishing the day rather than the need. The fourteenth, the fifteenth and the eighth of the fortnight are the times appointed by the Buddha for hearing the true Dhamma — so the request rests on a calendar, not on a mood.

Then the particular: now this fifteenth day has come, a day marked out for it, and therefore this assembly has gathered here to hear the Dhamma. The word therefore is doing the work. The gathering is presented as the consequence of the day, not as a favour being sought.

Only then the request itself, and it asks two things at once: that the Sangha would give a teaching, and that this whole assembly, giving it their full attention, would listen. The second half is the reason the chant is worth its six lines. The people asking commit themselves in the same breath, so nobody can request a sermon and then not attend to it.

The chant

As the book prints it: page 65 →

1

จาตุททะสี ปัณณะระสี ยา จะ ปักขัสสะ อัฏฐะมี

Cātuddasī paṇṇarasī yā ca pakkhassa aṭṭhamī

The fourteenth day, the fifteenth, and the eighth of the fortnight —

2

กาลา พุทเธนะ ปัญญัตตา สัทธัมมัสสะวะนัสสิเม.

Kālā buddhena paññattā saddhammassavanassime.

these are the times appointed by the Buddha for the hearing of the True Dhamma.

3

ปัณณะระสี อะยันทานิ สัมปัตตา อะภิลักขิตา

Paṇṇarasī ayandāni sampattā abhilakkhitā

Now this fifteenth day has come, a day marked out for it,

4

เตนายัง ปะริสา ธัมมัง โสตุง อิธะ สะมาคะตา.

Tenāyaṃ parisā dhammaṃ sotuṃ idha samāgatā.

and therefore this assembly has gathered here to hear the Dhamma.

5

สาธุ อัยโย ภิกขุสังโฆ กะโรตุ ธัมมะเทสะนัง

Sādhu ayyo bhikkhusaṅgho karotu dhammadesanaṃ

It would be well, venerable sir, if the Bhikkhu Sangha would give a teaching of the Dhamma,

6

อะยัญจะ ปะริสา สัพพา อัฏฐิกัต๎วา สุณาตุ ตันติ.

Ayañca parisā sabbā aṭṭhikatvā suṇātu tanti.

and if this whole assembly, giving it their full attention, would listen to it.

คำถวายดอกไม้ ธูป เทียน ในวันวิสาขบูชา kam tà-wǎai dɔ̀ɔk-máai tûup tiian nai wan wí-sǎa-kà-buu-chaa The Words for Offering Flowers, Incense and Candles on Visākha Pūjā Day Chanted on Visākha Pūjā while flowers, incense and candles are offered, usually before the circumambulation. pages 66–67 60 verses The offering made on Visākha Pūjā, the day that commemorates the Buddha's birth, awakening and final passing together.

When chanted: Chanted on Visākha Pūjā while flowers, incense and candles are offered, usually before the circumambulation.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The four festival offerings are built to one plan. Each opens with the same clauses — the Blessed One gone to for refuge, our teacher, in whose Dhamma we delight — then recounts what the day commemorates, and closes by asking that the offerings taken up be accepted, for our welfare and happiness for a long time to come.

Visākha is the first and largest of the four. What it commemorates is a coincidence of dates rather than one event: the tradition holds that the Buddha was born, reached awakening, and passed to final nibbāna on the same full moon, and the chant treats all three together.

Meaning and purpose

The recital of the life follows the invitation of the page before, but at greater length and in shorter units — the book sets much of it a few words to a line, which is how it is chanted: slowly, with the assembly holding flowers.

What the offering asks for is stated with the same candour found throughout this book. The Blessed One is long since gone; he is known now only by his qualities and discerned only as an object belonging to the past. That concession is made explicitly, in the sentence immediately before the request.

And then the request anyway: that these offerings, taken up by us, be accepted, for our welfare and happiness for a long time to come. Nothing is claimed about where the flowers go. What the chant establishes is that they were offered knowingly, by people who had just said aloud that the one they are offered to is not there.

The chant

As the book prints it: page 66 and page 67 →

1

ยะมัมหะ โข มะยัง ภะคะวันตัง สะระณัง คะตา,

Yamamha kho mayaṃ bhagavantaṃ saraṇaṃ gatā,

That Blessed One to whom we have gone for refuge,

2

โย โน ภะคะวา สัตถา,

Yo no bhagavā satthā,

who is our Teacher, the Blessed One,

3

ยัสสะ จะ มะยัง ภะคะวะโต ธัมมัง โรเจมะ,

Yassa ca mayaṃ bhagavato dhammaṃ rocema,

and in whose Dhamma we delight —

4

อะโหสิ โข โส ภะคะวา,

Ahosi kho so bhagavā,

that Blessed One was born

5

มัชฌิเมสุ,

Majjhimesu,

in the Middle

6

ชะนะปะเทสุ,

Janapadesu,

Country,

7

อะริยะเกสุ มะนุสเสสุ อุปปันโน,

Ariyakesu manussesu uppanno,

among the Ariyan people,

8

ขัตติโย ชาติยา โคตะโม โคตเตนะ,

Khattiyo jātiyā gotamo gottena,

a khattiya by birth, a Gotama by clan,

9

สัก๎ยะปุตโต สัก๎ยะกุลา ปัพพะชิโต,

Sakyaputto sakyakulā pabbajito,

a son of the Sakyans, gone forth from the Sakyan family,

10

สะเทวะเก โลเก สะมาระเก สะพ๎รัห๎มะเก,

Sadevake loke samārake sabrahmake,

in this world with its devas, its māras and its brahmās,

11

สัสสะมะณะพ๎ราห๎มะณิยา ปะชายะ สะเทวะมะนุสสายะ,

Sassamaṇabrāhmaṇiyā pajāya sadevamanussāya,

in this generation with its ascetics and brahmins, its rulers and its people,

12

อะนุตตะรัง สัมมาสัมโพธิง อะภิสัมพุทโธ,

Anuttaraṃ sammāsambodhiṃ abhisambuddho,

awakened fully to the unsurpassed perfect enlightenment.

13

นิสสังสะยัง โข โส ภะคะวา,

Nissaṃsayaṃ kho so bhagavā,

Beyond doubt that Blessed One is

14

อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ,

Arahaṃ sammāsambuddho,

worthy, fully enlightened by himself,

15

วิชชาจะระณะสัมปันโน,

Vijjācaraṇasampanno,

accomplished in knowledge and conduct,

16

สุคะโต,

Sugato,

well gone,

17

โลกะวิทู,

Lokavidū,

knower of worlds,

18

อะนุตตะโร ปุริสะทัมมะสาระถิ,

Anuttaro purisadammasārathi,

unsurpassed guide of those who are to be tamed,

19

สัตถา เทวะมะนุสสานัง,

Satthā devamanussānaṃ,

teacher of devas and of human beings,

20

พุทโธ,

Buddho,

awakened,

21

ภะคะวา.

Bhagavā.

blessed.

22

ส๎วากขาโต โข ปะนะ เตนะ ภะคะวะตา ธัมโม,

Svākkhāto kho pana tena bhagavatā dhammo,

And well proclaimed by that Blessed One is the Dhamma,

23

สันทิฏฐิโก,

Sandiṭṭhiko,

visible here and now,

24

อะกาลิโก,

Akāliko,

not delayed in time,

25

เอหิปัสสิโก,

Ehipassiko,

inviting one to come and see,

26

โอปะนะยิโก,

Opanayiko,

leading onward,

27

ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหิ.

Paccattaṃ veditabbo viññūhi.

to be known for themselves by the wise.

28

สุปะฏิปันโน โข ปะนัสสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Supaṭipanno kho panassa bhagavato sāvakasaṅgho,

And well practised is that Blessed One's community of disciples,

29

อุชุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Ujupaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

straightly practised is the Blessed One's community of disciples,

30

ญายะปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Ñāyapaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

rightly practised is the Blessed One's community of disciples,

31

สามีจิปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Sāmīcipaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

properly practised is the Blessed One's community of disciples,

32

ยะทิทัง.

Yadidaṃ.

that is to say,

33

จัตตาริ ปุริสะยุคานิ อัฏฐะ ปุริสะปุคคะลา,

Cattāri purisayugāni aṭṭha purisapuggalā,

the four pairs of persons, the eight kinds of individuals —

34

เอสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Esa bhagavato sāvakasaṅgho,

this is the Blessed One's community of disciples,

35

อาหุเนยโย,

Āhuneyyo,

worthy of gifts,

36

ปาหุเนยโย,

Pāhuneyyo,

worthy of hospitality,

37

ทักขิเณยโย,

Dakkhiṇeyyo,

worthy of offerings,

page 67

38

อัชะลีกะระณีโย,

Ajalikaraṇīyo,

worthy of reverential salutation,

39

อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสะ.

Anuttaraṃ puññakkhettaṃ lokassa.

an unsurpassed field of merit for the world.

40

อะยัง โข ปะนะ ถูโป ตัง ภะคะวันตัง อุททิสสะ กะโต ยาวะเทวะ ทัสสะเนนะ,

Ayaṃ kho pana thūpo taṃ bhagavantaṃ uddissa kato yāvadeva dassanena,

And this stūpa was made dedicated to that Blessed One, only so that by the sight of it

41

ตัง ภะคะวันตัง อะนุสสะริต๎วา,

Taṃ bhagavantaṃ anussaritvā,

one may recollect that Blessed One,

42

ปะสาทะสังเวคะปะฏิลาภายะ,

Pasādasaṃvegapaṭilābhāya,

and so come to confidence and to a sense of urgency.

43

มะยัง โข เอตะระหิ,

Mayaṃ kho etarahi,

We now, at this present time,

44

อิมัง วิสาขะปุณณะมีกาลัง,

Imaṃ visākhapuṇṇamīkālaṃ,

having reached this season of the Visākha full moon,

45

ตัสสะ ภะคะวะโต,

Tassa bhagavato,

which for that Blessed One

46

ชาติสัมโพธินิพพานะกาละสัมมะตัง ปัต๎วา,

Jātisambodhinibbānakālasammataṃ patvā,

is held to be the time of his birth, his awakening and his final nibbāna,

47

อิมัง ฐานัง สัมปัตตา,

Imaṃ ṭhānaṃ sampattā,

and having come to this place,

48

อิเม ทัณฑะทีปะธูปะปุปผาทิสักกาเร คะเหต๎วา,

Ime daṇḍadīpadhūpapupphādisakkāre gahetvā,

and having taken up these offerings — candles, incense, flowers and the rest —

49

อัตตะโน กายัง สักการุปะธานัง กะริต๎วา,

Attano kāyaṃ sakkārupadhānaṃ karitvā,

and having made our own body the bearer of the offering,

50

ตัสสะ ภะคะวะโต,

Tassa bhagavato,

of that Blessed One

51

ยะถาภุจเจ คุเณ อะนุสสะรันตา,

Yathābhucce guṇe anussarantā,

recollecting the qualities as they truly are,

52

อิมัง ถูปัง ติกขัตตุง ปะทักขิณัง กะริสสามะ,

Imaṃ thūpaṃ tikkhattuṃ padakkhiṇaṃ karissāma,

shall walk three times around this stūpa, keeping it on the right,

53

อิมัง ยะถา คะหิเตหิ สักกาเรหิ,

Imaṃ yathā gahitehi sakkārehi,

and with these offerings as they have been taken up,

54

ปูชัง กุรุมานา,

Pūjaṃ kurumānā,

making our offering.

55

สาธุ โน ภันเต ภะคะวา,

Sādhu no bhante bhagavā,

It would be well, venerable Blessed One,

56

สุจิระปะรินิพพุโตปิ ญาตัพเพหิ คุเณหิ,

Sucirapaṇinibbutopi ñātabbehi guṇehi,

who though long since finally gone to nibbāna are still known by your qualities,

57

อะตีตารัมมะณะตายะ ปัญญายะมาโน,

Atītārammaṇatāya paññāyamāno,

and are discerned as an object belonging to the past,

58

อิเม อัมเหหิ คะหิเต,

Ime amhehi gahite,

if you would accept these offerings,

59

สักกาเร ปะฏิคคัณ๎หาตุ,

Sakkāre paṭiggaṇhātu,

taken up by us —

60

อัมหากัง ทีฆะรัตตัง หิตายะ สุขายะ.

Amhākaṃ dīgharattaṃ hitāya sukhāya.

for our welfare and happiness for a long time to come.

สะระภัญญะคาถา สำหรับสวดในวันวิสาขบูชา sà-rá-pan-yá-kaa-tǎa sǎm-ràp sùat nai wan wí-sǎa-kà-buu-chaa The Saraphañña Verses for Chanting on Visākha Pūjā Day Chanted on Visākha Pūjā after the offering, in the saraphañña manner rather than the ordinary reciting tone. pages 67–68 30 verses Verses in the saraphañña style for Visākha Pūjā, on the one who was born, awakened and quenched on the same full moon.

When chanted: Chanted on Visākha Pūjā after the offering, in the saraphañña manner rather than the ordinary reciting tone.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

สะระภัญญะ names a way of chanting rather than a subject. It is sung, in a melody with real intervals, and is used for verse rather than for prose. Each of the three festivals with its own set is given one.

Because the manner is fixed, the sets are recognisably a series: the same length, the same metre, and the same closing petition, with only the day's own events changed.

Meaning and purpose

The first verse states the coincidence the day rests on in a single line: he who on the Visākha full moon was born into his final birth, who reached full awakening, and who likewise passed to final nibbāna. Three events, one date, no comment offered on the fact.

The middle verses turn to what he was rather than what happened to him — the unsurpassed teacher, whose dwelling is the ocean of compassion and knowledge, the guide upon the path of release — and then to what the reciters have done about it: to that Buddha of great compassion we have gone for refuge.

The close is the same petition the offering made, now in verse: that the offerings, thus and thus well prepared, be accepted for our welfare and our happiness for a long time to come, for the avoiding of loss and the increase of gain. Sung rather than said, it is the part of the day most people remember.

The chant

As the book prints it: page 67 and page 68 →

1

วิสาขะปุณณะมายัง โย ชาโต อันติมะชาติยา

Visākhapuṇṇamāyaṃ yo jāto antimajātiyā

He who on the Visākha full moon was born into his final birth,

2

ปัตโต จะ อะภิสัมโพธิง อะโธปิ ปะรินิพพุโต.

Patto ca abhisambodhiṃ adhopi parinibbuto.

who reached the full awakening, and who likewise passed to final nibbāna.

3

โลเก อะนุตตะโร สัตถา ท๎ยาญาณัณณะวาสะโย

Loke anuttaro satthā dyāñāṇaṇṇavāsayo

In the world the unsurpassed Teacher, whose dwelling is the ocean of compassion and knowledge,

4

นายะโก โมกขะมัคคัส๎มิง ติวิธัตถูปะเทสะโก.

Nāyako mokkhamaggasmiṃ tividhatthūpadesako.

the guide upon the path of release, the teacher of the threefold good.

5

มะหาการุณิกัง พุทธัง มะยันตัง สะระณัง คะตา

Mahākāruṇikaṃ buddhaṃ mayantaṃ saraṇaṃ gatā

To that Buddha of great compassion we have gone for refuge,

6

อามิเสหิ จะ ปูเชนตา ธัมเม จะ ปะฏิปัตติยา.

Āmisehi ca pūjentā dhamme ca paṭipattiyā.

honouring him with offerings of things, and by practice in the Dhamma.

7

อิมันทานิ สุนักขัตตัง อะภิมังคะละสัมมะตัง

Imandāni sunakkhattaṃ abhimaṅgalasammataṃ

This present auspicious conjunction, held to be most blessed,

8

วิสาโขพูกะยัตเตนะ ปุณณะจันเทนะ ลักขิตัง.

Visākhopūkayattena puṇṇacandena lakkhitaṃ.

marked by the full moon joined with the Visākha asterism.

9

สัมปัตตา อะนุกาเรนะ พุทธานุสสะระณาระหัง

Sampattā anukārena buddhānussaraṇārahaṃ

Having come to it in due order, worthy of the recollection of the Buddha,

10

ชาติโพธินิพพานะกาละภูตัง สะยัมภุโน.

Jātibodhinibbānakālabhūtaṃ sayambhuno.

being the time of the birth, the awakening and the nibbāna of the Self-Awakened One.

page 68

11

ตัง สัมมานุสสะระมานา สุจิรัง นิพพุตามะปิ

Taṃ sammānussaramānā suciraṃ nibbutāmapi

Rightly recollecting him, though he has long since been quenched,

12

ปะสันนาการัง กะโรนาตา สักกาเร อะภิสัชชิยะ.

Pasannākāraṃ karonātā sakkāre abhisajjiya.

we make this act of confidence, having prepared these offerings.

13

ทัณฑะทีเป ทีปะฆะเร มาลาวิกะติอาทะโย

Daṇḍadīpe dīpaghare mālāvikatiādayo

Candles on their stands, lamps in their housings, garlands of every kind and the rest,

14

ตัสเสวะ ปูชะนัตถายะ ยะถาสัตติ ยะถาพะลัง.

Tasseva pūjanatthāya yathāsatti yathābalaṃ.

for the honouring of him alone, so far as our means and our strength allow.

15

สะมาหะริต๎วา เอกัตตะ ฐะปะยิมหา ยะถาระหัง

Samāharitvā ekatta ṭhapayimhā yathārahaṃ

Having gathered them together in one place we have set them out as is fitting,

16

นะรานะรานัง สัพเพสัง สัทธัมเม สัมปะสีทะตัง.

Narānarānaṃ sabbesaṃ saddhamme sampasīdataṃ.

that all beings, human and other than human, may find confidence in the True Dhamma.

17

ธัมมัสสะวะนัง กะริสสามะ สัมพุทธะคุณะทีปะนัง

Dhammassavanaṃ karissāma sambuddhaguṇadīpanaṃ

We shall make a hearing of the Dhamma, one that shows forth the qualities of the Fully Awakened One,

18

พุทธะสุโพธิตาทีนัง ทีปะนัตถัง มะเหสิโน.

Buddhasubodhitādīnaṃ dīpanatthaṃ mahesino.

for the showing forth of the Great Seer's perfect awakening and all that follows from it.

19

ปะสันนาวะ มะยัง สัพเพ สัททะหามะ สุโพธิตัง

Pasannāva mayaṃ sabbe saddahāma subodhitaṃ

All of us, being confident, place our trust in his perfect awakening,

20

สักกัจจันตัง นะมัสสามะ สัมพุทธัง โคตะมะว๎หะยัง.

Sakkaccantaṃ namassāma sambuddhaṃ gotamavhayaṃ.

and with reverence we pay homage to the Fully Awakened One called Gotama.

21

อิเมหิ จะ สักกาเรหิ ฐะปิเตหิ ตะหิง ตะหิง

Imehi ca sakkārehi ṭhapitehi tahiṃ tahiṃ

And with these offerings, set out here and there,

22

ตัส๎มิง เจติยัฏฐาเน อะภิปูเชมะ สาธุกัง.

Tasmiṃ cetiyaṭṭhāne abhipūjema sādhukaṃ.

in that place of the shrine, we make our offering well.

23

สาธุ โน ภันเต ภะคะวา สุจิรัง ปะรินิพพุโต

Sādhu no bhante bhagavā suciraṃ parinibbuto

It would be well, venerable sir, that the Blessed One, long since gone to final nibbāna,

24

ธะรันโต โพธิยา สักขิภูตานันตะคุเณนะ โส.

Dharanto bodhiyā sakkhibhūtānantaguṇena so.

who yet endures by the boundless qualities that stand witness to his awakening,

25

ปะวัตติต๎วา นิรุทเธนะ อะนันตารัมมะเณนะปิ

Pavattitvā niruddhena anantārammaṇenapi

and who, having arisen and ceased, is yet an object without end,

26

ปัจฉิมาชะนะตาภูตะสัตตานุกัมปะมานะสา.

Pacchimājanatābhūtasattānukampamānasā.

with a mind of sympathy for the beings who are the later generation,

27

อะนุกัมปัง อุปาทายะ ชานันโตวาภิวาทะนัง

Anukampaṃ upādāya jānantovābhivādanaṃ

taking up that sympathy, and as one who knows our salutation,

28

ปะฏิคคัณหาตุ สักกาเร สุสัชชิเต ตะถา ตะถา.

Paṭiggaṇhātu sakkāre susajjite tathā tathā.

would accept these offerings, thus and thus well prepared.

29

ทีฆะรัตตัมปิ อัมหากัง หิตายะ จะ สุขายะ จะ

Dīgharattampi amhākaṃ hitāya ca sukhāya ca

for our welfare and our happiness for a long time to come,

30

อะปายัปปะริหานายะ อายานัญจาภิวุฑฒิยา

Apāyapparihānāya āyānañcābhivuḍḍhiyā

for the avoiding of loss and for the increase of gain.

คำถวายดอกไม้ ธูป เทียน ในวันอัฏฐมีบูชา kam tà-wǎai dɔ̀ɔk-máai tûup tiian nai wan àt-tà-mii-buu-chaa The Words for Offering Flowers, Incense and Candles on Aṭṭhamī Pūjā Day Chanted on Aṭṭhamī Pūjā while flowers, incense and candles are offered. pages 68–69 60 verses The offering made on Aṭṭhamī Pūjā, the eighth day after Visākha, which commemorates the cremation of the Buddha's body.

When chanted: Chanted on Aṭṭhamī Pūjā while flowers, incense and candles are offered.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The four festival offerings are built to one plan. Each opens with the same clauses — the Blessed One gone to for refuge, our teacher, in whose Dhamma we delight — then recounts what the day commemorates, and closes by asking that the offerings taken up be accepted, for our welfare and happiness for a long time to come.

Aṭṭhamī is the second of the four and much the least observed. Its own verses say what it marks: the eighth day from the Visākha full moon, when the body was burnt. It is the only one of the four days that commemorates something that happened to the Buddha after his death rather than during his life.

Meaning and purpose

The offering runs parallel to the Visākha one almost line for line, which is the point of reading them together. What changes is the event recounted in the middle, and everything around it stays put.

The effect of that sameness is worth noticing on a day like this one. The same refuge, the same list of qualities, the same concession that he is known now only as an object belonging to the past, and the same request — said over a day whose subject is a funeral pyre.

The chant does not raise its voice for the occasion. It ends as the others do, asking that the offerings taken up be accepted for our welfare and happiness for a long time to come, which on this particular day reads less like a petition than a statement about what is left.

The chant

As the book prints it: page 68 and page 69 →

1

ยะมัมหะ โข มะยัง ภะคะวันตัง สะระณัง คะตา,

Yamamha kho mayaṃ bhagavantaṃ saraṇaṃ gatā,

That Blessed One to whom we have gone for refuge,

2

โย โน ภะคะวา สัตถา,

Yo no bhagavā satthā,

who is our Teacher, the Blessed One,

3

ยัสสะ จะ มะยัง ภะคะวะโต ธัมมัง โรเจมะ,

Yassa ca mayaṃ bhagavato dhammaṃ rocema,

and in whose Dhamma we delight —

4

อะโหสิ โข โส ภะคะวา,

Ahosi kho so bhagavā,

that Blessed One was born

5

มัชฌิเมสุ ชะนะปะเทสุ,

Majjhimesu janapadesu,

in the Middle Country,

6

อะริยะเกสุ มะนุสเสสุ อุปปันโน,

Ariyakesu manussesu uppanno,

among the Ariyan people,

7

ขัตติโย ชาติยา โคตะโม โคตเตนะ,

Khattiyo jātiyā gotamo gottena,

a khattiya by birth, a Gotama by clan,

8

สัก๎ยะปุตโต สัก๎ยะกุลา ปัพพะชิโต,

Sakyaputto sakyakulā pabbajito,

a son of the Sakyans, gone forth from the Sakyan family,

9

สะเทวะเก โลเก สะมาระเก สะพ๎รัห๎มะเก,

Sadevake loke samārake sabrahmake,

in this world with its devas, its māras and its brahmās,

page 69

10

สัสสะมะณะพ๎ราห๎มะณิยา ปะชายะ สะเทวะมะนุสสายะ,

Sassamaṇabrāhmaṇiyā pajāya sadevamanussāya,

in this generation with its ascetics and brahmins, its rulers and its people,

11

อะนุตตะรัง สัมมาสัมโพธิง อะภิสัมพุทโธ,

Anuttaraṃ sammāsambodhiṃ abhisambuddho,

awakened fully to the unsurpassed perfect enlightenment.

12

นิสสังสะยัง โข โส ภะคะวา,

Nissaṃsayaṃ kho so bhagavā,

Beyond doubt that Blessed One is

13

อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ,

Arahaṃ sammāsambuddho,

worthy, fully enlightened by himself,

14

วิชชาจะระณะสัมปันโน,

Vijjācaraṇasampanno,

accomplished in knowledge and conduct,

15

สุคะโต,

Sugato,

well gone,

16

โลกะวิทู.

Lokavidū.

knower of worlds.

17

อะนุตตะโร ปุริสะทัมมะสาระถิ,

Anuttaro purisadammasārathi,

unsurpassed guide of those who are to be tamed,

18

สัตถา เทวะมะนุสสานัง,

Satthā devamanussānaṃ,

teacher of devas and of human beings,

19

พุทโธ,

Buddho,

awakened,

20

ภะคะวา.

Bhagavā.

blessed.

21

ส๎วากขาโต โข ปะนะ เตนะ ภะคะวะตา ธัมโม,

Svākkhāto kho pana tena bhagavatā dhammo,

And well proclaimed by that Blessed One is the Dhamma,

22

สันทิฏฐิโก,

Sandiṭṭhiko,

visible here and now,

23

อะกาลิโก,

Akāliko,

not delayed in time,

24

เอหิปัสสิโก,

Ehipassiko,

inviting one to come and see,

25

โอปะนะยิโก,

Opanayiko,

leading onward,

26

ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหิ.

Paccattaṃ veditabbo viññūhi.

to be known for themselves by the wise.

27

สุปะฏิปันโน โข ปะนัสสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Supaṭipanno kho panassa bhagavato sāvakasaṅgho,

And well practised is that Blessed One's community of disciples,

28

อุชุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Ujupaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

straightly practised is the Blessed One's community of disciples,

29

ญายะปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Ñāyapaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

rightly practised is the Blessed One's community of disciples,

30

สามีจิปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Sāmīcipaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

properly practised is the Blessed One's community of disciples,

31

ยะทิทัง.

Yadidaṃ.

that is to say,

32

จัตตาริ ปุริสะยุคานิ อัฏฐะ ปุริสะปุคคะลา,

Cattāri purisayugāni aṭṭha purisapuggalā,

the four pairs of persons, the eight kinds of individuals —

33

เอสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Esa bhagavato sāvakasaṅgho,

this is the Blessed One's community of disciples,

34

อาหุเนยโย,

Āhuneyyo,

worthy of gifts,

35

ปาหุเนยโย,

Pāhuneyyo,

worthy of hospitality,

36

ทักขิเณยโย,

Dakkhiṇeyyo,

worthy of offerings,

37

อัชะลีกะระณีโย,

Ajalikaraṇīyo,

worthy of reverential salutation,

38

อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสะ.

Anuttaraṃ puññakkhettaṃ lokassa.

an unsurpassed field of merit for the world.

39

อะยัง โข ปะนะ ถูโป ตัง ภะคะวันตัง อุททิสสะ กะโต ยาวะเทวะ ทัสสะเนนะ,

Ayaṃ kho pana thūpo taṃ bhagavantaṃ uddissa kato yāvadeva dassanena,

And this stūpa was made dedicated to that Blessed One, only so that by the sight of it

40

ตัง ภะคะวันตัง อะนุสสะริต๎วา,

Taṃ bhagavantaṃ anussaritvā,

one may recollect that Blessed One,

41

ปะสาทะสังเวคะปะฏิลาภายะ,

Pasādasaṃvegapaṭilābhāya,

and so come to confidence and to a sense of urgency.

42

มะยัง โข เอตะระหิ,

Mayaṃ kho etarahi,

We now, at this present time,

43

อิมัง วิสาขะปุณณะมีกาลัง,

Imaṃ visākhapuṇṇamīkālaṃ,

having reached this season of the Visākha full moon,

44

ตัสสะ ภะคะวะโต,

Tassa bhagavato,

which for that Blessed One

45

สะรีรัชฌาปะนะกาละสัมมะตัง ปัต๎วา อิมัง ฐานัง สัมปัตตา,

Sarīrajjhāpanakālasammataṃ patvā imaṃ ṭhānaṃ sampattā,

is held to be the time of the cremation of his body — and having come to this place,

46

อิเม ทัณฑะทีปะธูปะปุปผาทิสักกาเร คะเหต๎วา,

Ime daṇḍadīpadhūpapupphādisakkāre gahetvā,

and having taken up these offerings — candles, incense, flowers and the rest —

47

อัตตะโน กายัง สักการุปะธานัง กะริต๎วา,

Attano kāyaṃ sakkārupadhānaṃ karitvā,

and having made our own body the bearer of the offering,

48

ตัสสะ ภะคะวะโต,

Tassa bhagavato,

of that Blessed One

49

ยะถาภุจเจ คุเณ,

Yathābhucce guṇe,

the qualities as they truly are,

50

อะนุสสะรันตา,

Anussarantā,

recollecting them,

51

อิมัง ถูปัง ติกขัตตุง ปะทักขิณัง กะริสสามะ,

Imaṃ thūpaṃ tikkhattuṃ padakkhiṇaṃ karissāma,

shall walk three times around this stūpa, keeping it on the right,

52

อิมัง ยะถา คะหิเตหิ สักกาเรหิ,

Imaṃ yathā gahitehi sakkārehi,

and with these offerings as they have been taken up,

53

ปูชัง กุรุมานา,

Pūjaṃ kurumānā,

making our offering.

54

สาธุ โน ภันเต ภะคะวา,

Sādhu no bhante bhagavā,

It would be well, venerable Blessed One,

55

สุจิระปะรินิพพุโตปิ,

Suciraparinibbutopi,

who though long since finally gone to nibbāna,

56

ญาตัพเพหิ,

Ñātabbehi,

are still to be known

57

คุเณหิ อะตีตารัมมะณะตายะ ปัญญายะมาโน,

Guṇehi atītārammaṇatāya paññāyamāno,

by your qualities, and are discerned as an object belonging to the past,

58

อิเม อัมเหหิ คะหิเต,

Ime amhehi gahite,

if you would accept these offerings,

59

สักกาเร ปะฏิคคัณหาตุ,

Sakkāre paṭiggaṇhātu,

taken up by us —

60

อัมหากัง ทีฆะรัตตัง หิตายะ สุขายะ.

Amhākaṃ dīgharattaṃ hitāya sukhāya.

for our welfare and happiness for a long time to come.

สะระภัญญะคาถา สำหรับสวดในวันอัฏฐมีบูชา sà-rá-pan-yá-kaa-tǎa sǎm-ràp sùat nai wan àt-tà-mii-buu-chaa The Saraphañña Verses for Chanting on Aṭṭhamī Pūjā Day Chanted on Aṭṭhamī Pūjā after the offering, in the saraphañña manner. pages 69–71 30 verses Sung verses for Aṭṭhamī Pūjā, on the pyre of the Mallas and the burning of the Buddha's final body.

When chanted: Chanted on Aṭṭhamī Pūjā after the offering, in the saraphañña manner.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The second of the three sung sets, and the most narrative of them. Where the Visākha verses state a coincidence of dates and move on, these tell what happened on one afternoon.

They are also the plainest evidence of what Aṭṭhamī marks, which its name alone does not say. The opening line counts the days: today, from the Visākha full moon, is the eighth.

Meaning and purpose

The account is given in concrete detail and without consolation. A pyre of all fragrant woods was made by the faithful Mallas. Showing a marvel, it took flame of itself. And what was burnt is named exactly: that which was his final body, bearing the thirty-two excellent marks.

The phrase ธาตุภูเตนะ เตเชสา — by that elemental fire — puts the event in the same terms the reflections on the requisites use. The body of the Great Seer is burnt by the fire element, and both the body and the fire are named as elements. Nothing is exempted from the analysis, least of all here.

That is what these verses are for, and why a day given to a cremation is kept at all. The tradition sings, on this occasion, about the one thing it might have been tempted to make an exception of — and it does not make one.

The chant

As the book prints it: page 69, page 70 and page 71 →

1

วิสาขะปุณณะมายัชชะ ทิวะโส โหติ อัฏฐะโม

Visākhapuṇṇamāyajja divaso hoti aṭṭhamo

Today, from the Visākha full moon, is the eighth day —

2

ยาทิเส นะระเทวัสสะ สุนิพพุตัสสะ ตาทิโน.

Yādise naradevassa sunibbutassa tādino.

such a day as was that of the god among men, the Such-one, come to his final quenching.

page 70

3

มัลเลหิ สัพพะคัมธานัง สัทเธหิ กะตะจิตะกา

Mallehi sabbagaṃdhānaṃ saddhehi katacitakā

A pyre of all fragrant woods was made by the faithful Mallas,

4

ปาฏิเหรัง ทัสสะยันติ สะยะเมวะ อะปัชชะลิ.

Pāṭiheraṃ dassayanti sayameva apajjali.

and showing a marvel it took flame of itself.

5

ตัสสันติมะเทหะภูตัง พัตติงสะวะระลักขะณัง

Tassantimadehabhūtaṃ battiṃsavaralakkhaṇaṃ

That which was his final body, bearing the thirty-two excellent marks,

6

ธาตุภูเตนะ เตเชนะ อัชฌายิตะ มะเหสิโน.

Dhātubhūtena tejena ajjhāyita mahesino.

was burnt by that elemental fire — the body of the Great Seer.

7

ตาทิโสวะ อะยันทานิ สัมปัตโต อะภิลักขิโต

Tādisova ayandāni sampatto abhilakkhito

Just such a day as that has now come round again, and is marked out,

8

มะยันทานิ สุนักขัตตัง อะภิมังคะละสัมมะตัง.

Mayandāni sunakkhattaṃ abhimaṅgalasammataṃ.

and we now have reached this auspicious conjunction, held to be most blessed.

9

สัมปัตตา อะนุกาเลนะ พุทธานุสสะระณาระหัง

Sampattā anukālena buddhānussaraṇārahaṃ

Having come to it in due time, worthy of the recollection of the Buddha,

10

สะรีรัชฌาปะนักกาละภูตัง ตัสสะ สะยัมภุโน

Sarīrajjhāpanakkālabhūtaṃ tassa sayambhuno

it being the time of the cremation of the body of that Self-Awakened One.

11

ตัง สัมมานุสสะระมานา สุจิรัง นิพพุตามะปิ

Taṃ sammānussaramānā suciraṃ nibbutāmapi

Rightly recollecting him, though he has long since been quenched,

12

ปะสันนาการัง กะโรนตา สักกาเร อะภิสัชชิยะ.

Pasannākāraṃ karontā sakkāre abhisajjiya.

we make this act of confidence, having prepared these offerings.

13

ทัณฑะทีเป ทีปะฆะเร มาลาวิกะติอาทะโย

Daṇḍadīpe dīpaghare mālāvikatiādayo

Candles on their stands, lamps in their housings, garlands of every kind and the rest,

14

ตัสเสวะ ปูชะนัตถายะ ยะถาสัตติ ยะถาพะลัง.

Tasseva pūjanatthāya yathāsatti yathābalaṃ.

for the honouring of him alone, so far as our means and our strength allow.

15

สะมาหะริต๎วา เอกัตถะ ฐะปะยิมหา ยะถาระหัง

Samāharitvā ekattha ṭhapayimhā yathārahaṃ

Having gathered them together in one place we have set them out as is fitting,

16

นะรานะรานัง สัพเพสัง สัทธัมเม สัมปะสีทะตัง.

Narānarānaṃ sabbesaṃ saddhamme sampasīdataṃ.

that all beings, human and other than human, may find confidence in the True Dhamma.

17

ธัมมัสสะวะนัง กะริสสามะ สัมพุทธะคุณะทีปะนัง

Dhammassavanaṃ karissāma sambuddhaguṇadīpanaṃ

We shall make a hearing of the Dhamma, one that shows forth the qualities of the Fully Awakened One,

18

พุทธะสุโพธิตาทีนัง ทีปะนัตถัง มะเหสิโน.

Buddhasubodhitādīnaṃ dīpanatthaṃ mahesino.

for the showing forth of the Great Seer's perfect awakening and all that follows from it.

19

ปะสันนาวะ มะยัง สัพเพ สัททะหามะ สุโพธิตัง

Pasannāva mayaṃ sabbe saddahāma subodhitaṃ

All of us, being confident, place our trust in his perfect awakening,

20

สักกัจจันตัง นะมัสสามะ สัมพุทธัง โคตะมะว๎หะยัง.

Sakkaccantaṃ namassāma sambuddhaṃ gotamavhayaṃ.

and with reverence we pay homage to the Fully Awakened One called Gotama.

21

อิเมหิ จะ สักกาเรหิ ฐะปิเตหิ ตะหิง ตะหิง

Imehi ca sakkārehi ṭhapitehi tahiṃ tahiṃ

And with these offerings, set out here and there,

22

ตัส๎มิง เจติยัฏฐาเน อะภิปูเชมะ สาธุกัง.

Tasmiṃ cetiyaṭṭhāne abhipūjema sādhukaṃ.

in that place of the shrine, we make our offering well.

23

สาธุ โน ภันเต ภะคะวา สุจิรัง ปะรินิพพุโต

Sādhu no bhante bhagavā suciraṃ parinibbuto

It would be well, venerable sir, that the Blessed One, long since gone to final nibbāna,

24

ธะรันโต โพธิยา สักขิภูตานันตะคุเณนะ โส.

Dharanto bodhiyā sakkhibhūtānantaguṇena so.

who yet endures by the boundless qualities that stand witness to his awakening,

25

ปะวัตติต๎วา นิรุทเธนะ อะนันตารัมมะเณนะปิ

Pavattitvā niruddhena anantārammaṇenapi

and who, having arisen and ceased, is yet an object without end,

26

ปัจฉิมาชะนะตาภูตะสัตตานุกัมปะมานะสาธุ

Pacchimājanatābhūtasattānukampamānasādhu

with a mind of sympathy for the beings who are the later generation, would kindly

27

อะนุกัมปัง อุปาทายะ ชานันโตวาภิวาทะนัง

Anukampaṃ upādāya jānantovābhivādanaṃ

taking up that sympathy, and as one who knows our salutation,

28

ปะฏิคคัณหาตุ สักกาเร สุสัชชิเต ตะถา ตะถา.

Paṭiggaṇhātu sakkāre susajjite tathā tathā.

accept these offerings, thus and thus well prepared.

page 71

29

ทีฆะรัตตัมปิ อัมหากัง หิตายะ จะ สุขายะ จะ

Dīgharattampi amhākaṃ hitāya ca sukhāya ca

for our welfare and our happiness for a long time to come,

30

อะปายัปปะริหานายะ อายานัญจาภิวุฑฒิยา.

Apāyapparihānāya āyānañcābhivuḍḍhiyā.

for the avoiding of loss and for the increase of gain.

คำถวายดอกไม้ ธูป เทียน ในวันมาฆบูชา kam tà-wǎai dɔ̀ɔk-máai tûup tiian nai wan maa-ká-buu-chaa The Words for Offering Flowers, Incense and Candles on Māgha Pūjā Day Chanted on Māgha Pūjā while flowers, incense and candles are offered. page 71 28 verses The offering made on Māgha Pūjā, which commemorates the gathering of twelve hundred and fifty arahants who came unsummoned.

When chanted: Chanted on Māgha Pūjā while flowers, incense and candles are offered.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The four festival offerings are built to one plan. Each opens with the same clauses — the Blessed One gone to for refuge, our teacher, in whose Dhamma we delight — then recounts what the day commemorates, and closes by asking that the offerings taken up be accepted, for our welfare and happiness for a long time to come.

Māgha is the third of the four, and alone among them it commemorates an assembly rather than an event in the Buddha's own life. What the day marks is a coincidence of four things at once, which the chant sets out one by one.

Meaning and purpose

The four conditions are given as a list and their force is cumulative. They were twelve hundred and fifty. All of them were arahants whose taints were destroyed. All of them had gone forth at the Buddha's own summons. And every one of them came without being called.

The setting is then fixed as precisely as a legal record: in the Bamboo Grove, at the squirrels' feeding place, on the Māgha full moon, as the shadows were lengthening. The chant is more interested in when and where than in what was felt about it.

What makes the day worth an offering is the last of the four conditions rather than the first. A large gathering can be arranged and an accomplished one can be selected; a gathering that assembles without being summoned cannot. That is what is being marked, and the exhortation the Buddha gave them is printed a few pages further on.

The chant

As the book prints it: page 71 →

1

อัชชายัง,

Ajjāyaṃ,

Today,

2

มาฆะปุณณะมี สัมปัตตา,

Māghapuṇṇamī sampattā,

the Māgha full moon has come round,

3

มาฆะนักขัตเตนะ ปุณณะจันโท ยุตโต,

Māghanakkhattena puṇṇacando yutto,

the full moon joined with the Māgha asterism —

4

ยัตถะ ตะถาคะโต,

Yattha tathāgato,

the day on which the Tathāgata,

5

อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ,

Arahaṃ sammāsambuddho,

worthy, fully enlightened by himself,

6

จาตุรังคิเก สาวะกะสันนิปาเต,

Cāturaṅgike sāvakasannipāte,

at an assembly of disciples possessing four factors,

7

โอวาทะปาฏิโมกขัง อุททิสิ.

Ovādapāṭimokkhaṃ uddisi.

set forth the Ovāda-pāṭimokkha.

8

ตะทา หิ อัฑฒะเตระสานิ,

Tadā hi aḍḍhaterasāni,

For on that day there were twelve hundred and fifty,

9

สัพเพสังเยวะ ขีณาสะวานัง,

Sabbesaṃyeva khīṇāsavānaṃ,

all of them arahants whose taints were destroyed,

10

สัพเพเต เอหิภิกขุกา,

Sabbete ehibhikkhukā,

all of them gone forth at the Buddha's own 'Come, bhikkhu',

11

สัพเพปิ เต อะนามันติตาวะ.

Sabbepi te anāmantitāva.

and every one of them come without being summoned.

12

ภะคะวะโต สันติกัง อาคะตา,

Bhagavato santikaṃ āgatā,

They had come into the presence of the Blessed One

13

เวฬุวะเน กะลันทะกะนิวาเป,

Veḷuvane kalandakanivāpe,

in the Bamboo Grove, at the squirrels' feeding place,

14

มาฆะปุณณะมิยัง วัฑฒะมานะกัจฉายายะ,

Māghapuṇṇamiyaṃ vaḍḍhamānakacchāyāya,

on the Māgha full moon, as the shadows were lengthening,

15

ตัส๎มิง สันนิปาเต ภะคะวา วิสุทธุโปสะถัง อะกาสิ,

Tasmiṃ sannipāte bhagavā visuddhuposathaṃ akāsi,

and at that assembly the Blessed One held the pure Uposatha,

16

อะยัง อัมหากัง ภะคะวะโต เอโกเยวะ สาวะกะสันนิปาโต อะโหสิ.

Ayaṃ amhākaṃ bhagavato ekoyeva sāvakasannipāto ahosi.

and this was the one and only such assembly of our Blessed One's disciples.

17

จาตุรังคิโก อัฑฒะเตระสานิ ภิกขุสะตานิ,

Cāturaṅgiko aḍḍhaterasāni bhikkhusatāni,

Possessed of four factors: twelve hundred and fifty bhikkhus,

18

สัพเพสังเยวะ ขีณาสะวานัง,

Sabbesaṃyeva khīṇāsavānaṃ,

all of them arahants whose taints were destroyed.

19

มะยันทานิ อิมัง มาฆะปุณณะมีนักขัตตะสะมายัง,

Mayandāni imaṃ māghapuṇṇamīnakkhattasamayaṃ,

We now, at this season of the Māgha full-moon asterism,

20

ตักกาละสะทิสัง สัมปัตตา,

Takkālasadisaṃ sampattā,

having come to a time like that time,

21

สุจิระปะรินิพพุตัมปิ ตัง ภะคะวันตัง อะนุสสะระมานา อิมัส๎มิง ตัสสะ ภะคะวะโต,

Suciraparinibbutampi taṃ bhagavantaṃ anussaramānā imasmiṃ tassa bhagavato,

recollecting that Blessed One though he has long since gone to final nibbāna, here at that Blessed One's

22

สักขิภูเต เจติเย อิเมหิ ทีปะธูปะปุปผาทิสักกาเรหิ ตัง ภะคะวันตัง,

Sakkhibhūte cetiye imehi dīpadhūpapupphādisakkārehi taṃ bhagavantaṃ,

shrine that stands witness to him, with these offerings of lamps, incense, flowers and the rest, to that Blessed One

23

ตานิ จะ อัฑฒะเตระสานิ ภิกขุสะตานิ อะภิปูชะยามะ,

Tāni ca aḍḍhaterasāni bhikkhusatāni abhipūjayāma,

and to those twelve hundred and fifty bhikkhus we make our offering.

24

สาธุ โน ภันเต ภะคะวา,

Sādhu no bhante bhagavā,

It would be well, venerable Blessed One,

25

สะสาวะกะสังโฆ สุจิระปะรินิพพุโต,

Sasāvakasaṅgho suciraparinibbuto,

who with your community of disciples went long since to final nibbāna,

26

คุเณหิ ธะระมาโน,

Guṇehi dharamāno,

and who yet endure by your qualities,

27

อิเม สักกาเร ทุคคะตะปัณณาการะภูเต ปะฏิคคัณหาตุ,

Ime sakkāre duggatapaṇṇākārabhūte paṭiggaṇhātu,

if you would accept these offerings, poor gifts as they are,

28

อัมหากัง ทีฆะรัตตัง หิตายะ สุขายะ.

Amhākaṃ dīgharattaṃ hitāya sukhāya.

for our welfare and happiness for a long time to come.

สะระภัญญะคาถา สำหรับสวดในวันมาฆบูชา sà-rá-pan-yá-kaa-tǎa sǎm-ràp sùat nai wan maa-ká-buu-chaa The Saraphañña Verses for Chanting on Māgha Pūjā Day Chanted on Māgha Pūjā after the offering, in the saraphañña manner. pages 71–72 20 verses Sung verses for Māgha Pūjā, on the Buddha at Rājagaha delivering the Pāṭimokkha to the assembly that came unsummoned.

When chanted: Chanted on Māgha Pūjā after the offering, in the saraphañña manner.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The third and shortest of the sung sets. Like the others it opens by naming the day by its moon — the full-moon day joined with the Māgha asterism — and then places the Buddha in a particular monastery on it.

It is the only one of the three whose closing petition asks for something beyond the reciters' own welfare.

Meaning and purpose

The scene is built in stages, each verse adding one thing: the day, then who he was, then what he was like, then where he was — dwelling at Rājagaha, in the hill-girt stronghold of the Magadhans, in the monastery of the Bamboo Grove, at the squirrels' feeding place. Four descriptions of one address.

The act the verses build to is not a miracle or a discourse but an administrative one: delivering the Pāṭimokkha at the pure and patient Uposatha. What is being celebrated is a community meeting, held properly.

And the closing petition follows from that. May there always be well-being for us, and may the dispensation of our Teacher long endure. Having spent the whole set on an assembly rather than on a person, the verses end by asking for the survival of what such assemblies exist to keep going.

The chant

As the book prints it: page 71 and page 72 →

1

มาฆะนักขัตตะยุตตายะ ปุณณายะปุณณะมายังโย

Māghanakkhattayuttāya puṇṇāyapuṇṇamāyaṃyo

On the full-moon day joined with the Māgha asterism, he who —

2

อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ ภะคะวา โคตะโมหะโข

Arahaṃ sammāsambuddho bhagavā gotamohakho

the worthy one, fully enlightened by himself, the Blessed One, Gotama indeed,

3

สุทธานันตะทะยาญาโณ สัตถา โลเก อะนุตตะโร

Suddhānantadayāñāṇo satthā loke anuttaro

of pure and boundless knowledge and compassion, the unsurpassed Teacher in the world,

4

วิหะรันโต ราชะคะเห มาฆะทานัง คิริพภะเย

Viharanto rājagahe māghadānaṃ giribbhaye

dwelling at Rājagaha, in the hill-girt stronghold of the Magadhans,

5

วิหาเร เวฬุวันนัมหิ กะลันทะกะนิวาปิเย

Vihāre veḷuvannamhi kalandakanivāpiye

in the monastery of the Bamboo Grove, at the squirrels' feeding place —

page 72

6

สังฆัสสะสันนิปาตัมหิ อุตตะเม จะตุรังคิเก

Saṅghassasannipātamhi uttame cāturaṅgike

At the supreme fourfold assembly of the Saṅgha,

7

อัฑฒะเตระสะหัสเสหิ ภิกขูหิ ปะริวาริโต

Aḍḍhaterasahassehi bhikkhūhi parivārito

surrounded by twelve hundred and fifty bhikkhus,

8

ตีหิ คาถาหิ สังขิปปัง สัพพัง พุทธานะสาสะนัง

Tīhi gāthāhi saṅkhippaṃ sabbaṃ buddhānasāsanaṃ

in three verses, condensed, the whole teaching of the Buddhas —

9

สะโมสาเรหิ โอวาทัง ปาฏิโมกขัง อะนุตตะรัง

Samosārehi ovādaṃ pāṭimokkhaṃ anuttaraṃ

he delivered the exhortation, the unsurpassed Pāṭimokkha.

10

ตะเมวันภูตะสัมพุทธัง สักขีณาสะวะสาวะกัง

Tamevaṃbhūtasambuddhaṃ sakkhīṇāsavasāvakaṃ

That same Fully Awakened One, so become, with his disciples whose taints were destroyed —

11

จิระการะมะตี ตัมปิ ปะสาเทนะ อะนุตตะรัง

Cirakāramatī tampi pasādena anuttaraṃ

him too, of long-enduring purpose, with unsurpassed confidence,

12

อะยัมปิ ปะริสา สัพพา ปะสันนา ธัมมะคามินี

Ayampi parisā sabbā pasannā dhammagāminī

this whole assembly also, confident and set upon the Dhamma,

13

สัมปัตตาตาทิสักการัง สุนักขัตตัง สุมังคะลัง

Sampattātādisakkāraṃ sunakkhattaṃ sumaṅgalaṃ

having come to such an offering, an auspicious conjunction, a good omen,

14

ทีปะธูปาทิสักกาเร อะภิสัชชิ ยะถาพะลัง

Dīpadhūpādisakkāre abhisajji yathābalaṃ

has prepared offerings of lamps, incense and the rest, so far as its strength allows,

15

เตหิ ปูเชตะเวหัตถะ ตุฏฐา อิธะ สะมาคะตา

Tehi pūjetavehattha tuṭṭhā idha samāgatā

and gathered here gladly, with these in hand for the honouring,

16

อะภิวันทะติ ปูเชติ ภะคะวันตัง สะสาวะกัง

Abhivandati pūjeti bhagavantaṃ sasāvakaṃ

it salutes and honours the Blessed One together with his disciples,

17

กาเลนะ สัมมุขีภูตัง อะตีตารัมมะนัตตะนา

Kālena sammukhībhūtaṃ atītārammanattanā

present before it in due season, though as an object belonging to the past,

18

โอสาเรนตัง ปาฏิโมกขัง วิสุทธักขะมุโปสะเถ

Osārentaṃ pāṭimokkhaṃ visuddhakkhamuposathe

delivering the Pāṭimokkha at the pure and patient Uposatha.

19

อิโตชะเน สุปัญเญณะ โสตถี โหนตุ สะทาปิโน

Itojane supaññeṇa sotthī hontu sadāpino

Through this good wisdom, may there always be well-being for us,

20

สาสะนัง สัตถุ อัมหากัง จิรัง ติฏฐะตุ ตาทิโนติ.

Sāsanaṃ satthu amhākaṃ ciraṃ tiṭṭhatu tādinoti.

and may the dispensation of our Teacher, the Such-one, long endure.

โอวาทะปาติโมกขาทิปาฐะ สำหรับสวดในวันมาฆบูชา oo-waa-tá-bpaa-dtì-môok-kǎa-tí-bpaa-tà sǎm-ràp sùat nai wan maa-ká-buu-chaa The Passage of the Exhortation Pāṭimokkha and What Follows, for Chanting on Māgha Pūjā Day Chanted on Māgha Pūjā after the sung verses, as the longest chant of the day. pages 72–75 85 verses The exhortation the Buddha gave to the Māgha assembly, followed by a long exposition of virtue, concentration and wisdom.

When chanted: Chanted on Māgha Pūjā after the sung verses, as the longest chant of the day.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This is the text the whole Māgha observance points at, and the book prints it in two parts: a prefatory verse, and then the passage itself with a good deal of further material attached — which is what the title's 'and what follows' refers to.

The prefatory verse says where the exhortation comes from and how it is held: of the seven Blessed Ones, the Fully Awakened, the Great Seers, it was shown by way of recitation, and three verses of it are recorded. It is presented as something older than the Buddha of this era rather than as his invention.

Meaning and purpose

The exhortation proper is three verses and everything the day is for is in them. Not to do any evil; to take up what is skilful; to purify one's own mind — this is the teaching of the Buddhas. Three clauses, and the tradition has never found a shorter way to say what it is.

Around them sit the harder lines. One gone forth does not strike down another, and one who harms another is no ascetic. Not to speak against, not to injure, restraint under the Pāṭimokkha. Read on the day commemorating an assembly, these are about how people who agree with each other are still capable of doing damage.

What follows is far longer and does the unpacking. Virtue, concentration and wisdom are each expounded twice — once by a lower exposition and once by a higher — so that the same three trainings are given at the level of a lay disciple abstaining from killing, and again at the level of the absorptions. The whole thing closes on diligence: whatever wholesome states there are, all of them are rooted in it, and the last line has the assembly resolve to bring about their welfare with it.

The chant

As the book prints it: page 72, page 73, page 74 and page 75 →

บทขัด: The Prefatory Verse

1

สัตตันนัง ภะคะวันตานัง สัมพุทธานัง มะเหสินัง

Sattannaṃ bhagavantānaṃ sambuddhānaṃ mahesinaṃ

Of the seven Blessed Ones, the Fully Awakened, the Great Seers,

2

โอวาทะปาติโมกขัสสะ อุทเทสัตเตนะ ทัสสิตา.

Ovādapātimokkhassa uddesattena dassitā.

the Ovāda-pāṭimokkha was shown by way of recitation.

3

มะหาปะทานะสุตตันเต ติสโส คาถาติ โน สุตัง

Mahāpadānasuttante tisso gāthāti no sutaṃ

In the Mahāpadāna Sutta, three verses — so we have heard.

page 73

4

ตีหิ สิกขาหิ สังขิตตัง ยาสุ พุทธานะ สาสะนัง.

Tīhi sikkhāhi saṅkhittaṃ yāsu buddhāna sāsanaṃ.

condensed into the three trainings, in which the teaching of the Buddhas is contained —

5

ตาสัมปะกาสะกัง ธัมมะปะริยายัง ภะณามะ เส.

Tāsampakāsakaṃ dhammapariyāyaṃ bhaṇāma se.

let us now recite the exposition of the Dhamma that sets them forth.

โอวาทะปาติโมกขาทิปาโฐ: The Exhortation Pāṭimokkha Passage

6

อุททิฏฐัง โข เตนะ ภะคะวะตา ชานะตา ปัสสะตา อะระหะตา สัมมาสัมพุทเธนะ,

Uddiṭṭhaṃ kho tena bhagavatā jānatā passatā arahatā sammāsambuddhena,

Set forth by that Blessed One, who knows and sees, the worthy one, fully enlightened by himself,

7

โอวาทะปาติโมกขัง ตีหิ คาถาหิ.

Ovādapātimokkhaṃ tīhi gāthāhi.

was the Exhortation Pāṭimokkha, in three verses.

8

ขันตี ปะระมัง ตะโป ตีติกขา

Khantī paramaṃ tapo tītikkhā

Patient endurance is the supreme austerity;

9

นิพพานัง ปะระมัง วะทันติ พุทธา

Nibbānaṃ paramaṃ vadanti buddhā

the Buddhas say nibbāna is supreme.

10

นะ หิ ปัพพะชิโต ปะรูปะฆาตี

Na hi pabbajito parūpaghātī

One gone forth does not strike down another;

11

สะมะโณ โหติ ปะรัง วิเหฐะยันโต

Samaṇo hoti paraṃ viheṭhayanto

one who harms another is no ascetic.

12

สัพพะปาปัสสะ อะกะระณัง กุสะลัสสูปะสัมปะทา

Sabbapāpassa akaraṇaṃ kusalassūpasampadā

Not to do any evil, to take up what is skilful,

13

สะจิตตะปะริโยทะปะนัง เอตัง พุทธานะ สาสะนัง

Sacittapariyodapanaṃ etaṃ buddhāna sāsanaṃ

to purify one's own mind — this is the teaching of the Buddhas.

14

อะนูปะวาโท อะนูปะฆาโต ปาติโมกเข จะ สังวะโร

Anūpavādo anūpaghāto pātimokkhe ca saṃvaro

Not to speak against, not to injure, restraint under the Pāṭimokkha,

15

มัตตัญญุตา จะ ภัตตัส๎มิง ปันตัญจะ สะยะนาสะนัง

Mattaññutā ca bhattasmiṃ pantañca sayanāsanaṃ

moderation in eating, and a lodging apart,

16

อะธิจิตเต จะ อาโยโค เอตัง พุทธานะ สาสะนันติ.

Adhicitte ca āyogo etaṃ buddhāna sāsananti.

and devotion to the higher mind — this is the teaching of the Buddhas.

17

อะเนกะปะริยาเยนะ โข ปะนะ เตนะ ภะคะวะตา ชานะตา ปัสสะตา อะระหะตา สัมมาสัมพุทเธนะ,

Anekapariyāyena kho pana tena bhagavatā jānatā passatā arahatā sammāsambuddhena,

And in many ways by that Blessed One, who knows and sees, the worthy one, fully enlightened by himself,

18

สีลัง สัมมะทักขาตัง สะมาธิ สัมมะทักขาโต ปัญญา สัมมะทักขาตา.

Sīlaṃ sammadakkhātaṃ samādhi sammadakkhāto paññā sammadakkhātā.

virtue was well proclaimed, concentration was well proclaimed, wisdom was well proclaimed.

19

กะถัญจะ สีลัง สัมมะทักขาตัง ภะคะวะตา,

Kathañca sīlaṃ sammadakkhātaṃ bhagavatā,

And how was virtue well proclaimed by the Blessed One?

20

เหฏฐิเมนะปิ ปะริยาเยนะ สีลัง สัมมะทักขาตัง ภะคะวะตา,

Heṭṭhimenapi pariyāyena sīlaṃ sammadakkhātaṃ bhagavatā,

By the lower exposition too, virtue was well proclaimed by the Blessed One;

21

อุปะริเมนะปิ ปะริยาเยนะ สีลัง สัมมะทักขาตัง ภะคะวะตา,

Uparimenapi pariyāyena sīlaṃ sammadakkhātaṃ bhagavatā,

and by the higher exposition too, virtue was well proclaimed by the Blessed One,

22

กะถัญจะ เหฏฐิเมนะ ปะริยาเยนะ สีลัง สัมมะทักขาตัง ภะคะวะตา,

Kathañca heṭṭhimena pariyāyena sīlaṃ sammadakkhātaṃ bhagavatā,

And how was virtue well proclaimed by the Blessed One in the lower exposition?

23

อิธะ อะริยะสาวะโก ปาณาติปาตา ปะฏิวิระโต โหติ.

Idha ariyasāvako pāṇātipātā paṭivirato hoti.

Here a noble disciple abstains from killing living beings.

24

อะทินนาทานา ปะฏิวิระโต โหติ.

Adinnādānā paṭivirato hoti.

He abstains from taking what is not given.

25

กาเมสุมิจฉาจารา ปะฏิวิระโต โหติ.

Kāmesumicchācārā paṭivirato hoti.

He abstains from misconduct in sensual pleasures.

26

มุสาวาทา ปะฏิวิระโต โหติ.

Musāvādā paṭivirato hoti.

He abstains from false speech.

27

สุราเมระยะมัชชะปะมาทัฏฐานา ปะฏิวิระโต โหตีติ.

Surāmerayamajjapamādaṭṭhānā paṭivirato hotīti.

He abstains from wines, spirits and intoxicants, which are the basis of heedlessness.

28

เอวัง โข เหฏฐิเมนะ ปะริยาเยนะ สีลัง สัมมะทักขาตัง ภะคะวะตา.

Evaṃ kho heṭṭhimena pariyāyena sīlaṃ sammadakkhātaṃ bhagavatā.

Thus was virtue well proclaimed by the Blessed One in the lower exposition.

page 74

29

กะถัญจะ อุปะริเมนะ ปะริยาเยนะ สีลัง สัมมะทักขาตัง ภะคะวะตา,

Kathañca uparimena pariyāyena sīlaṃ sammadakkhātaṃ bhagavatā,

And how was virtue well proclaimed by the Blessed One in the higher exposition?

30

อิธะ ภิกขุ สีละวา โหติ,

Idha bhikkhu sīlavā hoti,

Here a bhikkhu is virtuous,

31

ปาติโมกขะสังวะระสังวุโต วิหะระติ อาจาระโคจะระสัมปันโน.

Pātimokkhasaṃvarasaṃvuto viharati ācāragocarasampanno.

he dwells restrained by the restraint of the Pāṭimokkha, perfect in conduct and resort.

32

อะณุมัตเตสุ วัชเชสุ ภะยะทัสสาวี สะมาทายะ สิกขะติ สิกขาปะเทสูติ.

Aṇumattesu vajjesu bhayadassāvī samādāya sikkhati sikkhāpadesūti.

Seeing danger in the slightest fault, he trains by undertaking the training rules.

33

เอวัง โข อุปะริเมนะ ปะริยาเยนะ สีลัง สัมมะทักขาตัง ภะคะวะตา.

Evaṃ kho uparimena pariyāyena sīlaṃ sammadakkhātaṃ bhagavatā.

Thus was virtue well proclaimed by the Blessed One in the higher exposition.

34

กะถัญจะ สะมาธิ สัมมะทักขาโต ภะคะวะตา,

Kathañca samādhi sammadakkhāto bhagavatā,

And how was concentration well proclaimed by the Blessed One?

35

เหฏฐิเมนะปิ ปะริยาเยนะ สะมาธิ สัมมะทักขาโต ภะคะวะตา,

Heṭṭhimenapi pariyāyena samādhi sammadakkhāto bhagavatā,

By the lower exposition too, concentration was well proclaimed by the Blessed One;

36

อุปะริเมนะปิ ปะริยาเยนะ สะมาธิ สัมมะทักขาโต ภะคะวะตา.

Uparimenapi pariyāyena samādhi sammadakkhāto bhagavatā.

and by the higher exposition too, concentration was well proclaimed by the Blessed One.

37

กะถัญจะ เหฏฐิเมนะ ปะริยาเยนะ สะมาธิ สัมมะทักขาโต ภะคะวะตา,

Kathañca heṭṭhimena pariyāyena samādhi sammadakkhāto bhagavatā,

And how was concentration well proclaimed by the Blessed One in the lower exposition?

38

อิธะ อะริยะสาวะโก โวสัคคารัมมะณัง กะริต๎วา ละภะติ สะมาธิง ละภะติ จิตตัสเสกัคคะตันติ.

Idha ariyasāvako vossaggārammaṇaṃ karitvā labhati samādhiṃ labhati cittassekaggatanti.

Here a noble disciple, having made release his object, gains concentration, gains one-pointedness of mind.

39

เอวัง โข เหฏฐิเมนะ ปะริยาเยนะ สะมาธิ สัมมะทักขาโต ภะคะวะตา.

Evaṃ kho heṭṭhimena pariyāyena samādhi sammadakkhāto bhagavatā.

Thus was concentration well proclaimed by the Blessed One in the lower exposition.

40

กะถัญจะ อุปะริเมนะ ปะริยาเยนะ สะมาธิ สัมมะทักขาโต ภะคะวะตา.

Kathañca uparimena pariyāyena samādhi sammadakkhāto bhagavatā.

And how was concentration well proclaimed by the Blessed One in the higher exposition?

41

อิธะ ภิกขุ วิวิจเจวะ กาเมหิ วิวิจจะ อะกุสะเลหิ ธัมเมหิ,

Idha bhikkhu vivicceva kāmehi vivicca akusalehi dhammehi,

Here a bhikkhu, quite secluded from sensual pleasures, secluded from unwholesome states,

42

สะวิตักกัง สะวิจารัง วิเวกะชัมปีติสุขัง ปะฐะมัง ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระต,

Savitakkaṃ savicāraṃ vivekajampītisukhaṃ paṭhamaṃ jhānaṃ upasampajja viharata,

enters upon and dwells in the first jhāna, with applied and sustained thought, and the rapture and pleasure born of seclusion;

43

วิตักกะวิจารานัง วูปะสะมา,

Vitakkavicārānaṃ vūpasamā,

with the stilling of applied and sustained thought,

44

อัชฌัตตัง สัมปะสาทะนัง เจตะโส เอโกทิภาวัง อะวิตักกัง อะวิจารัง,

Ajjhattaṃ sampasādanaṃ cetaso ekodibhāvaṃ avitakkaṃ avicāraṃ,

with inner confidence and unification of mind, without applied and sustained thought,

45

สะมาธิชัมปีติสุขัง ทุติยัง ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ,

Samādhijampītisukhaṃ dutiyaṃ jhānaṃ upasampajja viharati,

he enters upon and dwells in the second jhāna, with the rapture and pleasure born of concentration;

46

ปีติยา จะ วิราคา อุเปกขะโก จะ วิหะระติ สะโต จะ สัมปะชาโน,

Pītiyā ca virāgā upekkhako ca viharati sato ca sampajāno,

with the fading away of rapture he dwells equanimous, mindful and clearly comprehending,

47

สุขัญจะ กาเยนะ ปะฏิสังเวเทติ,

Sukhañca kāyena paṭisaṃvedeti,

and he feels pleasure with the body;

48

ยันตัง อะริยา อาจิกขันติ อุเปกขะโก สะติมา สุขะวิหารีติ,

Yantaṃ ariyā ācikkhanti upekkhako satimā sukhavihārīti,

of which the noble ones declare, 'He is equanimous, mindful, one who dwells in pleasure' —

49

ตะติยัง ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ.

Tatiyaṃ jhānaṃ upasampajja viharati.

he enters upon and dwells in the third jhāna.

50

สุขัสสะ จะ ปะหานา ทุกขัสสะ จะ ปะหานา,

Sukhassa ca pahānā dukkhassa ca pahānā,

With the abandoning of pleasure and of pain,

51

ปุพเพวะ โสมะนัสสะโทมะนัสสานัง อัตถังคะมา,

Pubbeva somanassadomanassānaṃ atthaṅgamā,

and with the earlier disappearance of joy and grief,

52

อะทุกขะมะสุขัง อุเปกขาสะติปาริสุทธิง,

Adukkhamasukhaṃ upekkhāsatipārisuddhiṃ,

he enters the state that is neither painful nor pleasant, with purity of mindfulness due to equanimity —

53

จะตุตถัง ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระตีติ,

Catutthaṃ jhānaṃ upasampajja viharatīti,

he enters upon and dwells in the fourth jhāna.

54

เอวัง โข อุปะริเมนะ ปะริยาเยนะ สะมาธิ สัมมะทักขาโต ภะคะวะตา.

Evaṃ kho uparimena pariyāyena samādhi sammadakkhāto bhagavatā.

Thus was concentration well proclaimed by the Blessed One in the higher exposition.

55

กะถัญจะ ปัญญา สัมมะทักขาตา ภะคะวะตา,

Kathañca paññā sammadakkhātā bhagavatā,

And how was wisdom well proclaimed by the Blessed One?

56

เหฏฐิเมนะปิ ปะริยาเยนะ ปัญญา สัมมะทักขาตา ภะคะวะตา,

Heṭṭhimenapi pariyāyena paññā sammadakkhātā bhagavatā,

By the lower exposition too, wisdom was well proclaimed by the Blessed One;

57

อุปะริเมนะปิ ปะริยาเยนะ ปัญญา สัมมะทักขาตา ภะคะวะตา.

Uparimenapi pariyāyena paññā sammadakkhātā bhagavatā.

and by the higher exposition too, wisdom was well proclaimed by the Blessed One.

58

กะถัญจะ เหฏฐิเมนะ ปะริยาเยนะ ปัญญา สัมมะทักขาตา ภะคะวะตา,

Kathañca heṭṭhimena pariyāyena paññā sammadakkhātā bhagavatā,

And how was wisdom well proclaimed by the Blessed One in the lower exposition?

page 75

59

อิธะ อะริยะสาวะโก ปัญญะวา โหติ,

Idha ariyasāvako paññavā hoti,

Here a noble disciple is wise,

60

อุทะยัตถะคามินิยา ปัญญายะ สะมันนาคะโต,

Udayatthagāminiyā paññāya samannāgato,

endowed with the wisdom that reaches to rise and fall,

61

อะริยายะ นิพเพธิกายะ สัมมาทุกขักขะยะคามินิยาติ.

Ariyāya nibbedhikāya sammādukkhakkhayagāminiyā ti.

the noble penetrative wisdom that leads to the complete destruction of suffering.

62

เอวัง โข เหฏฐิเมนะ ปะริยาเยนะ ปัญญา สัมมะทักขาตา ภะคะวะตา.

Evaṃ kho heṭṭhimena pariyāyena paññā sammadakkhātā bhagavatā.

Thus, by the lower exposition, wisdom was well proclaimed by the Blessed One.

63

กะถัญจะ อุปะริเมนะ ปะริยาเยนะ ปัญญา สัมมะทักขาตา ภะคะวะตา,

Kathañca uparimena pariyāyena paññā sammadakkhātā bhagavatā,

And how was wisdom well proclaimed by the Blessed One by the higher exposition?

64

อิธะ ภิกขุ อิทัง ทุกขันติ ยะถาภูตัง ปะชานาติ,

Idha bhikkhu idaṃ dukkhan ti yathābhūtaṃ pajānāti,

Here a bhikkhu understands as it really is: 'This is suffering';

65

อะยัง ทุกขะสะมุทะโยติ ยะถาภูตัง ปะชานาติ,

Ayaṃ dukkhasamudayo ti yathābhūtaṃ pajānāti,

he understands as it really is: 'This is the origin of suffering';

66

อะยัง ทุกขะนิโรโธติ ยะถาภูตัง ปะชานาติ,

Ayaṃ dukkhanirodho ti yathābhūtaṃ pajānāti,

he understands as it really is: 'This is the cessation of suffering';

67

อะยัง ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทาติ ยะถาภูตัง ปะชานาตีติ.

Ayaṃ dukkhanirodhagāminī paṭipadā ti yathābhūtaṃ pajānātī ti.

he understands as it really is: 'This is the way leading to the cessation of suffering'.

68

เอวัง โข อุปะริเมนะ ปะริยาเยนะ ปัญญา สัมมะทักขาตา ภะคะวะตา.

Evaṃ kho uparimena pariyāyena paññā sammadakkhātā bhagavatā.

Thus, by the higher exposition, wisdom was well proclaimed by the Blessed One.

69

สีละปะริภาวิโต สะมาธิ มะหัปผะโล โหติ มะหานิสังโส,

Sīlaparibhāvito samādhi mahapphalo hoti mahānisaṃso,

Concentration steeped in virtue is of great fruit and great benefit;

70

สะมาธิปะริภาวิตา ปัญญา มะหัปผะลา โหติ มะหานิสังสา,

Samādhiparibhāvitā paññā mahapphalā hoti mahānisaṃsā,

wisdom steeped in concentration is of great fruit and great benefit;

71

ปัญญาปะริภาวิตัง จิตตัง สัมมะเทวะ อาสะเวหิ วิมุจจะติ.

Paññāparibhāvitaṃ cittaṃ sammadeva āsavehi vimuccati.

the mind steeped in wisdom is rightly released from the taints.

72

เสยยะถีทัง กามาสะวา ภะวาสะวา อะวิชชาสะวา.

Seyyathīdaṃ kāmāsavā bhavāsavā avijjāsavā.

That is to say: from the taint of sensuality, the taint of being, and the taint of ignorance.

73

ภาสิตา โข ปะนะ ภะคะวะตา ปะรินิพพานะสะมะเย อะยัง ปัจฉิมะวาจา,

Bhāsitā kho pana bhagavatā parinibbānasamaye ayaṃ pacchimavācā,

And these last words were spoken by the Blessed One at the time of his final Nibbāna:

74

หันทะทานิ ภิกขะเว อามันตะยามิ โว,

Handadāni bhikkhave āmantayāmi vo,

'Come now, bhikkhus, I address you:

75

วะยะธัมมา สังขารา อัปปะมาเทนะ สัมปาเทถาติ.

Vayadhammā saṅkhārā appamādena sampādethā ti.

all formations are subject to decay — bring about your welfare with diligence.'

76

ภาสิตัญจิทัง ภะคะวะตา เสยยะถาปิ ภิกขะเว ยานิ กานิจิ ชังคะลานัง ปาณานัง ปะทะชาตานิ,

Bhāsitañcidaṃ bhagavatā seyyathāpi bhikkhave yāni kānici jaṅgalānaṃ pāṇānaṃ padajātāni,

And this too was spoken by the Blessed One: 'Just as, bhikkhus, whatever footprints there are of creatures that walk,

77

สัพพานิ ตานิ หัตถิปะเท สะโมธานัง คัจฉันติ,

Sabbāni tāni hatthipade samodhānaṃ gacchanti,

all of them are contained within the elephant's footprint,

78

หัตถิปะทัง เตสัง อัคคะมักขายะติ,

Hatthipadaṃ tesaṃ aggamakkhāyati,

and the elephant's footprint is declared the chief of them,

79

ยะทิทัง มะหันตัตเตนะ.

Yadidaṃ mahantattena.

that is, by reason of its size;

80

เอวะเมวะ โข ภิกขะเว เย เกจิ กุสะลา ธัมมา สัพเพ เต อัปปะมาทะมูละกา อัปปะมาทะสะโมสะระณา,

Evameva kho bhikkhave ye keci kusalā dhammā sabbe te appamādamūlakā appamādasamosaraṇā,

just so, bhikkhus, whatever wholesome states there are, all of them are rooted in diligence and meet together in diligence,

81

อัปปะมาโท เตสัง อัคคะมักขายะตีติ.

Appamādo tesaṃ aggamakkhāyatī ti.

and diligence is declared the chief of them.'

82

ตัส๎มาติหัมเหหิ สิกขิตัพพัง ติพพาเปกขา ภะวิสสามะ,

Tasmātihamhehi sikkhitabbaṃ tibbāpekkhā bhavissāma,

Therefore we should train ourselves thus: 'We will be keenly intent

83

อะธิสีละสิกขาสะมาทาเน อะธิจิตตะสิกขาสะมาทาเน,

Adhisīlasikkhāsamādāne adhicittasikkhāsamādāne,

on undertaking the training in the higher virtue, on undertaking the training in the higher mind,

84

อะธิปัญญาสิกขาสะมาทาเน,

Adhipaññāsikkhāsamādāne,

on undertaking the training in the higher wisdom;

85

อัปปะมาเทนะ สัมปาเทสสามาติ เอวัญหิ โน สิกขิตัพพัง.

Appamādena sampādessāmā ti evañhi no sikkhitabbaṃ.

we will bring about our welfare with diligence' — thus indeed should we train ourselves.

คำถวายดอกไม้ ธูป เทียน ในวันอาสาฬหบูชา kam tà-wǎai dɔ̀ɔk-máai tûup tiian nai wan aa-sǎan-hà-buu-chaa The Words for Offering Flowers, Incense and Candles on Āsāḷha Pūjā Day Chanted on Āsāḷha Pūjā while flowers, incense and candles are offered. pages 75–76 25 verses The offering made on Āsāḷha Pūjā, the day of the first teaching, and the shortest of the four festival offerings.

When chanted: Chanted on Āsāḷha Pūjā while flowers, incense and candles are offered.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The four festival offerings are built to one plan. Each opens with the same clauses — the Blessed One gone to for refuge, our teacher, in whose Dhamma we delight — then recounts what the day commemorates, and closes by asking that the offerings taken up be accepted, for our welfare and happiness for a long time to come.

Āsāḷha is the last of the four and its offering is much the shortest — twenty-five units against the sixty of Visākha. What it recounts is not a life but a decision: that the Blessed One, out of compassion for beings, being merciful, a seeker of their welfare and taking up sympathy, taught.

Meaning and purpose

Four words are used where one would do — compassion, mercy, seeking their welfare, taking up sympathy — and the repetition is the argument. The day marks a choice to speak rather than the content of what was spoken, and the chant spends its length on the motive.

That is why it can afford to be short. The other three days commemorate events that need recounting: a birth and a death, a cremation, a gathering of twelve hundred and fifty. This one commemorates a teacher deciding that it was worth trying, which takes one sentence.

The close is identical to the others, and by the fourth festival the reader will know it by heart: known now only by your qualities, discerned as an object belonging to the past, accept these offerings taken up by us, for our welfare and happiness for a long time to come.

The chant

As the book prints it: page 75 and page 76 →

page 75

1

ยะมัมหะ โข มะยัง ภะคะวันตัง สะระณัง คะตา,

Yamamha kho mayaṃ bhagavantaṃ saraṇaṃ gatā,

That Blessed One to whom we have gone for refuge,

2

โย โน ภะคะวา สัตถา,

Yo no bhagavā satthā,

who is our Teacher, the Blessed One,

3

ยัสสะ จะ มะยัง ภะคะวะโต ธัมมัง โรเจมะ,

Yassa ca mayaṃ bhagavato dhammaṃ rocema,

and in whose Dhamma we delight —

4

อะโหสิ โข โส ภะคะวา อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ,

Ahosi kho so bhagavā arahaṃ sammāsambuddho,

that Blessed One was worthy, fully enlightened by himself,

5

สัตเตสุ การุญญัง ปฏิจจะ กะรุณายะโก หิเตสี อะนุกัมปัง อุปาทายะ,

Sattesu kāruññaṃ paṭicca karuṇāyako hitesī anukampaṃ upādāya,

and out of compassion for beings, being merciful, a seeker of their welfare, and taking up sympathy,

6

อาสาฬ๎หะปุณณะมิยัง พาราณะสิยัง อิสิปะตะเน มิคะทาเย ปัญจะวัคคิยานัง ภิกขูนัง อะนุตตะรัง ธัมมะจักกัง ปะฐะมัง ปะวัตเตต๎วา จัตตาริ อะริยะสัจจานิ ปะกาเสสิ.

Āsāḷhapuṇṇamiyaṃ bārāṇasiyaṃ isipatane migadāye pañcavaggiyānaṃ bhikkhūnaṃ anuttaraṃ dhammacakkaṃ paṭhamaṃ pavattetvā cattāri ariyasaccāni pakāsesi.

on the Āsāḷha full moon, at Bārāṇasī, in the Deer Park at Isipatana, first set rolling the unsurpassed Wheel of the Dhamma for the group of five bhikkhus and made known the four noble truths.

page 76

7

ตัส๎มิญจะ โข สะมะเย ปัญจะวัคคิยานัง ภิกขูนัง ปะมุโข อายัส๎มา อัญญาโกณฑัญโญ ภะคะวะโต ธัมมัง สุต๎วา,

Tasmiñca kho samaye pañcavaggiyānaṃ bhikkhūnaṃ pamukho āyasmā aññākoṇḍañño bhagavato dhammaṃ sutvā,

And at that time the venerable Aññā-Koṇḍañña, foremost of the group of five bhikkhus, having heard the Dhamma of the Blessed One,

8

วิระชัง วีตะมะลัง ธัมมะจักขุง ปะฏิละภิต๎วา,

Virajaṃ vītamalaṃ dhammacakkhuṃ paṭilabhitvā,

and having gained the dust-free, stainless eye of the Dhamma —

9

ยังกิญจิ สะมุทะยะธัมมัง สัพพันตัง นิโรธะธัมมันติ.

Yaṅkiñci samudayadhammaṃ sabbantaṃ nirodhadhammanti.

'whatever is subject to arising, all that is subject to cessation' —

10

ภะคะวันตัง อุปะสัมปะทัง ยาจิต๎วา,

Bhagavantaṃ upasampadaṃ yācitvā,

asked the Blessed One for the higher ordination,

11

ภะคะวะโตเยวะ สันติกา เอหิภิกขุอุปะสัมปะทัง ปะฏิละภิต๎วา,

Bhagavatoyeva santikā ehibhikkhuupasampadaṃ paṭilabhitvā,

and having received the 'Come, bhikkhu' ordination from the Blessed One's own presence,

12

ภะคะวะโต ธัมมะวินะเย อะริยะสาวะกะสังโฆ โลเก ปะฐะมัง อุปปันโน อะโหสิ.

Bhagavato dhammavinaye ariyasāvakasaṅgho loke paṭhamaṃ uppanno ahosi.

the Saṅgha of noble disciples in the Blessed One's Dhamma and Discipline arose in the world for the first time.

13

ตัส๎มิญจาปิ โข สะมะเย สังฆะระตะนัง โลเก ปะฐะมัง อุปปันนัง อะโหสิ.

Tasmiñcāpi kho samaye saṅgharatanaṃ loke paṭhamaṃ uppannaṃ ahosi.

And at that time too the Jewel of the Saṅgha arose in the world for the first time.

14

พุทธะระตะนัง ธัมมะระตะนัง สังฆะระตะนันติ ติระตะนัง สัมปุณณัง อะโหสิ.

Buddharatanaṃ dhammaratanaṃ saṅgharatananti tiratanaṃ sampuṇṇaṃ ahosi.

and the Triple Jewel — the Jewel of the Buddha, the Jewel of the Dhamma and the Jewel of the Saṅgha — was complete.

15

มะยัง โข เอตะระหิ อิมัง อาสาฬ๎หะปุณณะมีกาลัง ตัสสะ ภะคะวะโต ธัมมะจักกัปปะวัตตะนะกาละสัมมะตัง อะริยะสาวะกะสังฆะอุปปัตติกาละสัมมะตัญจะ ระตะนัตตะยะสัมปุระณะกาละสัมมะตัญจะ ปัต๎วา,

Mayaṃ kho etarahi imaṃ āsāḷhapuṇṇamīkālaṃ tassa bhagavato dhammacakkappavattanakālasammataṃ ariyasāvakasaṅghauppattikālasammatañca ratanattayasampuraṇakālasammatañca patvā,

We now, at this present time, having reached this Āsāḷha full-moon day — which is held to be the time when that Blessed One set rolling the Wheel of the Dhamma, and the time when the Saṅgha of noble disciples arose, and the time when the Triple Jewel was made complete —

16

อิมัง ฐานัง สัมปัตตา,

Imaṃ ṭhānaṃ sampattā,

and having come to this place,

17

อิเม สักกาเร คะเหต๎วา,

Ime sakkāre gahetvā,

and having taken up these offerings,

18

อัตตะโน กายัง สักการุปะธานัง กะริต๎วา,

Attano kāyaṃ sakkārupadhānaṃ karitvā,

and having made our own body the bearer of that homage,

19

ตัสสะ ภะคะวะโต ยะถาภุจเจ คุเณ อะนุสสะรันตา,

Tassa bhagavato yathābhucce guṇe anussarantā,

recollecting the qualities of that Blessed One as they truly are,

20

อิมัง ถูปัง ติกขัตตุง ปะทักขิณัง กะริสสามะ,

Imaṃ thūpaṃ tikkhattuṃ padakkhiṇaṃ karissāma,

shall walk three times around this stūpa, keeping it on the right,

1 อิมัง ถูปัง — the book's footnote gives another reading: อิมัง ปะฏิมัง (imaṃ paṭimaṃ)

21

ยะถา คะหิเตหิ สักกาเรหิ ปูชัง กุรุมานา.

Yathā gahitehi sakkārehi pūjaṃ kurumānā.

making our offering with the offerings as they have been taken up.

22

สาธุ โน ภันเต ภะคะวา สุจิระปะรินิพพุโตปิ,

Sādhu no bhante bhagavā suciraparinibbutopi,

It would be well, venerable Blessed One, who though long since finally gone to nibbāna,

23

ญาตัพเพหิ คุเณหิ อะตีตารัมมะณะตายะ ปัญญายะมาโน,

Ñātabbehi guṇehi atītārammaṇatāya paññāyamāno,

are still known by your qualities, and are discerned as an object belonging to the past,

24

อิเม อัมเหหิ คะหิเต สักกาเร ปะฏิคคัณหาตุ,

Ime amhehi gahite sakkāre paṭiggaṇhātu,

that you accept these offerings taken up by us —

25

อัมหากัง ทีฆะรัตตัง หิตายะ สุขายะ.

Amhākaṃ dīgharattaṃ hitāya sukhāya.

for our welfare and happiness for a long time to come.

บทขัดชุมนุมเทวดา bòt-kàt chum-num tee-wá-daa The Prefatory Verse for Assembling the Devas Chanted at the very start of a paritta service, before the salutation, to summon those who are to listen. page 77 11 verses The verse that opens paritta chanting by inviting the devas of every world-system to come and hear the Dhamma.

When chanted: Chanted at the very start of a paritta service, before the salutation, to summon those who are to listen.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

ชุมนุมเทวดา, the assembling of the devas, opens every protective chanting. A paritta is a text chanted for safety, and the large collection that begins here is the one this book calls the Twelve Tamnan.

The verse is addressed to two audiences at once, which is unusual. It tells the monks how to chant, and it tells the devas to come and listen.

Meaning and purpose

The opening line is printed in parentheses and is a petition on behalf of the ruler: may the power of the paritta ever protect him, together with his realm, his forces and his kin. That the whole collection opens on a political request rather than a spiritual one is worth noticing before anything else.

Then the instruction to the reciters, which is a condition and not a courtesy. Suffusing loving-kindness, venerable sirs, full of loving-kindness and with undistracted minds, may you recite the paritta. The protective power is held to depend on the state of the people chanting, so the state is specified first.

The invitation is then cast as widely as the cosmology allows — from all around the world-systems, in the heavens of sense-desire and of form, on mountain peaks and crags, in mansions in the sky — and ends with a summons said three times: this is the time to hear the Dhamma. Note what the devas are asked for. Not protection, and not favour. Attention.

The chant

As the book prints it: page 77 →

page 77

1

(สะรัชชัง สะเสนัง สะพันธุง นะรินทัง, ปะริตตานุภาโว สะทา รักขะตูติ)

(Sarajjaṃ sasenaṃ sabandhuṃ narindaṃ, parittānubhāvo sadā rakkhatū ti)

(May the power of the paritta ever protect the ruler, together with his realm, his forces and his kin.)

2

ผะริต๎วานะ เมตตัง สะเมตตา ภะทันตา, อะวิกขิตตะจิตตา ปะริตตัง ภะณันตุ.

Pharitvāna mettaṃ samettā bhadantā, avikkhittacittā parittaṃ bhaṇantu.

Suffusing loving-kindness, venerable sirs, full of loving-kindness and with undistracted minds, may you recite the paritta.

3

สะมันตา จักกะวาเฬสุ อัต๎ราคัจฉันตุ เทวะตา

Samantā cakkavāḷesu atrāgacchantu devatā

From all around the world-systems, may the devas come here,

4

สัทธัมมัง มุนิราชัสสะ สุณันตุ สัคคะโมกขะทัง

Saddhammaṃ munirājassa suṇantu saggamokkhadaṃ

and hear the True Dhamma of the King of Sages, which gives heaven and liberation.

5

สัคเค กาเม จะ รูเป คิริสิขะระตะเฏ จันตะลิกเข วิมาเน.

Sagge kāme ca rūpe girisikharataṭe cantalikkhe vimāne.

In the heavens of sense-desire and of form, on mountain peaks and crags, and in mansions in the sky;

6

ทีเป รัฏเฐ จะ คาเม ตะรุวะนะคะหะเน เคหะวัตถุมหิ เขตเต.

Dīpe raṭṭhe ca gāme taruvanagahane gehavatthumhi khette.

on islands, in countries and in villages, in trees and forest thickets, in house-sites and in fields;

7

ภุมมา จายันตุ เทวา ชะละถะละวิสะเม ยักขะคันธัพพะนาคา,

Bhummā cāyantu devā jalathalavisame yakkhagandhabbanāgā,

may the earth-dwelling devas come, and the yakkhas, gandhabbas and nāgas of water, land and rough country —

8

ติฏฐันตา สันติเก ยัง มุนิวะระวะจะนัง สาธะโว เม สุณันตุ ฯ

Tiṭṭhantā santike yaṃ munivaravacanaṃ sādhavo me suṇantu.

standing near, may these good beings hear the word of the excellent Sage that I recite.

9

ธัมมัสสะวะนะกาโล อะยัมภะทันตา

Dhammassavanakālo ayaṃ bhadantā

This is the time to hear the Dhamma, venerable sirs.

10

ธัมมัสสะวะนะกาโล อะยัมภะทันตา

Dhammassavanakālo ayaṃ bhadantā

This is the time to hear the Dhamma, venerable sirs.

11

ธัมมัสสะวะนะกาโล อะยัมภะทันตา.

Dhammassavanakālo ayaṃ bhadantā.

This is the time to hear the Dhamma, venerable sirs.

ปุพพะภาคะนะมะการะปาโฐ Pubbabhāganamakārapāṭho The Preliminary Salutation Chanted three times at the opening of a paritta service, after the devas have been assembled. page 77 3 verses The homage to the Blessed One, chanted three times, opening the Twelve Tamnan as it opens the daily services.

When chanted: Chanted three times at the opening of a paritta service, after the devas have been assembled.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The third full printing of this single line in the book, after the morning service and the evening. It is set out in full again for the same reason as before: this section is used on its own, and the page has to work for somebody chanting from it without turning back.

What is different here is not the words but the company. By the time it is said, an audience has already been called.

Meaning and purpose

The line is unchanged — homage, and then the Blessed One under three epithets, spoken of rather than spoken to.

Its position changes what it does. In the daily services this is the first thing anybody says. Here something has happened first: the devas of every world-system have been invited, and the homage is made in front of them.

Three times, as everywhere else in the book, marking that something has been formally begun rather than merely started.

The chant

As the book prints it: page 77 →

page 77

1

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa

Homage to the Blessed One, the Worthy One, perfectly enlightened by himself.

2

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa

Homage to the Blessed One, the Worthy One, perfectly enlightened by himself.

3

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ ฯ

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa.

Homage to the Blessed One, the Worthy One, perfectly enlightened by himself.

สะระณะคะมะนะปาโฐ Saraṇagamanapāṭho The Going for Refuge Chanted after the salutation at the opening of a paritta service. pages 77–78 9 verses The going for refuge, each of the three said three times over, taken at the opening of the paritta chanting.

When chanted: Chanted after the salutation at the opening of a paritta service.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints its own reference for this passage. The words are those of the refuge everywhere else in the book, but the setting differs: here each of the nine statements is given its own line, where other printings group the three and mark the repetition at the end of each round.

It is a small typographic decision with an audible consequence.

Meaning and purpose

I go to the Buddha for refuge; to the Dhamma; to the Saṅgha. Then the same three a second time, and a third.

Setting each on its own line changes the pace rather than the sense. Nine separate statements take longer to say than three groups of three, and in a service meant to run for an hour or more that slowness is not incidental.

Why the refuge opens a protective chanting at all is worth asking, because everything that follows will be asking for safety. The tradition is careful about where safety is sought from, so it states the answer before making any of the requests.

The chant

As the book prints it: page 77 and page 78 →

page 77

1

พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

Buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

I go to the Buddha for refuge.

2

ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

I go to the Dhamma for refuge.

3

สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

Saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

I go to the Saṅgha for refuge.

page 78

4

ทุติยัมปิ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dutiyampi buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a second time, I go to the Buddha for refuge.

5

ทุติยัมปิ ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dutiyampi dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a second time, I go to the Dhamma for refuge.

6

ทุติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dutiyampi saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a second time, I go to the Saṅgha for refuge.

7

ตะติยัมปิ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

Tatiyampi buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a third time, I go to the Buddha for refuge.

8

ตะติยัมปิ ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ.

Tatiyampi dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a third time, I go to the Dhamma for refuge.

9

ตะติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

Tatiyampi saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a third time, I go to the Saṅgha for refuge.

สัมพัทเธ Sambaddhe The Perfectly Awakened Ones Chanted in the paritta service among the opening verses, before the suttas themselves. page 78 15 verses Homage to an immense number of Buddhas, counted in thousands and hundreds of thousands, with a request that all dangers be destroyed.

When chanted: Chanted in the paritta service among the opening verses, before the suttas themselves.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This chant works by number rather than by name. Twenty-eight, then twelve thousand, then five hundred thousand — and the figures change again as the verses go on.

Its refrain returns three times, once after each group: by the power of this homage, having destroyed all misfortunes, may the many dangers too be destroyed without remainder.

Meaning and purpose

What is being invoked is quantity, and the chant is not shy about saying so. The twenty-eight are the Buddhas the tradition names and can list. The larger figures are not a list anybody could recite; they are an assertion that the number is past listing.

Each group is followed by the same two moves. Their Dhamma and their Saṅgha too I revere and bow to — so each Buddha brings a teaching and a community with him. Then the request. Homage, then consequence, three times over.

That structure is why it stands where it does. A protective chanting rests on the power of what is honoured, so before anything is asked for, this chant establishes the sheer size of what is being appealed to.

The chant

As the book prints it: page 78 →

page 78

1

สัมพุทเธ อัฏฐะวีสัญจะ ท๎วาทะสัญจะ สะหัสสะเก

Sambuddhe aṭṭhavīsañca dvādasañca sahassake

The twenty-eight Perfectly Awakened Ones, and the twelve thousand,

2

ปัญจะสะตะสะหัสสานิ นะมามิ สิระสา อะหัง

Pañcasatasahassāni namāmi sirasā ahaṃ

and the five hundred thousand — to them I bow with my head.

3

เตสัง ธัมมัญจะ สังฆัญจะ อาทะเรนะ นะมามิหัง

Tesaṃ dhammañca saṅghañca ādarena namāmihaṃ

Their Dhamma and their Saṅgha too I revere and bow to.

4

นะมะการานุภาเวนะ หันต๎วา สัพเพ อุปัททะเว

Namakārānubhāvena hantvā sabbe upaddave

By the power of this homage, having destroyed all misfortunes,

5

อะเนกา อันตะรายาปิ วินัสสันตุ อะเสสะโต.

Anekā antarāyāpi vinassantu asesato.

may the many dangers too be destroyed without remainder.

6

สัมพุทเธ ปัญจะปัญญาสัญจะ จะตุวีสะติสะหัสสะเก

Sambuddhe pañcapaññāsañca catuvīsatisahassake

The fifty-five Perfectly Awakened Ones, and the twenty-four thousand,

7

ทะสะสะตะสะหัสสานิ นะมามิ สิระสา อะหัง

Dasasatasahassāni namāmi sirasā ahaṃ

and the ten hundred thousand — to them I bow with my head.

8

เตสัง ธัมมัญจะ สังฆัญจะ อาทะเรนะ นะมามิหัง

Tesaṃ dhammañca saṅghañca ādarena namāmihaṃ

Their Dhamma and their Saṅgha too I revere and bow to.

9

นะมะการานุภาเวนะ หันต๎วา สัพเพ อุปัททะเว

Namakārānubhāvena hantvā sabbe upaddave

By the power of this homage, having destroyed all misfortunes,

10

อะเนกา อันตะรายาปิ วินัสสันตุ อะเสสะโต.

Anekā antarāyāpi vinassantu asesato.

may the many dangers too be destroyed without remainder.

11

สัมพุทเธ นะวุตตะระสะเต อัฏฐะจัตตาฬีสะสะหัสสะเก

Sambuddhe navuttarasate aṭṭhacattāḷīsasahassake

The one hundred and nine Perfectly Awakened Ones, and the forty-eight thousand,

12

วีสะติสะตะสะหัสสานิ นะมามิ สิระสา อะหัง.

Vīsatisatasahassāni namāmi sirasā ahaṃ.

and the twenty hundred thousand — to them I bow with my head.

13

เตสัง ธัมมัญจะ สังฆัญจะ อาทะเรนะ นะมามิหัง

Tesaṃ dhammañca saṅghañca ādarena namāmihaṃ

Their Dhamma and their Saṅgha too I revere and bow to.

14

นะมะการานุภาเวนะ หันต๎วา สัพเพ อุปัททะเว

Namakārānubhāvena hantvā sabbe upaddave

By the power of this homage, having destroyed all misfortunes,

15

อะเนกา อันตะรายาปิ วินัสสันตุ อะเสสะโต.

Anekā antarāyāpi vinassantu asesato.

may the many dangers too be destroyed without remainder.

นะมะการะสิทธิคาถา Namakārasiddhigāthā The Verses on the Success of Paying Homage Chanted in the paritta service after the homage verses. pages 78–79 24 verses Verses saluting the Buddha, the Dhamma and the Sangha in turn, each salutation closing in a wish for victory and the ending of danger.

When chanted: Chanted in the paritta service after the homage verses.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The title states the chant's premise rather than its subject: the success, or accomplishment, of paying homage. The claim is that the act of salutation itself brings something about.

It falls into three movements, one for each of the Three Jewels, and each is built the same way — a description of what is being saluted, the salutation, and then the wish.

Meaning and purpose

The description of the Buddha is unusually active for a verse of homage. He has vision, the stain of delusion stripped away, awakened of himself, well-gone, released. Then what he did with it: freeing others from the snares of Māra, he brought to safety the people fit to be trained.

ชะนะตัง วิเนยยัง — the people fit to be trained — is a limit, stated without apology or explanation. Not everyone. Those who could be. The verse makes a large claim and bounds it in the same line.

Each movement closes on the same formula: by the power of that, may victory and success be yours, and may all dangers come to nothing. Note the pronoun. The blessing is directed at the hearer, not at the reciter, which is what makes this a chant said for other people rather than for oneself.

The chant

As the book prints it: page 78 and page 79 →

page 78

1

โย จักขุมา โมหะมะลาปะกัฏโฐ

Yo cakkhumā mohamalāpakaṭṭho

He who has vision, from whom the stain of delusion has been stripped away,

2

สามัง วะ พุทโธ สุคะโต วิมุตโต

Sāmaṃ va buddho sugato vimutto

awakened of himself, well-gone, released,

3

มารัสสะ ปาสา วินิโมจะยันโต

Mārassa pāsā vinimocayanto

freeing others from the snares of Māra —

page 79

4

ปาเปสิ เขมัง ชะนะตัง วิเนยยัง.

Pāpesi khemaṃ janataṃ vineyyaṃ.

brought to safety the people fit to be trained.

5

พุทธัง วะรันตัง สิระสา นะมามิ

Buddhaṃ varantaṃ sirasā namāmi

That excellent Buddha I salute with my head,

6

โลกัสสะ นาถัญจะ วินายะกัญจะ

Lokassa nāthañca vināyakañca

the refuge of the world and its guide.

7

ตันเตชะสา เต ชะยะสิทธิ โหตุ

Tantejasā te jayasiddhi hotu

By the power of that, may victory and success be yours,

8

สัพพันตะรายา จะ วินาสะเมนตุ.

Sabbantarāyā ca vināsamentu.

and may all dangers come to nothing.

9

ธัมโม ธะโช โย วิยะ ตัสสะ สัตถุ

Dhammo dhajo yo viya tassa satthu

The Dhamma, which is like the banner of that Teacher,

10

ทัสเสสิ โลกัสสะ วิสุทธิมัคคัง

Dassesi lokassa visuddhimaggaṃ

showed the world the path of purification;

11

นิยยานิโก ธัมมะธะรัสสะ ธารี

Niyyāniko dhammadharassa dhārī

it leads out, and upholds the one who upholds it,

12

สาตาวะโห สันติกะโร สุจิณโณ.

Sātāvaho santikaro suciṇṇo.

bringing sweetness, making peace, well practised.

13

ธัมมัง วะรันตัง สิระสา นะมามิ

Dhammaṃ varantaṃ sirasā namāmi

That excellent Dhamma I salute with my head,

14

โมหัปปะทาลัง อุปะสันตะทาหัง

Mohappadālaṃ upasantadāhaṃ

which shatters delusion and stills the burning.

15

ตันเตชะสา เต ชะยะสิทธิ โหตุ

Tantejasā te jayasiddhi hotu

By the power of that, may victory and success be yours,

16

สัพพันตะรายา จะ วินาสะเมนตุ.

Sabbantarāyā ca vināsamentu.

and may all dangers come to nothing.

17

สัทธัมมะเสนา สุคะตานุโค โย

Saddhammasenā sugatānugo yo

The army of the True Dhamma, which follows the Well-gone One,

18

โลกัสสะ ปาปูปะกิเลสะเชตา

Lokassa pāpūpakilesajetā

conqueror of the world's evil and its defilements;

19

สันโต สะยัง สันตินิโยชะโก จะ

Santo sayaṃ santiniyojako ca

at peace itself, and joining others to peace,

20

ส๎วากขาตะธัมมัง วิทิตัง กะโรติ.

Svākkhātadhammaṃ viditaṃ karoti.

it makes the well-proclaimed Dhamma known.

21

สังฆัง วะรันตัง สิระสา นะมามิ

Saṅghaṃ varantaṃ sirasā namāmi

That excellent Saṅgha I salute with my head,

22

พุทธานุพุทธัง สะมะสีละทิฏฐิง

Buddhānubuddhaṃ samasīladiṭṭhiṃ

awakened after the Awakened One, equal in virtue and in view.

23

ตันเตชะสา เต ชะยะสิทธิ โหตุ

Tantejasā te jayasiddhi hotu

By the power of that, may victory and success be yours,

24

สัพพันตะรายา จะ วินาสะเมนตุ.

Sabbantarāyā ca vināsamentu.

and may all dangers come to nothing.

นะโมการะอัฏฐะกะคาถา Namokāraaṭṭhakagāthā The Eightfold Homage Verses Chanted in the paritta service among the opening homages. pages 79–80 8 verses Eight lines of homage, each opening with the word namo, closing in a wish for well-being and for strength in the task at hand.

When chanted: Chanted in the paritta service among the opening homages.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Every one of the eight lines begins with นะโม, homage, and the chant is named for that. It is the most compressed of the opening homages: eight statements, no narrative, no argument.

Two of the eight are unusual in this book, because what they salute is not a person or a community but a form of words.

Meaning and purpose

The first three are conventional and quick: homage to the Worthy One, the great Seeker; to the supreme Dhamma, well proclaimed by him; to the great Saṅgha, pure in virtue and in view.

Then it turns to the utterance itself. Homage, duly made, to the Triple Gem that is begun with a syllable; homage too to that threefold object, which has passed beyond all that is low. What is honoured here is the formula, not only what the formula names — which is precisely the premise a protective chanting rests on, stated openly for once.

The last two verses say what the homage is for, and they ask two different things. By the might of this homage, may there be well-being at all times. And then, more narrowly: by its power, may I be mighty in the undertaking. The second is the practical one — not safety in general but strength for the thing being done now.

The chant

As the book prints it: page 79 and page 80 →

page 79

1

นะโม อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ มะเหสิโน

Namo arahato sammāsambuddhassa mahesino

Homage to the Worthy One, the Perfectly Awakened, the great Seeker;

2

นะโม อุตตะมะธัมมัสสะ ส๎วากขาตัสเสวะ เตนิธะ

Namo uttamadhammassa svākkhātasseva tenidha

homage to the supreme Dhamma, well proclaimed by him here;

3

นะโม มะหาสังฆัสสาปิ วิสุทธะสีละทิฏฐิโน

Namo mahāsaṅghassāpi visuddhasīladiṭṭhino

homage also to the great Saṅgha, pure in virtue and in view;

page 80

4

นะโม โอมาต๎ยารัทธัสสะ ระตะนัตตะยัสสะ สาธุกัง

Namo omātyāraddhassa ratanattayassa sādhukaṃ

Homage, duly made, to the Triple Gem that is begun with the syllable oṃ;

5

นะโม โอมะกาตีตัสสะ ตัสสะ วัตถุตตะยัสสะปิ

Namo omakātītassa tassa vatthuttayassāpi

homage too to that threefold object, which has passed beyond all that is low;

6

นะโม การัปปะภาเวนะ วิคัจฉันตุ อุปัททะวา

Namo kārappabhāvena vigacchantu upaddavā

by the power of this homage, may misfortunes depart;

7

นะโม การานุภาเวนะ สุวัตถิ โหตุ สัพพะทา

Namo kārānubhāvena suvatthi hotu sabbadā

by the might of this homage, may there be well-being at all times;

8

นะโม การัสสะ เตเชนะ วิธิมหิ โหมิ เตชะวา.

Namo kārassa tejena vidhimhi homi tejavā.

by the power of this homage, may I be mighty in the undertaking.

บทขัดต้นตำนาน bòt-kàt dtôn-dtam-naan The Prefatory Verse Opening the Tamnan Chanted at the start of the Tamnan collection, after the opening homages. page 80 12 verses The verse opening the Tamnan proper, calling the peaceful devas of every world-system to come in harmony and listen.

When chanted: Chanted at the start of the Tamnan collection, after the opening homages.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

A second invitation to the devas, after the one that opened the service three pages earlier. This one begins the Tamnan itself, so the collection has two openings and calls its audience twice.

The manner is quite different. The first was brisk and repeated its summons three times. This one is descriptive, and spends most of its length on who is being called.

Meaning and purpose

The invitation is qualified from its first word, and the qualification is the whole point. Those who are at peace, peaceful in mind, who have the Three Refuges as their refuge. The devas invited are those already disposed to listen, not whichever happen to be nearby.

The description then widens without dropping the condition: devas of the earth and above it, dwelling on Meru the king made of the finest gold, and in all the world-systems the yakkhas, the devas and the brahmās. And the condition is said again, twice over — at peace, at peace, and together in harmony.

It closes by turning from summoning to blessing: may all be happy, together with their own retinues, free from trouble and glad in mind, along with all their kin. Before a single protective text is chanted, the beings called to hear it are themselves wished well.

The chant

As the book prints it: page 80 →

page 80

1

เย สันตา สันตะจิตตา ติสะระณะสะระณา เอตถะ โลกันตะเร วา,

Ye santā santacittā tisaraṇasaraṇā ettha lokantare vā,

Those who are at peace, peaceful in mind, who have the Three Refuges as their refuge, whether here or in the space between the worlds,

2

ภุมมาภุมมา จะ เทวา คุณะคะณะคะหะณัพ๎ยาวะฏา สัพพะกาลัง,

Bhummābhummā ca devā guṇagaṇagahaṇabyāvaṭā sabbakālaṃ,

and the devas of the earth and above it, at all times engaged in taking up the whole mass of virtues,

3

เอเต อายันตุ เทวา วะระกะนะกะมะเย เมรุราเช วะสันโต

Ete āyantu devā varakanakamaye merurāje vasanto

may these devas come, dwelling on Meru the king, made of the finest gold,

4

สันโต สันโต สะเหตุง มุนิวะระวะจะนัง โสตุมัคคัง สะมัคคัง.

Santo santo sahetuṃ munivaravacanaṃ sotumaggaṃ samaggaṃ.

at peace, at peace, and together in harmony, to hear the supreme word of the excellent Sage.

5

สัพเพสุ จักกะวาเฬสุ ยักขา เทวา จะ พ๎รัห๎มุโน

Sabbesu cakkavāḷesu yakkhā devā ca brahmuno

In all the world-systems, the yakkhas, the devas and the brahmās —

6

ยัง อัมเหหิ กะตัง ปุญญัง สัพพะสัมปัตติสาธะกัง.

Yaṃ amhehi kataṃ puññaṃ sabbasampattisādhakaṃ.

whatever merit has been made by us, which brings about every attainment,

7

สัพเพ ตัง อะนุโมทิต๎วา สะมัคคา สาสะเน ระตา

Sabbe taṃ anumoditvā samaggā sāsane ratā

may they all rejoice in it, in harmony and delighting in the Teaching,

8

ปะมาทะระหิตา โหนตุ อารักขาสุ วิเสสะโต.

Pamādarahitā hontu ārakkhāsu visesato.

and may they be free of negligence, especially in giving protection.

9

สาสะนัสสะ จะ โลกัสสะ วุฑฒี ภะวะตุ สัพพะทา

Sāsanassa ca lokassa vuḍḍhī bhavatu sabbadā

May there always be growth for the Teaching and for the world;

10

สาสะนัมปิ จะ โลกัญจะ เทวา รักขันตุ สัพพะทา.

Sāsanampi ca lokañca devā rakkhantu sabbadā.

and may the devas always guard both the Teaching and the world.

11

สัทธิง โหนตุ สุขี สัพเพ ปะริวาเรหิ อัตตะโน

Saddhiṃ hontu sukhī sabbe parivārehi attano

May all be happy, together with their own retinues,

12

อะนีฆา สุมะนา โหนตุ สะหะ สัพเพหิ ญาติภิ.

Anīghā sumanā hontu saha sabbehi ñātibhi.

free from trouble and glad in mind, along with all their kin.

บทขัดมังคะละสุตตะ bòt-kàt maŋ-ká-lá-sùt-dtà The Prefatory Verse for the Maṅgala Sutta Chanted immediately before the Maṅgala Sutta, introducing it. page 80 7 verses The prefatory verse to the Maṅgala Sutta, on the twelve years of argument about what a blessing is.

When chanted: Chanted immediately before the Maṅgala Sutta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Each sutta in the Tamnan is introduced by a verse of this kind, and this is the first of them. What such a verse does is say why the text that follows was needed — the occasion, not the content.

These introductions are not part of the suttas they precede. They are the tradition explaining its own collection to the people chanting it, which is a different kind of writing altogether.

Meaning and purpose

The story is told in four lines, and it is a story about failure. For twelve years, beings together with their devas pondered what a blessing is; and though they pondered long, they never came to know.

The scale of the argument is then given, and it is deliberately absurd: throughout ten thousand world-systems an uproar arose over the question, reaching as far as the dwellings of the brahmās. The verse is making a point about how hard an apparently simple question turns out to be.

Then the resolution, in a single line — that which the Refuge of the World taught, the destroyer of all evil — and the handover. Twelve years of confusion have been built up in order to make the plain list that follows land as an answer rather than as advice.

The chant

As the book prints it: page 80 →

page 80

1

ยัญจะ ท๎วาทะสะ วัสสานิ จินตะยิงสุ สะเทวะกา

Yañca dvādasa vassāni cintayiṃsu sadevakā

That which, for twelve years, beings together with their devas pondered,

2

จิรัสสัง จินตะยันตาปิ เนวะ ชานิงสุ มังคะลัง.

Cirassaṃ cintayantāpi neva jāniṃsu maṅgalaṃ.

and though they pondered long, they never came to know what a blessing is.

3

จักกะวาฬะสะหัสเสสุ ทะสะสุ เยนะ ตัตตะกัง

Cakkavāḷasahassesu dasasu yena tattakaṃ

That over which, throughout ten thousand world-systems, for all that time

4

กาลัง โกลาหะลัง ชาตัง ยาวะ พ๎รัห๎มะนิเวสะนา.

Kālaṃ kolāhalaṃ jātaṃ yāva brahmanivesanā.

an uproar arose, reaching as far as the dwellings of the brahmās.

5

ยัง โลกะนาโถ เทเสสิ สัพพะปาปะวินาสะนัง

Yaṃ lokanātho desesi sabbapāpavināsanaṃ

That which the Refuge of the World taught, the destroyer of all evil,

6

ยัง สุต๎วา สัพพะทุกเขหิ มุจจันตาสังขิยา นะรา

Yaṃ sutvā sabbadukkhehi muccantāsaṅkhiyā narā

on hearing which countless people are freed from all suffering —

7

เอวะมาทิคุณูเปตัง มังคะลันตัมภะณามะ เห.

Evamādiguṇūpetaṃ maṅgalantambhaṇāma he.

endowed with such qualities as these: that Maṅgala let us now recite.

มังคะละสุตตัง ปะฐะมัง Maṅgalasuttaṃ paṭhamaṃ The Maṅgala Sutta, the First Chanted in the paritta service after its prefatory verse; among the best known of all Buddhist texts. pages 81–82 28 verses The Discourse on Blessings: a deity asks what the highest blessing is, and is answered with a list running from good company to an unshaken mind.

When chanted: Chanted in the paritta service after its prefatory verse; among the best known of all Buddhist texts.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints its own reference for it, and calls it the first Maṅgala Sutta because it prints the text again later in the book.

The frame is the standard one for a discourse, and it is worth reading rather than skipping: thus have I heard, the setting at Sāvatthī, and then a deity arriving in the far reaches of the night, of surpassing beauty, having lit up the whole of Jeta's Grove.

Meaning and purpose

The question comes in the deity's own verse and repeats exactly the failure the prefatory verse described: many devas and human beings have pondered what blessings are, longing for well-being. Tell us, then, the highest blessing.

The answer is a list, and the order of it is the argument. It starts where anybody can start — not keeping company with fools, keeping company with the wise, honouring those worthy of honour — and then moves through living in a fitting place, much learning and skill, a discipline well trained, speech well spoken, supporting mother and father, caring for wife and children, work free of confusion, giving, blameless action, restraint from strong drink, reverence, humility, contentment and gratitude. Nothing exotic appears until a long way down.

The closing verse is why it is chanted for protection: having done such things as these, undefeated everywhere, they go in safety everywhere. Safety is presented as the consequence of conduct rather than of the chanting — and the text is nonetheless chanted for safety. The tradition holds both of those at once and has never seemed troubled by it.

The chant

As the book prints it: page 81 and page 82 →

page 81

1

เอวัมเม สุตัง.

Evamme sutaṃ.

Thus have I heard.

2

เอกัง สะมะยัง ภะคะวา สาวัตถิยัง วิหะระติ เชตะวะเน อะนาถะปิณฑิกัสสะ อาราเม.

Ekaṃ samayaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme.

At one time the Blessed One was dwelling at Sāvatthī, in Jeta's Grove, Anāthapiṇḍika's monastery.

3

อะถะโข อัญญะตะรา เทวะตา อะภิกกันตายะ รัตติยา อะภิกกันตะวัณณา เกวะละกัปปัง เชตะวะนัง โอภาเสต๎วา เยนะ ภะคะวา เตนุปะสังกะมิ อุปะสังกะมิต๎วา ภะคะวันตัง อะภิวาเทต๎วา เอกะมันตัง อัฏฐาสิ.

Athakho aññatarā devatā abhikkantāya rattiyā abhikkantavaṇṇā kevalakappaṃ jetavanaṃ obhāsetvā yena bhagavā tenupasaṅkami upasaṅkamitvā bhagavantaṃ abhivādetvā ekamantaṃ aṭṭhāsi.

Then a certain deity, in the far reaches of the night, of surpassing beauty, having lit up the whole of Jeta's Grove, approached the Blessed One; and having approached and paid homage to him, stood to one side.

4

เอกะมันตัง ฐิตา โข สา เทวะตา ภะคะวันตัง คาถายะ อัชฌะภาสิ.

Ekamantaṃ ṭhitā kho sā devatā bhagavantaṃ gāthāya ajjhabhāsi.

Standing to one side, that deity addressed the Blessed One in verse:

5

พะหู เทวา มะนุสสา จะ มังคะลานิ อะจินตะยุง

Bahū devā manussā ca maṅgalāni acintayuṃ

Many devas and human beings have pondered what blessings are,

6

อากังขะมานา โสตถานัง พ๎รูหิ มังคะละมุตตะมัง

Ākaṅkhamānā sotthānaṃ brūhi maṅgalamuttamaṃ

longing for well-being: tell us, then, the highest blessing.

7

อะเสวะนา จะ พาลานัง ปัณฑิตานัญจะ เสวะนา

Asevanā ca bālānaṃ paṇḍitānañca sevanā

Not to keep company with fools, but to keep company with the wise,

8

ปูชา จะ ปูชะนียานัง เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Pūjā ca pūjanīyānaṃ Etammaṅgalamuttamaṃ.

and to honour those worthy of honour: this is the highest blessing.

9

ปะฏิรูปะเทสะวาโส จะ ปุพเพ จะ กะตะปุญญะตา

Paṭirūpadesavāso ca pubbe ca katapuññatā

To live in a fitting place, and to have made merit in the past,

10

อัตตะสัมมาปะณิธิ จะ เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Attasammāpaṇidhi ca Etammaṅgalamuttamaṃ.

and to have set oneself rightly: this is the highest blessing.

11

พาหุสัจจัญจะ สิปปัญจะ วินะโย จะ สุสิกขิโต

Bāhusaccañca sippañca vinayo ca susikkhito

Much learning and skill, and a discipline well trained,

12

สุภาสิตา จะ ยา วาจา เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Subhāsitā ca yā vācā Etammaṅgalamuttamaṃ.

and speech that is well spoken: this is the highest blessing.

13

มาตาปิตุอุปัฏฐานัง ปุตตะทารัสสะ สังคะโห

Mātāpituupaṭṭhānaṃ puttadārassa saṅgaho

Supporting mother and father, and caring for wife and children,

14

อะนากุลา จะ กัมมันตา เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Anākulā ca kammantā Etammaṅgalamuttamaṃ.

and work that is free of confusion: this is the highest blessing.

15

ทานัญจะ ธัมมะจะริยา จะ ญาตะกานัญจะ สังคะโห

Dānañca dhammacariyā ca ñātakānañca saṅgaho

Giving, and living by the Dhamma, and caring for one's relatives,

16

อะนะวัชชานิ กัมมานิ เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Anavajjāni kammāni Etammaṅgalamuttamaṃ.

and actions that are blameless: this is the highest blessing.

17

อาระตี วิระตี ปาปา มัชชะปานา จะ สัญญะโม

Āratī viratī pāpā majjapānā ca saññamo

Ceasing and abstaining from evil, and restraint from strong drink,

18

อัปปะมาโท จะ ธัมเมสุ เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Appamādo ca dhammesu Etammaṅgalamuttamaṃ.

and diligence in wholesome states: this is the highest blessing.

19

คาระโว จะ นิวาโต จะ สันตุฏฐี จะ กะตัญญุตา

Gāravo ca nivāto ca santuṭṭhī ca kataññutā

Reverence and humility, contentment and gratitude,

20

กาเลนะ ธัมมัสสะวะนัง เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Kālena dhammassavanaṃ Etammaṅgalamuttamaṃ.

and hearing the Dhamma at the right time: this is the highest blessing.

21

ขันตี จะ โสวะจัสสะตา สะมะณานัญจะ ทัสสะนัง

Khantī ca sovacassatā samaṇānañca dassanaṃ

Patience, being easy to admonish, and the sight of contemplatives,

22

กาเลนะ ธัมมะสากัจฉา เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Kālena dhammasākacchā Etammaṅgalamuttamaṃ.

and discussion of the Dhamma at the right time: this is the highest blessing.

23

ตะโป จะ พ๎รัห๎มะจะริยัญจะ อะริยะสัจจานะทัสสะนัง

Tapo ca brahmacariyañca ariyasaccānadassanaṃ

Austerity and the holy life, and the seeing of the noble truths,

24

นิพพานะสัจฉิกิริยา จะ เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Nibbānasacchikiriyā ca Etammaṅgalamuttamaṃ.

and the realisation of Nibbāna: this is the highest blessing.

page 82

25

ผุฏฐัสสะ โลกะธัมเมหิ จิตตัง ยัสสะ นะ กัมปะติ

Phuṭṭhassa lokadhammehi cittaṃ yassa na kampati

One whose mind does not waver when touched by the ways of the world,

26

อะโสกัง วิระชัง เขมัง เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Asokaṃ virajaṃ khemaṃ etammaṅgalamuttamaṃ.

sorrowless, stainless, secure: this is the highest blessing.

27

เอตาทิสานิ กัต๎วานะ สัพพัตถะมะปะราชิตา

Etādisāni katvāna sabbatthamaparājitā

Having done such things as these, undefeated everywhere,

28

สัพพัตถะ โสตถิง คัจฉันติ ตันเตสัง มังคะละมุตตะมันติ.

Sabbattha sotthiṃ gacchanti tantesaṃ maṅgalamuttamanti.

they go in safety everywhere: that is their highest blessing.

บทขัด ระตะนะสุตตัง bòt-kàt rá-dtà-ná-sùt-dtaŋ The Prefatory Verse for the Ratana Sutta Chanted immediately before the Ratana Sutta, introducing it. page 82 16 verses The prefatory verse to the Ratana Sutta, which recounts the Buddha's whole career and the three fears the sutta is said to have dispelled.

When chanted: Chanted immediately before the Ratana Sutta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The longest and most ambitious of the prefatory verses. Before introducing a single text it summarises an entire career: from the time of his aspiration onwards, the ten perfections, the ten higher perfections and the ten ultimate perfections, five great renunciations, three kinds of conduct.

Then the last existence, in sequence — the descent into the womb, the birth, the going forth, the striving, and the victory over Māra on the seat of awakening.

Meaning and purpose

The catalogue is doing something specific rather than showing off. What is being enumerated, item by item, is the accumulated power standing behind the words about to be chanted — and it is all set out before a single line of the sutta is said.

The pay-off names an occasion rather than a doctrine, and it is unexpectedly concrete: the threefold fear arisen from disease, from non-human beings and from famine, it swiftly made to vanish. An epidemic, a haunting and a hunger — three ordinary disasters.

Then the handover: that paritta let us now recite. Everything before it has been an argument for why what comes next is worth chanting, and the argument is historical rather than doctrinal. It rests entirely on what the text is said to have done once before.

The chant

As the book prints it: page 82 →

page 82

1

ปะณิธานะโต ปัฏฐายะ ตะถาคะตัสสะ ทะสะ ปาระมิโย ทะสะ อุปะปาระมิโย,

Paṇidhānato paṭṭhāya tathāgatassa dasa pāramiyo dasa upapāramiyo,

From the time of his aspiration onwards, the Tathāgata's ten perfections, ten higher perfections,

2

ทะสะ ปะระมัตถะปาระมิโย,

Dasa paramatthapāramiyo,

and ten ultimate perfections;

3

ปัญจะ มะหาปะริจจาเค ติสโส จะริยา,

Pañca mahāpariccāge tisso cariyā,

his five great renunciations, his three kinds of conduct;

4

ปัจฉิมัพภะเว คัพภาวักกันติง ชาติง อะภินิกขะมะนัง,

Pacchimabbhave gabbhāvakkantiṃ jātiṃ abhinikkhamanaṃ,

in his last existence, his descent into the womb, his birth, his going forth;

5

ปะธานะจะริยัง โพธิปัลลังเก มาระวิชะยัง,

Padhānacariyaṃ bodhipallaṅke māravijayaṃ,

his striving, his victory over Māra on the seat of awakening;

6

สัพพัญญุตะญาณัปปะฏิเวธัง,

Sabbaññutañāṇappaṭivedhaṃ,

his penetration of the knowledge of omniscience;

7

นะวะโลกุตตะระธัมเมติ,

Navalokuttaradhammeti,

and the nine supramundane states —

8

สัพเพปิเม พุทธะคุเณ,

Sabbepime buddhaguṇe,

all these qualities of the Buddha,

9

อาวัชชิต๎วา เวสาลิยา ตีสุ ปาการันตะเรสุ,

Āvajjitvā vesāliyā tīsu pākārantaresu,

having called them to mind, within the three walls of Vesālī,

10

ติยามะรัตติง ปะริตตัง กะโรนโต,

Tiyāmarattiṃ parittaṃ karonto,

making the paritta through the three watches of the night,

11

อายัส๎มา อานันทัตเถโร วิยะ,

Āyasmā ānandatthero viya,

as the venerable elder Ānanda did,

12

การุญญะจิตตัง อุปัฏฐะเปต๎วา.

Kāruññacittaṃ upaṭṭhapetvā.

having set up a mind of compassion.

13

โกฏิสะตะสะหัสเสสุ จักกะวาเฬสุ เทวะตา

Koṭisatasahassesu cakkavāḷesu devatā

The deities in a hundred thousand koṭis of world-systems

14

ยัสสาณัมปะฏิคคัณหันติ ยัญจะ เวสาลิยัมปุเร.

Yassāṇampaṭiggaṇhanti yañca vesāliyampure.

accept its authority, and so did the city of Vesālī.

15

โรคามะนุสสะทุพภิกขะสัมภูตันติวิธัมภะยัง

Rogāmanussadubbhikkhasambhūtantividhambhayaṃ

The threefold fear arisen from disease, from non-human beings and from famine

16

ขิปปะมันตะระธาเปสิ ปะริตตันตัมภะณามะ เห.

Khippamantaradhāpesi parittantambhaṇāma he.

it swiftly made to vanish: that paritta let us now recite.

ระตะนะสุตตัง ทุติยัง Ratanasuttaṃ dutiyaṃ The Ratana Sutta, the Second Chanted in the paritta service after its prefatory verse; among the most used of all protective texts. pages 82–86 89 verses The Discourse on the Jewels: seventeen verses each closing on the truth of the Buddha, the Dhamma or the Sangha, and a wish for well-being.

When chanted: Chanted in the paritta service after its prefatory verse; among the most used of all protective texts.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints its own reference, and calls this the second Ratana Sutta because the text appears again later. The prefatory verse before it has already said what the sutta is held to have done: dispelled a threefold fear of disease, non-human beings and famine.

Its construction is the plainest example in the book of how a paritta is thought to work. Each verse states something held to be true, and then asks for well-being on the strength of it having been said.

Meaning and purpose

The opening is an address rather than a claim, and it is the same move that opens the whole service: whatever beings are gathered here, whether of the earth or of the sky, may all of them be glad of mind and listen carefully to what is spoken. Nothing is asked of them but attention.

Then the long middle, where each verse builds to the same kind of close. Something is asserted about the Buddha, or the Dhamma, or the Sangha; the verse names it a jewel; and then, by this truth, may there be well-being. The pattern repeats until it becomes the sound of the thing rather than an argument in it.

The last verses turn from asserting to saluting, and the beings called at the start are addressed once more. The Tathagata, honoured by devas and humans, we salute: may there be well-being. It ends where it began, with the audience it summoned, having spent eighty-nine lines giving them something true to hear.

The chant

As the book prints it: page 82, page 83, page 84, page 85 and page 86 →

page 82

1

ยานีธะ ภูตานิ สะมาคะตานิ

Yānīdha bhūtāni samāgatāni

Whatever beings are gathered here,

2

ภุมมานิ วา ยานิวะ อันตะลิกเข

Bhummāni vā yāniva antalikkhe

whether of the earth or of the sky,

3

สัพเพ วะ ภูตา สุมะนา ภะวันตุ

Sabbe va bhūtā sumanā bhavantu

may all those beings be glad of mind,

4

อะโถปิ สักกัจจะ สุณันตุ ภาสิตัง.

Athopi sakkacca suṇantu bhāsitaṃ.

and moreover listen carefully to what is spoken.

5

ตัส๎มา หิ ภูตา นิสาเมถะ สัพเพ

Tasmā hi bhūtā nisāmetha sabbe

Therefore, beings, all of you attend:

6

เมตตัง กะโรถะ มานุสิยา ปะชายะ

Mettaṃ karotha mānusiyā pajāya

show loving-kindness to the human race,

7

ทิวา จะ รัตโต จะ หะรันติ เย พะลิง

Divā ca ratto ca haranti ye baliṃ

who by day and by night bring offerings;

page 83

8

ตัส๎มา หิ เน รักขะถะ อัปปะมัตตา.

Tasmā hi ne rakkhatha appamattā.

therefore protect them, being diligent.

9

ยังกิญจิ วิตตัง อิธะ วา หุรัง วา

Yaṅkiñci vittaṃ idha vā huraṃ vā

Whatever treasure there is, here or beyond,

10

สัคเคสุ วา ยัง ระตะนัง ปะณีตัง

Saggesu vā yaṃ ratanaṃ paṇītaṃ

or whatever excellent jewel is in the heavens,

11

นะ โน สะมัง อัตถิ ตะถาคะเตนะ

Na no samaṃ atthi tathāgatena

there is none among them equal to the Tathāgata.

12

อิทัมปิ พุทเธ ระตะนัง ปะณีตัง.

Idampi buddhe ratanaṃ paṇītaṃ.

This too is an excellent jewel in the Buddha.

13

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

14

ขะยัง วิราคัง อะมะตัง ปะณีตัง

Khayaṃ virāgaṃ amataṃ paṇītaṃ

The destruction, the fading of desire, the deathless, the excellent —

15

ยะทัชฌะคา สัก๎ยะมุนี สะมาหิโต

Yadajjhagā sakyamunī samāhito

which the Sakyan sage, composed, attained;

16

นะ เตนะ ธัมเมนะ สะมัตถิ กิญจิ

Na tena dhammena samatthi kiñci

there is nothing at all equal to that Dhamma.

17

อิทัมปิ ธัมเม ระตะนัง ปะณีตัง

Idampi dhamme ratanaṃ paṇītaṃ

This too is an excellent jewel in the Dhamma.

18

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

19

ยัมพุทธะเสฏโฐ ปะริวัณณะยี สุจิง

Yambuddhaseṭṭho parivaṇṇayī suciṃ

That purity which the supreme Buddha praised,

20

สะมาธิมานันตะริกัญญะมาหุ

Samādhimānantarikaññamāhu

the concentration they call 'without interval' —

21

สะมาธินา เตนะ สะโม นะ วิชชะติ

Samādhinā tena samo na vijjati

no concentration equal to that is found.

22

อิทัมปิ ธัมเม ระตะนัง ปะณีตัง

Idampi dhamme ratanaṃ paṇītaṃ

This too is an excellent jewel in the Dhamma.

23

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

24

เย ปุคคะลา อัฏฐะ สะตัง ปะสัตถา

Ye puggalā aṭṭha sataṃ pasatthā

Those eight persons praised by the good,

25

จัตตาริ เอตานิ ยุคานิ โหนติ

Cattāri etāni yugāni honti

who make these four pairs;

26

เต ทักขิเณยยา สุคะตัสสะ สาวะกา

Te dakkhiṇeyyā sugatassa sāvakā

they are the Well-gone One's disciples, worthy of offerings;

27

เอเตสุ ทินนานิ มะหัปผะลานิ

Etesu dinnāni mahapphalāni

what is given to them bears great fruit.

28

อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง

Idampi saṅghe ratanaṃ paṇītaṃ

This too is an excellent jewel in the Saṅgha.

29

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

30

เย สุปปะยุตตา มะนะสา ทัฬ๎เหนะ

Ye suppayuttā manasā daḷhena

Those who, with a firm mind, are well applied

31

นิกกามิโน โคตะมะสาสะนัมหิ

Nikkāmino gotamasāsanamhi

and free of longing, in Gotama's dispensation;

32

เต ปัตติปัตตา อะมะตัง วิคัยหะ

Te pattipattā amataṃ vigayha

they have reached the attainment, plunged into the deathless,

33

ลัทธา มุธา นิพพุติง ภุญชะมานา

Laddhā mudhā nibbutiṃ bhuñjamānā

and having gained it for nothing, enjoy the peace;

page 84

34

อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง

Idampi saṅghe ratanaṃ paṇītaṃ

This too is an excellent jewel in the Saṅgha.

35

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

36

ยะถินทะขีโล ปะฐะวิง สิโต สิยา

Yathindakhīlo paṭhaviṃ sito siyā

Just as a locking post, planted firm in the earth,

37

จะตุพภิ วาเตภิ อะสัมปะกัมปิโย

Catubbhi vātebhi asampakampiyo

cannot be shaken by the winds from the four quarters,

38

ตะถูปะมัง สัปปุริสัง วะทามิ

Tathūpamaṃ sappurisaṃ vadāmi

so, I say, is the true person to be likened —

39

โย อะริยะสัจจานิ อะเวจจะ ปัสสะติ

Yo ariyasaccāni avecca passati

the one who sees the noble truths with penetration.

40

อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง

Idampi saṅghe ratanaṃ paṇītaṃ

This too is an excellent jewel in the Saṅgha.

41

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

42

เย อะริยะสัจจานิ วิภาวะยันติ

Ye ariyasaccāni vibhāvayanti

Those who make plain the noble truths,

43

คัมภีระปัญเญนะ สุเทสิตานิ

Gambhīrapaññena sudesitāni

well taught by him of deep wisdom —

44

กิญจาปิ เต โหนติ ภุสัปปะมัตตา

Kiñcāpi te honti bhusappamattā

however greatly negligent they may become,

45

นะ เต ภะวัง อัฏฐะมะมาทิยันติ

Na te bhavaṃ aṭṭhamamādiyanti

they do not take up an eighth existence.

46

อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง

Idampi saṅghe ratanaṃ paṇītaṃ

This too is an excellent jewel in the Saṅgha.

47

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

48

สะหาวัสสะ ทัสสะนะสัมปะทายะ

Sahāvassa dassanasampadāya

Together with his attainment of vision,

49

ต๎ยัสสุ ธัมมา ชะหิตา ภะวันติ

Tyassu dhammā jahitā bhavanti

three things come to be abandoned in him:

50

สักกายะทิฏฐิ วิจิกิจฉิตัญจะ

Sakkāyadiṭṭhi vicikicchitañca

identity view, and doubt,

51

สีลัพพะตัง วาปิ ยะทัตถิ กิญจิ

Sīlabbataṃ vāpi yadatthi kiñci

and clinging to rule and observance, whatever of it there is.

52

จะตูหะปาเยหิ จะ วิปปะมุตโต

Catūhapāyehi ca vippamutto

He is wholly freed from the four lower realms,

53

ฉะ จาภิฐานานิ อะภัพโพ กาตุง

Cha cābhiṭhānāni abhabbo kātuṃ

and incapable of committing the six great wrongs.

54

อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง

Idampi saṅghe ratanaṃ paṇītaṃ

This too is an excellent jewel in the Saṅgha.

55

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

56

กิญจาปิ โส กัมมัง กะโรติ ปาปะกัง

Kiñcāpi so kammaṃ karoti pāpakaṃ

Though he may still do some evil deed

57

กาเยนะ วาจายุทะ เจตะสา วา

Kāyena vācāyuda cetasā vā

by body, or by speech, or by mind,

58

อะภัพโพ โส ตัสสะ ปะฏิจฉะทายะ

Abhabbo so tassa paṭicchadāya

he is incapable of concealing it —

59

อะภัพพะตา ทิฏฐะปะทัสสะ วุตตา

Abhabbatā diṭṭhapadassa vuttā

for that incapacity is declared of one who has seen the state.

page 85

60

อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง

Idampi saṅghe ratanaṃ paṇītaṃ

This too is an excellent jewel in the Saṅgha.

61

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

62

วะนัปปะคุมเพ ยะถา ผุสสิตัคเค

Vanappagumbe yathā phussitagge

Just as a woodland thicket, its crowns in blossom

63

คิมหานะมาเส ปะฐะมัส๎มิง คิมเห

Gimhānamāse paṭhamasmiṃ gimhe

in the first month of the hot season,

64

ตะถูปะมัง ธัมมะวะรัง อะเทสะยิ

Tathūpamaṃ dhammavaraṃ adesayi

so did he teach the excellent Dhamma, likened to that,

65

นิพพานะคามิง ปะระมัง หิตายะ

Nibbānagāmiṃ paramaṃ hitāya

leading to Nibbāna, for the highest welfare.

66

อิทัมปิ พุทเธ ระตะนัง ปะณีตัง

Idampi buddhe ratanaṃ paṇītaṃ

This too is an excellent jewel in the Buddha.

67

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

68

วะโร วะรัญญู วะระโท วะราหะโร

Varo varaññū varado varāharo

The excellent one, knower of the excellent, giver and bringer of the excellent,

69

อะนุตตะโร ธัมมะวะรัง อะเทสะยิ

Anuttaro dhammavaraṃ adesayi

unsurpassed, taught the excellent Dhamma.

70

อิทัมปิ พุทเธ ระตะนัง ปะณีตัง

Idampi buddhe ratanaṃ paṇītaṃ

This too is an excellent jewel in the Buddha.

71

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

72

ขีณัง ปุราณัง นะวัง นัตถิ สัมภะวัง

Khīṇaṃ purāṇaṃ navaṃ natthi sambhavaṃ

The old is destroyed, and there is no new arising;

73

วิรัตตะจิตตายะติเก ภะวัส๎มิง

Virattacittāyatike bhavasmiṃ

their minds are without passion for a future existence.

74

เต ขีณะพีชา อะวิรุฬหิฉันทา

Te khīṇabījā avirūḷhichandā

With their seeds destroyed and no desire for regrowth,

75

นิพพันติ ธีรา ยะถายัมปะทีโป

Nibbanti dhīrā yathāyampadīpo

the wise go out, just as this lamp does.

76

อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง

Idampi saṅghe ratanaṃ paṇītaṃ

This too is an excellent jewel in the Saṅgha.

77

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

78

ยานีธะ ภูตานิ สะมาคะตานิ

Yānīdha bhūtāni samāgatāni

Whatever beings are gathered here,

79

ภุมมานิ วา ยานิวะ อันตะลิกเข

Bhummāni vā yāniva antalikkhe

whether of the earth or of the sky,

80

ตะถาคะตัง เทวะมะนุสสะปูชิตัง

Tathāgataṃ devamanussapūjitaṃ

the Tathāgata, honoured by devas and humans —

81

พุทธัง นะมัสสามะ สุวัตถิ โหตุ.

Buddhaṃ namassāma suvatthi hotu.

the Buddha we salute: may there be well-being.

82

ยานีธะ ภูตานิ สะมาคะตานิ

Yānīdha bhūtāni samāgatāni

Whatever beings are gathered here,

83

ภุมมานิ วา ยานิวะ อันตะลิกเข

Bhummāni vā yāniva antalikkhe

whether of the earth or of the sky,

84

ตะถาคะตัง เทวะมะนุสสะปูชิตัง

Tathāgataṃ devamanussapūjitaṃ

the Tathāgata, honoured by devas and humans —

85

ธัมมัง นะมัสสามะ สุวัตถิ โหตุ.

Dhammaṃ namassāma suvatthi hotu.

the Dhamma we salute: may there be well-being.

page 86

86

ยานีธะ ภูตานิ สะมาคะตานิ

Yānīdha bhūtāni samāgatāni

Whatever beings are gathered here,

87

ภุมมานิ วา ยานิวะ อันตะลิกเข

Bhummāni vā yāniva antalikkhe

whether of the earth or of the sky,

88

ตะถาคะตัง เทวะมะนุสสะปูชิตัง

Tathāgataṃ devamanussapūjitaṃ

the Tathāgata, honoured by devas and humans —

89

สังฆัง นะมัสสามะ สุวัตถิ โหตุ.

Saṅghaṃ namassāma suvatthi hotu.

the Saṅgha we salute: may there be well-being.

บทขัด กะระณียะเมตตะสุตตัง bòt-kàt gà-rá-nii-yá-mêet-dtà-sùt-dtaŋ The Prefatory Verse for the Karaṇīya-metta Sutta Chanted immediately before the Karaṇīya-metta Sutta, introducing it. page 86 4 verses The prefatory verse to the discourse on loving-kindness, on what its practice keeps away and what it gives.

When chanted: Chanted immediately before the Karaṇīya-metta Sutta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Like the other prefatory verses this one says why the text matters rather than what it contains, and it does so by listing results.

What it promises is unusually domestic. Not victory, not liberation, but an untroubled night.

Meaning and purpose

The first claim is protective in the ordinary sense: by the power of this text the yakkhas show nothing frightful. The verse is introducing a chant used where people are afraid, and it says so at once.

The second is the one worth pausing on. One who applies himself to it, night and day untiring, sleeps happily, and sleeping sees no evil thing at all. The benefit named is sleep — and the condition attached to it is continuous practice, not recitation.

That pairing sets up the sutta exactly. What follows is not a spell against spirits but a description of how to hold every living thing in mind, and the introduction quietly says that the protection and the practice are the same thing.

The chant

As the book prints it: page 86 →

page 86

1

ยัสสานุภาวะโต ยักขา เนวะ ทัสเสนติ ภิงสะนัง

Yassānubhāvato yakkhā neva dassenti bhiṃsanaṃ

By the power of which the yakkhas show nothing frightful;

2

ยัมหิ เจวานุยุญชันโต รัตตินทิวะมะตันทิโต,

Yamhi cevānuyuñjanto rattindivamatandito,

and one who applies himself to it, night and day untiring,

3

สุขัง สุปะติ สุตโต จะ ปาปัง กิญจิ นะ ปัสสะติ,

Sukhaṃ supati sutto ca pāpaṃ kiñci na passati,

sleeps happily, and sleeping sees no evil thing at all;

4

เอวะมาทิคุณูเปตัง ปะริตตันตัมภะณามะ เห.

Evamādiguṇūpetaṃ parittantambhaṇāma he.

endowed with such qualities as these: that paritta let us now recite.

กะระณียะเมตตะสุตตัง ตะติยัง Karaṇīyamettasuttaṃ tatiyaṃ The Karaṇīya-metta Sutta, the Third Chanted in the paritta service after its prefatory verse, and widely used on its own as a meditation text. pages 86–87 20 verses The discourse on loving-kindness: what a practitioner should be like, whom to extend it to, and how to sustain it.

When chanted: Chanted in the paritta service after its prefatory verse, and widely used on its own as a meditation text.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints its own reference. It is titled the third because of its position in the Tamnan, not because there are other versions of it.

It is one of the few texts in this book that is as much used outside chanting as in it. What it sets out is a practice, in order, and the order survives being read as instructions.

Meaning and purpose

It does not begin with loving-kindness at all. The first five verses are about character: able, upright, easy to speak to, gentle, without conceit, contented, easily supported, with few duties and a frugal way of life, with senses calmed, not forward, not greedy among families. Only somebody already like that is considered ready for what follows.

Then the extension, and its reach is the point. Every living thing whatever, weak or strong, long or short, seen or unseen, near or far, born or seeking birth. The list is built to leave no category out, and it is followed by the image the sutta is remembered for — as a mother would protect her only child with her life.

The close moves it from feeling to posture. Standing, walking, sitting or lying down, let him resolve upon this mindfulness: this, they say here, is the divine abiding. And then, in the last verse, what it leads to — not falling into views, virtuous and endowed with vision, he comes never again to lie in a womb. A text chanted to make people feel safe ends by describing the end of rebirth.

The chant

As the book prints it: page 86 and page 87 →

page 86

1

กะระณียะมัตถะกุสะเลนะ ยันตัง สันตัง ปะทัง อะภิสะเมจจะ,

Karaṇīyamatthakusalena yantaṃ santaṃ padaṃ abhisamecca,

This is what should be done by one skilled in the good, who has understood that state of peace:

2

สักโก อุชู จะ สุหุชู จะ สุวะโจ จัสสะ มุทุ อะนะติมานี,

Sakko ujū ca suhujū ca suvaco cassa mudu anatimānī,

let him be able, upright, perfectly upright, easy to speak to, gentle, without conceit;

3

สันตุสสะโก จะ สุภะโร จะ อัปปะกิจโจ จะ สัลละหุกะวุตติ,

Santussako ca subharo ca appakicco ca sallahukavutti,

contented, easily supported, with few duties and a frugal way of life;

4

สันตินท๎ริโย จะ นิปะโก จะ อัปปะคัพโภ กุเลสุ อะนะนุคิทโธ,

Santindriyo ca nipako ca appagabbho kulesu ananugiddho,

with senses calmed, prudent, not forward, and not greedy among families;

5

นะ จะ ขุททัง สะมาจะเร กิญจิ เยนะ วิญญู ปะเร อุปะวะเทยยุง,

Na ca khuddaṃ samācare kiñci yena viññū pare upavadeyyuṃ,

and let him not do the slightest thing for which the wise might reprove him.

6

สุขิโน วา เขมิโน โหนตุ สัพเพ สัตตา ภะวันตุ สุขิตัตตา,

Sukhino vā khemino hontu sabbe sattā bhavantu sukhitattā,

May they be happy and secure; may all beings be happy at heart.

7

เย เกจิ ปาณะภูตัตถิ ตะสา วา ถาวะรา วา อะนะวะเสสา,

Ye keci pāṇabhūtatthi tasā vā thāvarā vā anavasesā,

Whatever living beings there are — trembling or still, without exception;

8

ทีฆา วา เย มะหันตา วา มัชฌิมา รัสสะกา อะณุกะถูลา,

Dīghā vā ye mahantā vā majjhimā rassakā aṇukathūlā,

long or great, middling, short, subtle or gross;

9

ทิฏฐา วา เย จะ อะทิฏฐา เย จะ ทูเร วะสันติ อะวิทูเร,

Diṭṭhā vā ye ca adiṭṭhā ye ca dūre vasanti avidūre,

seen or unseen, dwelling far or near;

10

ภูตา วา สัมภะเวสี วา สัพเพ สัตตา ภะวันตุ สุขิตัตตา,

Bhūtā vā sambhavesī vā sabbe sattā bhavantu sukhitattā,

already born or still seeking birth — may all beings be happy at heart.

11

นะ ปะโร ปะรัง นิกุพเพถะ นาติมัญเญถะ กัตถะจิ นัง กิญจิ,

Na paro paraṃ nikubbetha nātimaññetha katthaci naṃ kiñci,

Let none deceive another, nor despise anyone anywhere;

12

พ๎ยาโรสะนา ปะฏีฆะสัญญา นาญญะมัญญัสสะ ทุกขะมิจเฉยยะ,

Byārosanā paṭīghasaññā nāññamaññassa dukkhamiccheyya,

let none, from anger or ill will, wish harm upon another.

13

มาตา ยะถา นิยัง ปุตตัง อายุสา เอกะปุตตะมะนุรักเข,

Mātā yathā niyaṃ puttaṃ āyusā ekaputtamanurakkhe,

Just as a mother would protect her only child with her life,

page 87

14

เอวัมปิ สัพพะภูเตสุ มานะสัมภาวะเย อะปะริมาณัง,

Evampi sabbabhūtesu mānasambhāvaye aparimāṇaṃ,

even so let him cultivate a boundless heart towards all beings,

15

เมตตัญจะ สัพพะโลกัส๎มิง มานะสัมภาวะเย อะปะริมาณัง,

Mettañca sabbalokasmiṃ mānasambhāvaye aparimāṇaṃ,

and let him cultivate boundless loving-kindness towards the whole world:

16

อุทธัง อะโธ จะ ติริยัญจะ อะสัมพาธัง อะเวรัง อะสะปัตตัง,

Uddhaṃ adho ca tiriyañca asambādhaṃ averaṃ asapattaṃ,

above, below and across, unobstructed, without enmity, without foe.

17

ติฏฐัญจะรัง นิสินโน วา สะยาโน วา ยาวะ ตัสสะ วิคะตะมิทโธ,

Tiṭṭhañcaraṃ nisinno vā sayāno vā yāva tassa vigatamiddho,

Standing, walking, seated or lying down, so long as he is free of drowsiness,

18

เอตัง สะติง อะธิฏเฐยยะ พ๎รัห๎มะเมตัง วิหารัง อิธะมาหุ,

Etaṃ satiṃ adhiṭṭheyya brahmametaṃ vihāraṃ idhamāhu,

let him resolve upon this mindfulness: this, they say here, is the divine abiding.

19

ทิฏฐิญจะ อะนุปะคัมมะ สีละวา ทัสสะเนนะ สัมปันโน,

Diṭṭhiñca anupagamma sīlavā dassanena sampanno,

Not falling into views, virtuous and endowed with vision,

20

กาเมสุ วิเนยยะ เคธัง นะ หิ ชาตุ คัพภะเสยยัง ปุนะเรตีติ.

Kāmesu vineyya gedhaṃ na hi jātu gabbhaseyyaṃ punaretīti.

having removed greed for sensual pleasures, he comes never again to lie in a womb.

บทขัด ขันธะปะริตตัง ฉัททันตะปะริตตัง bòt-kàt kǎn-tá-bpà-rít-dtaŋ chàt-tan-dtà-bpà-rít-dtaŋ The Prefatory Verse for the Khandha Paritta and the Chaddanta Paritta Chanted immediately before the Khandha and Chaddanta parittas, which it introduces as a pair. page 87 4 verses One prefatory verse introducing two parittas together, on warding off venom and every remaining danger.

When chanted: Chanted immediately before the Khandha and Chaddanta parittas, which it introduces as a pair.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Alone among the prefatory verses in this section, this one introduces two chants rather than one — and the book later closes both with a single colophon, so the pairing is the book's, not this edition's.

The two it introduces are quite unlike each other: one is a declaration of loving-kindness towards snakes, the other a story about an elephant. What they share is that both concern an animal and a danger.

Meaning and purpose

The image it opens with is medical rather than magical: like a divine spell and antidote against all kinds of venomous creatures. Both halves of that are offered at once — the spell and the remedy — without any attempt to choose between them.

What it claims is then made deliberately total: it destroys dreadful poison and every remaining danger too; everywhere within its domain, at all times, for all breathing beings, it wards off everything.

อาณักเขตตัมหิ — within its domain — is the one word that keeps the claim honest. The protection is said to hold within a range rather than everywhere without qualification, which is a more careful thing to say than the sentence around it first appears to.

The chant

As the book prints it: page 87 →

page 87

1

สัพพาสีวิสะชาตีนัง ทิพพะมันตาคะทัง วิยะ,

Sabbāsīvisajātīnaṃ dibbamantāgadaṃ viya,

Like a divine spell and antidote against all kinds of venomous creatures,

2

ยันนาเสติ วิสัง โฆรัง เสสัญจาปิ ปะริสสะยัง,

Yannāseti visaṃ ghoraṃ sesañcāpi parissayaṃ,

which destroys dreadful poison and every remaining danger too;

3

อาณักเขตตัมหิ สัพพัตถะ สัพพะทา สัพพะปาณินัง,

Āṇākkhettamhi sabbattha sabbadā sabbapāṇinaṃ,

everywhere within its domain, at all times, for all breathing beings,

4

สัพพะโสปิ นิวาเรติ ปะริตตันตัมภะณามะ เห.

Sabbasopi nivāreti parittantambhaṇāma he.

it wards off everything: that paritta let us now recite.

ขันธะปะริตตัง จะตุตถัง Khandhaparittaṃ catutthaṃ The Khandha Paritta, the Fourth Chanted in the paritta service, and traditionally used as a protection against snakes and venomous creatures. pages 87–88 19 verses A declaration of loving-kindness towards the four royal families of snakes and towards all creatures, asking that none come to harm.

When chanted: Chanted in the paritta service, and traditionally used as a protection against snakes and venomous creatures.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints its own reference for it. The chant is addressed to snakes by family name — the Virūpakkhas, the Erāpathas, the Chabyāputtas and the Kaṇhāgotamakas — which is why it is reached for where snakes are a real danger.

Its method is worth stating plainly, because it is not what a protective charm usually does. Nothing is commanded and nothing is repelled. Loving-kindness is declared, and the safety is said to follow from the declaring.

Meaning and purpose

The first movement extends metta by name and then by shape. Loving-kindness for each of the four snake families; then for the footless, the two-footed, the four-footed and the many-footed. Between them those two lists cover everything that moves.

Only then the request, and it is symmetrical with what was just given: let no footless creature harm me, let no two-footed harm me. The chant asks for exactly what it has offered, in the same words and the same order, which is the whole of its argument.

It closes by widening past the bargain — let the creatures depart — and then by homage: to the Blessed One, and to the seven Perfectly Awakened Ones. Having spent itself on snakes, it ends where every other chant in this collection ends, and the protection is left resting on that rather than on the snakes having agreed to anything.

The chant

As the book prints it: page 87 and page 88 →

page 87

1

วิรูปักเขหิ เม เมตตัง เมตตัง เอราปะเถหิ เม

Virūpakkhehi me mettaṃ mettaṃ erāpathehi me

I have loving-kindness for the Virūpakkhas, loving-kindness for the Erāpathas,

2

ฉัพ๎ยาปุตเตหิ เม เมตตัง เมตตัง กัณหาโคตะมะเกหิ จะ

Chabyāputtehi me mettaṃ mettaṃ kaṇhāgotamakehi ca

loving-kindness for the Chabyāputtas, and loving-kindness for the Kaṇhāgotamakas.

3

อะปาทะเกหิ เม เมตตัง เมตตัง ทิปาทะเกหิ เม

Apādakehi me mettaṃ mettaṃ dipādakehi me

I have loving-kindness for the footless, loving-kindness for the two-footed,

4

จะตุปปะเทหิ เม เมตตัง เมตตัง พะหุปปะเทหิ เม

Catuppadehi me mettaṃ mettaṃ bahuppadehi me

loving-kindness for the four-footed, loving-kindness for the many-footed.

5

มา มัง อะปาทะโก หิงสิ มา มัง หิงสิ ทิปาทะโก

Mā maṃ apādako hiṃsi mā maṃ hiṃsi dipādako

Let no footless creature harm me, let no two-footed harm me,

6

มา มัง จะตุปปะโท หิงสิ มา มัง หิงสิ พะหุปปะโท

Mā maṃ catuppado hiṃsi mā maṃ hiṃsi bahuppado

let no four-footed harm me, let no many-footed harm me.

7

สัพเพ สัตตา สัพเพ ปาณา สัพเพ ภูตา จะ เกวะลา

Sabbe sattā sabbe pāṇā sabbe bhūtā ca kevalā

May all beings, all breathing things, all creatures without exception

8

สัพเพ ภัท๎รานิ ปัสสันตุ มา กิญจิ ปาปะมาคะมา.

Sabbe bhadrāni passantu mā kiñci pāpamāgamā.

see what is good; may no evil at all come to them.

9

อัปปะมาโณ พุทโธ,

Appamāṇo buddho,

Measureless is the Buddha,

10

อัปปะมาโณ ธัมโม,

Appamāṇo dhammo,

measureless is the Dhamma,

11

อัปปะมาโณ สังโฆ,

Appamāṇo saṅgho,

measureless is the Saṅgha;

12

ปะมาณะวันตานิ สิริงสะปานิ,

Pamāṇavantāni siriṃsapāni,

measurable are the creeping things —

page 88

13

อะหิ วิจฉิกา สะตะปะที อุณณะนาภี,

Ahi vicchikā satapadī uṇṇanābhī,

snakes, scorpions, centipedes, spiders,

14

สะระพู มูสิกา.

Sarabū mūsikā.

geckos and mice.

15

กะตา เม รักขา,

Katā me rakkhā,

I have made my protection,

16

กะตา เม ปะริตตา,

Katā me parittā,

I have made my paritta;

17

ปะฏิกกะมันตุ ภูตานิ.

Paṭikkamantu bhūtāni.

let the creatures depart.

18

โสหัง นะโม ภะคะวะโต.

Sohaṃ namo bhagavato.

I pay homage to the Blessed One,

19

นะโม สัตตันนัง สัมมาสัมพุทธานัง.

Namo sattannaṃ sammāsambuddhānaṃ.

homage to the seven Perfectly Awakened Ones.

ฉัททันตะปะริตตัง Chaddantaparittaṃ The Chaddanta Paritta Chanted in the paritta service, paired with the Khandha Paritta and closed by the same colophon. page 88 8 verses A few verses from the story of the elephant who, pierced by a hunter's dart, sees the ochre robe and will not strike back.

When chanted: Chanted in the paritta service, paired with the Khandha Paritta and closed by the same colophon.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The shortest of the parittas in this stretch, and the only one that is purely narrative. It takes a scene from a birth story rather than a formula, and does not explain itself.

The elephant of the story is the Great Being, the Buddha in an earlier life. The hunter has come to kill him for his tusks.

Meaning and purpose

The scene turns on a moment of recognition. As he touched him, thinking I shall kill him, he caught sight of the ochre robe, the banner of the seers — the hunter is wearing a monk's robe as a disguise, and the elephant sees it while being killed.

The thought that arises is given as a maxim rather than a feeling: the banner of the arahants is not to be slain by the good. What restrains the elephant is not affection for the hunter but a rule about what the robe means, held to even when the robe is being used to murder him.

That is why it is chanted for protection, and the logic is unlike the other parittas here. The others declare loving-kindness or state a truth. This one simply shows what somebody did while pierced by a dart and afflicted — and offers that as the thing worth having power in the world.

The chant

As the book prints it: page 88 →

page 88

1

วะธิสสะเมนันติ ปะรามะสันโต,

Vadhissamenanti parāmasanto,

As he touched him, thinking 'I shall kill him',

2

กาสาวะมัททักขิ ธะชัง อิสีนัง,

Kāsāvamaddakkhi dhajaṃ isīnaṃ,

he caught sight of the ochre robe, the banner of the seers;

3

ทุกเขนะ ผุฏฐัสสุทะปาทิ สัญญา,

Dukkhena phuṭṭhassudapādi saññā,

and though struck with pain, a thought arose in him —

4

อะระหัทธะโช สัพภิ อะวัชฌะรูโป,

Arahaddhajo sabbhi avajjharūpo,

the banner of the arahants is not to be slain by the good.

5

สัลเลนะ วิทโธ พ๎ยะถิโตปิ สันโต,

Sallena viddho byathitopi santo,

Pierced by the dart and afflicted though he was,

6

กาสาวะวัตถัมหิ มะนัง นะ ทุสสะยิ,

Kāsāvavatthamhi manaṃ na dussayi,

he did not let his mind be corrupted towards the ochre cloth.

7

สะเจ อิมัง นาคะวะเรนะ สัจจัง,

Sace imaṃ nāgavarena saccaṃ,

If this be truth, by the noble elephant's word,

8

มา มัง วะเน พาละมิคา อะคัญฉุนติ.

Mā maṃ vane bālamigā agañchunti.

may the beasts of the forest not come upon me.

บทขัด โมระปะริตตัง bòt-kàt moo-rá-bpà-rít-dtaŋ The Prefatory Verse for the Mora Paritta Chanted immediately before the Mora Paritta, introducing it. page 88 4 verses The prefatory verse to the peacock's paritta, on the Great Being whom hunters could never catch.

When chanted: Chanted immediately before the Mora Paritta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Born in the womb of a peacock while fulfilling the requisites of awakening — the verse places the story in the same series as the elephant of the chant before it. Both are the Buddha in an earlier birth, in animal form.

It is the second of three consecutive parittas attributed to an animal, which is a distinctive feature of this part of the collection.

Meaning and purpose

The claim is empirical in form: the forest-dwellers, though they strove for a long while, were never able to catch him. The proof offered is a record of failed attempts rather than an assertion of power.

What did the protecting is named carefully — the Great Being whose protection was arranged by it. The paritta is the arrangement, not the peacock, and the verse is precise about which of the two the chanters are being offered.

It is then called พ๎รัห๎มะมันตันติ, declared to be a Brahma-spell, before the handover. That is an old and frank word for what a paritta is, and this collection does not avoid it.

The chant

As the book prints it: page 88 →

page 88

1

ปูเรนตัมโพธิสัมภาเร นิพพัตตัง โมระโยนิยัง

Pūrentambodhisambhāre nibbattaṃ morayoniyaṃ

Born in the womb of a peacock while fulfilling the requisites of awakening,

2

เยนะ สังวิหิตารักขัง มะหาสัตตัง วะเนจะรา

Yena saṃvihitārakkhaṃ mahāsattaṃ vanecarā

the Great Being, whose protection was arranged by it, the forest-dwellers

3

จิรัสสัง วายะมันตาปิ เนวะ สักขิงสุ คัณหิตุง

Cirassaṃ vāyamantāpi neva sakkhiṃsu gaṇhituṃ

though they strove for a long while, were never able to catch;

4

พ๎รัห๎มะมันตันติ อักขาตัง ปะริตตันตัมภะณามะ เห.

Brahmamantanti akkhātaṃ parittantambhaṇāma he.

declared to be a Brahma-spell: that paritta let us now recite.

โมระปะริตตัง ปัญจะมัง Moraparittaṃ pañcamaṃ The Mora Paritta, the Fifth Chanted in the paritta service; traditionally said at dawn and at dusk, as the peacock is said to have said it. pages 88–89 18 verses The peacock's salutation to the rising and setting sun, and to the Buddhas, chanted morning and evening for a safe day and night.

When chanted: Chanted in the paritta service; traditionally said at dawn and at dusk, as the peacock is said to have said it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The chant is a pair of matched halves and its structure is a timetable. One half salutes the sun as it rises and asks for safety through the day; the other salutes it as it sets and asks for safety through the night.

Between them the two halves cover the whole of a day, which is what the story requires: the peacock is said to have chanted the first on waking and the second before sleeping.

Meaning and purpose

The sun is addressed with real warmth and no theology: here he rises, the one with vision, the sole king, golden-hued, illumining the earth. It is saluted as a benefactor rather than worshipped as a god, and then asked plainly — guarded by you this day, may we dwell through the daylight.

The petition is then handed on from the sun to those who know: those brahmins who are masters of knowledge in all things. The protection is asked for twice over, once from the light and once from the wise, and the chant does not treat these as competing.

The close is the part that carries the day into the tradition: homage to the Buddhas, homage to the awakening; homage to the liberated, homage to liberation. And then a last line that is almost domestic — having made this paritta, the peacock settles down to rest. The chant ends by describing somebody going to sleep.

The chant

As the book prints it: page 88 and page 89 →

page 88

1

อุเทตะยัญจักขุมา เอกะราชา

Udetayañcakkhumā ekarājā

Here he rises, the one with vision, the sole king,

2

หะริสสะวัณโณ ปะฐะวิปปะภาโส

Harissavaṇṇo paṭhavippabhāso

golden-hued, illumining the earth;

3

ตัง ตัง นะมัสสามิ หะริสสะวัณณัง ปะฐะวิปปะภาสัง

Taṃ taṃ namassāmi harissavaṇṇaṃ paṭhavippabhāsaṃ

him I salute, the golden-hued, the illuminer of the earth —

4

ตะยัชชะ คุตตา วิหะเรมุ ทิวะสัง

Tayajja guttā viharemu divasaṃ

guarded by you this day, may we dwell through the daylight.

5

เย พ๎ราห๎มะณา เวทะคุ สัพพะธัมเม

Ye brāhmaṇā vedagu sabbadhamme

Those brahmins who are masters of knowledge in all things —

page 89

6

เต เม นะโม เต จะ มัง ปาละยันตุ

Te me namo te ca maṃ pālayantu

to them my homage; and may they protect me.

7

นะมัตถุ พุทธานัง นะมัตถุ โพธิยา

Namatthu buddhānaṃ namatthu bodhiyā

Homage to the Buddhas, homage to the awakening;

8

นะโม วิมุตตานัง นะโม วิมุตติยา

Namo vimuttānaṃ namo vimuttiyā

homage to the liberated, homage to liberation.

9

อิมัง โส ปะริตตัง กัต๎วา โมโร จะระติ เอสะนา.

Imaṃ so parittaṃ katvā moro carati esanā.

Having made this paritta, the peacock goes about seeking his food.

10

อะเปตะยัญจักขุมา เอกะราชา

Apetayañcakkhumā ekarājā

Here he sets, the one with vision, the sole king,

11

หะริสสะวัณโณ ปะฐะวิปปะภาโส

Harissavaṇṇo paṭhavippabhāso

golden-hued, illumining the earth;

12

ตัง ตัง นะมัสสามิ หะริสสะวัณณัง ปะฐะวิปปะภาสัง

Taṃ taṃ namassāmi harissavaṇṇaṃ paṭhavippabhāsaṃ

him I salute, the golden-hued, the illuminer of the earth —

13

ตะยัชชะ คุตตา วิหะเรมุ รัตติง

Tayajja guttā viharemu rattiṃ

guarded by you this day, may we dwell through the night.

14

เย พ๎ราห๎มะณา เวทะคุ สัพพะธัมเม

Ye brāhmaṇā vedagu sabbadhamme

Those brahmins who are masters of knowledge in all things —

15

เต เม นะโม เต จะ มัง ปาละยันตุ

Te me namo te ca maṃ pālayantu

to them my homage; and may they protect me.

16

นะมัตถุ พุทธานัง นะมัตถุ โพธิยา

Namatthu buddhānaṃ namatthu bodhiyā

Homage to the Buddhas, homage to the awakening;

17

นะโม วิมุตตานัง นะโม วิมุตติยา

Namo vimuttānaṃ namo vimuttiyā

homage to the liberated, homage to liberation.

18

อิมัง โส ปะริตตัง กัต๎วา โมโร วาสะมะกัปปะยีติ.

Imaṃ so parittaṃ katvā moro vāsamakappayīti.

Having made this paritta, the peacock settles down to rest.

บทขัด วัฏฏะกะปะริตตัง bòt-kàt wát-dtà-gà-bpà-rít-dtaŋ The Prefatory Verse for the Vaṭṭaka Paritta Chanted immediately before the Vaṭṭaka Paritta, introducing it. page 89 4 verses The prefatory verse to the quail's paritta, on the forest fire that turned aside from a helpless chick.

When chanted: Chanted immediately before the Vaṭṭaka Paritta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The third of the three animal parittas, and the verse places it in the same series: born as a quail while fulfilling the requisites of awakening.

It adds one detail the other two do not — who told the story. It was spoken by the Refuge of the World to the elder Sāriputta, so the chant comes with an attribution built into its introduction.

Meaning and purpose

The event is given in a single line and needs no elaboration: by whose power the forest fire turned aside from the Great Being. A fire changed course.

The claim made for it afterwards is the largest in this section — กัปปัฏฐายิ, lasting an aeon, and of great power. The protection is said to persist not for the chanting or for the day but for an age.

Set against the chant it introduces, that claim is deliberately out of proportion to its occasion. What follows is a small bird that cannot fly or walk, and the verse has just said the consequence lasts an aeon.

The chant

As the book prints it: page 89 →

page 89

1

ปูเรนตัมโพธิสัมภาเร นิพพัตตัง วัฏฏะชาติยัง,

Pūrentambodhisambhāre nibbattaṃ vaṭṭajātiyaṃ,

Born as a quail while fulfilling the requisites of awakening,

2

ยัสสะ เตเชนะ ทาวัคคิ มะหาสัตตัง วิวัชชะยิ,

Yassa tejena dāvaggi mahāsattaṃ vivajjayi,

by whose power the forest fire turned aside from the Great Being;

3

เถรัสสะ สารีปุตตัสสะ โลกะนาเถนะ ภาสิตัง,

Therassa sāriputtassa lokanāthena bhāsitaṃ,

spoken by the Refuge of the World to the elder Sāriputta,

4

กัปปัฏฐายิ มะหาเตชัง ปะริตตันตัมภะณามะ เห.

Kappaṭṭhāyi mahātejaṃ parittantambhaṇāma he.

lasting an aeon and of great power: that paritta let us now recite.

วัฏฏะกะปะริตตัง ฉัฏฐัง Vaṭṭakaparittaṃ chaṭṭhaṃ The Vaṭṭaka Paritta, the Sixth Chanted in the paritta service, and traditionally used as a protection against fire. pages 89–90 9 verses The quail's act of truth: having neither wings that fly nor feet that walk, it states what is so, and the fire turns aside.

When chanted: Chanted in the paritta service, and traditionally used as a protection against fire.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This is the clearest example in the book of a สัจจะกิริยะ, an act of truth: a formal statement of something true, made in order that its being true should have an effect.

Everything in the chant is arranged to show the mechanism working, which is why it is short. There is a helpless creature, a true statement, and a result.

Meaning and purpose

It begins by establishing that truth is a thing with force in the world at all: there is in the world the quality of virtue, truth, purity and compassion; by that truth I shall make an unsurpassed act of truth. The claim is made before it is used.

The truth then stated is startling for its plainness. There are wings, but they cannot fly; there are feet, but they cannot walk. The quail asserts nothing about its virtue or its destiny. It states its own helplessness accurately, and that is the whole of the act.

The result is reported in the same flat register: when my act of truth was made, the great blazing flame spared sixteen karīsas, as a flame does on reaching water. And the closing line names what the chick is said to have been practising all along — there is nothing equal to my truth: this is my perfection of truth. Not courage and not power. Accuracy.

The chant

As the book prints it: page 89 and page 90 →

page 89

1

อัตถิ โลเก สีละคุโณ สัจจัง โสเจยยะนุททะยา

Atthi loke sīlaguṇo saccaṃ soceyyanuddayā

There is in the world the quality of virtue, truth, purity and compassion;

2

เตนะ สัจเจนะ กาหามิ สัจจะกิริยะมะนุตตะรัง

Tena saccena kāhāmi saccakiriyamanuttaraṃ

by that truth I shall make an unsurpassed act of truth.

3

อาวัชชิต๎วา ธัมมะพะลัง สะริต๎วา ปุพพะเก ชิเน

Āvajjitvā dhammabalaṃ saritvā pubbake jine

Calling to mind the power of the Dhamma and recalling the Conquerors of old,

4

สัจจะพะละมะวัสสายะ สัจจะกิริยะมะกาสะหัง

Saccabalamavassāya saccakiriyamakāsahaṃ

relying on the power of truth, I made an act of truth:

5

สันติ ปักขา อะปัตตะนา สันติ ปาทา อะวัญจะนา

Santi pakkhā apattanā santi pādā avañcanā

There are wings, but they cannot fly; there are feet, but they cannot walk;

page 90

6

มาตา ปิตา จะ นิกขันตา ชาตะเวทะ ปะฏิกกะมะ

Mātā pitā ca nikkhantā jātaveda paṭikkama

My mother and father have gone out — O Fire, turn back!

7

สะหะ สัจเจ กะเต มัยหัง มะหาปัชชะลิโต สิขี

Saha sacce kate mayhaṃ mahāpajjalito sikhī

When my act of truth was made, the great blazing flame

8

วัชเชสิ โสฬะสะ กะรีสานิ อุทะกัง ปัต๎วา ยะถา สิขี

Vajjesi soḷasa karīsāni udakaṃ patvā yathā sikhī

spared sixteen karīsas, as a flame does on reaching water.

9

สัจเจนะ เม สะโม นัตถิ เอสา เม สัจจะปาระมีติ.

Saccena me samo natthi esā me saccapāramīti.

There is nothing equal to my truth: this is my perfection of truth.

บทขัด ธะชัคคะสุตตัง bòt-kàt tá-chák-ká-sùt-dtaŋ The Prefatory Verse for the Dhajagga Sutta Chanted immediately before the Dhajagga Sutta, introducing it. page 90 4 verses The prefatory verse to the Dhajagga Sutta, on the recollection that gives a footing to those with nothing to stand on.

When chanted: Chanted immediately before the Dhajagga Sutta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The image it opens with is the one the sutta is remembered for, and it is unusually vivid for an introduction: by the mere recollection of which even creatures in mid-air always find a footing, as though upon the ground.

A footing in mid-air is a precise description of what the sutta offers. It is chanted where somebody has nothing solid under them.

Meaning and purpose

The claim is made twice over, in two registers. First the impossible-sounding one about creatures in the air; then a plain one — from the net of all misfortunes arising from yakkhas, thieves and the like, those freed are beyond counting.

The second is offered as evidence for the first, and its form is worth noticing: not a promise about what will happen, but a claim about how many people it has already happened to.

อนุสสะรณะ, the mere recollection, is the operative word. What the introduction promises is not from chanting the words but from calling something to mind, and the sutta that follows is entirely about what to call to mind and why.

The chant

As the book prints it: page 90 →

page 90

1

ยัสสานุสสะระเณนาปิ อันตะลิกเขปิ ปาณิโน,

Yassānussaraṇenāpi antalikkhepi pāṇino,

By the mere recollection of which even creatures in mid-air

2

ปะติฏฐะมะธิคัจฉันติ ภูมิยัง วิยะ สัพพะทา,

Patiṭṭhamadhigacchanti bhūmiyaṃ viya sabbadā,

always find a footing, as though upon the ground;

3

สัพพูปัททะวะชาลัมหา ยักขะโจราทิสัมภะวา,

Sabbūpaddavajālamhā yakkhacorādisambhavā,

and from the net of all misfortunes arising from yakkhas, thieves and the like,

4

คะณะนา นะ จะ มุตตานัง ปะริตตันตัมภะณามะ เห.

Gaṇanā na ca muttānaṃ parittantambhaṇāma he.

those freed are beyond counting: that paritta let us now recite.

ธะชัคคะปะริตตัง ธะชัคคะสุตตัง สัตตะมัง Dhajaggaparittaṃ dhajaggasuttaṃ sattamaṃ The Dhajagga Paritta, the Dhajagga Sutta, the Seventh Chanted in the paritta service after its prefatory verse, and used wherever fear needs answering. pages 90–92 80 verses The Buddha tells how the devas were told to look at their king's banner in battle, and gives his followers a better thing to look at.

When chanted: Chanted in the paritta service after its prefatory verse, and used wherever fear needs answering.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints its own reference. ธะชัคคะ means the top of a banner, and the whole sutta turns on that image — what a frightened person is told to look up at.

It is built as a story with a correction inside it. The Buddha recounts what Sakka told the devas to do when afraid, and then says why that advice was not good enough.

Meaning and purpose

In the story, Sakka tells the devas that if fear arises in battle they should look at the top of his banner, or at the banner of one of the other deva kings, and their fear will go. The Buddha repeats the advice fully and fairly before touching it.

Then the correction, and it is not a rejection but a diagnosis. Looking at Sakka's banner may or may not remove fear, because Sakka is not free of lust, hatred and delusion — he is frightened himself. Advice is only as good as the person giving it, and the sutta says so about a god.

What is offered instead is the recollection of the Buddha, the Dhamma or the Sangha, and the promise attached is stated three times over in the same words: there will be no fear, no trembling and no horripilation. The last of those is the detail that makes it credible — the sutta is talking about the body's response, not about being brave.

The chant

As the book prints it: page 90, page 91 and page 92 →

page 90

1

เอวัมเม สุตัง,

Evamme sutaṃ,

Thus have I heard.

2

เอกัง สะมะยัง ภะคะวา สาวัตถิยัง วิหะระติ เชตะวะเน อะนาถะปิณฑิกัสสะ อาราเม.

Ekaṃ samayaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme.

At one time the Blessed One was dwelling at Sāvatthī, in Jeta's Grove, Anāthapiṇḍika's monastery.

3

ตัต๎ระ โข ภะคะวา ภิกขู อามันเตสิ ภิกขะโวติ.

Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi bhikkhavoti.

There the Blessed One addressed the bhikkhus: 'Bhikkhus!'

4

ภะทันเตติ เต ภิกขู ภะคะวะโต ปัจจัสโสสุง.

Bhadanteti te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ.

'Venerable sir,' those bhikkhus replied to the Blessed One.

5

ภะคะวา เอตะทะโวจะ.

Bhagavā etadavoca.

The Blessed One said this:

6

ภูตะปุพพัง ภิกขะเว เทวาสุระสังคาโม สะมุปัพ๎ยุพโห อะโหสิ,

Bhūtapubbaṃ bhikkhave devāsurasaṅgāmo samupabyupho ahosi,

Once upon a time, bhikkhus, a battle between the devas and the asuras was joined.

7

อะถะ โข ภิกขะเว สักโก เทวานะมินโท เทเว ตาวะติงเส อามันเตสิ.

Atha kho bhikkhave sakko devānamindo deve tāvatiṃse āmantesi.

Then, bhikkhus, Sakka lord of the devas addressed the devas of the Thirty-Three:

8

สะเจ มาริสา เทวานัง สังคามะคะตานัง อุปปัชเชยยะ ภะยัง วา ฉัมภิตัตตัง วา โลมะหังโส วา,

Sace mārisā devānaṃ saṅgāmagatānaṃ uppajjeyya bhayaṃ vā chambhitattaṃ vā lomahaṃso vā,

'If, good sirs, fear or trembling or horripilation should arise in the devas gone to battle,

9

มะเมวะ ตัส๎มิง สะมะเย ธะชัคคัง อุลโลเกยยาถะ,

Mameva tasmiṃ samaye dhajaggaṃ ullokeyyātha,

then at that time look up at the top of my banner;

10

มะมัง หิ โว ธะชัคคัง อุลโลกะยะตัง ยัมภะวิสสะติ,

Mamaṃ hi vo dhajaggaṃ ullokayataṃ yambhavissati,

for when you look up at the top of my banner, whatever

11

ภะยัง วา ฉัมภิตัตตัง วา โลมะหังโส วา,

Bhayaṃ vā chambhitattaṃ vā lomahaṃso vā,

fear or trembling or horripilation there may be,

12

โส ปะหิยยิสสะติ.

So pahiyyissati.

it will be abandoned.

13

โน เจ เม ธะชัคคัง อุลโลเกยยาถะ.

No ce me dhajaggaṃ ullokeyyātha.

If you do not look up at the top of my banner,

14

อะถะ ปะชาปะติสสะ เทวะราชัสสะ ธะชัคคัง อุลโลเกยยาถะ,

Atha pajāpatissa devarājassa dhajaggaṃ ullokeyyātha,

then look up at the top of the banner of Pajāpati, king of the devas;

15

ปะชาปะติสสะ หิ โว เทวะราชัสสะ ธะชัคคัง อุลโลกะยะตัง ยัมภะวิสสะติ,

Pajāpatissa hi vo devarājassa dhajaggaṃ ullokayataṃ yambhavissati,

for when you look up at the top of the banner of Pajāpati, king of the devas, whatever

16

ภะยัง วา ฉัมภิตัตตัง วา โลมะหังโส วา,

Bhayaṃ vā chambhitattaṃ vā lomahaṃso vā,

fear or trembling or horripilation there may be,

17

โส ปะหิยยิสสะติ.

So pahiyyissati.

it will be abandoned.

18

โน เจ ปะชาปะติสสะ เทวะราชัสสะ ธะชัคคัง อุลโลเกยยาถะ.

No ce pajāpatissa devarājassa dhajaggaṃ ullokeyyātha.

If you do not look up at the top of the banner of Pajāpati, king of the devas,

19

อะถะ วะรุณัสสะ เทวะราชัสสะ ธะชัคคัง อุลโลเกยยาถะ.

Atha varuṇassa devarājassa dhajaggaṃ ullokeyyātha.

then look up at the top of the banner of Varuṇa, king of the devas.

20

วะรุณัสสะ หิ โว เทวะราชัสสะ ธะชัคคัง อุลโลกะยะตัง ยัมภะวิสสะติ,

Varuṇassa hi vo devarājassa dhajaggaṃ ullokayataṃ yambhavissati,

for when you look up at the top of the banner of Varuṇa, king of the devas, whatever

page 91

21

ภะยัง วา ฉัมภิตัตตัง วา โลมะหังโส วา,

Bhayaṃ vā chambhitattaṃ vā lomahaṃso vā,

whatever fear or trembling or horripilation there may be,

22

โส ปะหิยยิสสะติ.

So pahiyyissati.

it will be abandoned.

23

โน เจ วะรุณัสสะ เทวะราชัสสะ ธะชัคคัง อุลโลเกยยาถะ.

No ce varuṇassa devarājassa dhajaggaṃ ullokeyyātha.

If you do not look up at the top of the banner of Varuṇa, king of the devas,

24

อะถะ อีสานัสสะ เทวะราชัสสะ ธะชัคคัง อุลโลเกยยาถะ,

Atha īsānassa devarājassa dhajaggaṃ ullokeyyātha,

then look up at the top of the banner of Īsāna, king of the devas;

25

อีสานัสสะ หิ โว เทวะราชัสสะ ธะชัคคัง อุลโลกะยะตัง ยัมภะวิสสะติ,

Īsānassa hi vo devarājassa dhajaggaṃ ullokayataṃ yambhavissati,

for when you look up at the top of the banner of Īsāna, king of the devas, whatever

26

ภะยัง วา ฉัมภิตัตตัง วา โลมะหังโส วา,

Bhayaṃ vā chambhitattaṃ vā lomahaṃso vā,

whatever fear or trembling or horripilation there may be,

27

โส ปะหิยยิสสะตีติ.

So pahiyyissatīti.

it will be abandoned.'

28

ตัง โข ปะนะ ภิกขะเว สักกัสสะ วา เทวานะมินทัสสะ ธะชัคคัง อุลโลกะยะตัง,

Taṃ kho pana bhikkhave sakkassa vā devānamindassa dhajaggaṃ ullokayataṃ,

But, bhikkhus, for one looking up at the top of the banner of Sakka lord of the devas,

29

ปะชาปะติสสะ วา เทวะราชัสสะ ธะชัคคัง อุลโลกะยะตัง,

Pajāpatissa vā devarājassa dhajaggaṃ ullokayataṃ,

or of the banner of Pajāpati, king of the devas,

30

วะรุณัสสะ วา เทวะราชัสสะ ธะชัคคัง อุลโลกะยะตัง,

Varuṇassa vā devarājassa dhajaggaṃ ullokayataṃ,

or of the banner of Varuṇa, king of the devas,

31

อีสานัสสะ วา เทวะราชัสสะ ธะชัคคัง อุลโลกะยะตัง,

Īsānassa vā devarājassa dhajaggaṃ ullokayataṃ,

or of the banner of Īsāna, king of the devas —

32

ยัมภะวิสสะติ,

Yambhavissati,

whatever there may be,

33

ภะยัง วา ฉัมภิตัตตัง วา โลมะหังโส วา,

Bhayaṃ vā chambhitattaṃ vā lomahaṃso vā,

whatever fear or trembling or horripilation there may be,

34

โส ปะหิยเยถาปิ โนปิ ปะหิยเยถะ.

So pahiyyethāpi nopi pahiyyetha.

it might be abandoned, and it might not.

35

ตัง กิสสะ เหตุ.

Taṃ kissa hetu.

And why is that?

36

สักโก หิ ภิกขะเว เทวานะมินโท อะวีตะราโค อะวีตะโทโส อะวีตะโมโห,

Sakko hi bhikkhave devānamindo avītarāgo avītadoso avītamoho,

Because Sakka lord of the devas is not free of lust, not free of hate, not free of delusion;

37

ภิรุ ฉัมภี อุต๎ราสี ปะลายีติ.

Bhiru chambhī utrāsī palāyīti.

he is timid, easily startled, fearful, one who flees.

38

อะหัญจะ โข ภิกขะเว เอวัง วะทามิ,

Ahañca kho bhikkhave evaṃ vadāmi,

But I, bhikkhus, say this:

39

สะเจ ตุมหากัง ภิกขะเว อะรัญญะคะตานัง วา รุกขะมูละคะตานัง วา สุญญาคาระคะตานัง วา อุปปัชเชยยะ,

Sace tumhākaṃ bhikkhave araññagatānaṃ vā rukkhamūlagatānaṃ vā suññāgāragatānaṃ vā uppajjeyya,

'If, bhikkhus, when you have gone to the forest, or to the root of a tree, or to an empty dwelling, there should arise

40

ภะยัง วา ฉัมภิตัตตัง วา โลมะหังโส วา,

Bhayaṃ vā chambhitattaṃ vā lomahaṃso vā,

whatever fear or trembling or horripilation there may be,

41

มะเมวะ ตัส๎มิง สะมะเย อะนุสสะเรยยาถะ.

Mameva tasmiṃ samaye anussareyyātha.

then at that time recollect me:

42

อิติปิ โส ภะคะวา อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ,

Itipi so bhagavā arahaṃ sammāsambuddho,

Such indeed is the Blessed One: worthy, perfectly awakened by himself,

43

วิชชาจะระณะสัมปันโน สุคะโต โลกะวิทู อะนุตตะโร ปุริสะทัมมะสาระถิ,

Vijjācaraṇasampanno sugato lokavidū anuttaro purisadammasārathi,

accomplished in knowledge and conduct, well-gone, knower of the world, unsurpassed trainer of persons to be tamed,

44

สัตถา เทวะมะนุสสานัง พุทโธ ภะคะวาติ.

Satthā devamanussānaṃ buddho bhagavāti.

teacher of devas and humans, awakened, blessed.

45

มะมัง หิ โว ภิกขะเว อะนุสสะระตัง ยัมภะวิสสะติ,

Mamaṃ hi vo bhikkhave anussarataṃ yambhavissati,

For when you recollect me, bhikkhus, whatever

46

ภะยัง วา ฉัมภิตัตตัง วา โลมะหังโส วา,

Bhayaṃ vā chambhitattaṃ vā lomahaṃso vā,

whatever fear or trembling or horripilation there may be,

47

โส ปะหิยยิสสะติ.

So pahiyyissati.

it will be abandoned.

48

โน เจ มัง อะนุสสะเรยยาถะ,

No ce maṃ anussareyyātha,

If you do not recollect me,

49

อะถะ ธัมมัง อะนุสสะเรยยาถะ.

Atha dhammaṃ anussareyyātha.

then recollect the Dhamma:

50

ส๎วากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม,

Svākkhāto bhagavatā dhammo,

The Dhamma is well proclaimed by the Blessed One,

51

สันทิฏฐิโก อะกาลิโก เอหิปัสสิโก โอปะนะยิโก,

Sandiṭṭhiko akāliko ehipassiko opanayiko,

visible here and now, timeless, inviting inspection, leading onward,

52

ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหีติ.

Paccattaṃ veditabbo viññūhīti.

to be known by the wise each for himself.

53

ธัมมัง หิ โว ภิกขะเว อะนุสสะระตัง ยัมภะวิสสะติ,

Dhammaṃ hi vo bhikkhave anussarataṃ yambhavissati,

For when you recollect the Dhamma, bhikkhus, whatever

54

ภะยัง วา ฉัมภิตัตตัง วา โลมะหังโส วา,

Bhayaṃ vā chambhitattaṃ vā lomahaṃso vā,

whatever fear or trembling or horripilation there may be,

55

โส ปะหิยยิสสะติ.

So pahiyyissati.

it will be abandoned.

56

โน เจ ธัมมัง อะนุสสะเรยยาถะ,

No ce dhammaṃ anussareyyātha,

If you do not recollect the Dhamma,

57

อะถะ สังฆัง อะนุสสะเรยยาถะ.

Atha saṅghaṃ anussareyyātha.

then recollect the Saṅgha:

58

สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Supaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

The Saṅgha of the Blessed One's disciples has practised well,

59

อุชุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Ujupaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

the Saṅgha of the Blessed One's disciples has practised uprightly,

60

ญายะปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Ñāyapaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

the Saṅgha of the Blessed One's disciples has practised methodically,

61

สามีจิปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Sāmīcipaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

the Saṅgha of the Blessed One's disciples has practised properly —

62

ยะทิทัง จัตตาริ ปุริสะยุคานิ อัฏฐะ ปุริสะปุคคะลา,

Yadidaṃ cattāri purisayugāni aṭṭha purisapuggalā,

that is, the four pairs of persons, the eight kinds of individuals;

63

เอสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Esa bhagavato sāvakasaṅgho,

this Saṅgha of the Blessed One's disciples is

64

อาหุเนยโย ปาหุเนยโย ทักขิเณยโย อัญชะลีกะระณีโย,

Āhuneyyo pāhuneyyo dakkhiṇeyyo añjalīkaraṇīyo,

worthy of gifts, worthy of hospitality, worthy of offerings, worthy of reverential salutation,

65

อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสาติ.

Anuttaraṃ puññakkhettaṃ lokassāti.

an unsurpassed field of merit for the world.

66

สังฆัง หิ โว ภิกขะเว อะนุสสะระตัง ยัมภะวิสสะติ,

Saṅghaṃ hi vo bhikkhave anussarataṃ yambhavissati,

For when you recollect the Saṅgha, bhikkhus, whatever

page 92

67

ภะยัง วา ฉัมภิตัตตัง วา โลมะหังโส วา,

Bhayaṃ vā chambhitattaṃ vā lomahaṃso vā,

fear or trembling or horripilation there may be,

68

โส ปะหิยยิสสะติ.

So pahiyyissati.

it will be abandoned.

69

ตัง กิสสะ เหตุ ตะถาคะโต หิ ภิกขะเว อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ,

Taṃ kissa hetu tathāgato hi bhikkhave arahaṃ sammāsambuddho,

And why is that? Because the Tathāgata, bhikkhus, is worthy, perfectly awakened by himself,

70

วีตะราโค วีตะโทโส วีตะโมโห อะภิรุ อัจฉัมภี อะนุต๎ราสี อะปะลายีติ.

Vītarāgo vītadoso vītamoho abhiru acchambhī anutrāsī apalāyīti.

free of lust, free of hate, free of delusion, unafraid, not startled, not fearful, one who does not flee.

71

อิทะมะโวจะ ภะคะวา.

Idamavoca bhagavā.

This is what the Blessed One said.

72

อิทัง วัต๎วานะ สุคะโต, อะถาปะรัง เอตะทะโวจะ สัตถา.

Idaṃ vatvāna sugato, athāparaṃ etadavoca satthā.

Having said this, the Well-gone One, the Teacher, further said this:

73

อะรัญเญ รุกขะมูเล วา สุญญาคาเร วะ ภิกขะโว

Araññe rukkhamūle vā suññāgāre va bhikkhavo

In the forest, at the root of a tree, or in an empty dwelling, bhikkhus,

74

อะนุสสะเรถะ สัมพุทธัง ภะยัง ตุมหากะ โน สิยา.

Anussaretha sambuddhaṃ bhayaṃ tumhāka no siyā.

recollect the Perfectly Awakened One, and no fear will be yours.

75

โน เจ พุทธัง สะเรยยาถะ โลกะเชฏฐัง นะราสะภัง

No ce buddhaṃ sareyyātha lokajeṭṭhaṃ narāsabhaṃ

If you cannot recollect the Buddha, eldest in the world, bull among men,

76

อะถะ ธัมมัง สะเรยยาถะ นิยยานิกัง สุเทสิตัง.

Atha dhammaṃ sareyyātha niyyānikaṃ sudesitaṃ.

then recollect the Dhamma, leading out, well taught.

77

โน เจ ธัมมัง สะเรยยาถะ นิยยานิกัง สุเทสิตัง

No ce dhammaṃ sareyyātha niyyānikaṃ sudesitaṃ

If you cannot recollect the Dhamma, leading out, well taught,

78

อะถะ สังฆัง สะเรยยาถะ ปุญญักเขตตัง อะนุตตะรัง.

Atha saṅghaṃ sareyyātha puññakkhettaṃ anuttaraṃ.

then recollect the Saṅgha, an unsurpassed field of merit.

79

เอวัมพุทธัง สะรันตานัง ธัมมัง สังฆัญจะ ภิกขะโว

Evambuddhaṃ sarantānaṃ dhammaṃ saṅghañca bhikkhavo

For those who thus recollect the Buddha, the Dhamma and the Saṅgha, bhikkhus,

80

ภะยัง วา ฉัมภิตัตตัง วา โลมะหังโส นะ เหสสะตีติ.

Bhayaṃ vā chambhitattaṃ vā lomahaṃso na hessatīti.

there will be no fear, no trembling and no horripilation.

บทขัด อาฏานาฏิยะปะริตตัง bòt-kàt aa-dtaa-naa-dtì-yá-bpà-rít-dtaŋ The Prefatory Verse for the Āṭānāṭiya Paritta Chanted immediately before the Āṭānāṭiya Paritta, introducing it. page 92 4 verses The prefatory verse to the Āṭānāṭiya Paritta, on the fierce non-human beings who were never persuaded.

When chanted: Chanted immediately before the Āṭānāṭiya Paritta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This introduction is unusual in naming an unsolved problem rather than a triumph. There are beings unconvinced of the Teaching, though it is held good, and they are forever doing harm.

The paritta that follows is presented as a practical response to that fact: not a way of converting such beings, but a way of being left alone by them.

Meaning and purpose

The phrase that carries it is อะปะสันนะ — unconvinced. The verse concedes at the outset that the Teaching does not persuade everyone, which is a candid thing for a devotional text to open with.

What was taught in response was taught for a purpose the verse states plainly: for the safety and protection of his assemblies. Not for their advancement, and not for anyone's conversion.

That makes this the most defensive text in the collection, and it is why the chant it introduces is essentially a long list of names. If a being cannot be reasoned with, what remains is knowing who they are and who outranks them.

The chant

As the book prints it: page 92 →

page 92

1

อัปปะสันเนหิ นาถัสสะ สาสะเน สาธุสัมมะเต,

Appasannehi nāthassa sāsane sādhusammate,

By those unconvinced of the Protector's Teaching, though it is held good,

2

อะมะนุสเสหิ จัณเฑหิ สะทา กิพพิสะการิภิ,

Amanussehi caṇḍehi sadā kibbisakāribhi,

by fierce non-human beings, forever doing harm —

3

ปะริสานัญจะ ตัสสันนะมะหิงสายะ จะ คุตติยา,

Parisānañca tassannamahiṃsāya ca guttiyā,

and for the safety and protection of his assemblies,

4

ยันเทเสสิ มะหาวีโร ปะริตตันตัมภะณามะ เห.

Yandesesi mahāvīro parittantambhaṇāma he.

that which the Great Hero taught: that paritta let us now recite.

อาฏานาฏิยะปะริตตัง อัฏฐะมัง Āṭānāṭiyaparittaṃ aṭṭhamaṃ The Āṭānāṭiya Paritta, the Eighth Chanted in the paritta service, and used where protection from unseen harm is wanted. pages 92–96 90 verses Homage to the seven Buddhas by name, followed by a long protective formula against harm from non-human beings.

When chanted: Chanted in the paritta service, and used where protection from unseen harm is wanted.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints its own reference. The chant opens by naming the seven Buddhas of the past in order — Vipassī, Sikhī, Vessabhū, Kakusandha, Koṇāgamana, and so on to Gotama — each with an epithet of his own.

Naming is the method of the whole chant. Where other parittas declare loving-kindness or state a truth, this one establishes authority by reciting who holds it.

Meaning and purpose

The epithets given to the seven are short and each is different: possessed of vision and of glory; compassionate to all beings; cleansed and ardent; crusher of Māra's army; the brahmin who has lived the life. They are not interchangeable, and the chant takes care to distinguish beings most people will never think about again.

What follows is protective in the most literal sense — a formula asserting that these names are known, that the beings addressed are subject to them, and that harm should therefore not come. It is the least meditative text in the collection and does not pretend otherwise.

The closing verses turn domestic and almost gentle: may no obstacle be yours, be happy and long-lived. And then a proverb — for one whose habit is to salute, who constantly honours the elders, four things increase: long life, beauty, happiness and strength. After ninety verses of naming powers, it ends by recommending good manners.

The chant

As the book prints it: page 92, page 93, page 94, page 95 and page 96 →

page 92

1

วิปัสสิสสะ นะมัตถุ จักขุมันตัสสะ สิรีมะโต

Vipassissa namatthu cakkhumantassa sirīmato

Homage to Vipassī, possessed of vision and of glory;

2

สิขิสสะปิ นะมัตถุ สัพพะภูตานุกัมปิโน

Sikhissapi namatthu sabbabhūtānukampino

homage to Sikhī also, compassionate to all beings;

3

เวสสะภุสสะ นะมัตถุ น๎หาตะกัสสะ ตะปัสสิโน

Vessabhussa namatthu nhātakassa tapassino

homage to Vessabhū, cleansed and ardent;

4

นะมัตถุ กะกุสันธัสสะ มาระเสนัปปะมัททิโน

Namatthu kakusandhassa mārasenappamaddino

homage to Kakusandha, crusher of Māra's army;

5

โกนาคะมะนัสสะ นะมัตถุ พ๎ราห๎มะณัสสะ วุสีมะโต

Konāgamanassa namatthu brāhmaṇassa vusīmato

homage to Koṇāgamana, the brahmin who has lived the life;

page 93

6

กัสสะปัสสะ นะมัตถุ วิปปะมุตตัสสะ สัพพะธิ

Kassapassa namatthu vippamuttassa sabbadhi

Homage to Kassapa, wholly released;

7

อังคีระสัสสะ นะมัตถุ สัก๎ยะปุตตัสสะ สิรีมะโต

Aṅgīrasassa namatthu sakyaputtassa sirīmato

homage to Aṅgīrasa, son of the Sakyans, possessed of glory,

8

โย อิมัง ธัมมะมะเทเสสิ สัพพะทุกขา ปะนูทะนัง

Yo imaṃ dhammamadesesi sabbadukkhā panūdanaṃ

who taught this Dhamma, the dispelling of all suffering.

9

เย จาปิ นิพพุตา โลเก ยะถาภูตัง วิปัสสิสุง

Ye cāpi nibbutā loke yathābhūtaṃ vipassisuṃ

And those in the world who are quenched, who saw things as they are —

10

เต ชะนา อะปิสุณา มะหันตา วีตะสาระทา

Te janā apisuṇā mahantā vītasāradā

those people, free of slander, great, without timidity;

11

หิตัง เทวะมะนุสสานัง ยัง นะมัสสันติ โคตะมัง

Hitaṃ devamanussānaṃ yaṃ namassanti gotamaṃ

the Gotama whom they salute, the welfare of devas and humans,

12

วิชชาจะระณะสัมปันนัง มะหันตัง วีตะสาระทัง.

Vijjācaraṇasampannaṃ mahantaṃ vītasāradaṃ.

accomplished in knowledge and conduct, great, without timidity.

13

นะโม เม สัพพะพุทธานัง อุปปันนานัง มะเหสินัง

Namo me sabbabuddhānaṃ uppannānaṃ mahesinaṃ

Homage from me to all the Buddhas who have arisen, the great Seekers:

14

ตัณหังกะโร มะหาวีโร เมธังกะโร มะหายะโส.

Taṇhaṅkaro mahāvīro medhaṅkaro mahāyaso.

Taṇhaṅkara the great hero, Medhaṅkara of great renown;

15

สะระณังกะโร โลกะหิโต ทีปังกะโร ชุตินธะโร

Saraṇaṅkaro lokahito dīpaṅkaro jutindharo

Saraṇaṅkara benefactor of the world, Dīpaṅkara bearer of radiance;

16

โกณฑัญโญ ชะนะปาโมกโข มังคะโล ปุริสาสะโภ.

Koṇḍañño janapāmokkho maṅgalo purisāsabho.

Koṇḍañña foremost of people, Maṅgala bull among men;

17

สุมะโน สุมะโน ธีโร เรวะโต ระติวัฑฒะโน

Sumano sumano dhīro revato rativaḍḍhano

Sumana the glad-minded sage, Revata increaser of delight;

18

โสภิโต คุณะสัมปันโน อะโนมะทัสสี ชะนุตตะโม.

Sobhito guṇasampanno anomadassī januttamo.

Sobhita endowed with virtue, Anomadassī highest of people;

19

ปะทุโม โลกะปัชโชโต นาระโท วะระสาระถี

Padumo lokapajjoto nārado varasārathī

Paduma light of the world, Nārada the excellent charioteer;

20

ปะทุมุตตะโร สัตตะสาโร สุเมโธ อัปปะฏิปุคคะโล.

Padumuttaro sattasāro sumedho appaṭipuggalo.

Padumuttara essence of beings, Sumedha without peer;

21

สุชาโต สัพพะโลกัคโค ปิยะทัสสี นะราสะโภ

Sujāto sabbalokaggo piyadassī narāsabho

Sujāta highest in all the world, Piyadassī bull among men;

22

อัตถะทัสสี การุณิโก ธัมมะทัสสี ตะโมนุโท.

Atthadassī kāruṇiko dhammadassī tamonudo.

Atthadassī the compassionate, Dhammadassī dispeller of darkness;

23

สิทธัตโถ อะสะโม โลเก ติสโส จะ วะทะตัง วะโร

Siddhattho asamo loke tisso ca vadataṃ varo

Siddhattha unequalled in the world, and Tissa best of speakers;

24

ปุสโส จะ วะระโท พุทโธ วิปัสสี จะ อะนูปะโม.

Pusso ca varado buddho vipassī ca anūpamo.

and Phussa the Buddha, giver of the best, and Vipassī beyond compare;

25

สิขี สัพพะหิโต สัตถา เวสสะภู สุขะทายะโก

Sikhī sabbahito satthā vessabhū sukhadāyako

Sikhī the teacher who benefits all, Vessabhū the giver of happiness;

26

กะกุสันโธ สัตถะวาโห โกนาคะมะโน ระณัญชะโห.

Kakusandho satthavāho konāgamano raṇañjaho.

Kakusandha the caravan leader, Koṇāgamana who has left conflict behind;

27

กัสสะโป สิริสัมปันโน โคตะโม สัก๎ยะปุงคะโว,

Kassapo sirisampanno gotamo sakyapuṅgavo,

Kassapa endowed with glory, Gotama bull of the Sakyans —

28

เอเต จัญเญ จะ สัมพุทธา อะเนกะสะตะโกฏะโย

Ete caññe ca sambuddhā anekasatakoṭayo

these and other Perfectly Awakened Ones, many hundreds of koṭis,

2 อะเนกะสะตะโกฏะโย — the book's footnote gives another reading: โกฏฺิโย (koṭṭhiyo)

29

สัพเพ พุทธา อะสะมะสะมา สัพเพ พุทธา มะหิทธิกา.

Sabbe buddhā asamasamā sabbe buddhā mahiddhikā.

all Buddhas equal to the unequalled, all Buddhas of great power.

page 94

30

สัพเพ ทะสะพะลูเปตา เวสารัชเชหุปาคะตา

Sabbe dasabalūpetā vesārajjehupāgatā

All endowed with the ten powers, and come to the four confidences;

31

สัพเพ เต ปะฏิชานันติ อาสะภัณฐานะมุตตะมัง.

Sabbe te paṭijānanti āsabhaṇṭhānamuttamaṃ.

all of them claim the supreme place of the bull.

32

สีหะนาทัง นะทันเต เต ปะริสาสุ วิสาระทา

Sīhanādaṃ nadante te parisāsu visāradā

They roar the lion's roar, self-assured in the assemblies;

33

พ๎รัห๎มะจักกัง ปะวัตเตนติ โลเก อัปปะฏิวัตติยัง.

Brahmacakkaṃ pavattenti loke appaṭivattiyaṃ.

they set rolling the divine wheel in the world, which none can turn back.

34

อุเปตา พุทธะธัมเมหิ อัฏฐาระสะหิ นายะกา

Upetā buddhadhammehi aṭṭhārasahi nāyakā

The leaders, endowed with the eighteen qualities of a Buddha,

35

ท๎วัตติงสะลักขะณูเปตาสีต๎ยานุพ๎ยัญชะนาธะรา

Dvattiṃsalakkhaṇūpetāsītyānubyañjanādharā

possessed of the thirty-two marks and bearing the eighty minor signs;

36

พ๎ยามัปปะภายะ สุปปะภา สัพเพ เต มุนิกุญชะรา

Byāmappabhāya suppabhā sabbe te munikuñjarā

radiant with the fathom-wide aura, all of them elephants among sages;

37

พุทธา สัพพัญญุโน เอเต สัพเพ ขีณาสะวา ชินา.

Buddhā sabbaññuno ete sabbe khīṇāsavā jinā.

these Buddhas, all-knowing, all of them Conquerors with taints destroyed.

38

มะหัปปะภา มะหาเตชา มะหาปัญญา มะหัพพะลา

Mahappabhā mahātejā mahāpaññā mahabbalā

Of great radiance, great power, great wisdom, great strength;

39

มะหาการุณิกา ธีรา สัพเพสานัง สุขาวะหา.

Mahākāruṇikā dhīrā sabbesānaṃ sukhāvahā.

greatly compassionate, steadfast, bringers of happiness to all.

40

ทีปา นาถา ปะติฏฐา จะ ตาณา เลณา จะ ปาณินัง

Dīpā nāthā patiṭṭhā ca tāṇā leṇā ca pāṇinaṃ

Islands, protectors, supports, shelters and refuges of living beings;

41

คะตี พันธู มะหัสสาสา สะระณา จะ หิเตสิโน.

Gatī bandhū mahassāsā saraṇā ca hitesino.

their destination, their kin, their great comfort, their refuge, seekers of their welfare.

42

สะเทวะกัสสะ โลกัสสะ สัพเพ เอเต ปะรายะนา

Sadevakassa lokassa sabbe ete parāyanā

For the world with its devas, all these are the final resort;

43

เตสาหัง สิระสา ปาเท วันทามิ ปุริสุตตะเม.

Tesāhaṃ sirasā pāde vandāmi purisuttame.

with my head I venerate their feet, those highest of persons.

44

วะจะสา มะนะสา เจวะ วันทาเมเต ตะถาคะเต

Vacasā manasā ceva vandāmete tathāgate

By speech and by mind alike I venerate these Tathāgatas,

45

สะยะเน อาสะเน ฐาเน คะมะเน จาปิ สัพพะทา.

Sayane āsane ṭhāne gamane cāpi sabbadā.

lying down, sitting, standing and walking, at all times.

46

สะทา สุเขนะ รักขันตุ พุทธา สันติกะรา ตุวัง

Sadā sukhena rakkhantu buddhā santikarā tuvaṃ

May the Buddhas, makers of peace, always guard you in happiness;

47

เตหิ ต๎วัง รักขิโต สันโต มุตโต สัพพะภะเยนะ จะ.

Tehi tvaṃ rakkhito santo mutto sabbabhayena ca.

guarded by them, may you be at peace and freed from every fear.

48

สัพพะโรคะวินิมุตโต สัพพะสันตาปะวัชชิโต

Sabbarogavinimutto sabbasantāpavajjito

Released from every disease, spared every affliction,

49

สัพพะเวระมะติกกันโต นิพพุโต จะ ตุวัง ภะวะ.

Sabbaveramatikkanto nibbuto ca tuvaṃ bhava.

having passed beyond all enmity, may you be quenched.

50

เตสัง สัจเจนะ สีเลนะ ขันติเมตตาพะเลนะ จะ

Tesaṃ saccena sīlena khantimettābalena ca

By their truth, their virtue, and the power of their patience and loving-kindness,

51

เตปิ ตุมเห อะนุรักขันตุ อาโรค๎เยนะ สุเขนะ จะ

Tepi tumhe anurakkhantu ārogyena sukhena ca

may they too protect you, with health and with happiness.

52

ปุรัตถิมัส๎มิง ทิสาภาเค สันติ ภูตา มะหิทธิกา

Puratthimasmiṃ disābhāge santi bhūtā mahiddhikā

In the eastern quarter there are beings of great power —

53

เตปิ ตุมเห อะนุรักขันตุ อาโรค๎เยนะ สุเขนะ จะ

Tepi tumhe anurakkhantu ārogyena sukhena ca

may they too protect you, with health and with happiness.

54

ทักขิณัส๎มิง ทิสาภาเค สันติ เทวา มะหิทธิกา

Dakkhiṇasmiṃ disābhāge santi devā mahiddhikā

In the southern quarter there are devas of great power —

55

เตปิ ตุมเห อะนุรักขันตุ อาโรค๎เยนะ สุเขนะ จะ

Tepi tumhe anurakkhantu ārogyena sukhena ca

may they too protect you, with health and with happiness.

56

ปัจฉิมัส๎มิง ทิสาภาเค สันติ นาคา มะหิทธิกา

Pacchimasmiṃ disābhāge santi nāgā mahiddhikā

In the western quarter there are nāgas of great power —

page 95

57

เตปิ ตุมเห อะนุรักขันตุ อาโรค๎เยนะ สุเขนะ จะ

Tepi tumhe anurakkhantu ārogyena sukhena ca

may they too protect you, with health and with happiness.

58

อุตตะรัส๎มิง ทิสาภาเค สันติ ยักขา มะหิทธิกา

Uttarasmiṃ disābhāge santi yakkhā mahiddhikā

In the northern quarter there are yakkhas of great power —

59

เตปิ ตุมเห อะนุรักขันตุ อาโรค๎เยนะ สุเขนะ จะ

Tepi tumhe anurakkhantu ārogyena sukhena ca

may they too protect you, with health and with happiness.

60

ปุริมะทิสัง ธะตะรัฏโฐ ทักขิเณนะ วิรุฬหะโก

Purimadisaṃ dhataraṭṭho dakkhiṇena virūḷhako

Dhataraṭṭha in the eastern quarter, Virūḷhaka in the southern,

61

ปัจฉิเมนะ วิรูปักโข กุเวโร อุตตะรัง ทิสัง.

Pacchimena virūpakkho kuvero uttaraṃ disaṃ.

Virūpakkha in the western, Kuvera in the northern quarter.

62

จัตตาโร เต มะหาราชา โลกะปาลา ยะสัสสิโน

Cattāro te mahārājā lokapālā yasassino

Those four Great Kings, guardians of the world, renowned —

63

เตปิ ตุมเห อะนุรักขันตุ อาโรค๎เยนะ สุเขนะ จะ.

Tepi tumhe anurakkhantu ārogyena sukhena ca.

may they too protect you, with health and with happiness.

64

อากาสัฏฐา จะ ภุมมัฏฐา เทวา นาคา มะหิทธิกา

Ākāsaṭṭhā ca bhummaṭṭhā devā nāgā mahiddhikā

Devas and nāgas of great power, dwelling in the sky and on the earth —

65

เตปิ ตุมเห อะนุรักขันตุ อาโรค๎เยนะ สุเขนะ จะ

Tepi tumhe anurakkhantu ārogyena sukhena ca

may they too protect you, with health and with happiness.

66

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง พุทโธ เม สะระณัง วะรัง

Natthi me saraṇaṃ aññaṃ buddho me saraṇaṃ varaṃ

There is no other refuge for me: the Buddha is my excellent refuge.

67

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง.

Etena saccavajjena hotu te jayamaṅgalaṃ.

by this utterance of truth, may victory and blessing be yours.

68

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง ธัมโม เม สะระณัง วะรัง

Natthi me saraṇaṃ aññaṃ dhammo me saraṇaṃ varaṃ

There is no other refuge for me: the Dhamma is my excellent refuge.

69

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง.

Etena saccavajjena hotu te jayamaṅgalaṃ.

by this utterance of truth, may victory and blessing be yours.

70

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง สังโฆ เม สะระณัง วะรัง

Natthi me saraṇaṃ aññaṃ saṅgho me saraṇaṃ varaṃ

There is no other refuge for me: the Saṅgha is my excellent refuge.

71

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง.

Etena saccavajjena hotu te jayamaṅgalaṃ.

by this utterance of truth, may victory and blessing be yours.

72

ยังกิญจิ ระตะนัง โลเก วิชชะติ วิวิธัง ปุถุ

Yaṅkiñci ratanaṃ loke vijjati vividhaṃ puthu

Whatever jewel there is in the world, of many and various kinds,

73

ระตะนัง พุทธะสะมัง นัตถิ ตัส๎มา โสตถี ภะวันตุ เต.

Ratanaṃ buddhasamaṃ natthi tasmā sotthī bhavantu te.

there is no jewel equal to the Buddha: therefore may you be well.

74

ยังกิญจิ ระตะนัง โลเก วิชชะติ วิวิธัง ปุถุ

Yaṅkiñci ratanaṃ loke vijjati vividhaṃ puthu

Whatever jewel there is in the world, of many and various kinds,

75

ระตะนัง ธัมมะสะมัง นัตถิ ตัส๎มา โสตถี ภะวันตุ เต.

Ratanaṃ dhammasamaṃ natthi tasmā sotthī bhavantu te.

there is no jewel equal to the Dhamma: therefore may you be well.

76

ยังกิญจิ ระตะนัง โลเก วิชชะติ วิวิธัง ปุถุ

Yaṅkiñci ratanaṃ loke vijjati vividhaṃ puthu

Whatever jewel there is in the world, of many and various kinds,

77

ระตะนัง สังฆะสะมัง นัตถิ ตัส๎มา โสตถี ภะวันตุ เต.

Ratanaṃ saṅghasamaṃ natthi tasmā sotthī bhavantu te.

there is no jewel equal to the Saṅgha: therefore may you be well.

78

สักกัต๎วา พุทธะระตะนัง โอสะถัง อุตตะมัง วะรัง

Sakkatvā buddharatanaṃ osathaṃ uttamaṃ varaṃ

Having honoured the Jewel of the Buddha, the supreme and excellent medicine,

79

หิตัง เทวะมะนุสสานัง พุทธะเตเชนะ โสตถินา

Hitaṃ devamanussānaṃ buddhatejena sotthinā

the welfare of devas and humans — by the Buddha's power, in safety,

80

นัสสันตุปัททะวา สัพเพ ทุกขา วูปะสะเมนตุ เต.

Nassantupaddavā sabbe dukkhā vūpasamentu te.

may all your misfortunes perish and your sufferings be stilled.

81

สักกัต๎วา ธัมมะระตะนัง โอสะถัง อุตตะมัง วะรัง

Sakkatvā dhammaratanaṃ osathaṃ uttamaṃ varaṃ

Having honoured the Jewel of the Dhamma, the supreme and excellent medicine,

82

ปะริพาหูปะสะมะนัง ธัมมะเตเชนะ โสตถินา

Paripāhūpasamanaṃ dhammatejena sotthinā

the stiller of fever — by the Dhamma's power, in safety,

83

นัสสันตุปัททะวา สัพเพ ภะยา วูปะสะเมนตุ เต.

Nassantupaddavā sabbe bhayā vūpasamentu te.

may all your misfortunes perish and your fears be stilled.

page 96

84

สักกัต๎วา สังฆะระตะนัง โอสะถัง อุตตะมัง วะรัง

Sakkatvā saṅgharatanaṃ osathaṃ uttamaṃ varaṃ

Having honoured the Jewel of the Saṅgha, the supreme and excellent medicine,

85

อาหุเนยยัง ปาหุเนยยัง สังฆะเตเชนะ โสตถินา

Āhuneyyaṃ pāhuneyyaṃ saṅghatejena sotthinā

worthy of gifts and of hospitality — by the Saṅgha's power, in safety,

86

นัสสันตุปัททะวา สัพเพ โรคา วูปะสะเมนตุ เต.

Nassantupaddavā sabbe rogā vūpasamentu te.

may all your misfortunes perish and your diseases be stilled.

87

สัพพีติโย วิวัชชันตุ สัพพะโรโค วินัสสะตุ

Sabbītiyo vivajjantu sabbarogo vinassatu

May all calamities be avoided, may every disease be destroyed;

88

มา เต ภะวัตวันตะราโย สุขี ทีฆายุโก ภะวะ.

Mā te bhavatvantarāyo sukhī dīghāyuko bhava.

may no obstacle be yours; be happy and long-lived.

89

อะภิวาทะนะสีลิสสะ นิจจัง วุฑฒาปะจายิโน

Abhivādanasīlissa niccaṃ vuḍḍhāpacāyino

For one whose habit is to salute, who constantly honours the elders,

90

จัตตาโร ธัมมา วัฑฒันติ อายุ วัณโณ สุขัง พะลัง.

Cattāro dhammā vaḍḍhanti āyu vaṇṇo sukhaṃ balaṃ.

four things increase: long life, beauty, happiness and strength.

บทขัด อังคุลิมาละปะริตตัง bòt-kàt aŋ-kú-lí-maa-lá-bpà-rít-dtaŋ The Prefatory Verse for the Aṅgulimāla Paritta Chanted immediately before the Aṅgulimāla Paritta, introducing it. page 96 5 verses The prefatory verse to the Aṅgulimāla Paritta, on the words that bring about a safe delivery.

When chanted: Chanted immediately before the Aṅgulimāla Paritta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The most practical of the introductions, and the most specific. It names one use and one occasion: the safe delivery of a child, in that very moment.

It also describes a physical practice, which is rare in this book — the water that washes the place where the reciter sat is itself held to destroy danger.

Meaning and purpose

That detail about the washing water is worth not glossing over. The power is treated as something that settles on a place and can be carried away in a bowl, which is a much more concrete idea of blessing than most of this collection uses.

The occasion named — childbirth — explains why this paritta has stayed in constant use where others are chanted only in full services. It answers a need that recurs and cannot be postponed.

The introduction closes as the Vaṭṭaka one did, with the same phrase: lasting an aeon and of great power. The two chants it links are both acts of truth spoken by a particular person on a particular day, and the tradition rates both the same way.

The chant

As the book prints it: page 96 →

page 96

1

ปะริตตัง ยัมภะณันตัสสะ นิสินนัฏฐานะโธวะนัง

Parittaṃ yambhaṇantassa nisinnaṭṭhānadhovanaṃ

The paritta which, for one reciting it, the water that washes the place where he sat

2

อุทะกัมปิ วินาเสติ สัพพะเมวะ ปะริสสะยัง.

Udakampi vināseti sabbamevaparissayaṃ.

destroys every danger whatsoever;

3

โสตถินา คัพภะวุฏฐานัง ยัญจะ สาเธติ ตังขะเณ

Sotthinā gabbhavuṭṭhānaṃ yañca sādheti taṅkhaṇe

and which brings about a safe delivery of the child in that very moment;

4

เถรัสสังคุลิมาลัสสะ โลกะนาเถนะ ภาสิตัง.

Therassaṅgulimālassa lokanāthena bhāsitaṃ.

spoken by the Refuge of the World to the elder Aṅgulimāla;

5

กัปปัฏฐายิ มะหาเตชัง ปะริตตันตัมภะณามะ เห.

Kappaṭṭhāyi mahātejaṃ parittantambhaṇāma he.

lasting an aeon and of great power: that paritta let us now recite.

อังคุลิมาละปะริตตัง นะวะมัง Aṅgulimālaparittaṃ navamaṃ The Aṅgulimāla Paritta, the Ninth Chanted for a woman in labour, and in the paritta service in its place as the ninth. page 96 9 verses Aṅgulimāla's act of truth, spoken to a woman in difficult labour, said three times over.

When chanted: Chanted for a woman in labour, and in the paritta service in its place as the ninth.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Three sentences, repeated three times, and that is the whole chant. It is the shortest text in the Tamnan and among the most used.

Who says it matters more here than in any other chant in the book. Aṅgulimāla had been a murderer who wore a garland of his victims' fingers before he was ordained, which is what makes his sentence difficult.

Meaning and purpose

The truth he states is bounded with great care: sister, since I was born in the noble birth, I am not aware of having intentionally deprived any living being of life. Every clause of it is doing work.

อะริยายะ ชาติยา — the noble birth — means his ordination, not his birth from a mother, and the qualification is what makes the statement true. He is not claiming never to have killed. He is dating the claim.

And then a second hedge: I am not aware of. Not I have not, but I am not aware of having. A man with his history states only what he can actually vouch for, and the tradition holds that this scrupulously limited sentence is what has the power in it. By that truth, may you be well and may your child be well.

The chant

As the book prints it: page 96 →

page 96

1

ยะโตหัง ภะคินิ อะริยายะ ชาติยา ชาโต,

Yatohaṃ bhagini ariyāya jātiyā jāto,

Sister, since I was born in the noble birth,

2

นาภิชานามิ สัญจิจจะ ปาณัง ชีวิตา โวโรเปตา,

Nābhijānāmi sañcicca pāṇaṃ jīvitā voropetā,

I am not aware of having intentionally deprived any living being of life;

3

เตนะ สัจเจนะ โสตถิ เต โหตุ โสตถิ คัพภัสสะ.

Tena saccena sotthi te hotu sotthi gabbhassa.

by that truth, may you be well and may your child be well.

4

ยะโตหัง ภะคินิ อะริยายะ ชาติยา ชาโต,

Yatohaṃ bhagini ariyāya jātiyā jāto,

Sister, since I was born in the noble birth,

5

นาภิชานามิ สัญจิจจะ ปาณัง ชีวิตา โวโรเปตา,

Nābhijānāmi sañcicca pāṇaṃ jīvitā voropetā,

I am not aware of having intentionally deprived any living being of life;

6

เตนะ สัจเจนะ โสตถิ เต โหตุ โสตถิ คัพภัสสะ.

Tena saccena sotthi te hotu sotthi gabbhassa.

by that truth, may you be well and may your child be well.

7

ยะโตหัง ภะคินิ อะริยายะ ชาติยา ชาโต,

Yatohaṃ bhagini ariyāya jātiyā jāto,

Sister, since I was born in the noble birth,

8

นาภิชานามิ สัญจิจจะ ปาณัง ชีวิตา โวโรเปตา,

Nābhijānāmi sañcicca pāṇaṃ jīvitā voropetā,

I am not aware of having intentionally deprived any living being of life;

9

เตนะ สัจเจนะ โสตถิ เต โหตุ โสตถิ คัพภัสสะ.

Tena saccena sotthi te hotu sotthi gabbhassa.

by that truth, may you be well and may your child be well.

บทขัด โพชฌังคะปะริตตัง bòt-kàt poot-chaŋ-ká-bpà-rít-dtaŋ The Prefatory Verse for the Bojjhaṅga Paritta Chanted immediately before the Bojjhaṅga Paritta, introducing it. page 97 6 verses The prefatory verse to the Bojjhaṅga Paritta, calling the seven factors of awakening both a medicine and a spell.

When chanted: Chanted immediately before the Bojjhaṅga Paritta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The seven factors of awakening have already appeared in this book as three discourses chanted at sickbeds. Here they return as a paritta, and the introduction explains the promotion.

Its last line is the most revealing phrase in the whole collection about what a paritta is taken to be.

Meaning and purpose

The claim made for the seven is soteriological before it is protective: for those wandering on in saṃsāra, in the destruction of all suffering, the seven states, crushers of Māra's army. Those who have awakened by them have gone to the unborn, the ageless and diseaseless, the deathless, the fearless.

Only after that does it turn to use. Endowed with such qualities as these, a collection of many virtues — and then the phrase: โอสะถัญจะ อิมัง มันตัง, a medicine and a spell.

The two words are set side by side without any attempt to reconcile them, and that is the tradition being honest about what it is doing. The same seven factors are a course of treatment and an incantation, and the chant that follows is used as both.

The chant

As the book prints it: page 97 →

page 97

1

สังสาเร สังสะรันตานัง สัพพะทุกขะวินาสะเน

Saṃsāre saṃsarantānaṃ sabbadukkhavināsane

For those wandering on in saṃsāra, in the destruction of all suffering,

2

สัตตะ ธัมเม จะ โพชฌังเค มาระเสนัปปะมัททิโน.

Satta dhamme ca bojjhaṅge mārasenappamaddino.

the seven states, the factors of awakening, crushers of Māra's army.

3

พุชฌิต๎วา เยปิเม สัตตา ติภะวามุตตะกุตตะมา

Bujjhitvā yepime sattā tibhavāmuttakuttamā

Those beings who, having awakened by them, are freed from the three realms, supreme,

4

อะชาติง อะชะราพ๎ยาธิง อะมะตัง นิพภะยัง คะตา.

Ajātiṃ ajarābyādhiṃ amataṃ nibbhayaṃ gatā.

have gone to the unborn, the ageless and diseaseless, the deathless, the fearless.

5

เอวะมาทิคุณูเปตัง อะเนกะคุณะสังคะหัง

Evamādiguṇūpetaṃ anekaguṇasaṅgahaṃ

Endowed with such qualities as these, a collection of many virtues,

6

โอสะถัญจะ อิมัง มันตัง โพชฌังคันตัมภะณามะ เห.

Osathañca imaṃ mantaṃ bojjhaṅgantambhaṇāma he.

a medicine and a spell: that Bojjhaṅga let us now recite.

โพชฌังคะปะริตตัง ทะสะมัง Bojjhaṅgaparittaṃ dasamaṃ The Bojjhaṅga Paritta, the Tenth Chanted for the sick, and in the paritta service in its place as the tenth. page 97 17 verses The seven factors of awakening recited as a paritta, with the three occasions on which reciting them is said to have ended an illness.

When chanted: Chanted for the sick, and in the paritta service in its place as the tenth.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The last of the ten parittas, and it gathers up material printed much earlier in the book. The three Bojjhaṅga discourses — to Mahākassapa, to Mahāmoggallāna and to Mahācunda — are compressed here into a handful of verses.

Where those were narratives with an outcome reported at the end, this is a verse form built to be chanted over somebody who is ill.

Meaning and purpose

It begins by naming the seven in a single sentence: mindfulness, investigation of states, energy, rapture, tranquillity, concentration and equanimity — rightly proclaimed by the Sage, developed and made much of, leading to direct knowledge, to Nibbāna and to awakening.

Then the refrain that makes it a paritta rather than a summary: เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ — by this utterance of truth, may you be well at all times. It returns after each movement, and the protection is grounded on the seven being genuinely what the verse says they are.

The three recoveries are then given together, which the original discourses never do: those afflictions of all three great Seekers were abandoned, just as the defilements struck down by the path reach the state of not returning. The simile is the interesting part. The illnesses are said to have gone the way defilements go — not suppressed, but made incapable of coming back.

The chant

As the book prints it: page 97 →

page 97

1

โพชฌังโค สะติสังขาโต ธัมมานัง วิจะโย ตะถา

Bojjhaṅgo satisaṅkhāto dhammānaṃ vicayo tathā

The factor of awakening called mindfulness, and likewise investigation of states,

2

วิริยัมปีติปัสสัทธิ โพชฌังคา จะ ตะถาปะเร.

Viriyampītipassaddhi bojjhaṅgā ca tathāpare.

energy, rapture and tranquillity, and the other factors likewise;

3

สะมาธุเปกขะโพชฌังคา สัตเตเต สัพพะทัสสินา

Samādhupekkhabojjhaṅgā sattete sabbadassinā

concentration and equanimity — these seven, by the All-Seeing One,

4

มุนินา สัมมะทักขาตา ภาวิตา พะหุลีกะตา.

Muninā sammadakkhātā bhāvitā bahulīkatā.

the Sage, are rightly proclaimed, developed and made much of.

5

สังวัตตันติ อะภิญญายะ นิพพานายะ จะ โพธิยา

Saṃvattanti abhiññāya nibbānāya ca bodhiyā

They lead to direct knowledge, to Nibbāna and to awakening.

6

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

Etena saccavajjena sotthi te hotu sabbadā.

By this utterance of truth, may you be well at all times.

7

เอกัส๎มิง สะมะเย นาโถ โมคคัลลานัญจะ กัสสะปัง

Ekasmiṃ samaye nātho moggallānañca kassapaṃ

On one occasion the Protector, seeing Moggallāna and Kassapa

8

คิลาเน ทุกขิเต ทิส๎วา โพชฌังเค สัตตะ เทสะยิ.

Gilāne dukkhite disvā bojjhaṅge satta desayi.

sick and in pain, taught the seven factors of awakening.

9

เต จะ ตัง อะภินันทิต๎วา โรคา มุจจิงสุ ตังขะเณ

Te ca taṃ abhinanditvā rogā mucciṃsu taṅkhaṇe

And they, delighting in it, were freed from disease in that very moment.

10

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

Etena saccavajjena sotthi te hotu sabbadā.

By this utterance of truth, may you be well at all times.

11

เอกะทา ธัมมะราชาปิ เคลัญเญนาภิปีฬิโต

Ekadā dhammarājāpi gelaññenābhipīḷito

Once the King of the Dhamma himself, afflicted by illness,

12

จุนทัตเถเรนะ ตัญเญวะ ภะณาเปต๎วานะ สาทะรัง.

Cundattherena taññeva bhaṇāpetvāna sādaraṃ.

had that very teaching recited by the elder Cunda, respectfully.

13

สัมโมทิต๎วา จะ อาพาธา ตัมหา วุฏฐาสิ ฐานะโส

Sammoditvā ca ābādhā tamhā vuṭṭhāsi ṭhānaso

And being gladdened, he rose up from that affliction there and then.

14

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

Etena saccavajjena sotthi te hotu sabbadā.

By this utterance of truth, may you be well at all times.

15

ปะหีนา เต จะ อาพาธา ติณณันนัมปิ มะเหสินัง

Pahīnā te ca ābādhā tiṇṇannampi mahesinaṃ

And those afflictions of all three great Seekers were abandoned,

16

มัคคาหะตะกิเลสา วะ ปัตตานุปัตติธัมมะตัง.

Maggāhatakilesā va pattānupattidhammataṃ.

just as the defilements struck down by the path reach the state of not returning.

17

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

Etena saccavajjena sotthi te hotu sabbadā.

By this utterance of truth, may you be well at all times.

บทขัด อะภะยะปะริตตัง bòt-kàt à-pá-yá-bpà-rít-dtaŋ The Prefatory Verse for the Abhaya Paritta Chanted immediately before the Abhaya Paritta, introducing it. page 98 3 verses The prefatory verse to the paritta against fear, on a text said to have arisen for the good of self and others alike.

When chanted: Chanted immediately before the Abhaya Paritta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The shortest introduction in the collection, at three lines. By this point in a paritta service the assembly has been chanting for a long while, and the introductions have grown briefer as the service has gone on.

What it promises is worldly and it does not disguise that: gain of merit, great majesty, beauty, fame and great renown.

Meaning and purpose

The list of benefits is the sort a modern reader may expect a religious text to be embarrassed by, and this one is not. Beauty and fame are named alongside merit, in the same breath and with the same weight.

The second line then widens it past the reciter — arisen for the welfare of all beings — and asks that every one of them, without exception, should listen.

The last line puts the two together in a single phrase: อัตตัปปะระหิตัง, arisen for the good of self and others. That balance is the tradition's usual answer to the charge that asking for beauty and renown is self-serving, and it is made here without argument, as though obvious.

The chant

As the book prints it: page 98 →

page 98

1

ปุญญะลาภัง มะหาเตชัง วัณณะกิตติมะหายะสัง

Puññalābhaṃ mahātejaṃ vaṇṇakittimahāyasaṃ

Gain of merit, great majesty, beauty, fame and great renown —

page 98

2

สัพพะสัตตะหิตัง ชาตัง ตัง สุณันตุ อะเสสะโต.

Sabbasattahitaṃ jātaṃ taṃ suṇantu asesato.

arisen for the welfare of all beings: let them listen to it, every one, without exception.

page 98

3

อัตตัปปะระหิตัง ชาตัง ปะริตตันตัมภะณามะ เห.

Attapparahitaṃ jātaṃ parittantambhaṇāma he.

Arisen for the good of self and others: let us now recite that paritta, friends.

อะภะยะปะริตตัง เอกาทะสะมัง Abhayaparittaṃ ekādasamaṃ The Abhaya Paritta, the Eleventh Chanted for someone troubled by omens or bad dreams, and in the paritta service in its place as the eleventh. page 98 12 verses A short chant asking that ill omens, unwelcome bird-cries, evil planets and bad dreams come to nothing, by the power of each of the Three Jewels in turn.

When chanted: Chanted for someone troubled by omens or bad dreams, and in the paritta service in its place as the eleventh.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Twelve lines, which are really four lines said three times over, changing only the last word: by the power of the Buddha, then of the Dhamma, then of the Sangha.

อะภะยะ means without fear, and the chant is named for what it is meant to produce rather than for its subject.

Meaning and purpose

The four things named are worth listing exactly, because together they describe a particular kind of distress: whatever ill omen there is, whatever is inauspicious, whatever cry of a bird is unwelcome, an evil planet, an unpleasant bad dream.

None of these is a real danger. They are signs — a bird calling at the wrong moment, a dream that will not leave, a planet in the wrong house — and what they do is frighten. The chant is aimed at the fear rather than at anything the fear is about.

That is why the request is worded as it is: may they come to nothing. Not may they be false, and not may they not happen. The omens are not argued with. They are asked to lose their force, which is a more exact description of what actually helps somebody who cannot stop thinking about a dream.

The chant

As the book prints it: page 98 →

page 98

1

ยันทุนนิมิตตัง อะวะมังคะลัญจะ

Yandunnimittaṃ avamaṅgalañca

Whatever ill omen there is, and whatever is inauspicious,

page 98

2

โย จามะนาโป สะกุณัสสะ สัทโท

Yo cāmanāpo sakuṇassa saddo

and whatever cry of a bird is unwelcome,

page 98

3

ปาปัคคะโห ทุสสุปินัง อะกันตัง

Pāpaggaho dussupinaṃ akantaṃ

an evil planet, an unpleasant bad dream —

page 98

4

พุทธานุภาเวนะ วินาสะเมนตุ.

Buddhānubhāvena vināsamentu.

by the power of the Buddha may they come to nothing.

page 98

5

ยันทุนนิมิตตัง อะวะมังคะลัญจะ

Yandunnimittaṃ avamaṅgalañca

Whatever ill omen there is, and whatever is inauspicious,

page 98

6

โย จามะนาโป สะกุณัสสะ สัทโท

Yo cāmanāpo sakuṇassa saddo

and whatever cry of a bird is unwelcome,

page 98

7

ปาปัคคะโห ทุสสุปินัง อะกันตัง

Pāpaggaho dussupinaṃ akantaṃ

an evil planet, an unpleasant bad dream —

page 98

8

ธัมมานุภาเวนะ วินาสะเมนตุ.

Dhammānubhāvena vināsamentu.

by the power of the Dhamma may they come to nothing.

page 98

9

ยันทุนนิมิตตัง อะวะมังคะลัญจะ

Yandunnimittaṃ avamaṅgalañca

Whatever ill omen there is, and whatever is inauspicious,

page 98

10

โย จามะนาโป สะกุณัสสะ สัทโท

Yo cāmanāpo sakuṇassa saddo

and whatever cry of a bird is unwelcome,

page 98

11

ปาปัคคะโห ทุสสุปินัง อะกันตัง

Pāpaggaho dussupinaṃ akantaṃ

an evil planet, an unpleasant bad dream —

page 98

12

สังฆานุภาเวนะ วินาสะเมนตุ.

Saṅghānubhāvena vināsamentu.

by the power of the Sangha may they come to nothing.

เทวะตาอุยโยชะนะคาถา Devatāuyyojanagāthā The Verses for Taking Leave of the Devas Chanted at the very end of a paritta service, after the last paritta. page 98 8 verses The verses that close a paritta service by sharing its merit with the devas and sending them away.

When chanted: Chanted at the very end of a paritta service, after the last paritta.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The service opened by calling the devas of every world-system to come and listen. This is the other half of that: อุยโยชะนะ means dismissing or sending away, and the chant releases them.

A gathering that has been formally convened has to be formally closed. These eight verses are how the tradition does it, and they make the whole service a bracket rather than a stream of texts.

Meaning and purpose

It opens by wishing well to everyone rather than to the guests: may those who have met with suffering be free of suffering, those who have met with fear be free of fear, those who have met with grief be free of grief — may every living being be so. The three are specific and they cover most of why anybody attends such a service.

Then the merit is handed over. By this much of the attainment of merit gathered by us, may all the devas rejoice, for the winning of every blessing. The word เอตตาวะตา, by this much, is a measured phrase — no claim is made about how much merit there was.

The last verses do something unexpected with the departing guests: may they give gifts with faith, may they keep the precepts always. The devas are not merely thanked and dismissed. They are wished a practice of their own, on the way out.

The chant

As the book prints it: page 98 →

page 98

1

ทุกขัปปัตตา จะ นิททุกขา ภะยัปปัตตา จะ นิพภะยา

Dukkhappattā ca niddukkhā bhayappattā ca nibbhayā

May those who have met with suffering be free of suffering, those who have met with fear be free of fear,

page 98

2

โสกัปปัตตา จะ นิสโสกา โหนตุ สัพเพปิ ปาณิโน.

Sokappattā ca nissokā hontu sabbepi pāṇino.

those who have met with grief be free of grief — may every living being be so.

page 98

3

เอตตาวะตา จะ อัมเหหิ สัมภะตัง ปุญญะสัมปะทัง

Ettāvatā ca amhehi sambhataṃ puññasampadaṃ

And by this much of the attainment of merit gathered by us,

page 98

4

สัพเพ เทวานุโมทันตุ สัพพะสัมปัตติสิทธิยา.

Sabbe devānumodantu sabbasampattisiddhiyā.

may all the devas rejoice, for the winning of every blessing.

page 98

5

ทานัง ทะทันตุ สัทธายะ สีลัง รักขันตุ สัพพะทา

Dānaṃ dadantu saddhāya sīlaṃ rakkhantu sabbadā

May they give gifts with faith, may they keep the precepts always,

page 98

6

ภาวะนาภิระตา โหนตุ คัจฉันตุ เทวะตาคะตา.

Bhāvanābhiratā hontu gacchantu devatāgatā.

may they delight in meditation; and may the devas who have come now go.

page 98

7

สัพเพ พุทธา พะลัปปัตตา ปัจเจกานัญจะ ยัง พะลัง

Sabbe buddhā balappattā paccekānañca yaṃ balaṃ

By all the Buddhas who have won strength, and whatever strength the Paccekabuddhas have,

page 98

8

อะระหันตานัญจะ เตเชนะ รักขัง พันธามิ สัพพะโส.

Arahantānañca tejena rakkhaṃ bandhāmi sabbaso.

and by the majesty of the arahants, I bind a protection on every side.

บทขัด ชะยะปะริตตัง bòt-kàt chá-yá-bpà-rít-dtaŋ The Prefatory Verse for the Jaya Paritta Chanted immediately before the Jaya Paritta, introducing it. page 99 6 verses The prefatory verse to the paritta of victory, on Māra's army scattered by patience and loving-kindness.

When chanted: Chanted immediately before the Jaya Paritta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The last of the prefatory verses in the Twelve Tamnan, introducing the twelfth and final paritta. It returns to the scene under the Bodhi tree that the collection has referred to throughout.

What it emphasises about that scene is not the awakening but the defence.

Meaning and purpose

The scale of the attack is given first and it is specific: Māra's army came on, twelve leagues deep on every side. A number is supplied where a vaguer word would have done.

What met it is named just as specifically, and it is not power. ขันติเมตตาอะธิฏฐานา — resolved on patience and loving-kindness — and with that the One with Vision scattered them. The victory the whole final paritta is named for was won by two qualities anybody could in principle practise.

The verse then widens past the event: for the safety, the welfare and the happiness of all, beginning with those still bound to the round. Having brought the Buddha's work to completion, it hands over — and the collection ends on the same terms it began on, with safety asked for everybody rather than for the reciters.

The chant

As the book prints it: page 99 →

page 99

1

ชะยัง เทวะมะนุสสานัง ชะโย โหตุ ปะราชิโต

Jayaṃ devamanussānaṃ jayo hotu parājito

Victory for devas and humans — may there be victory, and may the defeated one be put down;

page 99

2

มาระเสนา อะภิกกันตา สะมันตา ท๎วาทะสะโยชะนา

Mārasenā abhikkantā samantā dvādasayojanā

Māra's army came on, twelve leagues deep on every side,

page 99

3

ขันติเมตตาอะธิฏฐานา วิทธังเสต๎วานะ จักขุมา

Khantimettā-adhiṭṭhānā vidhaṃsetvāna cakkhumā

and the One with Vision, resolved on patience and loving-kindness, scattered them;

page 99

4

ภะวาภะเว สังสะรันโต ทิพพะจักขุง วิโสธะยิ

Bhavābhave saṃsaranto dibbacakkhuṃ visodhayi

wandering on from existence to existence, he purified the divine eye,

page 99

5

ปะริยาปันนาทิโสตถานัง หิตายะ จะ สุขายะ จะ

Pariyāpannādisotthānaṃ hitāya ca sukhāya ca

for the safety, the welfare and the happiness of all, beginning with those still bound to the round.

page 99

6

พุทธะกิจจัง วิโสเธต๎วา ปะริตตันตัมภะณามะ เห ฯ

Buddhakiccaṃ visodhetvā parittantambhaṇāma he.

Having brought the Buddha's work to completion — let us now recite that paritta, friends.

ชะยะปะริตตัง ท์วาทะสะมัง Jayaparittaṃ dvādasamaṃ The Jaya Paritta, the Twelfth Chanted at the close of the paritta service as the last of the twelve, and at ceremonies where a blessing is given. page 99 18 verses The paritta of victory, which turns the Buddha's victory at the Bodhi tree into a blessing spoken over the hearer.

When chanted: Chanted at the close of the paritta service as the last of the twelve, and at ceremonies where a blessing is given.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The last of the twelve. Its opening verses are the same ones the book prints much earlier as the Victory Protection verses, so a reader will meet this text twice — once in the daily blessings and once here, closing the great collection.

What is added at the end is not in the earlier printing, and it is the reason this version runs longer.

Meaning and purpose

The blessing works by likeness, as it did before: the Protector of great compassion, having fulfilled all the perfections, reached the supreme awakening — by the speaking of this truth, may the blessing of victory be yours. Then, victorious at the foot of the Bodhi tree, so may you too be victorious.

Nothing is said to pass from him to the hearer. A true thing is stated, and the hearer is invited to stand in the same relation to it that he did.

The closing verses turn to particular people in a way the rest of the collection never does — wishes for a woman, that she be free of illness and happy together with all her kin, and then for the assembly, that having gained the goal they be happy and thriving in the Buddha's teaching. After twelve parittas addressed to beings, world-systems and armies, the last words are for the people actually in the room.

The chant

As the book prints it: page 99 →

page 99

1

มะหาการุณิโก นาโถ หิตายะ สัพพะปาณินัง

Mahākāruṇiko nātho hitāya sabbapāṇinaṃ

The Protector of great compassion, for the welfare of all living beings,

page 99

2

ปูเรต๎วา ปาระมี สัพพา ปัตโต สัมโพธิมุตตะมัง

Pūretvā pāramī sabbā patto sambodhimuttamaṃ

having fulfilled all the perfections, reached the supreme awakening.

page 99

3

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง ฯ

Etena saccavajjena hotu te jayamaṅgalaṃ.

By the speaking of this truth, may the blessing of victory be yours.

page 99

4

ชะยันโต โพธิยา มูเล สัก๎ยานัง นันทิวัฑฒะโน

Jayanto bodhiyā mūle sakyānaṃ nandivaḍḍhano

Victorious at the foot of the Bodhi tree, increaser of the joy of the Sakyans,

page 99

5

เอวัง ต๎วัง วิชะโย โหหิ ชะยัสสุ ชะยะมังคะเล.

Evaṃ tvaṃ vijayo hohi jayassu jayamaṅgale.

so may you too be victorious — be victorious in the blessing of victory.

page 99

6

อะปะราชิตะปัลลังเก สีเส ปะฐะวิโปกขะเร

Aparājitapallaṅke sīse pathavipokkhare

On the unconquered seat, at the crown of the earth's lotus-ground,

page 99

7

อะภิเสเก สัพพะพุทธานัง อัคคัปปัตโต ปะโมทะติ ฯ

Abhiseke sabbabuddhānaṃ aggappatto pamodati.

at the consecration place of all the Buddhas, he rejoices, having reached the highest.

page 99

8

สุนักขัตตัง สุมังคะลัง สุปะภาตัง สุหุฏฐิตัง

Sunakkhattaṃ sumaṅgalaṃ supabhātaṃ suhuṭṭhitaṃ

A good star, a good blessing, a good dawn, a good waking,

page 99

9

สุขะโณ สุมุหุตโต จะ สุยิฏฐัง พ๎รัห๎มะจาริสุ.

Sukhaṇo sumuhutto ca suyiṭṭhaṃ brahmacārisu.

a good moment, a good instant — and a gift well given to those who live the holy life.

page 99

10

ปะทักขิณัง กายะกัมมัง วาจากัมมัง ปะทักขิณัง

Padakkhiṇaṃ kāyakammaṃ vācākammaṃ padakkhiṇaṃ

Auspicious the act of body, auspicious the act of speech,

page 99

11

ปะทักขิณัง มะโนกัมมัง ปะณิธี เต ปะทักขิณา.

Padakkhiṇaṃ manokammaṃ paṇidhī te padakkhiṇā.

auspicious the act of mind, and auspicious are your aspirations.

page 99

12

ปะทักขิณานิ กัต๎วานะ ละภันตัตเถ ปะทักขิเณ.

Padakkhiṇāni katvāna labhantatthe padakkhiṇe.

Having done what is auspicious, they gain the auspicious goods.

page 99

13

โส อัตถะลัทโธ สุขิโต วิรุฬโห พุทธะสาสะเน

So atthaladdho sukhito viruḷho buddhasāsane

May he, having gained the goal, be happy, thriving in the Buddha's teaching;

page 99

14

อะโรโค สุขิโต โหหิ สะหะ สัพเพหิ ญาติภิ.

Arogo sukhito hohi saha sabbehi ñātibhi.

may he be free of illness and happy, together with all his kin.

page 99

15

สา อัตถะลัทธา สุขิตา วิรุฬหา พุทธะสาสะเน

Sā atthaladdhā sukhitā viruḷhā buddhasāsane

May she, having gained the goal, be happy, thriving in the Buddha's teaching;

page 99

16

อะโรคา สุขิตา โหหิ สะหะ สัพเพหิ ญาติภิ.

Arogā sukhitā hohi saha sabbehi ñātibhi.

may she be free of illness and happy, together with all her kin.

page 99

17

เต อัตถะลัทธา สุขิตา วิรุฬหา พุทธะสาสะเน

Te atthaladdhā sukhitā viruḷhā buddhasāsane

May they, having gained the goal, be happy, thriving in the Buddha's teaching;

page 99

18

อะโรคา สุขิตา โหถะ สะหะ สัพเพหิ ญาติภิ.

Arogā sukhitā hotha saha sabbehi ñātibhi.

may they be free of illness and happy, together with all their kin.

ระตะนัตตะยัปปะภาวาภิยาจะนะคาถา Ratanattayappabhāvābhiyācanagāthā Verses Entreating the Power of the Triple Gem Chanted after the paritta service, among the verses of entreaty that close a formal chanting. page 100 22 verses Verses arguing that the Buddha, the Dhamma and the Sangha are three in name and one in meaning, closing in a threefold entreaty.

When chanted: Chanted after the paritta service, among the verses of entreaty that close a formal chanting.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This is one of the few chants in the book that argues rather than declares. Its first six verses are a piece of reasoning about why the Three Jewels are three at all.

Like the verses on the accomplishing power of the Triple Gem earlier in the book, it turns in its later verses to Siam and its rulers, so it belongs to the same modern layer of composition.

Meaning and purpose

The argument is set out in two moves. First the concession: Buddha, Dhamma and Sangha, though they are separate as things, are inseparable one from another, and in meaning they are one. Then the demonstration, which is circular on purpose — the Buddha is the one who awakens to the Dhamma; the Dhamma is upheld by the Sangha; and the Sangha is the Buddha's disciple.

Each of the three is defined by its relation to the other two, so none of them can be removed and leave the other two standing. That is what อิจเอกาพัทธะเมวิทัง, bound together as one, is asserting.

The close turns from argument to entreaty and repeats itself three times: may it be accomplished, may it be accomplished, may it be accomplished. What is asked for is granted to a particular kind of person — one whose heart is settled in faith in this Triple Gem — which is the argument's conclusion put as a condition.

The chant

As the book prints it: page 100 →

page 100

1

อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ อุตตะมัง ธัมมะมัชฌะคา

Arahaṃ sammāsambuddho uttamaṃ dhammamajjhagā

The Worthy One, the Perfectly Self-Awakened, attained the supreme Dhamma

page 100

2

มะหาสังฆัง ปะโพเธสิ อิจเจตัง ระตะนัตตะยัง.

Mahāsaṅghaṃ pabodhesi iccetaṃ ratanattayaṃ.

and awakened the great Sangha — and so there is this Triple Gem.

page 100

3

พุทโธ ธัมโม สังโฆ จาติ นานาโหนตัมปิ วัตถุโต

Buddho dhammo saṅgho cāti nānā hontampi vatthuto

Buddha, Dhamma and Sangha, though they are separate as things,

page 100

4

อัญญะมัญญาวิโยคาวะ เอกีภูตัมปะนัตถะโต.

Aññamaññāviyogāva ekībhūtampanatthato.

are inseparable one from another, and in meaning they are one.

page 100

5

พุทโธ ธัมมัสสะ โพเธตา ธัมโม สังเฆนะ ธาริโต.

Buddho dhammassa bodhetā dhammo saṅghena dhārito.

The Buddha is the one who awakens to the Dhamma; the Dhamma is upheld by the Sangha.

page 100

6

สังโฆ จะ สาวะโก พุทธัสสะ อิจเจกาพัทธะเมวิทัง.

Saṅgho ca sāvako buddhassa iccekābaddhamevidaṃ.

And the Sangha is the Buddha's disciple — so this is bound together as one.

page 100

7

วิสุทธัง อุตตะมัง เสฏฐัง โลกัส๎มิง ระตะนัตตะยัง

Visuddhaṃ uttamaṃ seṭṭhaṃ lokasmiṃ ratanattayaṃ

Pure, supreme and most excellent in the world is the Triple Gem;

page 100

8

สังวัตตะติ ปะสันนานัง อัตตะโน สุทธิกามินัง.

Saṃvattati pasannānaṃ attano suddhikāminaṃ.

it works for those with faith, who desire purity for themselves.

page 100

9

สัมมา ปะฏิปัชชันตานัง ปะระมายะ วิสุทธิยา

Sammā paṭipajjantānaṃ paramāya visuddhiyā

For those practising rightly it leads to the highest purity —

page 100

10

วิสุทธิ สัพพะเก๎ลเสหิ โหติ ทุกเขหิ นิพพุติ.

Visuddhi sabbaklesehi hoti dukkhehi nibbuti.

purity from all the defilements, and the cooling of all sufferings.

page 100

11

นิพพานัง ปะระมัง สุญญัง นิพพานัง ปะระมัง สุขัง

Nibbānaṃ paramaṃ suññaṃ nibbānaṃ paramaṃ sukhaṃ

Nibbāna is the supreme emptiness; Nibbāna is the supreme happiness.

page 100

12

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ สุวัตถิ โหตุ สัพพะทา.

Etena saccavajjena suvatthi hotu sabbadā.

By the speaking of this truth, may there be well-being always.

page 100

13

ระตะนัตตะยานุภาเวนะ ระตะนัตตะยะเตชะสา

Ratanattayānubhāvena ratanattayatejasā

By the power of the Triple Gem, by the majesty of the Triple Gem,

page 100

14

อุปัททะวันตะรายา จะ อุปะสัคคา จะ สัพพะโส.

Upaddavantarāyā ca upasaggā ca sabbaso.

may misfortunes and dangers, and obstacles of every kind,

page 100

15

มา กะทาจิ สัมผุสิงสุ รัฏฐัง ส๎ยามานะเมวิทัง

Mā kadāci samphusiṃsu raṭṭhaṃ syāmānamevidaṃ

never once touch this realm of the Siamese.

page 100

16

อาโรคิยะสุขัญเจวะ ตะโต ทีฆายุตาปิ จะ.

Ārogiyasukhañceva tato dīghāyutāpi ca.

And health and happiness, and long life after that,

page 100

17

ตัพพัตถูนัญจะ สัมปัตตะโย สุขัง สัพพัตถะ โสตถิ จะ

Tabbatthūnañca sampattayo sukhaṃ sabbattha sotthi ca

and the attainments of those good things, and happiness and safety everywhere —

page 100

18

ภะวันตุ สัมปะวัตตันตุ ส๎ยามานัง รัฏฐะปาลินัง.

Bhavantu sampavattantu syāmānaṃ raṭṭhapālinaṃ.

may these come to be and continue for the rulers of the Siamese.

page 100

19

เต จะ รัฏฐัญจะ รักขันตุ ส๎ยามะรัฏฐิกะเทวะตา

Te ca raṭṭhañca rakkhantu syāmaraṭṭhikadevatā

And may the devas of the Siamese realm guard both them and the realm,

page 100

20

ส๎ยามานัง รัฏฐะปาลีหิ ธัมมามิเสหิ ปูชิตา.

Syāmānaṃ raṭṭhapālīhi dhammāmisehi pūjitā.

being honoured by the rulers of the Siamese with gifts of Dhamma and of goods.

page 100

21

สิทธะมัตถุ สิทธะมัตถุ สิทธะมัตถุ อิทัง ผะลัง

Siddhamatthu siddhamatthu siddhamatthu idaṃ phalaṃ

May it be accomplished, may it be accomplished, may it be accomplished — this fruit,

page 100

22

เอตัส๎มิง ระตะนัตตะยัส๎มิง สัมปะสาทะนะเจตะโส.

Etasmiṃ ratanattayasmiṃ sampasādanacetaso.

for one whose heart is settled in faith in this Triple Gem.

สุขาภิยาจะนะคาถา Sukhābhiyācanagāthā Verses Entreating Happiness Chanted at the close of a formal chanting, after the verses entreating the power of the Triple Gem. page 101 20 verses Verses asking happiness for the royal house, honouring the guardian devas of the place, and asking that rulers guard their people as parents guard a child.

When chanted: Chanted at the close of a formal chanting, after the verses entreating the power of the Triple Gem.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The companion piece to the verses before it, and the last of the entreaties. Where those argued, these simply ask, and what they ask for is entirely of this world.

It is addressed in the first instance to the royal house, which places it with the small group of chants in this book written for a kingdom rather than for a congregation.

Meaning and purpose

The opening move is careful about where the power comes from: whatever has been spoken for the blessing of devas and humans, by the power of each such word, may there be happiness in the royal house. The blessing is drawn from everything already chanted rather than claimed afresh.

The guardian devas of the place are then honoured with what the reciters actually have — this gift of Dhamma — and wished four things: may they always see auspicious things, be happy, be free of fear, and being heedful concerning us, may they guard us always. The exchange is stated plainly and is not disguised as pure generosity.

The last verses widen to the weather and the government, as several chants in this book do, and end on the same simile: as a mother and a father always guard the little child born of them, so may kings guard their people always, and by Dhamma. The final two words are the whole of the request — not merely that rulers protect, but that they protect lawfully.

The chant

As the book prints it: page 101 →

page 101

1

ยัง ยัง เทวะมะนุสสานัง มังคะลัตถายะ ภาสิตัง

Yaṃ yaṃ devamanussānaṃ maṅgalatthāya bhāsitaṃ

Whatever has been spoken for the blessing of devas and humans,

page 101

2

ตัสสะ ตัสสานุภาเวนะ โหตุ ราชะกุเล สุขัง.

Tassa tassānubhāvena hotu rājakule sukhaṃ.

by the power of each such word, may there be happiness in the royal house.

page 101

3

เย เย อารักขะกา เทวา ตัตถะ ตัตถาธิวาสิโน

Ye ye ārakkhakā devā tattha tatthādhivāsino

Whatever guardian devas dwell in this place and that,

page 101

4

อิมินา ธัมมะทาเนนะ สัพเพ อัมเหหิ ปูชิตา.

Iminā dhammadānena sabbe amhehi pūjitā.

may they all be honoured by us with this gift of Dhamma.

page 101

5

สะทา ภัท๎รานิ ปัสสันตุ สุขิตา โหนตุ นิพภะยา

Sadā bhadrāni passantu sukhitā hontu nibbhayā

May they always see auspicious things; may they be happy and free of fear;

page 101

6

อัปปะมัตตา จะ อัมเหสุ สัพเพ รักขันตุ โน สะทา.

Appamattā ca amhesu sabbe rakkhantu no sadā.

and being heedful concerning us, may they all guard us always.

page 101

7

ยัญจะ โน ภาสะมาเนหิ กุสะลัง ปะสุตัง พะหุง

Yañca no bhāsamānehi kusalaṃ pasutaṃ bahuṃ

And whatever abundant merit has been produced by our reciting,

page 101

8

ตันโน เทวานุโมทันตุ จิรัง ติฏฐันตุ สาตะตัง.

Tanno devānumodantu ciraṃ tiṭṭhantu sātataṃ.

may the devas rejoice in it, and may they stand long and unbroken.

page 101

9

เย วา ชะลาพุชัณฑะชา สังเสทะโชปะปาติกา

Ye vā jalābujaṇḍajā saṃsedajopapātikā

And whatever beings are womb-born or egg-born, moisture-born or spontaneously arisen,

page 101

10

อะเวรา โหนตุ สัพเพ เต อะนีฆา นิรุปัททะวา.

Averā hontu sabbe te anīghā nirupaddavā.

may they all be free of enmity, free of affliction, free of misfortune.

page 101

11

ปัสสันตุ อะนะวัชชานิ มา จะ สาวัชชะมาคะมา

Passantu anavajjāni mā ca sāvajjamāgamā

May they see what is blameless, and may nothing blameworthy come upon them.

page 101

12

จิรัง ติฏฐะตุ โลกัส๎มิง สัมมาสัมพุทธะสาสะนัง.

Ciraṃ tiṭṭhatu lokasmiṃ sammāsambuddhasāsanaṃ.

Long may the teaching of the Perfectly Self-Awakened One stand in the world,

page 101

13

ทัสเสนตัง โสตะวันตูนัง มัคคัง สัตตะวิสุทธิยา

Dassentaṃ sotavantūnaṃ maggaṃ sattavisuddhiyā

showing to those who have ears the path to the purification of beings.

page 101

14

ยาวะ พุทโธติ นามัมปิ โลกะเชฏฐัสสะ สัตถุโน

Yāva buddhoti nāmampi lokajeṭṭhassa satthuno

For as long as even the name 'Buddha' — of the Teacher, chief of the world,

page 101

15

สัมมาเทสิตะธัมมัสสะ ปะวัตตะติ มะเหสิโน

Sammādesitadhammassa pavattati mahesino

the great sage whose Dhamma was rightly taught — continues,

page 101

16

ปะสันนา โหนตุ สัพเพปิ ปาณิโน พุทธะสาสะเน.

Pasannā hontu sabbepi pāṇino buddhasāsane.

may every living being have faith in the Buddha's teaching.

page 101

17

สัมมา ธารัง ปะเวจฉันโต กาเล เทโว ปะวัสสะตุ

Sammā dhāraṃ pavecchanto kāle devo pavassatu

Pouring down its stream in right measure, may the rain-deva rain in season,

page 101

18

วุฑฒิภาวายะ สัตตานัง สะมิทธัง เนตุ เมทะนิง.

Vuḍḍhibhāvāya sattānaṃ samiddhaṃ netu medaniṃ.

and bring the earth to abundance, for the growth of beings.

page 101

19

มาตา ปิตา จะ อัต๎ระชัง นิจจัง รักขันติ ปุตตะกัง

Mātā pitā ca attajaṃ niccaṃ rakkhanti puttakaṃ

As a mother and a father always guard the little child born of them,

page 101

20

เอวัง ธัมเมนะ ราชาโน ปะชัง รักขันตุ สัพพะทา.

Evaṃ dhammena rājāno pajaṃ rakkhantu sabbadā.

so may kings guard their people always, and by Dhamma.

มงคลจักรวาฬใหญ่ moŋ-kon jàk-grà-waan yài The Greater Universal Blessing Chanted where a full blessing is wanted, and at the close of a major chanting. pages 102–103 14 verses The longer of the two universal blessings, invoking the marks of a Great Man and the guardian devas of every kind of place.

When chanted: Chanted where a full blessing is wanted, and at the close of a major chanting.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The companion of the Lesser Universal Blessing printed earlier in the book, and built the same way — by accumulation. The greater difference is in the opening, which is a single enormous compound naming the qualities being invoked.

Its closing colophon does not belong to it alone: below the last verse the book prints จบสิบสองตำนาน, here end the Twelve Tamnan, which closes the whole collection.

Meaning and purpose

The first verse invokes the thirty-two marks of a Great Man, and the Pali runs them together into one word of extraordinary length. Chanted, it arrives as a single unbroken sound rather than as a list, which is part of the effect.

The second names the guardians by where they live: the sky, the mountains, the forests, the earth, the rivers and the great oceans. Nowhere is left without a protector, and the geography is the argument.

The rest is the familiar triad — may every blessing be yours, may all the devas guard you, by the power of all the Buddhas, of the Dhamma, of the Sangha — and then a closing movement about warding off evil planets, yakkhas and spirits by the power of the paritta. It ends the collection where the collection began, with the unseen and what to do about them.

The chant

As the book prints it: page 102 and page 103 →

page 102

1

สิริธิติมะติเตโชชะยะสิทธิมะหิทธิมะหาคุณาปะริมิตะปุญญาธิการัสสะ สัพพันตะรายะนิวาระณะสะมัตถัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ ท๎วัตติงสะมะหาปุริสะลักขะณานุภาเวนะ อะสีต๎ยานุพ๎ยัญชะนานุภาเวนะ อัฏฐุตตะระสะตะมังคะลานุภาเวนะ ฉัพพัณณะรังสิยานุภาเวนะ เกตุมาลานุภาเวนะ ทะสะปาระมิตานุภาเวนะ ทะสะอุปะปาระมิตานุภาเวนะ ทะสะปะระมัตถะปาระมิตานุภาเวนะ สีละสะมาธิปัญญานุภาเวนะ พุทธานุภาเวนะ ธัมมานุภาเวนะ สังฆานุภาเวนะ เตชานุภาเวนะ อิทธานุภาเวนะ พะลานุภาเวนะ เญยยะธัมมานุภาเวนะ จะตุราสีติสะหัสสะธัมมักขันธานุภาเวนะ นะวะโลกุตตะระธัมมานุภาเวนะ อัฏฐังคิกะมัคคานุภาเวนะ อัฏฐะสะมาปัตติยานุภาเวนะ ฉะฬะภิญญานุภาเวนะ จะตุสัจจะญาณานุภาเวนะ ทะสะพะละญาณานุภาเวนะ สัพพัญญุตะญาณานุภาเวนะ เมตตากะรุณามุทิตาอุเปกขานุภาเวนะ สัพพะปะริตตานุภาเวนะ ระตะนัตตะยะสะระณานุภาเวนะ ตุย๎หัง สัพพะโรคะโสกุปัททะวะทุกขะโทมะนัสสุปายาสา วินัสสันตุ สัพพะอันตะรายาปิ วินัสสันตุ สัพพะสังกัปปา ตุยหัง สะมิชฌันตุ ทีฆายุตา ตุยหัง โหตุ สะตะวัสสะชีเวนะ สะมังคิโก โหตุ สัพพะทา.

Siridhitimatitejojayasiddhimahiddhimahāguṇāparimitapuññādhikārassa sabbantarāyanivāraṇasamatthassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa dvattiṃsamahāpurisalakkhaṇānubhāvena asītyānubyañjanānubhāvena aṭṭhuttarasatamaṅgalānubhāvena chabbaṇṇaraṃsiyānubhāvena ketumālānubhāvena dasapāramitānubhāvena dasa-upapāramitānubhāvena dasaparamatthapāramitānubhāvena sīlasamādhipaññānubhāvena buddhānubhāvena dhammānubhāvena saṅghānubhāvena tejānubhāvena iddhānubhāvena balānubhāvena neyyadhammānubhāvena caturāsītisahassadhammakkhandhānubhāvena navalokuttaradhammānubhāvena aṭṭhaṅgikamaggānubhāvena aṭṭhasamāpattiyānubhāvena chaḷabhiññānubhāvena catusaccañāṇānubhāvena dasabalañāṇānubhāvena sabbaññutañāṇānubhāvena mettākaruṇāmuditā-upekkhānubhāvena sabbaparittānubhāvena ratanattayasaraṇānubhāvena tuyhaṃ sabbarogasokupaddavadukkhadomanassupāyāsā vinassantu sabba-antarāyāpi vinassantu sabbasaṅkappā tuyhaṃ samijjhantu dīghāyutā tuyhaṃ hotu satavassajīvena samaṅgiko hotu sabbadā.

By the power of the thirty-two marks of a Great Man belonging to the Blessed One, the Worthy One, the Perfectly Self-Awakened — whose splendour, steadfastness, intelligence, majesty, victory, accomplishment and great might rest on immeasurable merit and great virtue, and who is able to ward off every danger — by the power of the eighty minor marks, of the hundred and eight auspicious signs, of the six-coloured rays, of the halo; by the power of the ten perfections, the ten higher perfections and the ten ultimate perfections; by the power of virtue, concentration and wisdom; of the Buddha, the Dhamma and the Sangha; of majesty, of psychic power, of strength, of the knowable Dhamma; of the eighty-four thousand divisions of the Dhamma, of the nine supramundane states, of the Eightfold Path, of the eight attainments, of the six higher knowledges, of the knowledge of the Four Truths, of the knowledge of the ten powers, of omniscient knowledge; by the power of loving-kindness, compassion, sympathetic joy and equanimity; of all the parittas; and of going for refuge to the Triple Gem — may all your diseases, sorrows, misfortunes, pains, griefs and despairs perish; may all dangers too perish; may all your intentions succeed; may long life be yours; and may you be endowed always with a life of a hundred years.

page 102

2

อากาสะปัพพะตะวะนะภูมิคังคามะหาสะมุททา อารักขะกา เทวะตา สะทา ตุมเห อะนุรักขันตุ.

Ākāsapabbatavanabhūmigaṅgāmahāsamuddā ārakkhakā devatā sadā tumhe anurakkhantu.

May the guardian devas of the sky, the mountains, the forests, the earth, the rivers and the great oceans protect you always.

page 102

3

ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง รักขันตุ สัพพะเทวะตา

Bhavatu sabbamaṅgalaṃ rakkhantu sabbadevatā

May every blessing be yours; may all the devas guard you;

page 102

4

สัพพะพุทธานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

Sabbabuddhānubhāvena sadā sotthī bhavantu te.

by the power of all the Buddhas, may you be well for ever.

page 102

5

ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง รักขันตุ สัพพะเทวะตา

Bhavatu sabbamaṅgalaṃ rakkhantu sabbadevatā

May every blessing be yours; may all the devas guard you;

page 102

6

สัพพะธัมมานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

Sabbadhammānubhāvena sadā sotthī bhavantu te.

by the power of all the Dhamma, may you be well for ever.

page 102

7

ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง รักขันตุ สัพพะเทวะตา

Bhavatu sabbamaṅgalaṃ rakkhantu sabbadevatā

May every blessing be yours; may all the devas guard you;

page 102

8

สัพพะสังฆานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

Sabbasaṅghānubhāvena sadā sotthī bhavantu te.

by the power of all the Sangha, may you be well for ever.

page 102

9

นักขัตตะยักขะภูตานัง ปาปัคคะหะนิวาระณา

Nakkhattayakkhabhūtānaṃ pāpaggahanivāraṇā

Warding off the evil planets of the stars, the yakkhas and the spirits,

page 102

10

ปะริตตัสสานุภาเวนะ หันต๎วา เตสัง อุปัททะเว.

Parittassānubhāvena hantvā tesaṃ upaddave.

by the power of the paritta, having destroyed their misfortunes.

page 103

11

นักขัตตะยักขะภูตานัง ปาปัคคะหะนิวาระณา

Nakkhattayakkhabhūtānaṃ pāpaggahanivāraṇā

Warding off the evil planets of the stars, the yakkhas and the spirits,

page 103

12

ปะริตตัสสานุภาเวนะ หันต๎วา เตสัง อุปัททะเว.

Parittassānubhāvena hantvā tesaṃ upaddave.

by the power of the paritta, having destroyed their misfortunes.

page 103

13

นักขัตตะยักขะภูตานัง ปาปัคคะหะนิวาระณา

Nakkhattayakkhabhūtānaṃ pāpaggahanivāraṇā

Warding off the evil planets of the stars, the yakkhas and the spirits,

page 103

14

ปะริตตัสสานุภาเวนะ หันต๎วา เตสัง อุปัททะเว.

Parittassānubhāvena hantvā tesaṃ upaddave.

by the power of the paritta, having destroyed their misfortunes.

บทขัด ทะสะนาถะกะระณะธัมมะสุตตัง bòt-kàt tá-sà-naa-tà-gà-rá-ná-tam-má-sùt-dtaŋ The Prefatory Verse for the Discourse on the Ten Refuge-Makers Chanted immediately before the Dasanāthakaraṇa Dhamma Sutta, introducing it. page 103 6 verses The prefatory verse to the discourse on the ten states that make a person one who has a refuge.

When chanted: Chanted immediately before the Dasanāthakaraṇa Dhamma Sutta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

นาถะ is a refuge or protector, and นาถะกะระณะ are the things that make one. The introduction turns on a play between the two senses: the Buddha is a refuge, and he taught how to have one.

Like the other prefatory verses it states the occasion rather than the content, and hands over.

Meaning and purpose

It opens by naming him as what the sutta is about: being a refuge for the world with its devas, the bull among men. The word used of the Buddha is the same word the ten states are named for.

Then the purpose — seeking the welfare of his disciples, that they might be established as ones with a refuge. What is being taught is how not to be dependent on him, which is a delicate thing for a devotional introduction to say.

The last line makes the reciters the subject: let us recite that discourse, that we may be established as ones with a refuge. The chanting is not offered as homage but as a means to the same end.

The chant

As the book prints it: page 103 →

page 103

1

สะเทวะกัสสะ โลกัสสะ นาถะภูโต นะราสะโภ,

Sadevakassa lokassa nāthabhūto narāsabho,

Being a refuge for the world with its devas, the bull among men,

page 103

2

สะนาถัตตัปปะสิทธัตถัง สาวะกานัง หิเตสะโก,

Sanāthattappasiddhatthaṃ sāvakānaṃ hitesako,

seeking the welfare of his disciples, that they might be established as ones with a refuge,

page 103

3

ทะสะ นาถะกะระเณ นามะ เย ธัมเม สะมุทีระยิ,

Dasa nāthakaraṇe nāma ye dhamme samudīrayi,

proclaimed the ten states called the makers of a refuge —

page 103

4

ตังสัมปะทาภิกามานัง สาธูนัง ธัมมะกามินัง,

Taṃsampadābhikāmānaṃ sādhūnaṃ dhammakāminaṃ,

for good people who love the Dhamma and long to attain them,

page 103

5

เตสัง สันทีปะกัง สุตตัง ยัง นาเถเนวะ ภาสิตัง,

Tesaṃ sandīpakaṃ suttaṃ yaṃ nāthenevabhāsitaṃ,

the sutta that sets those states out, spoken by the Refuge himself —

page 103

6

สะนาถัตตาตะสิทธัตถัง ตัง สุตตันตัง ภะณามะ เส.

Sanāthattātasiddhatthaṃ taṃ suttantaṃ bhaṇāma se.

let us recite that discourse, that we may be established as ones with a refuge.

ทะสะนาถะกะระณะธัมมะสุตตัง Dasanāthakaraṇadhammasuttaṃ The Discourse on the Ten Refuge-Makers Chanted after its prefatory verse, among the discourses in the collection. pages 103–105 13 verses Ten qualities that make a monk one who has a refuge, from virtue and learning to good friends and being easy to admonish.

When chanted: Chanted after its prefatory verse, among the discourses in the collection.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The ten are given in the standard sutta frame — thus have I heard, the setting at Sāvatthī, the Buddha addressing the monks — and each is introduced with the same phrase: and further, monks.

What holds them together is stated at the end rather than the beginning, which is why the discourse repays hearing whole.

Meaning and purpose

The list begins where the tradition usually begins, with virtue and with learning: a monk is virtuous, restrained by the Pātimokkha, seeing danger in the slightest fault; and he has learned much, retains what he has heard and stores it up.

Then it turns sociable in a way lists of this kind often do not. He has good friends, good companions, good associates. He is easy to speak to, patient, and takes instruction respectfully. He is deft and unlazy in whatever duties there are for his fellows in the holy life. Three of the ten are about how he is to live with other people.

The closing instruction is the sharpest sentence in it: dwell as those who have a refuge, monks, not as those without one — one without a refuge dwells in suffering. Having a refuge is not described as comfort or as safety. It is described as the alternative to a particular kind of misery.

The chant

As the book prints it: page 103, page 104 and page 105 →

page 103

1

เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา สาวัตถิยัง วิหะระติ เชตะวะเน อะนาถะปิณฑิกัสสะ อาราเม. ตัต๎ระ โข ภะคะวา ภิกขู อามันเตสิ ภิกขะโวติ. ภะทันเตติ เต ภิกขู ภะคะวะโต ปัจจัสโสสุง. ภะคะวา เอตะทะโวจะ สะนาถา ภิกขะเว วิหะระถะ มา อะนาถา, ทุกขัง ภิกขะเว อะนาโถ วิหะระติ. ทะสะยิเม ภิกขะเว นาถะกะระณา ธัมมา. กะตะเม ทะสะ.

Evamme sutaṃ. Ekaṃ samayaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi bhikkhavoti. Bhadanteti te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ. Bhagavā etadavoca sanāthā bhikkhave viharatha mā anāthā, dukkhaṃ bhikkhave anātho viharati. Dasayime bhikkhave nāthakaraṇā dhammā. Katame dasa.

Thus have I heard. At one time the Blessed One was staying near Sāvatthī, in Jeta's Grove, Anāthapiṇḍika's park. There the Blessed One addressed the monks: 'Monks.' 'Venerable sir,' those monks replied. The Blessed One said this: 'Monks, dwell as those who have a refuge, not as those without one. One without a refuge, monks, dwells in suffering. There are these ten refuge-making qualities, monks. Which ten?'

page 103

2

อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ สีละวา โหติ, ปาติโมกขะสังวะระสังวุโต วิหะระติ, อาจาระโคจะระสัมปันโน, อะณุมัตเตสุ วัชเชสุ ภะยะทัสสาวี สะมาทายะ สิกขะติ สิกขาปะเทสุ. ยัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ สีละวา โหติ ปาติโมกขะสังวะระสังวุโต วิหะระติ อาจาระโคจะระสัมปันโน, อะณุมัตเตสุ วัชเชสุ ภะยะทัสสาวี สะมาทายะ สิกขะติ สิกขาปะเทสุ, อะยัมปิ ธัมโม นาถะกะระโณ.

Idha bhikkhave bhikkhu sīlavā hoti, pātimokkhasaṃvarasaṃvuto viharati, ācāragocarasampanno, aṇumattesu vajjesu bhayadassāvī samādāya sikkhati sikkhāpadesu. Yampi bhikkhave bhikkhu sīlavā hoti pātimokkhasaṃvarasaṃvuto viharati ācāragocarasampanno, aṇumattesu vajjesu bhayadassāvī samādāya sikkhati sikkhāpadesu, ayampi dhammo nāthakaraṇo.

Here, monks, a monk is virtuous; he dwells restrained by the restraint of the Pātimokkha, perfect in conduct and resort, seeing danger in the slightest fault, and trains in the training rules he has undertaken. That a monk is virtuous in this way — this too is a refuge-making quality.

3

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ พะหุสสุโต โหติ, สุตะธะโร สุตะสันนิจจะโย, เย เต ธัมมา อาทิกัล๎ยาณา มัชเฌกัล๎ยาณา ปะริโยสานะกัล๎ยาณา สาตัถัง สะพ๎ยัญชะนัง เกวะละปะริปุณณัง ปะริสุทธัง พ๎รัห๎มะจะริยัง อะภิวะทันติ, ตะถารูปัสสะ ธัมมา พะหุสสุตา โหนติ, ธะตา วะจะสา ปะริจิตา มะนะสานุเปกขิตา ทิฏฐิยา สุปะฏิวิทธา, ยัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ พะหุสสุโต โหติ, สุตะธะโร สุตะสันนิจจะโย, เย เต ธัมมา อาทิกัล๎ยาณา มัชเฌกัล๎ยาณา ปะริโยสานะกัล๎ยาณา, สาตัถัง สะพ๎ยัญชะนัง เกวะละปะริปุณณัง ปะริสุทธัง พ๎รัห๎มะจะริยัง อะภิวะทันติ, ตะถารูปัสสะ ธัมมา พะหุสสุตา โหนติ, ธะตา วะจะสา ปะริจิตา มะนะสานุเปกขิตา ทิฏฐิยา สุปะฏิวิทธา, อะยัมปิ ธัมโม นาถะกะระโณ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu bahussuto hoti, sutadharo sutasannicayo, ye te dhammā ādikalyāṇā majjhekalyāṇā pariyosānakalyāṇā sātthaṃ sabyañjanaṃ kevalaparipuṇṇaṃ parisuddhaṃ brahmacariyaṃ abhivadanti, tathārūpassa dhammā bahussutā honti, dhatā vacasā paricitā manasānupekkhitā diṭṭhiyā suppaṭividdhā, yampi bhikkhave bhikkhu bahussuto hoti, sutadharo sutasannicayo, ye te dhammā ādikalyāṇā majjhekalyāṇā pariyosānakalyāṇā, sātthaṃ sabyañjanaṃ kevalaparipuṇṇaṃ parisuddhaṃ brahmacariyaṃ abhivadanti, tathārūpassa dhammā bahussutā honti, dhatā vacasā paricitā manasānupekkhitā diṭṭhiyā suppaṭividdhā, ayampi dhammo nāthakaraṇo.

And further, monks, a monk has learned much, retains what he has heard and stores it up; those teachings which are good in the beginning, good in the middle and good at the end, which proclaim with meaning and phrasing the wholly complete and purified holy life — such teachings he has learned much of, retained, recited aloud, pondered in mind and penetrated well by view. That a monk is learned in this way — this too is a refuge-making quality.

page 104

4

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ กัล๎ยาณะมิตโต โหติ, กัล๎ยาณะสะหาโย กัล๎ยาณะสัมปะวังโก, ยัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ กัล๎ยาณะมิตโต โหติ, กัล๎ยาณะสะหาโย กัล๎ยาณะสัมปะวังโก, อะยัมปิ ธัมโม นาถะกะระโณ,

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu kalyāṇamitto hoti, kalyāṇasahāyo kalyāṇasampavaṅko, yampi bhikkhave bhikkhu kalyāṇamitto hoti, kalyāṇasahāyo kalyāṇasampavaṅko, ayampi dhammo nāthakaraṇo,

And further, monks, a monk has good friends, good companions, good associates. That a monk has good friends in this way — this too is a refuge-making quality,

page 104

5

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ สุวะโจ โหติ, โสวะจัสสะกะระเณหิ ธัมเมหิ สะมันนาคะโต, ขะโม ปะทักขิณัคคาหี อะนุสาสะนิง, ยัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ สุวะโจ โหติ, โสวะจัสสะกะระเณหิ ธัมเมหิ สะมันนาคะโต. ขะโม ปะทักขิณัคคาหี อะนุสาสะนิง, อะยัมปิ ธัมโม นาถะกะระโณ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu suvaco hoti, sovacassakaraṇehi dhammehi samannāgato, khamo padakkhiṇaggāhī anusāsaniṃ, yampi bhikkhave bhikkhu suvaco hoti, sovacassakaraṇehi dhammehi samannāgato. Khamo padakkhiṇaggāhī anusāsaniṃ, ayampi dhammo nāthakaraṇo.

And further, monks, a monk is easy to speak to, endowed with qualities that make him easy to admonish, patient, and taking instruction respectfully. That a monk is easy to speak to in this way — this too is a refuge-making quality.

page 104

6

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ, ยานิ ตานิ สะพ๎รัห๎มะจารีนัง อุจจาวะจานิ กิงกะระณียานิ, ตัตถะ ทักโข โหติ อะนะละโส, ตัต๎รุปายายะ วิมังสายะ สะมันนาคะโต, อะลัง กาตุง อะลัง สังวิธาตุง. ยัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ, ยานิ ตานิ สะพ๎รัห๎มะจารีนัง อุจจาวะจานิ กิงกะระณียานิ, ตัตถะ ทักโข โหติ อะนะละโส, ตัต๎รุปายายะ วิมังสายะ สะมันนาคะโต, อะลัง กาตุง อะลัง สังวิธาตุง, อะยัมปิ ธัมโม นาถะกะระโณ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu, yāni tāni sabrahmacārīnaṃ uccāvacāni kiṃkaraṇīyāni, tattha dakkho hoti analaso, tatrupāyāya vīmaṃsāya samannāgato, alaṃ kātuṃ alaṃ saṃvidhātuṃ. Yampi bhikkhave bhikkhu, yāni tāni sabrahmacārīnaṃ uccāvacāni kiṃkaraṇīyāni, tattha dakkho hoti analaso, tatrupāyāya vīmaṃsāya samannāgato, alaṃ kātuṃ alaṃ saṃvidhātuṃ, ayampi dhammo nāthakaraṇo.

And further, monks, in whatever duties there are for his fellows in the holy life, high or low, a monk is deft and unlazy, possessed of the judgement needed for them, able to do them and able to arrange them. That a monk is capable in this way — this too is a refuge-making quality.

page 104

7

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ ธัมมะกาโม โหต, ปิยะสะมุทาหาโร, อะภิธัมเม อะภิวินะเย อุฬารัปปามุชโช. ยัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ ธัมมะกาโม โหติ, ปิยะสะมุทาหาโร, อะภิธัมเม อะภิวินะเย อุฬารัปปามุชโช. อะยัมปิ ธัมโม นาถะกะระโณ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu dhammakāmo hoti, piyasamudāhāro, abhidhamme abhivinaye uḷārappāmujjo. Yampi bhikkhave bhikkhu dhammakāmo hoti, piyasamudāhāro, abhidhamme abhivinaye uḷārappāmujjo. Ayampi dhammo nāthakaraṇo.

And further, monks, a monk loves the Dhamma, is delightful to talk with, and has great gladness in the higher Dhamma and the higher discipline. That a monk loves the Dhamma in this way — this too is a refuge-making quality.

8

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ อารัทธะวิริโย วิหะระติ, อะกุสะลานัง ธัมมานัง ปะหานายะ, กุสะลานัง ธัมมานัง อุปะสัมปะทายะ, ถามะวา ทัฬ๎หะปะรักกะโม อะนิกขิตตะธุโร กุสะเลสุ ธัมเมสุ. ยัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ อารัทธะวิริโย วิหะระติ, อะกุสะลานัง ธัมมานัง ปะหานายะ, กุสะลานัง ธัมมานัง อุปะสัมปะทายะ, ถามะวา ทัฬหะปะรักกะโม อะนิกขิตตะธุโร กุสะเลสุ ธัมเมสุ. อะยัมปิ ธัมโม นาถะกะระโณ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu āraddhavīriyo viharati, akusalānaṃ dhammānaṃ pahānāya, kusalānaṃ dhammānaṃ upasampadāya, thāmavā daḷhaparakkamo anikkhittadhuro kusalesu dhammesu. Yampi bhikkhave bhikkhu āraddhavīriyo viharati, akusalānaṃ dhammānaṃ pahānāya, kusalānaṃ dhammānaṃ upasampadāya, thāmavā daḷhaparakkamo anikkhittadhuro kusalesu dhammesu. Ayampi dhammo nāthakaraṇo.

And further, monks, a monk dwells with energy aroused for abandoning unwholesome states and acquiring wholesome ones — steadfast, firm in exertion, not laying down the burden with regard to wholesome states. That a monk is energetic in this way — this too is a refuge-making quality.

page 105

9

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ สันตุฏโฐ โหติ, อิตะริตะระจีวะระปิณฑะปาตะเสนาสะนะคิลานะปัจจะยะเภสัชชะปะริกขาเรนะ. ยัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ สันตุฏโฐ โหติ, อิตะริตะระจีวะระปิณฑะปาตะเสนาสะนะคิลานะปัจจะยะเภสัชชะปะริกขาเรนะ. อะยัมปิ ธัมโม นาถะกะระโณ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu santuṭṭho hoti, itarītaracīvarapiṇḍapātasenāsanagilānapaccayabhesajjaparikkhārena. Yampi bhikkhave bhikkhu santuṭṭho hoti, itarītaracīvarapiṇḍapātasenāsanagilānapaccayabhesajjaparikkhārena. Ayampi dhammo nāthakaraṇo.

And further, monks, a monk is content with whatever robes, almsfood, lodging and medicinal requisites for the sick he receives. That a monk is content in this way — this too is a refuge-making quality.

page 105

10

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ สะติมา โหติ, ปะระเมนะ สะติเนปักเกนะ สะมันนาคะโต, จิระกะตัมปิ จิระภาสิตัมปิ สะริตา อะนุสสะริตา, ยัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ สะติมา โหติ, ปะระเมนะ สะติเนปักเกนะ สะมันนาคะโต, จิระกะตัมปิ จิระภาสิตัมปิ สะริตา อะนุสสะริตา, อะยัมปิ ธัมโม นาถะกะระโณ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu satimā hoti, paramena satinepakkena samannāgato, cirakatampi cirabhāsitampi saritā anussaritā, yampi bhikkhave bhikkhu satimā hoti, paramena satinepakkena samannāgato, cirakatampi cirabhāsitampi saritā anussaritā, ayampi dhammo nāthakaraṇo.

And further, monks, a monk is mindful, possessed of the highest mindfulness and discretion, one who remembers and recollects what was done and said long ago. That a monk is mindful in this way — this too is a refuge-making quality.

page 105

11

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ ปัญญะวา โหติ, อุทะยัตถะคามินิยา ปัญญายะ สะมันนาคะโต, อะริยายะ นิพเพธิกายะ สัมมาทุกขักขะยะคามินิยา, ยัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ ปัญญะวา โหติ, อุทะยัตถะคามินิยา ปัญญายะ สะมันนาคะโต, อะริยายะ นิพเพธิกายะ สัมมาทุกขักขะยะคามินิยา, อะยัมปิ ธัมโม นาถะกะระโณ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu paññavā hoti, udayatthagāminiyā paññāya samannāgato, ariyāya nibbedhikāya sammādukkhakkhayagāminiyā, yampi bhikkhave bhikkhu paññavā hoti, udayatthagāminiyā paññāya samannāgato, ariyāya nibbedhikāya sammādukkhakkhayagāminiyā, ayampi dhammo nāthakaraṇo.

And further, monks, a monk is wise, possessed of the wisdom that sees rise and fall — noble, penetrating, leading to the complete destruction of suffering. That a monk is wise in this way — this too is a refuge-making quality.

page 105

12

สะนาถา ภิกขะเว วิหะระถะ มา อะนาถา, ทุกขัง ภิกขะเว อะนาโถ วิหะระติ, อิเม โข ภิกขะเว ทะสะ นาถะกะระณา ธัมมาติ.

Sanāthā bhikkhave viharatha mā anāthā, dukkhaṃ bhikkhave anātho viharati, ime kho bhikkhave dasa nāthakaraṇā dhammāti.

Dwell as those who have a refuge, monks, not as those without one. One without a refuge, monks, dwells in suffering. These, monks, are the ten refuge-making qualities.

page 105

13

อิทะมะโวจะ ภะคะวา. อัตตะมะนา เต ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุนติ.

Idamavoca bhagavā. Attamanā te bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinanduntī.

This is what the Blessed One said. Gladdened, those monks delighted in the Blessed One's words.

บทขัด อะภิณหะปัจจะเวกขะณะปาฐะ bòt-kàt à-pin-hà-bpàt-jà-wêek-kà-ná-bpaa-tà The Prefatory Verse for the Constant Reflections Chanted immediately before the constant reflections, introducing them. page 106 5 verses The prefatory verse to the five subjects for constant recollection, on what reflecting on them accomplishes.

When chanted: Chanted immediately before the constant reflections, introducing them.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The five reflections — ageing, sickness, death, separation, and ownership of one's kamma — are printed elsewhere in this book without an introduction. This verse introduces the printing that follows it.

Its claim is functional rather than devotional: the reflections do something, and the verse says what.

Meaning and purpose

The Buddha is named by an unusual epithet — he of the five stainless eyes — and the number is not accidental. Five eyes, five themes, made known to those fit to be trained.

The condition attached is the part worth noticing: those themes, rightly practised by those who do the Teacher's bidding, accomplish rightly each its own purpose. Each of the five has its own purpose, and it is accomplished only where the reflection is done properly.

That is a more careful claim than most prefatory verses make. It does not say that reciting the five brings anything about; it says that practising them does, and that the recitation which follows is the exposition that sets them out.

The chant

As the book prints it: page 106 →

page 106

1

ยานิ เว ปัญจะ ฐานานิ ปัญจะนิมมะละโลจะโน

Yāni ve pañca ṭhānāni pañcanimmalalocano

The five themes which he of the five stainless eyes

page 106

2

เวเนยยานัง ปะกาเสสิ อะภิณ๎หัง ปัจจะเวกขิตุง

Veneyyānaṃ pakāsesi abhiṇhaṃ paccavekkhituṃ

made known to those fit to be trained, to be reflected on constantly —

page 106

3

สัมมานุกะริยะมานานิ สัตถุสาสะนะการิภิ

Sammānukariyamānāni satthusāsanakāribhi

those themes, rightly practised by those who do the Teacher's bidding,

page 106

4

ตัง ตัง อัตถะวะสัง สัมมา สาธะยันติ ยะถาระหัง.

Taṃ taṃ atthavasaṃ sammā sādhayanti yathārahaṃ.

accomplish rightly each its own purpose, as is fitting.

page 106

5

เตสัมปะกาสะกัง ธัมมะปะริยายัง ภะณามะ เส.

Tesampakāsakaṃ dhammapariyāyaṃ bhaṇāma se.

Let us recite the exposition of Dhamma that sets them out.

อะภิณ์หะปัจจะเวกขะณะปาฐะ Abhiṇhapaccavekkhaṇapāṭha The Recitation of the Constant Reflections Chanted after its prefatory verse; the fuller of the book's two printings of the five reflections. pages 106–107 25 verses The five themes to be reflected on constantly, given with the Buddha's own explanation of why each is worth reflecting on.

When chanted: Chanted after its prefatory verse; the fuller of the book's two printings of the five reflections.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints the five reflections twice. The other printing gives the bare formulas; this one gives the whole discourse, including the reasoning that follows them. The book prints its own reference for it.

The phrase repeated through the first half is the one that decides who this is for: by a woman or a man, by a householder or by one gone forth. Nothing in the five is monastic.

Meaning and purpose

The five are stated in the same shape each time. I am subject to ageing, I have not gone beyond ageing. Then illness, then death, then separation from everything dear, and last the ownership of one's own actions.

What this printing adds is the argument. Each reflection is followed by an account of what reflecting on it does — which intoxication it undercuts, which conduct it corrects — so the practice is given a stated purpose rather than left as a mood.

The closing verses widen from the first person to everyone: as far as beings come and go, pass away and reappear, all beings are the owners of their actions, heirs to them, born of them. The reflection that began with I am subject to ageing ends by saying the same of everybody, which is the point at which it stops being about oneself.

The chant

As the book prints it: page 106 and page 107 →

page 106

1

อัตถิ โข เตนะ ภะคะวะตา ชานะตา ปัสสะตา อะระหะตา สัมมาสัมพุทเธนะ, ปัญจะ ฐานานิ สัมมะทักขาตานิ, ยานิ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพานิ อิตถิยา วา ปุริเสนะ วา คะหัฏเฐนะ วา ปัพพะชิเตนะ วา. กะตะมานิ ปัญจะ

Atthi kho tena bhagavatā jānatā passatā arahatā sammāsambuddhena, pañca ṭhānāni sammadakkhātāni, yāni abhiṇhaṃ paccavekkhitabbāni itthiyā vā purisena vā gahaṭṭhena vā pabbajitena vā. Katamāni pañca

There are, declared by the Blessed One who knows and sees, the Worthy One, the Perfectly Self-Awakened, five themes rightly taught, to be reflected on constantly by a woman or a man, by a householder or one gone forth. Which five?

page 106

2

ชะราธัมโมมหิ ชะรัง อะนะตีโตติ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง อิตถิยา วา ปุริเสนะ วา คะหัฏเฐนะ วา ปัพพะชิเตนะ วา.

Jarādhammomhi jaraṃ anatītoti abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ itthiyā vā purisena vā gahaṭṭhena vā pabbajitena vā.

I am subject to ageing, I have not gone beyond ageing — this is to be reflected on constantly by a woman or a man, by a householder or one gone forth.

page 106

3

พ๎ยาธิธัมโมมหิ พยาธิง อะนะตีโตติ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง อิตถิยา วา ปุริเสนะ วา คะหัฏเฐนะ วา ปัพพะชิเตนะ วา.

Byādhidhammomhi byādhiṃ anatītoti abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ itthiyā vā purisena vā gahaṭṭhena vā pabbajitena vā.

I am subject to illness, I have not gone beyond illness — this is to be reflected on constantly by a woman or a man, by a householder or one gone forth.

page 106

4

มะระณะธัมโมมหิ มะระณัง อะนะตีโตติ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง อิตถิยา วา ปุริเสนะ วา คะหัฏเฐนะ วา ปัพพะชิเตนะ วา.

Maraṇadhammomhi maraṇaṃ anatītoti abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ itthiyā vā purisena vā gahaṭṭhena vā pabbajitena vā.

I am subject to death, I have not gone beyond death — this is to be reflected on constantly by a woman or a man, by a householder or one gone forth.

page 106

5

สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโวติ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง อิตถิยา วา ปุริเสนะ วา คะหัฏเฐนะ วา ปัพพะชิเตนะ วา.

Sabbehi me piyehi manāpehi nānābhāvo vinābhāvoti abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ itthiyā vā purisena vā gahaṭṭhena vā pabbajitena vā.

I must be parted and separated from all that is dear and pleasing to me — this is to be reflected on constantly by a woman or a man, by a householder or one gone forth.

page 106

6

กัมมัสสะโกมหิ กัมมะทายาโท กัมมะโยนิ กัมมะพันธุ กัมมะปะฏิสะระโณ, ยัง กัมมัง กะริสสามิ กัล๎ยาณัง วา ปาปะกัง วา, ตัสสะ ทายาโท ภะวิสสามีติ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง อิตถิยา วา ปุริเสนะ วา คะหัฏเฐนะ วา ปัพพะชิเตนะ วา.

Kammassakomhi kammadāyādo kammayoni kammabandhu kammapaṭisaraṇo, yaṃ kammaṃ karissāmi kalyāṇaṃ vā pāpakaṃ vā, tassa dāyādo bhavissāmīti abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ itthiyā vā purisena vā gahaṭṭhena vā pabbajitena vā.

I am the owner of my actions, heir to my actions, born of my actions, related through my actions, and have my actions as my refuge; whatever action I do, good or bad, of that I shall be the heir — this is to be reflected on constantly by a woman or a man, by a householder or one gone forth.

page 106

7

อิมานิ โข เตนะ ภะคะวะตา ชานะตา ปัสสะตา อะระหะตา สัมมาสัมพุทเธนะ ปัญจะ ฐานานิ สัมมะทักขาตานิ, ยานิ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพานิ อิตถิยา วา ปุริเสนะ วา คะหัฏเฐนะ วา ปัพพะชิเตนะ วา.

Imāni kho tena bhagavatā jānatā passatā arahatā sammāsambuddhena pañca ṭhānāni sammadakkhātāni, yāni abhiṇhaṃ paccavekkhitabbāni itthiyā vā purisena vā gahaṭṭhena vā pabbajitena vā.

These are the five themes rightly taught by the Blessed One who knows and sees, the Worthy One, the Perfectly Self-Awakened, to be reflected on constantly by a woman or a man, by a householder or one gone forth.

page 106

8

ตัส๎มาติหัมเหหิ เอวัง อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.

Tasmātihamhehi evaṃ abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.

Therefore this is how we should reflect constantly.

9

ชะราธัมโมมหิ ชะรัง อะนะตีโต, พ๎ยาธิธัมโมมหิ พ๎ยาธิง อะนะตีโต, มะระณะธัมโมมหิ มะระณัง อะนะตีโต, สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว, กัมมัสสะโกมหิ กัมมะทายาโท กัมมะโยนิ กัมมะพันธุ กัมมะปะฏิสะระโณ, ยัง กัมมัง กะริสสามิ กัล๎ยาณัง วา ปาปะกัง วา ตัสสะ ทายาโท ภะวิสสามีติ.

Jarādhammomhi jaraṃ anatīto, byādhidhammomhi byādhiṃ anatīto, maraṇadhammomhi maraṇaṃ anatīto, sabbehi me piyehi manāpehi nānābhāvo vinābhāvo, kammassakomhi kammadāyādo kammayoni kammabandhu kammapaṭisaraṇo, yaṃ kammaṃ karissāmi kalyāṇaṃ vā pāpakaṃ vā tassa dāyādo bhavissāmīti.

I am subject to ageing and have not gone beyond ageing; I am subject to illness and have not gone beyond illness; I am subject to death and have not gone beyond death; I must be parted from all that is dear and pleasing to me; I am the owner of my actions, heir to my actions, born of my actions, related through my actions, and have my actions as my refuge — whatever action I do, good or bad, of that I shall be the heir.

page 107

10

ตะโต อุตตะริงปิ ปัจจะเวกขิตัพพัง.

Tato uttariṃpi paccavekkhitabbaṃ.

Beyond that, this too should be reflected on.

page 107

11

นะ โข ปะนาหะเมวะ ชะราธัมโมมหิ ชะรัง อะนะตีโต.

Na kho panāhameva jarādhammomhi jaraṃ anatīto.

It is not I alone who am subject to ageing and have not gone beyond ageing.

page 107

12

อะถะโข ยาวะตา สัตตานัง อาคะติ คะติ จุติ อุปะปัตติ, สัพเพ สัตตา ชะราธัมมา ชะรัง อะนะตีตา, ตัง กุเตตถะ ลัพภา.

Athakho yāvatā sattānaṃ āgati gati cuti upapatti, sabbe sattā jarādhammā jaraṃ anatītā, taṃ kutettha labbhā.

But rather, as far as beings come and go, pass away and reappear, all beings are subject to ageing and have not gone beyond it — how could that be had?

page 107

13

นะ โข ปะนาหะเมวะ พ๎ยาธิธัมโมมหิ พ๎ยาธิง อะนะตีโต.

Na kho panāhameva byādhidhammomhi byādhiṃ anatīto.

It is not I alone who am subject to illness and have not gone beyond illness.

page 107

14

อะถะโข ยาวะตา สัตตานัง อาคะติ คะติ จุติ อุปะปัตติ.

Athakho yāvatā sattānaṃ āgati gati cuti upapatti.

But rather, as far as beings come and go, pass away and reappear.

page 107

15

สัพเพ สัตตา พ๎ยาธิธัมมา พ๎ยาธิง อะนะตีตา, ตัง กุเตตถะ ลัพภา.

Sabbe sattā byādhidhammā byādhiṃ anatītā, taṃ kutettha labbhā.

All beings are subject to illness and have not gone beyond it — how could that be had?

page 107

16

นะ โข ปะนาหะเมวะ มะระณะธัมโมมหิ มะระณัง อะนะตีโต.

Na kho panāhameva maraṇadhammomhi maraṇaṃ anatīto.

It is not I alone who am subject to death and have not gone beyond death.

page 107

17

อะถะโข ยาวะตา สัตตานัง อาคะติ คะติ จุติ อุปะปัตติ.

Athakho yāvatā sattānaṃ āgati gati cuti upapatti.

But rather, as far as beings come and go, pass away and reappear.

page 107

18

สัพเพ สัตตา มะระณะธัมมา มะระณัง อะนะตีตา, ตัง กุเตตถะ ลัพภา.

Sabbe sattā maraṇadhammā maraṇaṃ anatītā, taṃ kutettha labbhā.

All beings are subject to death and have not gone beyond it — how could that be had?

page 107

19

นะ โข ปะนะ มัย๎หะเมวะ สัพเพหิ ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว.

Na kho pana mayhameva sabbehi piyehi manāpehi nānābhāvo vinābhāvo.

It is not I alone who must be parted and separated from all that is dear and pleasing.

page 107

20

อะถะโข ยาวะตา สัตตานัง อาคะติ คะติ จุติ อุปะปัตติ.

Athakho yāvatā sattānaṃ āgati gati cuti upapatti.

But rather, as far as beings come and go, pass away and reappear.

page 107

21

สัพเพสัง สัตตานัง ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว.

Sabbesaṃ sattānaṃ piyehi manāpehi nānābhāvo vinābhāvo.

All beings must be parted and separated from what is dear and pleasing to them.

page 107

22

ตัง กุเตตถะ ลัพภา.

Taṃ kutettha labbhā.

How could that be had?

page 107

23

นะ โข ปะนาหะเมวะ กัมมัสสะโกมหิ กัมมะทายาโท กัมมะโยนิ กัมมะพันธุ กัมมะปะฏิสะระโณ, ยัง กัมมัง กะริสสามิ กัล๎ยาณัง วา ปาปะกัง วา, ตัสสะ ทายาโท ภะวิสสามิ.

Na kho panāhameva kammassakomhi kammadāyādo kammayoni kammabandhu kammapaṭisaraṇo, yaṃ kammaṃ karissāmi kalyāṇaṃ vā pāpakaṃ vā, tassa dāyādo bhavissāmi.

It is not I alone who am the owner of my actions, heir to them, born of them, related through them, with them as my refuge — whatever action I do, good or bad, of that I shall be the heir.

page 107

24

อะถะโข ยาวะตา สัตตานัง อาคะติ คะติ จุติ อุปะปัตติ.

Athakho yāvatā sattānaṃ āgati gati cuti upapatti.

But rather, as far as beings come and go, pass away and reappear.

page 107

25

สัพเพ สัตตา กัมมัสสะกา กัมมะทายาทา กัมมะโยนี กัมมะพันธุ กัมมะปะฏิสะระณา, ยัง กัมมัง กะริสสันติ กัล๎ยาณัง วา ปาปะกัง วา, ตัสสะ ทายาทา ภะวิสสันติ, ตัง กุเตตถะ ลัพภาติ.

Sabbe sattā kammassakā kammadāyādā kammayonī kammabandhu kammapaṭisaraṇā, yaṃ kammaṃ karissanti kalyāṇaṃ vā pāpakaṃ vā, tassa dāyādā bhavissanti, taṃ kutettha labbhāti.

All beings are the owners of their actions, heirs to them, born of them, related through them, with them as their refuge — whatever action they do, good or bad, of that they will be the heirs. How could it be otherwise?

บทขัด มัคคะวิภังคะสุตตัง bòt-kàt mák-ká-wí-paŋ-ká-sùt-dtaŋ The Prefatory Verse for the Discourse on the Analysis of the Path Chanted immediately before the Maggavibhaṅga Sutta, introducing it. pages 107–108 11 verses The prefatory verse to the analysis of the eightfold path, on the Buddha as the one who points out the way he went himself.

When chanted: Chanted immediately before the Maggavibhaṅga Sutta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The introduction turns on a single word used four times over in four senses — path. The world does not know which path; he is the path among those who point out the path; he realised that path; he went by that very path himself.

That repetition is deliberate and is the whole argument of the verse.

Meaning and purpose

It opens with the problem: this world with its devas, its Māras and its Brahmās, not knowing which path, is not freed from all suffering. The difficulty is not that there is no way out but that nobody can tell which way it is.

The credential offered is not authority but experience — having gone by that very path himself, he reached the unsurpassed awakening. A guide who has made the journey is a different thing from one who has a map.

Then the purpose, which is put in terms of the listeners rather than the speaker: to arouse yet more faith and to straighten their view, and to bring about well-being. The discourse that follows is a plain list of eight definitions, and this verse is what makes a listener want it.

The chant

As the book prints it: page 107 and page 108 →

page 107

1

สะเทวะโก อะยัง โลโก สะมาระโก สะพ๎รัห๎มะโก

Sadevako ayaṃ loko samārako sabrahmako

This world with its devas, with its Māras and its Brahmās,

page 107

2

ยัมมัคคัง อัปปะชานันโต สัพพะทุกขา นะ มุจจะติ.

Yammaggaṃ appajānanto sabbadukkhā na muccati.

not knowing which path, is not freed from all suffering.

page 107

3

มัคคักขายีนะมัคโค โส ภะคะวา มัคคะโกวิโท

Maggakkhāyīnamaggo so bhagavā maggakovido

He is the path among those who point out the path, the Blessed One skilled in the path,

page 107

4

ตัง เว มัคคัง อะภิญญายะ ทุกขะสังขะยะคามินัง.

Taṃ ve maggaṃ abhiññāya dukkhasaṅkhayagāminaṃ.

having realised that path which leads to the destruction of suffering.

page 108

5

สะยัง เตเนวะ คันต๎วานะ ปัตโต โพธิมะนุตตะรัง

Sayaṃ teneva gantvāna patto bodhimanuttaraṃ

Having gone by that very path himself, he reached the unsurpassed awakening;

page 108

6

สัมมานุปะฏิปัต๎ยัตถัง สัตตานัง โพธิกามินัง.

Sammānupaṭipattyatthaṃ sattānaṃ bodhikāminaṃ.

and for the right practice of beings who long for awakening,

page 108

7

นานาวิเธหุปาเยภิ ปะเวเทสิ หิเตสะโก

Nānāvidhehupāyebhi pavedesi hitesako

the seeker of their welfare made it known by many kinds of means.

page 108

8

ตัมมัคคะทีปะกัง สุตตัง ยัง สัมพุทเธนะ ภาสิตัง.

Tammaggadīpakaṃ suttaṃ yaṃ sambuddhena bhāsitaṃ.

That sutta which illuminates the path, spoken by the Fully Awakened One —

page 108

9

วัตถุตตะเย ปะสันนานัง สาธูนัง ธัมมะกามินัง

Vatthuttaye pasannānaṃ sādhūnaṃ dhammakāminaṃ

for good people with faith in the Triple Gem, who love the Dhamma,

page 108

10

ภิยโย ปะสาทุปปาเทนะ ทิฏโฐชุกะระเณนะ จะ.

Bhiyyo pasāduppādena diṭṭhojukaraṇena ca.

to arouse yet more faith and to straighten their view,

page 108

11

สุวัตถิสาธะนัตถังปิ ตัง สุตตันตัง ภะณามะ เส.

Suvatthisādhanatthaṃpi taṃ suttantaṃ bhaṇāma se.

and to bring about well-being — let us recite that discourse.

มัคคะวิภังคะสุตตัง Maggavibhaṅgasuttaṃ The Discourse on the Analysis of the Path Chanted after its prefatory verse, among the discourses in the collection. pages 108–110 10 verses The noble eightfold path defined factor by factor, each introduced by the same question and answered in the same form.

When chanted: Chanted after its prefatory verse, among the discourses in the collection.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints its own reference. The discourse does exactly what its name says — it takes the eight factors of the path and defines each one, with no narrative and no simile.

Each definition opens with the same question, กะตะมงจะ — and what, monks, is — and closes by saying, this is called such-and-such. The form is the same for all eight.

Meaning and purpose

The definitions are shorter and plainer than most people expect. Right view is knowledge of suffering, of its origin, of its cessation and of the way leading to its cessation. Right intention is the intention of renunciation, of non-ill-will, of harmlessness.

Where a factor concerns conduct it is defined entirely by abstentions: right speech is abstaining from false speech, from malicious speech, from harsh speech, from idle chatter. Nothing is said about what to say instead.

The last three are the ones that describe activity rather than restraint — right effort as generating desire, endeavouring, arousing energy, exerting the mind and striving; right mindfulness as dwelling contemplating the body in the body, ardent and clearly comprehending. Chanted straight through, the discourse gives a listener the whole path in eight sentences, which is why it is kept in a book meant to be used rather than studied.

The chant

As the book prints it: page 108, page 109 and page 110 →

page 108

1

เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา สาวัตถิยัง วิหะระติ เชตะวะเน อะนาถะปิณฑิกัสสะ อาราเม. ตัต๎ระ โข ภะคะวา ภิกขู อามันเตสิ ภิกขะโวติ. ภะทันเตติ เต ภิกขู ภะคะวะโต ปัจจัสโสสุง. ภะคะวา เอตะทะโวจะ. อะริยัง โว ภิกขะเว อัฏฐังคิกัง มัคคัง เทสิสสามิ วิภะชิสสามิ, ตัง สุณาถะ สาธุกัง มะนะสิกะโรถะ, ภาสิสสามีติ. เอวัมภันเตติ โข เต ภิกขู ภะคะวะโต ปัจจัสโสสุง. ภะคะวา เอตะทะโวจะ. กะตะโม จะ ภิกขะเว อะริโย อัฏฐังคิโก มัคโค เสยยะถีทัง สัมมาทิฏฐิ สัมมาสังกัปโป, สัมมาวาจา สัมมากัมมันโต สัมมาอาชีโว, สัมมาวายาโม สัมมาสะติ สัมมาสะมาธิ.

Evamme sutaṃ. Ekaṃ samayaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi bhikkhavoti. Bhadanteti te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ. Bhagavā etadavoca. Ariyaṃ vo bhikkhave aṭṭhaṅgikaṃ maggaṃ desissāmi vibhajissāmi, taṃ suṇātha sādhukaṃ manasikarotha, bhāsissāmīti. Evambhanteti kho te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ. Bhagavā etadavoca. Katamo ca bhikkhave ariyo aṭṭhaṅgiko maggo seyyathīdaṃ sammādiṭṭhi sammāsaṅkappo, sammāvācā sammākammanto sammā-ājīvo, sammāvāyāmo sammāsati sammāsamādhi.

Thus have I heard. At one time the Blessed One was staying near Sāvatthī, in Jeta's Grove, Anāthapiṇḍika's park. There the Blessed One addressed the monks: 'Monks.' 'Venerable sir,' those monks replied. The Blessed One said this: 'Monks, I shall teach you the noble eightfold path and analyse it. Listen to it, attend closely, I shall speak.' 'Yes, venerable sir,' those monks replied. The Blessed One said this: 'And what, monks, is the noble eightfold path? It is this: right view, right intention, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness, right concentration.'

page 108

2

กะตะมา จะ ภิกขะเว สัมมาทิฏฐิ, ยัง โข ภิกขะเว ทุกเข ญาณัง, ทุกขะสะมุทะเย ญาณัง, ทุกขะนิโรเธ ญาณัง, ทุกขะนิโรธะคามินิยา ปะฏิปะทายะ ญาณัง. อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว สัมมาทิฏฐิ.

Katamā ca bhikkhave sammādiṭṭhi, yaṃ kho bhikkhave dukkhe ñāṇaṃ, dukkhasamudaye ñāṇaṃ, dukkhanirodhe ñāṇaṃ, dukkhanirodhagāminiyā paṭipadāya ñāṇaṃ. Ayaṃ vuccati bhikkhave sammādiṭṭhi.

And what, monks, is right view? Knowledge of suffering, knowledge of the origin of suffering, knowledge of the cessation of suffering, knowledge of the way leading to the cessation of suffering. This, monks, is called right view.

page 108

3

กะตะโม จะ ภิกขะเว สัมมาสังกัปโป, โย โข ภิกขะเว เนกขัมมะสังกัปโป, อัพ๎ยาปาทะสังกัปโป อะวิหิงสาสังกัปโป. อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว สัมมาสังกัปโป.

Katamo ca bhikkhave sammāsaṅkappo, yo kho bhikkhave nekkhammasaṅkappo, abyāpādasaṅkappo avihiṃsāsaṅkappo. Ayaṃ vuccati bhikkhave sammāsaṅkappo.

And what, monks, is right intention? The intention of renunciation, the intention of non-ill-will, the intention of harmlessness. This, monks, is called right intention.

page 108

4

กะตะมา จะ ภิกขะเว สัมมาวาจา, ยา โข ภิกขะเว มุสาวาทา เวระมะณี, ปิสุณายะ วาจายะ เวระมะณี, ผะรุสายะ วาจายะ เวระมะณี, สัมผัปปะลาปา เวระมะณี, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว สัมมาวาจา.

Katamā ca bhikkhave sammāvācā, yā kho bhikkhave musāvādā veramaṇī, pisuṇāya vācāya veramaṇī, pharusāya vācāya veramaṇī, samphappalāpā veramaṇī, ayaṃ vuccati bhikkhave sammāvācā.

And what, monks, is right speech? Abstaining from false speech, abstaining from malicious speech, abstaining from harsh speech, abstaining from idle chatter. This, monks, is called right speech.

5

กะตะโม จะ ภิกขะเว สัมมากัมมันโต, ยา โข ภิกขะเว ปาณาติปาตา เวระมะณี, อะทินนาทานา เวระมะณี, อะพ๎รัห๎มะจะริยา เวระมะณี, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว สัมมากัมมันโต.

Katamo ca bhikkhave sammākammanto, yā kho bhikkhave pāṇātipātā veramaṇī, adinnādānā veramaṇī, abrahmacariyā veramaṇī, ayaṃ vuccati bhikkhave sammākammanto.

And what, monks, is right action? Abstaining from the destruction of life, abstaining from taking what is not given, abstaining from unchaste conduct. This, monks, is called right action.

page 109

6

กะตะโม จะ ภิกขะเว สัมมาอาชีโว, อิธะ ภิกขะเว อะริยะสาวะโก มิจฉาอาชีวัง ปะหายะ, สัมมาอาชีเวนะ ชีวิกัง กัปเปติ, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว สัมมาอาชีโว.

Katamo ca bhikkhave sammā-ājīvo, idha bhikkhave ariyasāvako micchā-ājīvaṃ pahāya, sammā-ājīvena jīvikaṃ kappeti, ayaṃ vuccati bhikkhave sammā-ājīvo.

And what, monks, is right livelihood? Here, monks, a noble disciple, having abandoned wrong livelihood, makes his living by right livelihood. This, monks, is called right livelihood.

page 109

7

กะตะโม จะ ภิกขะเว สัมมาวายาโม. อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ อะนุปปันนานัง ปาปะกานัง อะกุสะลานัง ธัมมานัง อะนุปปาทายะ, ฉันทัง ชะเนติ วายะมะติ วิริยัง อาระภะติ จิตตัง ปัคคัณหาติ ปะทะหะติ. อุปปันนานัง ปาปะกานัง อะกุสะลานัง ธัมมานัง ปะหานายะ, ฉันทัง ชะเนติ วายะมะติ วิริยัง อาระภะติ จิตตัง ปัคคัณหาติ ปะทะหะติ. อะนุปปันนานัง กุสะลานัง ธัมมานัง อุปปาทายะ, ฉันทัง ชะเนติ วายะมะติ วิริยัง อาระภะติ จิตตัง ปัคคัณหาติ ปะทะหะติ. อุปปันนานัง กุสะลานัง ธัมมานัง ฐิติยา, อะสัมโมสายะ ภิยโยภาวายะ เวปุลลายะ ภาวะนายะ ปาริปูริยา, ฉันทัง ชะเนติ วายะมะติ วิริยัง อาระภะติ จิตตัง ปัคคัณหาติ ปะทะหะติ, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว สัมมาวายาโม.

Katamo ca bhikkhave sammāvāyāmo. Idha bhikkhave bhikkhu anuppannānaṃ pāpakānaṃ akusalānaṃ dhammānaṃ anuppādāya, chandaṃ janeti vāyamati vīriyaṃ ārabhati cittaṃ paggaṇhāti padahati. Uppannānaṃ pāpakānaṃ akusalānaṃ dhammānaṃ pahānāya, chandaṃ janeti vāyamati vīriyaṃ ārabhati cittaṃ paggaṇhāti padahati. Anuppannānaṃ kusalānaṃ dhammānaṃ uppādāya, chandaṃ janeti vāyamati vīriyaṃ ārabhati cittaṃ paggaṇhāti padahati. Uppannānaṃ kusalānaṃ dhammānaṃ ṭhitiyā, asammosāya bhiyyobhāvāya vepullāya bhāvanāya pāripūriyā, chandaṃ janeti vāyamati vīriyaṃ ārabhati cittaṃ paggaṇhāti padahati, ayaṃ vuccati bhikkhave sammāvāyāmo.

And what, monks, is right effort? Here a monk generates desire, endeavours, arouses energy, exerts his mind and strives for the non-arising of unarisen evil unwholesome states; for the abandoning of arisen ones; for the arising of unarisen wholesome states; and for the continuance, non-confusion, increase, expansion, development and fulfilment of arisen wholesome states. This, monks, is called right effort.

page 109

8

กะตะมา จะ ภิกขะเว สัมมาสะติ, อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อาตาปี สัมปะชาโน สะติมา วิเนยยะ โลเก อะภิชฌาโทมะนัสสัง. เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ, อาตาปี สัมปะชาโน สะติมา วิเนยยะ โลเก อะภิชฌาโทมะนัสสัง. จิตเต จิตตานุปัสสี วิหะระติ, อาตาปี สัมปะชาโน สะติมา วิเนยยะ โลเก อะภิชฌาโทมะนัสสัง. ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, อาตาปี สัมปะชาโน สะติมา วิเนยยะ โลเก อะภิชฌาโทมะนัสสัง. อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว สัมมาสะติ.

Katamā ca bhikkhave sammāsati, idha bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati, ātāpī sampajāno satimā vineyya loke abhijjhādomanassaṃ. Vedanāsu vedanānupassī viharati, ātāpī sampajāno satimā vineyya loke abhijjhādomanassaṃ. Citte cittānupassī viharati, ātāpī sampajāno satimā vineyya loke abhijjhādomanassaṃ. Dhammesu dhammānupassī viharati, ātāpī sampajāno satimā vineyya loke abhijjhādomanassaṃ. Ayaṃ vuccati bhikkhave sammāsati.

And what, monks, is right mindfulness? Here a monk dwells contemplating the body in the body, ardent, clearly comprehending, mindful, having put away covetousness and grief for the world. He dwells contemplating feelings in feelings, mind in mind, and phenomena in phenomena, in the same way. This, monks, is called right mindfulness.

9

กะตะโม จะ ภิกขะเว สัมมาสะมาธิ, อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ วิวิจเจวะ กาเมหิ วิวิจจะ อะกุสะเลหิ ธัมเมหิ, สะวิตักกัง สะวิจารัง วิเวกะชัมปีติสุขัง ปะฐะมัง ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ. วิตักกะวิจารานัง วูปะสะมา, อัชฌัตตัง สัมปะสาทะนัง เจตะโส เอโกทิภาวัง, อะวิตักกัง อะวิจารัง สะมาธิชัมปีติสุขัง, ทุติยัง ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ. ปีติยา จะ วิราคา อุเปกขะโก จะ วิหะระติ สะโต จะ สัมปะชาโน. สุขัญจะ กาเยนะ ปะฏิสังเวเทติ, ยันตัง อะริยา อาจิกขันติ อุเปกขะโก สะติมา สุขะวิหารีติ, ตะติยัง ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ, สุขัสสะ จะ ปะหานา ทุกขัสสะ จะ ปะหานา, ปุพเพ วะ โสมะนัสสะโทมะนัสสานัง อัตถังคะมา อะทุกขะมะสุขัง อุเปกขาสะติปาริสุทธิง, จะตุตถัง ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว สัมมาสะมาธีติ.

Katamo ca bhikkhave sammāsamādhi, idha bhikkhave bhikkhu vivicceva kāmehi vivicca akusalehi dhammehi, savitakkaṃ savicāraṃ vivekajampītisukhaṃ paṭhamaṃ jhānaṃ upasampajja viharati. Vitakkavicārānaṃ vūpasamā, ajjhattaṃ sampasādanaṃ cetaso ekodibhāvaṃ, avitakkaṃ avicāraṃ samādhijampītisukhaṃ, dutiyaṃ jhānaṃ upasampajja viharati. Pītiyā ca virāgā upekkhako ca viharati sato ca sampajāno. Sukhañca kāyena paṭisaṃvedeti, yantaṃ ariyā ācikkhanti upekkhako satimā sukhavihārīti, tatiyaṃ jhānaṃ upasampajja viharati, sukhassa ca pahānā dukkhassa ca pahānā, pubbe va somanassadomanassānaṃ atthaṅgamā adukkhamasukhaṃ upekkhāsatipārisuddhiṃ, catutthaṃ jhānaṃ upasampajja viharati, ayaṃ vuccati bhikkhave sammāsamādhīti.

And what, monks, is right concentration? Here a monk, secluded from sense pleasures and unwholesome states, enters and dwells in the first jhāna, with thinking and examining, and rapture and pleasure born of seclusion. With the stilling of thinking and examining he enters the second, with inner clarity and unification of mind. With the fading of rapture he dwells equanimous, mindful and clearly comprehending, experiencing pleasure with the body — that of which the noble ones say 'equanimous and mindful, he dwells pleasantly' — and enters the third. With the abandoning of pleasure and pain, and the earlier passing away of joy and grief, he enters the fourth jhāna, which is neither painful nor pleasant, with purity of mindfulness through equanimity. This, monks, is called right concentration.

page 110

10

อิทะมะโวจะ ภะคะวา, อัตตะมะนา เต ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุนติ.

Idamavoca bhagavā, attamanā te bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinanduntī.

This is what the Blessed One said. Gladdened, those monks delighted in the Blessed One's words.

อัฏฐังคิกะมัคคะคาถา Aṭṭhaṅgikamaggagāthā Verses on the Eightfold Path Chanted among the discourses in the collection, following the analysis of the path. page 110 8 verses Verses declaring the eightfold path the best of paths, and telling the hearer that the walking of it is theirs to do.

When chanted: Chanted among the discourses in the collection, following the analysis of the path.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints its own reference. These verses come after the discourse that defines the eight factors, and they do the opposite job — where that analysed, these urge.

They are among the most quoted verses in the tradition, and the last line of the first pair is the reason.

Meaning and purpose

The opening is a set of superlatives, each in the same form: of paths the eightfold is best; of truths, the four sayings; of states, dispassion; of two-footed beings, the One with Vision. Four claims in two lines.

Then the exclusive claim, which the tradition has never softened: this is the only path, there is no other for the purifying of vision. Follow this path, then, which bewilders Māra's army.

And then the line that qualifies everything before it — ตุมเหหิ กิจจมาตัปปัง, the work of striving is yours; the Tathāgatas only make it known. Having declared one path and no other, the verses immediately say that nobody will be carried along it. It is the clearest statement in the book of what the tradition thinks a teacher can and cannot do.

The chant

As the book prints it: page 110 →

page 110

1

มัคคานัฏฐังคิโก เสฏโฐ สัจจานัง จะตุโร ปะทา

Maggānaṭṭhaṅgiko seṭṭho saccānaṃ caturo padā

Of paths the eightfold is best; of truths, the four sayings;

page 110

2

วิราโค เสฏโฐ ธัมมานัง ทิปะทานัญจะ จักขุมา.

Virāgo seṭṭho dhammānaṃ dipadānañca cakkhumā.

of states, dispassion is best; and of two-footed beings, the One with Vision.

page 110

3

เอเสวะ มัคโค นัตถัญโญ ทัสสะนัสสะ วิสุทธิยา

Eseva maggo natthañño dassanassa visuddhiyā

This is the only path; there is no other for the purifying of vision.

page 110

4

เอตัญหิ ตุมเห ปะฏิปัชชะถะ มาระเสนัปปะโมหะนัง.

Etañhi tumhe paṭipajjatha mārasenappamohanaṃ.

Follow this path, then, which bewilders Māra's army.

page 110

5

เอตัญหิ ตุมเห ปะฏิปันนา ทุกขัสสันตัง กะริสสะถะ

Etañhi tumhe paṭipannā dukkhassantaṃ karissatha

Following this path you will make an end of suffering.

page 110

6

อักขาโต โว มะยา มัคโค อัญญายะ สัลละสัตถะนัง.

Akkhāto vo mayā maggo aññāya sallasatthanaṃ.

The path was made known by me once I had understood the drawing out of the dart.

page 110

7

ตุมเหหิ กิจจัง อาตัปปัง อักขาตาโร ตะถาคะตา

Tumhehi kiccaṃ ātappaṃ akkhātāro tathāgatā

The work of striving is yours; the Tathāgatas only make it known.

page 110

8

ปะฏิปันนา ปะโมกขันติ ฌายิโน มาระพันธะนาติ.

Paṭipannā pamokkhanti jhāyino mārabandhanāti.

Those who follow it, meditating, are freed from Māra's bondage.

บทขัด กะระณียากะระณียะสุตตัง bòt-kàt gà-rá-nii-yaa-gà-rá-nii-yá-sùt-dtaŋ The Prefatory Verse for the Discourse on What Should and Should Not Be Done Chanted immediately before the Karaṇīyākaraṇīya Sutta, introducing it. page 111 4 verses The prefatory verse to a short discourse on what is to be done and what abandoned, addressed to Ānanda.

When chanted: Chanted immediately before the Karaṇīyākaraṇīya Sutta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The introduction states the discourse's purpose in a single pairing: so that what should not be done be abandoned, and what should be done be done. The Pali sets the two words side by side, as the title does.

It also names the person taught — the Sage of Videha — which is Ānanda, the Buddha's attendant, and the discourse itself is cast as an exchange with him.

Meaning and purpose

The Buddha is described by function rather than by epithet here: the Sage, training those fit to be trained in the path of happiness. สุขะมัคคัส๎มิง, in the path of happiness, is an unusual way to name the training and worth noticing.

The purpose clause is symmetrical and covers the whole of conduct in four words. Nothing needs to be added to should be done and should not be done to have a complete ethics.

It closes as these verses do, with the reason for reciting: having heard it, so as to act accordingly. The recitation is not offered as merit but as the first step of doing what the discourse says.

The chant

As the book prints it: page 111 →

page 111

1

วิเนตา สุขะมัคคัส๎มิง เวเนยเย วินะยัง มุนิ

Vinetā sukhamaggasmiṃ veneyye vinayaṃ muni

The Sage, training those fit to be trained in the path of happiness,

page 111

2

อะกะรัญญัปปะหานายะ กะรัญญะกะระณายะ จะ.

Akaraññappahānāya karaññakaraṇāya ca.

so that what should not be done be abandoned, and what should be done be done —

page 111

3

ยัง สุตตันตัง อะภาสิตถะ เวเทหะมุนิโน วะรัง

Yaṃ suttantaṃ abhāsittha vedehamunino varaṃ

the discourse he spoke, excellent, to the Sage of Videha,

page 111

4

สุต๎วา ตะถานุการายะ ตัง สุตตันตัง ภะณามะ เส.

Sutvā tathānukārāya taṃ suttantaṃ bhaṇāma se.

let us recite that discourse, having heard it, so as to act accordingly.

กะระณียากะระณียะสุตตัง Karaṇīyākaraṇīyasuttaṃ The Discourse on What Should and Should Not Be Done Chanted after its prefatory verse, among the short discourses. pages 111–112 2 verses A short exchange with Ānanda: good conduct of body, speech and mind should be done, and bad conduct abandoned.

When chanted: Chanted after its prefatory verse, among the short discourses.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints its own reference. The discourse is two units long and is among the shortest in the collection.

Its form is an exchange rather than a teaching: the Buddha states something categorically, and Ānanda asks him to expand it.

Meaning and purpose

The word that carries it is เอกังเสนาหัง — categorically, one-sidedly, without qualification. The Buddha is elsewhere careful to say that most questions need distinguishing before they can be answered, and here he says the opposite.

What is stated so flatly is unremarkable in itself: good conduct of body, speech and mind should be done. The interest is entirely in the register — that this, and not much else, is offered without conditions.

Ānanda then asks what follows from such conduct, which is what turns the statement into a discourse. Two units, and the whole of it is one claim and one question about it.

The chant

As the book prints it: page 111 and page 112 →

page 111

1

เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา สาวัตถิยัง วิหะระติ เชตะวะเน อะนาถะปิณฑิกัสสะ อาราเม. อะถะโข อายัส๎มา อานันโท, เยนะ ภะคะวา เตนุปะสังกะมิ, อุปะสังกะมิต๎วา ภะคะวันตัง อะภิวาเทต๎วา เอกะมันตัง นิสีทิ, เอกะมันตัง นิสินนัง โข อายัส๎มันตัง อานันทัง ภะคะวา เอตะทะโวจะ. เอกังเสนาหัง อานันทะ อะกะระณียัง วะทามิ. กายะทุจจะริตัง วะจีทุจจะริตัง มะโนทุจจะริตังติ. ยะมิทัง ภันเต ภะคะวะตา เอกังเสนะ อะกะระณียัง อักขาตัง, กายะทุจจะริตัง วะจีทุจจะริตัง มะโนทุจจะริตัง. ตัส๎มิง อะกะระณีเย กะยิระมาเน, โก อาทีนะโว ปาฏิกังโขติ. ยะมิทัง อานันทะ มะยา เอกังเสนะ อะกะระณียัง อักขาตัง, กายะทุจจะริตัง วะจีทุจจะริตัง มะโนทุจจะริตัง. ตัส๎มิง อะกะระณีเย กะยิระมาเน, อะยัง อาทีนะโว ปาฏิกังโข. อัตตาปิ อัตตานัง อุปะวะทะติ, อะนุวิจจะ วิญญู คะระหันติ, ปาปะโก กิตติสัทโท อัพภุคคัจฉะติ, สัมมุฬโห กาลัง กะโรติ, กายัสสะ เภทา ปะรัมมะระณา อะปายัง ทุคคะติง วินิปาตัง นิระยัง อุปะปัชชะติ. ยะมิทัง อานันทะ มะยา เอกังเสนะ อะกะระณียัง อักขาตัง, กายะทุจจะริตัง วะจีทุจจะริตัง มะโนทุจจะริตัง. ตัส๎มิง อะกะระณีเย กะยิระมาเน, อะยัง อาทีนะโว ปาฏิกังโข.

Evamme sutaṃ. Ekaṃ samayaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. Athakho āyasmā ānando, yena bhagavā tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā bhagavantaṃ abhivādetvā ekamantaṃ nisīdi, ekamantaṃ nisinnaṃ kho āyasmantaṃ ānandaṃ bhagavā etadavoca. Ekaṃsenāhaṃ ānanda akaraṇīyaṃ vadāmi. kāyaduccaritaṃ vacīduccaritaṃ manoduccaritaṃti. Yamidaṃ bhante bhagavatā ekaṃsena akaraṇīyaṃ akkhātaṃ, kāyaduccaritaṃ vacīduccaritaṃ manoduccaritaṃ. Tasmiṃ akaraṇīye kayiramāne, ko ādīnavo pāṭikaṅkhoti. Yamidaṃ ānanda mayā ekaṃsena akaraṇīyaṃ akkhātaṃ, kāyaduccaritaṃ vacīduccaritaṃ manoduccaritaṃ. Tasmiṃ akaraṇīye kayiramāne, ayaṃ ādīnavo pāṭikaṅkho. Attāpi attānaṃ upavadati, anuvicca viññū garahanti, pāpako kittisaddo abbhuggacchati, sammūḷho kālaṃ karoti, kāyassa bhedā parammaraṇā apāyaṃ duggatiṃ vinipātaṃ nirayaṃ upapajjati. Yamidaṃ ānanda mayā ekaṃsena akaraṇīyaṃ akkhātaṃ, kāyaduccaritaṃ vacīduccaritaṃ manoduccaritaṃ. Tasmiṃ akaraṇīye kayiramāne, ayaṃ ādīnavo pāṭikaṅkho.

Thus have I heard. At one time the Blessed One was staying near Sāvatthī, in Jeta's Grove, Anāthapiṇḍika's park. Then the venerable Ānanda approached the Blessed One, paid homage and sat down to one side. To him the Blessed One said this: 'Ānanda, I say categorically that misconduct of body, speech and mind should not be done.' 'Venerable sir, of that misconduct which the Blessed One has categorically declared should not be done — what danger is to be expected when it is done?' 'Ānanda, of that misconduct which I have categorically declared should not be done, this danger is to be expected: one blames oneself; on considering, the wise censure one; an evil report spreads abroad; one dies confused; and on the breaking up of the body, after death, one reappears in a state of deprivation, a bad destination, the lower world, hell.'

page 112

2

เอกังเสนาหัง อานันทะ กะระณียัง วะทามิ. กายะสุจะริตัง วะจีสุจะริตัง มะโนสุจะริตังติ. ยะมิทัง ภันเต ภะคะวะตา เอกังเสนะ กะระณียัง อักขาตัง, กายะสุจะริตัง วะจีสุจะริตัง มะโนสุจะริตัง. ตัส๎มิง กะระณีเย กะยิระมาเน, โก อานิสังโส ปาฏิกังโขติ. ยะมิทัง อานันทะ มะยา เอกังเสนะ กะระณียัง อักขาตัง, กายะสุจะริตัง วะจีสุจะริตัง มะโนสุจะริตัง, ตัส๎มิง กะระณีเย กะยิระมาเน, อะยัง อานิสังโส ปาฏิกังโข. อัตตาปิ อัตตานัง นะ อุปะวะทะติ, อะนุวิจจะ วิญญู ปะสังสันติ, กัล๎ยาโณ กิตติสัทโท อัพภุคคัจฉะติ, อะสัมมุฬโห กาลัง กะโรติ, กายัสสะ เภทา ปะรัมมะระณา สุคะติง สัคคัง โลกัง อุปะปัชชะติ, ยะมิทัง อานันทะ มะยา เอกังเสนะ กะระณียัง อักขาตัง, กายะสุจะริตัง วะจีสุจะริตัง มะโนสุจะริตัง. ตัส๎มิง กะระณีเย กะยิระมาเน, อะยัง อานิสังโส ปาฏิกังโขติ. อิทะมะโวจะ ภะคะวา, อัตตะมะโน อายัส๎มา อานันโท ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทีติ.

Ekaṃsenāhaṃ ānanda karaṇīyaṃ vadāmi. kāyasucaritaṃ vacīsucaritaṃ manosucaritaṃti. Yamidaṃ bhante bhagavatā ekaṃsena karaṇīyaṃ akkhātaṃ, kāyasucaritaṃ vacīsucaritaṃ manosucaritaṃ. Tasmiṃ karaṇīye kayiramāne, ko ānisaṃso pāṭikaṅkhoti. Yamidaṃ ānanda mayā ekaṃsena karaṇīyaṃ akkhātaṃ, kāyasucaritaṃ vacīsucaritaṃ manosucaritaṃ, tasmiṃ karaṇīye kayiramāne, ayaṃ ānisaṃso pāṭikaṅkho. Attāpi attānaṃ na upavadati, anuvicca viññū pasaṃsanti, kalyāṇo kittisaddo abbhuggacchati, asammūḷho kālaṃ karoti, kāyassa bhedā parammaraṇā sugatiṃ saggaṃ lokaṃ upapajjati, yamidaṃ ānanda mayā ekaṃsena karaṇīyaṃ akkhātaṃ, kāyasucaritaṃ vacīsucaritaṃ manosucaritaṃ. Tasmiṃ karaṇīye kayiramāne, ayaṃ ānisaṃso pāṭikaṅkhoti. Idamavoca bhagavā, attamano āyasmā ānando bhagavato bhāsitaṃ abhinandīti.

'Ānanda, I say categorically that good conduct of body, speech and mind should be done.' 'Venerable sir, of that good conduct which the Blessed One has categorically declared should be done — what benefit is to be expected when it is done?' 'Ānanda, of that good conduct which I have categorically declared should be done, this benefit is to be expected: one does not blame oneself; on considering, the wise praise one; a good report spreads abroad; one dies unconfused; and on the breaking up of the body, after death, one reappears in a good destination, a heavenly world.' This is what the Blessed One said. Gladdened, the venerable Ānanda delighted in the Blessed One's words.

บทขัด อัคคัปปะสาทะสุตตัง. bòt-kàt àk-kàp-bpà-sǎa-tà-sùt-dtaŋ The Prefatory Verse for the Discourse on Faith in the Foremost Chanted immediately before the Aggappasāda Sutta, introducing it. page 112 6 verses The prefatory verse to the discourse on faith in what is foremost, and what such faith brings.

When chanted: Chanted immediately before the Aggappasāda Sutta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The introduction turns entirely on one word, อัคคะ, the foremost, which it uses in almost every line. The discourse it introduces does the same.

What it sets up is a proportion rather than a story: faith in the best yields the best.

Meaning and purpose

The premise is put first and is broader than the Buddhist case: whatever things are reckoned foremost, in this way and that, of all those, by the highest and foremost measure. The argument begins with the general idea of a superlative.

Then the application: for beings who have faith in the foremost as foremost, it brings foremost state — and the three named as foremost are the Buddha, the Dhamma and the Sangha.

The purpose clause is the sharpest phrase in it: so that faith may rest on the foremost alone. The verse is not recommending faith in general. It is recommending that faith be placed carefully, and the discourse that follows is the argument for where.

The chant

As the book prints it: page 112 →

page 112

1

ยานิ ยาน๎ยัคคะภูตานิ สัมมะตานิ ตะถา ตะถา

Yāni yānyaggabhūtāni sammatāni tathā tathā

Whatever things are reckoned foremost, in this way and that,

page 112

2

เตสัง เตสัง หิ สัพเพสัง อัคคัญญุตตะมะโกฏิยา.

Tesaṃ tesaṃ hi sabbesaṃ aggaññuttamakoṭiyā.

of all those, by the highest and foremost measure —

page 112

3

อัคคะโต ตัปปะสันนานัง สัตตานัง อัคคะตาวะหัง

Aggato tappasannānaṃ sattānaṃ aggatāvahaṃ

for beings who have faith in the foremost as foremost, it brings foremost state:

page 112

4

พุทโธ ธัมโม จะ สังโฆ จะ อิจเจตัง ระตะนัตตะยัง.

Buddho dhammo ca saṅgho ca iccetaṃ ratanattayaṃ.

the Buddha, the Dhamma and the Sangha — such is the Triple Gem.

page 112

5

อิมะมัตถัง ปะเวเทนตา สาธูนัง อัคคะกามินัง

Imamatthaṃ pavedentā sādhūnaṃ aggakāminaṃ

Making this matter known to good people who long for the foremost,

page 112

6

อัคเคเยวะ ปะสาทัตถัง ตัง สุตตันตัง ภะณามะ เส.

Aggeyeva pasādatthaṃ taṃ suttantaṃ bhaṇāma se.

so that faith may rest on the foremost alone — let us recite that discourse.

อัคคัปปะสาทะสุตตัง Aggappasādasuttaṃ The Discourse on Faith in the Foremost Chanted after its prefatory verse, among the discourses in the collection. pages 112–113 14 verses The four foremost objects of faith — the Tathāgata, dispassion, the eightfold path and the Sangha — each argued from a whole class.

When chanted: Chanted after its prefatory verse, among the discourses in the collection.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints its own reference. This is the discourse whose prose passages also appear, cut into another chant, in the Parittakaraṇa passage near the front of the book.

Its method is to take a whole category, however wide, and then name one member of it as foremost.

Meaning and purpose

Each of the four is built the same way and the categories are made as large as language allows. As far as there are beings — footless, two-footed, four-footed, many-footed, with form or formless, percipient or not — the Tathāgata is reckoned foremost.

Then, of all states conditioned or unconditioned, dispassion. Of all conditioned states, the noble eightfold path. Of all communities or groups, the Sangha of the Tathāgata's disciples. Nothing is excluded from the comparison before the winner is named.

The closing verses draw the practical conclusion, and it is about giving rather than believing: the wise giver of what is foremost, composed in the foremost Dhamma, whether become a deva or a human, rejoices having reached the foremost. Faith placed in the best is treated as an investment, and the discourse is honest that this is the shape of the argument.

The chant

As the book prints it: page 112 and page 113 →

page 112

1

เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา สาวัตถิยัง วิหะระติ เชตะวะเน อะนาถะปิณฑิกัสสะ อาราเม. ตัต๎ระ โข ภะคะวา ภิกขู อามันเตสิ ภิกขะโวติ. ภะทันเตติ เต ภิกขู ภะคะวะโต ปัจจัสโสสุง. ภะคะวา เอตะทะโวจะ. จัตตาโร เม ภิกขะเว อัคคัปปะสาทา. กะตะเม จัตตาโร.

Evamme sutaṃ. Ekaṃ samayaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi bhikkhavoti. Bhadanteti te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ. Bhagavā etadavoca. Cattāro me bhikkhave aggappasādā. Katame cattāro.

Thus have I heard. At one time the Blessed One was staying near Sāvatthī, in Jeta's Grove, Anāthapiṇḍika's park. There the Blessed One addressed the monks: 'Monks.' 'Venerable sir,' those monks replied. The Blessed One said this: 'Monks, there are these four foremost kinds of faith. Which four?'

page 112

2

ยาวะตา ภิกขะเว สัตตา อะปะทา วา ท๎วิปะทา วา จะตุปปะทา วา พะหุปปะทา วา, รูปิโน วา อะรูปิโน วา, สัญญิโน วา อะสัญญิโน วา เนวะสัญญีนาสัญญิโน วา, ตะถาคะโต เตสัง อัคคะมักขายะติ อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ. เย ภิกขะเว พุทเธ ปะสันนา อัคเค เต ปะสันนา, อัคเค โข ปะนะ ปะสันนานัง อัคโค วิปาโก โหติ.

Yāvatā bhikkhave sattā apadā vā dvipadā vā catuppadā vā bahuppadā vā, rūpino vā arūpino vā, saññino vā asaññino vā nevasaññīnāsaññino vā, tathāgato tesaṃ aggamakkhāyati arahaṃ sammāsambuddho. Ye bhikkhave buddhe pasannā agge te pasannā, agge kho pana pasannānaṃ aggo vipāko hoti.

Monks, as far as there are beings — footless or two-footed or four-footed or many-footed, with form or formless, percipient or non-percipient or neither-percipient-nor-non-percipient — the Tathāgata, the Worthy One, the Perfectly Self-Awakened, is reckoned foremost among them. Those, monks, who have faith in the Buddha have faith in the foremost; and for those with faith in the foremost, the result is foremost.

page 113

3

ยาวะตา ภิกขะเว ธัมมา สังขะตา วา อะสังขะตา วา, วิราโค เตสัง อัคคะมักขายะติ. ยะทิทัง มะทะนิมมะทะโน ปิปาสะวินะโย อาละยะสะมุคฆาโต วัฏฏูปัจเฉโท ตัณหักขะโย วิราโค นิโรโธ นิพพานัง. เย ภิกขะเว วิราคะธัมเม ปะสันนา อัคเค เต ปะสันนา, อัคเค โข ปะนะ ปะสันนานัง อัคโค วิปาโก โหติ.

Yāvatā bhikkhave dhammā saṅkhatā vā asaṅkhatā vā, virāgo tesaṃ aggamakkhāyati. Yadidaṃ madanimmadano pipāsavinayo ālayasamugghāto vaṭṭūpacchedo taṇhakkhayo virāgo nirodho nibbānaṃ. Ye bhikkhave virāgadhamme pasannā agge te pasannā, agge kho pana pasannānaṃ aggo vipāko hoti.

Monks, as far as there are states conditioned or unconditioned, dispassion is reckoned foremost among them — that is, the crushing of pride, the removal of thirst, the uprooting of clinging, the cutting of the round, the destruction of craving, dispassion, cessation, Nibbāna. Those, monks, who have faith in the Dhamma of dispassion have faith in the foremost; and for those with faith in the foremost, the result is foremost.

page 113

4

ยาวะตา ภิกขะเว ธัมมา สังขะตา, อะริโย อัฏฐังคิโก มัคโค เตสัง อัคคะมักขายะติ. เสยยะถีทัง สัมมาทิฏฐิ สัมมาสังกัปโป, สัมมาวาจา สัมมากัมมันโต สัมมาอาชีโว, สัมมาวายาโม สัมมาสะติ สัมมาสะมาธิ. เย ภิกขะเว อะริยะมัคคะธัมเม ปะสันนา อัคเค เต ปะสันนา, อัคเค โข ปะนะ ปะสันนานัง อัคโค วิปาโก โหติ.

Yāvatā bhikkhave dhammā saṅkhatā, ariyo aṭṭhaṅgiko maggo tesaṃ aggamakkhāyati. Seyyathīdaṃ sammādiṭṭhi sammāsaṅkappo, sammāvācā sammākammanto sammā-ājīvo, sammāvāyāmo sammāsati sammāsamādhi. Ye bhikkhave ariyamaggadhamme pasannā agge te pasannā, agge kho pana pasannānaṃ aggo vipāko hoti.

Monks, as far as there are conditioned states, the noble eightfold path is reckoned foremost among them — that is, right view, right intention, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness, right concentration. Those, monks, who have faith in the Dhamma of the noble path have faith in the foremost; and for those with faith in the foremost, the result is foremost.

page 113

5

ยาวะตา ภิกขะเว สังฆา วา คะณา วา ตะถาคะตะสาวะกะสังโฆ เตสัง อัคคะมักขายะติ. ยะทิทัง จัตตาริ ปุริสะยุคานิ อัฏฐะ ปุริสะปุคคะลา. เย ภิกขะเว สังเฆ ปะสันนา อัคเค เต ปะสันนา, อัคเค โข ปะนะ ปะสันนานัง อัคโค วิปาโก โหติ.

Yāvatā bhikkhave saṅghā vā gaṇā vā tathāgatasāvakasaṅgho tesaṃ aggamakkhāyati. Yadidaṃ cattāri purisayugāni aṭṭha purisapuggalā. Ye bhikkhave saṅghe pasannā agge te pasannā, agge kho pana pasannānaṃ aggo vipāko hoti.

Monks, as far as there are communities or groups, the Sangha of the Tathāgata's disciples is reckoned foremost among them — that is, the four pairs of persons, the eight kinds of individuals. Those, monks, who have faith in the Sangha have faith in the foremost; and for those with faith in the foremost, the result is foremost.

page 113

6

อิเม โข ภิกขะเว จัตตาโร อัคคัปปะสาทาติ. อิทะมะโวจะ ภะคะวา. อิทัง วัต๎วานะ สุคะโต, อะถาปะรัง เอตะทะโวจะ สัตถา.

Ime kho bhikkhave cattāro aggappasādāti. Idamavoca bhagavā. Idaṃ vatvāna sugato, athāparaṃ etadavoca satthā.

These, monks, are the four foremost kinds of faith. This is what the Blessed One said. Having said this, the Fortunate One, the Teacher, further said this:

page 113

7

อัคคะโต เว ปะสันนานัง อัคคัง ธัมมัง วิชานะตัง

Aggato ve pasannānaṃ aggaṃ dhammaṃ vijānataṃ

For those with faith in the foremost, knowing the foremost Dhamma,

page 113

8

อัคเค พุทเธ ปะสันนานัง ทักขิเณยเย อะนุตตะเร

Agge buddhe pasannānaṃ dakkhiṇeyye anuttare

for those with faith in the foremost Buddha, unsurpassed and worthy of gifts,

page 113

9

อัคเค ธัมเม ปะสันนานัง วิราคูปะสะเม สุเข

Agge dhamme pasannānaṃ virāgūpasame sukhe

for those with faith in the foremost Dhamma, the bliss of dispassion and peace,

page 113

10

อัคเค สังเฆ ปะสันนานัง ปุญญักเขตเต อะนุตตะเร

Agge saṅghe pasannānaṃ puññakkhette anuttare

for those with faith in the foremost Sangha, the unsurpassed field of merit —

page 113

11

อัคคัส๎มิง ทานัง ทะทะตัง อัคคัง ปุญญัง ปะวัฑฒะติ

Aggasmiṃ dānaṃ dadataṃ aggaṃ puññaṃ pavaḍḍhati

for those giving gifts to the foremost, foremost merit increases,

page 113

12

อัคคัง อายุ จะ วัณโณ จะ ยะโส กิตติ สุขัง พะลัง

Aggaṃ āyu ca vaṇṇo ca yaso kitti sukhaṃ balaṃ

and foremost long life, beauty, fame, renown, happiness and strength.

page 113

13

อัคคัสสะ ทาตา เมธาวี อัคคะธัมมะสะมาหิโต

Aggassa dātā medhāvī aggadhammasamāhito

The wise giver of what is foremost, composed in the foremost Dhamma,

page 113

14

เทวะภูโต มะนุสโส วา อัคคัปปัตโต ปะโมทะตีติ.

Devabhūto manusso vā aggappatto pamodatīti.

whether become a deva or a human, rejoices having reached the foremost.

บทขัด ฉะสาราณียะธัมมะสุตตัง bòt-kàt chà-sǎa-raa-nii-yá-tam-má-sùt-dtaŋ The Prefatory Verse for the Discourse on the Six States to be Remembered Chanted immediately before the Chāsarāṇīyadhamma Sutta, introducing it. page 114 8 verses The prefatory verse to the discourse on the six states that make a community cohere.

When chanted: Chanted immediately before the Chāsarāṇīyadhamma Sutta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The introduction names the Buddha by an epithet used nowhere else in this book: maker of concord, who yokes people to harmony. What follows is a text about living together.

The list of benefits it gives is unusually social — affection, respect, cohesion, freedom from dispute, unity — and none of them is about an individual's progress.

Meaning and purpose

The verse states the purpose before the content, as these introductions do: for affection one for another, and for respect that brings success, for cohesion, for freedom from dispute, and for concord and unity.

Then a qualification worth noticing: they lead onward for monks who practise by the Dhamma. The six work for people already trying, which is a limit the verse states rather than implies.

And the reason for reciting is given as action rather than merit: having heard it, so as to act as the Buddha taught. The introduction is asking the assembly to change how they behave towards each other, which is a large thing for eight lines to attempt.

The chant

As the book prints it: page 114 →

page 114

1

สะมัคคะกะระโณ พุทโธ สามัคคิยัง นิโยชะโก

Samaggakaraṇo buddho sāmaggiyaṃ niyojako

The Buddha, maker of concord, who yokes people to harmony,

page 114

2

สะมัคคะกะระเณ ธัมเม สาราณีเย อะเทสะยิ.

Samaggakaraṇe dhamme sārāṇīye adesayi.

taught the states to be remembered, which make for concord —

page 114

3

อัญญะมัญญัง ปิยะตายะ สาธิโน คาระวัสสะ จะ

Aññamaññaṃ piyatāya sādhino gāravassa ca

for affection one for another, and for respect that brings success,

page 114

4

สังคะหายาวิวาทายะ สามัคคิเยกะตายะ จะ

Saṅgahāyāvivādāya sāmaggiyekatāya ca

for cohesion, for freedom from dispute, and for concord and unity.

page 114

5

สังวัตตันเตวะ ภิกขูนัง ธัมเมนะ ปะฏิปัชชะตัง

Saṃvattanteva bhikkhūnaṃ dhammena paṭipajjataṃ

They lead onward for monks who practise by the Dhamma.

page 114

6

เตสัมปะกาสะกัง สุตตัง ยัง สัมพุทเธนะ ภาสิตัง.

Tesampakāsakaṃ suttaṃ yaṃ sambuddhena bhāsitaṃ.

That sutta which sets them out, spoken by the Fully Awakened One —

page 114

7

สุต๎วานานุกะระเณนะ ยะถา พุทเธนะ เทสิตัง

Sutvānānukaraṇena yathā buddhena desitaṃ

having heard it, so as to act as the Buddha taught,

page 114

8

สาธูนัง อัตตะสิทธัตถัง ตัง สุตตันตัง ภะณามะ เส.

Sādhūnaṃ attasiddhatthaṃ taṃ suttantaṃ bhaṇāma se.

for good people's own accomplishment — let us recite that discourse.

ฉะสาราณียะธัมมะสุตตัง Chasārāṇīyadhammasuttaṃ The Discourse on the Six States to be Remembered Chanted after its prefatory verse, among the discourses in the collection. pages 114–115 8 verses Six principles of cordiality — acts of loving-kindness by body, speech and mind, sharing gains, common virtue and common view.

When chanted: Chanted after its prefatory verse, among the discourses in the collection.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The six are given in the standard sutta frame, each introduced with and further, monks, and each closed with the same phrase: this too is a state to be remembered.

สาราณียะ means to be remembered or borne in mind, and the six are what a community is supposed to keep in view about itself.

Meaning and purpose

The first three are the same act repeated through the three doors: bodily acts of loving-kindness towards his fellows, then verbal, then mental. Each carries the same qualification — both openly and in private — which is the phrase that does the work. What is asked is that behaviour be the same when nobody is watching.

The fourth is material and is the most concrete thing in the list: a monk shares without reserve whatever gains are righteously obtained, down to the mere contents of his bowl. Not surplus, and not what he can spare.

The last two are the ones a modern reader may find strangest, because they are about agreement: dwelling possessed, in common with his companions, of the same virtues and of the same view. A community is held together not only by kindness and sharing but by people actually holding the same things to be true — and the discourse names that as a principle of cordiality rather than as an imposition.

The chant

As the book prints it: page 114 and page 115 →

page 114

1

เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา สาวัตถิยัง วิหะระติ เชตะวะเน อะนาถะปิณฑิกัสสะ อาราเม. ตัต๎ระ โข ภะคะวา ภิกขู อามันเตสิ ภิกขะโวติ. ภะทันเตติ เต ภิกขู ภะคะวะโต ปัจจัสโสสุง. ภะคะวา เอตะทะโวจะ. ฉะยิเม ภิกขะเว ธัมมา สาราณียา ปิยะกะระณา คะรุกะระณา, สังคะหายะ อะวิวาทายะ สามัคคิยา เอกีภาวายะ สังวัตตันติ กะตะเม ฉะ.

Evamme sutaṃ. Ekaṃ samayaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi bhikkhavoti. Bhadanteti te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ. Bhagavā etadavoca. Chayime bhikkhave dhammā sārāṇīyā piyakaraṇā garukaraṇā, saṅgahāya avivādāya sāmaggiyā ekībhāvāya saṃvattanti katame cha.

Thus have I heard. At one time the Blessed One was staying near Sāvatthī, in Jeta's Grove, Anāthapiṇḍika's park. There the Blessed One addressed the monks: 'Monks.' 'Venerable sir,' those monks replied. The Blessed One said this: 'Monks, there are these six states to be remembered, making for affection and respect, which lead to cohesion, to non-dispute, to concord, to unity. Which six?'

page 114

2

อิธะ ภิกขะเว ภิกขุโน เมตตัง กายะกัมมัง ปัจจุปัฏฐิตัง โหติ. สะพ๎รัห๎มะจารีสุ อาวิ เจวะ ระโห จะ, อะยัมปิ ธัมโม สาราณีโย ปิยะกะระโณ คะรุกะระโณ, สังคะหายะ อะวิวาทายะ สามัคคิยา เอกีภาวายะ สังวัตตะติ.

Idha bhikkhave bhikkhuno mettaṃ kāyakammaṃ paccupaṭṭhitaṃ hoti. Sabrahmacārīsu āvi ceva raho ca, ayampi dhammo sārāṇīyo piyakaraṇo garukaraṇo, saṅgahāya avivādāya sāmaggiyā ekībhāvāya saṃvattati.

Here, monks, a monk maintains bodily acts of loving-kindness towards his fellows in the holy life, both openly and in private — this too is a state to be remembered, making for affection and respect, and it leads to cohesion, to non-dispute, to concord, to unity.

page 114

3

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุโน เมตตัง วะจีกัมมัง ปัจจุปัฏฐิตัง โหติ, สะพ๎รัห๎มะจารีสุ อาวิ เจวะ ระโห จะ, อะยัมปิ ธัมโม สาราณีโย ปิยะกะระโณ คะรุกะระโณ, สังคะหายะ อะวิวาทายะ สามัคคิยา เอกีภาวายะ สังวัตตะติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhuno mettaṃ vacīkammaṃ paccupaṭṭhitaṃ hoti, sabrahmacārīsu āvi ceva raho ca, ayampi dhammo sārāṇīyo piyakaraṇo garukaraṇo, saṅgahāya avivādāya sāmaggiyā ekībhāvāya saṃvattati.

And further, monks, a monk maintains verbal acts of loving-kindness towards his fellows in the holy life, both openly and in private — this too is a state to be remembered, making for affection and respect, and it leads to cohesion, to non-dispute, to concord, to unity.

page 114

4

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุโน เมตตัง มะโนกัมมัง ปัจจุปัฏฐิตัง โหติ, สะพ๎รัห๎มะจารีสุ อาวิ เจวะ ระโห จะ, อะยัมปิ ธัมโม สาราณีโย ปิยะกะระโณ คะรุกะระโณ, สังคะหายะ อะวิวาทายะ สามัคคิยา เอกีภาวายะ สังวัตตะติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhuno mettaṃ manokammaṃ paccupaṭṭhitaṃ hoti, sabrahmacārīsu āvi ceva raho ca, ayampi dhammo sārāṇīyo piyakaraṇo garukaraṇo, saṅgahāya avivādāya sāmaggiyā ekībhāvāya saṃvattati.

And further, monks, a monk maintains mental acts of loving-kindness towards his fellows in the holy life, both openly and in private — this too is a state to be remembered, making for affection and respect, and it leads to cohesion, to non-dispute, to concord, to unity.

page 114

5

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ, เย เต ลาภา ธัมมิกา ธัมมะลัทธา อันตะมะโส ปัตตะปะริยาปันนะมัตตัมปิ, ตะถารูเปหิ ลาเภหิ อัปปะฏิวิภัตตะโภคี โหติ, สีละวันเตหิ สะพ๎รัห๎มะจารีหิ สาธาระณะโภคี, อะยัมปิ ธัมโม สาราณีโย ปิยะกะระโณ คะรุกะระโณ, สังคะหายะ อะวิวาทายะ สามัคคิยา เอกีภาวายะ สังวัตตะติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu, ye te lābhā dhammikā dhammaladdhā antamaso pattapariyāpannamattampi, tathārūpehi lābhehi appaṭivibhattabhogī hoti, sīlavantehi sabrahmacārīhi sādhāraṇabhogī, ayampi dhammo sārāṇīyo piyakaraṇo garukaraṇo, saṅgahāya avivādāya sāmaggiyā ekībhāvāya saṃvattati.

And further, monks, a monk shares without reserve whatever gains are righteous and righteously obtained, down to the mere contents of his bowl, using them in common with his virtuous companions in the holy life. This too is a principle of cordiality, endearing and respectful, conducing to helpfulness, to non-dispute, to concord and to unity.

page 115

6

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ, ยานิ ตานิ สีลานิ อะขัณฑานิ อะฉิททานิ อะสะพะลานิ อะกัมมาสานิ, ภุชิสสานิ วิญญุปะสัตถานิ อะปะรามัตถานิ สะมาธิสังวัตตะนิกานิ, ตะถารูเปสุ สีเลสุ สีลสามัญญะคะโต วิหะระติ, สะพ๎รัห๎มะจารีหิ อาวิ เจวะ ระโห จะ, อะยัมปิ ธัมโม สาราณีโย ปิยะกะระโณ คะรุกะระโณ, สังคะหายะ อะวิวาทายะ สามัคคิยา เอกีภาวายะ สังวัตตะติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu, yāni tāni sīlāni akhaṇḍāni achiddāni asabalāni akammāsāni, bhujissāni viññupasatthāni aparāmatthāni samādhisaṃvattanikāni, tathārūpesu sīlesu sīlsāmaññagato viharati, sabrahmacārīhi āvi ceva raho ca, ayampi dhammo sārāṇīyo piyakaraṇo garukaraṇo, saṅgahāya avivādāya sāmaggiyā ekībhāvāya saṃvattati.

And further, monks, a monk dwells possessed — openly and in private, in common with his companions in the holy life — of those virtues that are unbroken, untorn, unblemished, unmottled, freeing, praised by the wise, untarnished, and conducive to concentration. This too is a principle of cordiality, endearing and respectful, conducing to helpfulness, to non-dispute, to concord and to unity.

page 115

7

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ, ยายัง ทิฏฐิ อะริยา นิยยานิกา, นิยยาติ ตักกะรัสสะ สัมมาทุกขักขะยายะ, ตะถารูปายะ ทิฏฐิยา ทิฏฐิสามัญญะคะโต วิหะระติ, สะพ๎รัห๎มะจารีหิ อาวิ เจวะ ระโห จะ, อะยัมปิ ธัมโม สาราณีโย ปิยะกะระโณ คะรุกะระโณ, สังคะหายะ อะวิวาทายะ สามัคคิยา เอกีภาวายะ สังวัตตะติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu, yāyaṃ diṭṭhi ariyā niyyānikā, niyyāti takkarassa sammādukkhakkhayāya, tathārūpāya diṭṭhiyā diṭṭhisāmaññagato viharati, sabrahmacārīhi āvi ceva raho ca, ayampi dhammo sārāṇīyo piyakaraṇo garukaraṇo, saṅgahāya avivādāya sāmaggiyā ekībhāvāya saṃvattati.

And further, monks, a monk dwells possessed — openly and in private, in common with his companions in the holy life — of that view which is noble and emancipating, and which leads whoever acts upon it to the complete destruction of suffering. This too is a principle of cordiality, endearing and respectful, conducing to helpfulness, to non-dispute, to concord and to unity.

page 115

8

อิเม โข ภิกขะเว ฉะ ธัมมา สาราณียา ปิยะกะระณา คะรุกะระณา, สังคะหายะ อะวิวาทายะ สามัคคิยา เอกีภาวายะ สังวัตตันตีติ. อิทะมะโวจะ ภะคะวา, อัตตะมะนา เต ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุนติ.

Ime kho bhikkhave cha dhammā sārāṇīyā piyakaraṇā garukaraṇā, saṅgahāya avivādāya sāmaggiyā ekībhāvāya saṃvattantīti. idamavoca bhagavā, attamanā te bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinandunti.

These, monks, are the six principles of cordiality, endearing and respectful, conducing to helpfulness, to non-dispute, to concord and to unity. Thus spoke the Blessed One, and those monks delighted in his words.

บทขัด ภิกขุอะปะริหานิยะธัมมะสุตตัง bòt-kàt pík-kù-à-bpà-rí-hǎa-ní-yá-tam-má-sùt-dtaŋ Chanted immediately before the Bhikkhu Aparihaṇiyadhamma Sutta, introducing it. page 115 4 verses The introductory verse to the discourse on the things that lead to no decline for a community.

When chanted: Chanted immediately before the Bhikkhu Aparihaṇiyadhamma Sutta, introducing it.

Historical background

Four lines, and it names its subject by a negative: อะปะริหานิยะ — the things that do not lead to decline. What is promised is the absence of a decline rather than a gain.

Like the other prefatory verses it states the occasion and hands over.

Meaning and purpose

The Buddha is described by motive rather than by epithet: of great compassion, seeking the welfare of his disciples, wishing only for their growth in the Dhamma. Nothing is said about his attainments.

What he declared is put as plainly as the title — the things that lead to no decline — and the audience is named as the monks, which the discourse itself will keep insisting on.

The closing is the standard one, and it asks for practice rather than merit: so that, having heard, we may practise accordingly.

The chant

As the book prints it: page 115 →

page 115

1

มะหาการุณิโก พุทโธ สาวะกานัง หิเตสะโก

Mahākāruṇiko buddho sāvakānaṃ hitesako

The Buddha, of great compassion, seeking the welfare of his disciples,

page 115

2

วุฑฒิง อากังขะมาโนวะ ธัมเม สัมพุทธะเทสิเต.

Vuḍḍhiṃ ākaṅkhamānova dhamme sambuddhadesite.

wishing only for their growth in the Dhamma the Awakened One had taught,

page 115

3

ภิกขูนัง สัมมะทักขาสิ ธัมเม อะปะริหานิเย

Bhikkhūnaṃ sammadakkhāsi dhamme aparihāniye

rightly declared to the monks the things that lead to no decline;

page 115

4

สุต๎วานุปะฏิปัต๎ยัตถัง ตัง สุตตันตัง ภะณามะ เส.

Sutvānupaṭipatyatthaṃ taṃ suttantaṃ bhaṇāma se.

so that, having heard, we may practise accordingly — let us recite that discourse.

ภิกขุอะปะริหานิยะธัมมะสุตตัง Bhikkhuaparihāniyadhammasuttaṃ Chanted after its introductory verse, among the discourses in the collection. pages 116–117 10 verses Seven conditions under which a community can be expected to grow rather than decline, from meeting often to protecting its guests.

When chanted: Chanted after its introductory verse, among the discourses in the collection.

Historical background

Spoken at Rājagaha on the Vulture's Peak, and each of the seven is introduced by the same phrase — so long as. The whole discourse is a set of conditions rather than instructions.

Nothing in it is about meditation or attainment. It is about how a group of people conduct their business.

Meaning and purpose

The first three concern meeting: so long as the monks meet often and in large numbers; so long as they assemble in concord, rise in concord, and do the Sangha's business in concord; and so long as they neither lay down what has not been laid down nor abolish what has been.

The third of those is a rule about rules, and it cuts both ways. A community declines by inventing new requirements as readily as by abandoning old ones.

The rest concern deference to elders, resistance to craving, attachment to forest dwellings, and the care of fellow monks who have not yet come. Seven conditions, none of them spiritual in the usual sense, and the promise attached is modest: growth is to be expected, not decline.

The chant

As the book prints it: page 116 and page 117 →

page 116

1

เอวัมเม สุตัง เอกัง สะมะยัง ภะคะวา ราชะคะเห วิหะระติ คิชฌะกูเฏ ปัพพะเต. ตัตระ โข ภะคะวา ภิกขู อามันเตสิ. สัตตะ โว ภิกขะเว อะปะริหานิเย ธัมเม เทเสสสามิ, ตัง สุณาถะ สาธุกัง มะนะสิกะโรถะ,ภาสิสสามีติ. เอวัมภันเตติ โข เต ภิกขู ภะคะวะโต ปัจจัสโสสุง. ภะคะวา เอตะทะโวจะ. กะตะเม จะ ภิกขะเว สัตตะ อะปะริหานิยา ธัมมา.

Evamme sutaṃ ekaṃ samayaṃ bhagavā rājagahe viharati gijjhakūṭe pabbate. Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi. Satta vo bhikkhave aparihāniye dhamme desessāmi, taṃ suṇātha sādhukaṃ manasikarotha,bhāsissāmīti. Evambhanteti kho te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ. Bhagavā etadavoca. Katame ca bhikkhave satta aparihāniyā dhammā.

Thus have I heard. At one time the Blessed One was staying at Rajagaha, on the Vulture's Peak. There he addressed the monks: 'Monks, I shall teach you seven conditions that lead to no decline. Listen and attend closely; I shall speak.' 'Yes, venerable sir,' those monks replied. The Blessed One said this: And what, monks, are the seven conditions that lead to no decline?

page 116

2

ยาวะกีวัญจะ ภิกขะเว ภิกขู อะภิณหะสันนิปาตา ภะวิสสันติ สันนิปาตะพะหุลา. วุฑฒิเยวะ ภิกขะเว ภิกขูนัง ปาฏิกังขา, โน ปะริหานิ.

Yāvakīvañca bhikkhave bhikkhū abhiṇhasannipātā bhavissanti sannipātabahulā. Vuḍḍhiyeva bhikkhave bhikkhūnaṃ pāṭikaṅkhā, no parihāni.

So long, monks, as the monks meet often and meet in large numbers, growth is to be expected for the monks, not decline.

page 116

3

ยาวะกีวัญจะ ภิกขะเว ภิกขู สะมัคคา สันนิปะติสสันติ สะมัคคา วุฏฐะหิสสันติ สะมัคคา สังฆะกะระณียานิ กะริสสันติ. วุฑฒิเยวะ ภิกขะเว ภิกขูนัง ปาฏิกังขา, โน ปะริหานิ.

Yāvakīvañca bhikkhave bhikkhū samaggā sannipatissanti samaggā vuṭṭhahissanti samaggā saṅghakaraṇīyāni karissanti. Vuḍḍhiyeva bhikkhave bhikkhūnaṃ pāṭikaṅkhā, no parihāni.

So long as they assemble in concord, rise in concord, and do the Sangha's business in concord, growth is to be expected for the monks, not decline.

page 116

4

ยาวะกีวัญจะ ภิกขะเว ภิกขู อะปัญญัตตัง นะ ปัญญะเปสสันติ ปัญญัตตัง นะ สะมุจฉินทิสสันติ, ยะถาปัญญัตเตสุ สิกขาปะเทสุ สะมาทายะ วัตติสสันติ. วุฑฒิเยวะ ภิกขะเว ภิกขูนัง ปาฏิกังขา, โน ปะริหานิ.

Yāvakīvañca bhikkhave bhikkhū apaññattaṃ na paññapessanti paññattaṃ na samucchindissanti, yathāpaññattesu sikkhāpadesu samādāya vattissanti. Vuḍḍhiyeva bhikkhave bhikkhūnaṃ pāṭikaṅkhā, no parihāni.

So long as they neither lay down what has not been laid down nor abolish what has been, but undertake and train in the training rules as they stand, growth is to be expected for the monks, not decline.

page 116

5

ยาวะกีวัญจะ ภิกขะเว ภิกขู เย เต ภิกขู เถรา รัตตัญญู จิระปัพพะชิตา สังฆะปิตะโร สังฆะปะริณายะกา, เต สักกะริสสันติ คะรุกะริสสันติ มาเนสสันติ ปูเชสสันติ เตสัญจะ โสตัพพัง มัญญิสสันติ. วุฑฒิเยวะ ภิกขะเว ภิกขูนัง ปาฏิกังขา, โน ปะริหานิ.

Yāvakīvañca bhikkhave bhikkhū ye te bhikkhū therā rattaññū cirapabbajitā saṅghapitaro saṅghapariṇāyakā, te sakkarissanti garukarissanti mānessanti pūjessanti tesañca sotabbaṃ maññissanti. Vuḍḍhiyeva bhikkhave bhikkhūnaṃ pāṭikaṅkhā, no parihāni.

So long as they honour, respect, revere and venerate those monks who are elders, of long standing, long gone forth, fathers and leaders of the Sangha, and think their word worth hearing, growth is to be expected for the monks, not decline.

page 116

6

ยาวะกีวัญจะ ภิกขะเว ภิกขู อุปปันนายะ ตัณหายะ โปโนพภะวิกายะ โน วะสัง คัจฉิสสันติ. วุฑฒิเยวะ ภิกขะเว ภิกขูนัง ปาฏิกังขา, โน ปะริหานิ.

Yāvakīvañca bhikkhave bhikkhū uppannāya taṇhāya ponobbhavikāya no vasaṃ gacchissanti. Vuḍḍhiyeva bhikkhave bhikkhūnaṃ pāṭikaṅkhā, no parihāni.

So long as they do not fall under the sway of craving that has arisen and leads to renewed being, growth is to be expected for the monks, not decline.

page 116

7

ยาวะกีวัญจะ ภิกขะเว ภิกขู อารัญญะเกสุ เสนาสะเนสุ สาเปกขา ภะวิสสันติ. วุฑฒิเยวะ ภิกขะเว ภิกขูนัง ปาฏิกังขา, โน ปะริหานิ.

Yāvakīvañca bhikkhave bhikkhū āraññakesu senāsanesu sāpekkhā bhavissanti. Vuḍḍhiyeva bhikkhave bhikkhūnaṃ pāṭikaṅkhā, no parihāni.

So long as they care for lodgings in the forest, growth is to be expected for the monks, not decline.

page 116

8

ยาวะกีวัญจะ ภิกขะเว ภิกขู ปัจจัตตัญเญวะ สะติง อุปัฏฐะเปสสันติ, กินติ อะนาคะตา จะ เปสะลา สะพ๎รัห๎มะจารี อาคัจเฉยยุง, อาคะตา จะ เปสะลา สะพ๎รัห๎มะจารี ผาสุง วิหะเรยยุนติ. วุฑฒิเยวะ ภิกขะเว ภิกขูนัง ปาฏิกังขา, โน ปะริหานิ.

Yāvakīvañca bhikkhave bhikkhū paccattaññeva satiṃ upaṭṭhapessanti, kinti anāgatā ca pesalā sabrahmacārī āgaccheyyuṃ, āgatā ca pesalā sabrahmacārī phāsuṃ vihareyyunti. Vuḍḍhiyeva bhikkhave bhikkhūnaṃ pāṭikaṅkhā, no parihāni.

So long as they each establish mindfulness, thinking 'may well-behaved companions in the holy life who have not come, come; and may those who have come dwell at ease', growth is to be expected for the monks, not decline.

page 117

9

ยาวะกีวัญจะ ภิกขะเว อิเม สัตตะ อะปะริหานิยา ธัมมา ภิกขูสุ ฐัสสันติ, อิเมสุ จะ สัตตะสุ อะปะริหานิเยสุ ธัมเมสุ ภิกขู สันทิสสิสสันติ. วุฑฒิเยวะ ภิกขะเว ภิกขูนัง ปาฏิกังขา, โน ปะริหานีติ.

Yāvakīvañca bhikkhave ime satta aparihāniyā dhammā bhikkhūsu ṭhassanti, imesu ca sattasu aparihāniyesu dhammesu bhikkhū sandississanti. Vuḍḍhiyeva bhikkhave bhikkhūnaṃ pāṭikaṅkhā, no parihānīti.

So long as these seven conditions of no decline stand among the monks, and the monks are seen in them, growth is to be expected for the monks, not decline.

page 117

10

อิทะมะโวจะ ภะคะวา, อัตตะมะนา เต ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุนติ.

Idamavoca bhagavā, attamanā te bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinandunti.

Thus spoke the Blessed One, and those monks delighted in his words.

บทขัด ปะหานะภาวะนาสุตตัง bòt-kàt bpà-hǎa-ná-paa-wá-naa-sùt-dtaŋ Chanted immediately before the Pahānabhāvanā Sutta, introducing it. page 117 4 verses The introductory verse to the discourse on what is to be abandoned and what developed.

When chanted: Chanted immediately before the Pahānabhāvanā Sutta, introducing it.

Historical background

Four lines, built on the pair its title names: ปะหานะ, abandoning, and ภาวะนา, developing. The two are treated as one operation with two halves.

It is among the shortest of the prefatory verses and does not elaborate.

Meaning and purpose

The Buddha is named by three descriptions in the first line alone — the Awakened One, best of men, the Sage of great compassion — which is more than most of these verses spend before getting to the point.

The point is put as a demonstration rather than a teaching: having shown what can be done in abandoning and in developing. What is offered is not a doctrine about them but a showing of what is possible.

And the reason for the discourse is given as สัมมาปะฏิปัตติ — for the sake of right practice — with the usual closing: having heard it, that we may act accordingly.

The chant

As the book prints it: page 117 →

page 117

1

สัมพุทโธ ทิปะทัง เสฏโฐ มะหาการุณิโก มุนิ

Sambuddho dipadaṃ seṭṭho mahākāruṇiko muni

The Awakened One, best of men, the Sage of great compassion,

page 117

2

สามัตถิยัง ทัสเสต๎วานะ ปะหาเน ภาวะนายะ จะ

Sāmatthiyaṃ dassetvāna pahāne bhāvanāya ca

having shown what can be done in abandoning and in developing,

page 117

3

สัมมานุปะฏิปัต๎ยัตถัง ยัง สุตตันตัง อะภาสะยิ

Sammānupaṭipatyatthaṃ yaṃ suttantaṃ abhāsayi

spoke that discourse for the sake of right practice;

page 117

4

สุต๎วา ตะถานุการายะ ตัง สุตตันตัง ภะณามะ เส.

Sutvā tathānukārāya taṃ suttantaṃ bhaṇāma se.

having heard it, that we may act accordingly — let us recite that discourse.

ปะหานะภาวะนาสุตตัง Pahānabhāvanāsuttaṃ Chanted after its introductory verse, among the short discourses. pages 117–118 4 verses A four-line discourse: abandon the unwholesome and develop the wholesome, because both can be done.

When chanted: Chanted after its introductory verse, among the short discourses.

Historical background

One of the shortest discourses in the book, and its whole argument turns on a conditional the Buddha puts twice.

The book gives it no English title of its own, so the name used in the app is supplied.

Meaning and purpose

The instruction itself is unremarkable: abandon the unwholesome; develop the wholesome. What follows each is the interesting part.

It can be done. If it could not be done I would not say so; but because it can, I say: abandon it. The teacher explicitly rules out asking for what is impossible, and does so before making the request.

That is a small piece of reasoning with a large consequence. A person who fails at this cannot conclude that the thing was never possible, because the discourse has closed that exit in advance — which is either encouraging or uncomfortable depending on the day.

The chant

As the book prints it: page 117 and page 118 →

page 117

1

เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา สาวัตถิยัง วิหะระติ เชตะวะเน อะนาถะปิณฑิกัสสะ อาราเม. ตัตระ โข ภะคะวา ภิกขู อามันเตสิ ภิกขะโวติ. ภะทันเตติ เต ภิกขู ภะคะวะโต ปัจจัสโสสุง, ภะคะวา เอตะทะโวจะ.

Evamme sutaṃ. Ekaṃ samayaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi bhikkhavoti. Bhadanteti te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ, bhagavā etadavoca.

Thus have I heard. At one time the Blessed One was staying near Savatthi, in Jeta's Grove, Anathapindika's park. There he addressed the monks: 'Monks.' 'Venerable sir,' they replied, and the Blessed One said this.

page 117

2

อะกุสะลัง ภิกขะเว ปะชะหะถะ, สักกา ภิกขะเว อะกุสะลัง ปะชะหิตุง, โน เจตัง ภิกขะเว สักกา อะภะวิสสะ อะกุสะลัง ปะชะหิตุง. นาหัง เอวัง วะเทยยัง อะกุสะลัง ภิกขะเว ปะชะหะถาติ. ยัส๎มา จะ โข ภิกขะเว สักกา อะกุสะลัง ปะชะหิตุง, ตัส๎มาหัง เอวัง วะทามิ อะกุสะลัง ภิกขะเว ปะชะหะถาติ. อะกุสะลัญจะ หิทัง ภิกขะเว ปะหีนัง อะหิตายะ ทุกขายะ สังวัตเตยยะ, นาหัง เอวัง วะเทยยัง อะกุสะลัง ภิกขะเว ปะชะหะถาติ. ยัส๎มา จะ โข ภิกขะเว อะกุสะลัง ปะหีนัง, หิตายะ สุขายะ สังวัตตะติ, ตัส๎มาหัง เอวัง วะทามิ, อะกุสะลัง ภิกขะเว ปะชะหะถาติ.

Akusalaṃ bhikkhave pajahatha, sakkā bhikkhave akusalaṃ pajahituṃ, no cetaṃ bhikkhave sakkā abhavissa akusalaṃ pajahituṃ. Nāhaṃ evaṃ vadeyyaṃ akusalaṃ bhikkhave pajahathāti. Yasmā ca kho bhikkhave sakkā akusalaṃ pajahituṃ, tasmāhaṃ evaṃ vadāmi akusalaṃ bhikkhave pajahathāti. Akusalañca hidaṃ bhikkhave pahīnaṃ ahitāya dukkhāya saṃvatteyya, nāhaṃ evaṃ vadeyyaṃ akusalaṃ bhikkhave pajahathāti. Yasmā ca kho bhikkhave akusalaṃ pahīnaṃ, hitāya sukhāya saṃvattati, tasmāhaṃ evaṃ vadāmi, akusalaṃ bhikkhave pajahathāti.

Abandon the unwholesome, monks. It can be done. If it could not be done I would not say so; but because it can, I say: abandon the unwholesome. And if abandoning it led to harm and suffering I would not say so; but because abandoning it leads to welfare and happiness, I say: abandon the unwholesome.

page 118

3

กุสะลัง ภิกขะเว ภาเวถะ, สักกา ภิกขะเว กุสะลัง ภาเวตุง, โน เจตัง ภิกขะเว สักกา อะภะวิสสะ กุสะลัง ภาเวตุง. นาหัง เอวัง วะเทยยัง กุสะลัง ภิกขะเว ภาเวถาติ. ยัส๎มา จะ โข ภิกขะเว สักกา กุสะลัง ภาเวตุง. ตัส๎มาหัง เอวัง วะทามิ กุสะลัง ภิกขะเว ภาเวถาติ. กุสะลัญจะ หิทัง ภิกขะเว ภาวิตัง อะหิตายะ ทุกขายะ สังวัตเตยยะ, นาหัง เอวัง วะเทยยัง กุสะลัง ภิกขะเว ภาเวถาติ, ยัส๎มา จะ โข ภิกขะเว กุสะลัง ภาวิตัง หิตายะ สุขายะ สังวัตตะติ, ตัส๎มาหัง เอวัง วะทามิ กุสะลัง ภิกขะเว ภาเวถาติ.

Kusalaṃ bhikkhave bhāvetha, sakkā bhikkhave kusalaṃ bhāvetuṃ, no cetaṃ bhikkhave sakkā abhavissa kusalaṃ bhāvetuṃ. Nāhaṃ evaṃ vadeyyaṃ kusalaṃ bhikkhave bhāvethāti. Yasmā ca kho bhikkhave sakkā kusalaṃ bhāvetuṃ. Tasmāhaṃ evaṃ vadāmi kusalaṃ bhikkhave bhāvethāti. Kusalañca hidaṃ bhikkhave bhāvitaṃ ahitāya dukkhāya saṃvatteyya, nāhaṃ evaṃ vadeyyaṃ kusalaṃ bhikkhave bhāvethāti, yasmā ca kho bhikkhave kusalaṃ bhāvitaṃ hitāya sukhāya saṃvattati, tasmāhaṃ evaṃ vadāmi kusalaṃ bhikkhave bhāvethāti.

Develop the wholesome, monks. It can be done. If it could not be done I would not say so; but because it can, I say: develop the wholesome. And if developing it led to harm and suffering I would not say so; but because developing it leads to welfare and happiness, I say: develop the wholesome.

page 118

4

อิทะมะโวจะ ภะคะวา อัตตะมะนา เต ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุนติ.

Idamavoca bhagavā attamanā te bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinandunti.

Thus spoke the Blessed One, and those monks delighted in his words.

บทขัด จะตุรัปปะมัญญาปาฐะ bòt-kàt jà-dtù-ràp-bpà-man-yaa-bpaa-tà Chanted immediately before the Caturappamaññā passage, introducing it. page 118 5 verses The introductory verse to the passage on the four immeasurables, naming what each of them abandons.

When chanted: Chanted immediately before the Caturappamaññā passage, introducing it.

Historical background

อัปปะมัญญา means immeasurable, and the verse explains the name in its first two lines: beings without measure are the range of these developments, and so the developments are called immeasurable.

The book gives this printing no English title of its own, so the name used in the app is supplied.

Meaning and purpose

What the introduction adds to the passage is a list of what each of the four is for: for ill will, for cruelty, for discontent and for aversion, they lead to right abandoning, each in its own order.

The pairing is exact and is not stated in the passage itself. Loving-kindness answers ill will, compassion answers cruelty, gladness answers discontent, equanimity answers aversion. Four practices, four specific ailments.

That turns the four from a devotional exercise into something diagnostic. A person who knows which of the four states they are in knows which of the four to develop, and the introduction supplies the key the passage leaves out.

The chant

As the book prints it: page 118 →

page 118

1

ยาสาปะมาณะกา สัตตา ภาวะนานัง หิ โคจะโร

Yāsāpamāṇakā sattā bhāvanānaṃ hi gocaro

Beings without measure are the range of these developments;

page 118

2

ตัพพาหะสาปะมัญญาติ ตา ภาวะนา สุวิสสุตา.

Tabbāhasāpamaññāti tā bhāvanā suvissutā.

and so those developments are well known as the immeasurables.

page 118

3

วิยาปาทะวิเหสานัง อะรัต๎ยา ปะฏิฆัสสะ จะ

Viyāpādavihesānaṃ aratyā paṭighassa ca

For ill will, for cruelty, for discontent and for aversion,

page 118

4

สัมมะเทวะ ปะหานายะ สังวัตตันติ ยะถากะมัง.

Sammadeva pahānāya saṃvattanti yathākamaṃ.

they lead to right abandoning, each in its own order.

page 118

5

ตาสัมปะกาสะกัง ธัมมะ- ปะริยายัง ภะณามะ เส

Tāsampakāsakaṃ dhamma- pariyāyaṃ bhaṇāma se

Let us recite the exposition of the Dhamma that makes them known.

จะตุรัปปะมัญญาปาโฐ Caturappamaññāpāṭho Chanted after its introductory verse, among the passages on practice. pages 118–119 6 verses The four immeasurables set out in full: loving-kindness, compassion, gladness and equanimity pervading every direction.

When chanted: Chanted after its introductory verse, among the passages on practice.

Historical background

Each of the four is given the same paragraph with one word changed, and the paragraph is long. The repetition is the practice rather than a stylistic habit.

The book gives this printing no English title of its own, so the name used in the app is supplied.

Meaning and purpose

The pattern is spatial and exhaustive: dwelling pervading one direction with a heart imbued with loving-kindness, likewise the second, the third and the fourth; so above, below and around, everywhere and to all as to himself.

Then the same again for compassion, for gladness, and for equanimity. Nothing is added and nothing abbreviated, so a reciter goes round the compass four times.

Read as text it is repetitive; chanted, it is a set of instructions being followed in real time. The four directions, then above and below, then everywhere — a person doing this properly is not reciting a description of the practice but performing it while saying so.

The chant

As the book prints it: page 118 and page 119 →

page 118

1

อัตถิ โข เตนะ ภะคะวะตา ชานะตา ปัสสะตา อะระหะตา สัมมาสัมพุทเธนะ, จะตัสโส อัปปะมัญญาโย สัมมะทักขาตา.

Atthi kho tena bhagavatā jānatā passatā arahatā sammāsambuddhena, catasso appamaññāyo sammadakkhātā.

There are, declared by the Blessed One who knows and sees, the Arahant, the Perfectly Awakened One, four immeasurables rightly proclaimed.

page 118

2

อิธะ ภิกขุ เมตตาสะหะคะเตนะ เจตะสา เอกัง ทิสัง ผะริต๎วา วิหะระติ, ตะถา ทุติยัง ตะถา ตะติยัง ตะถา จะตุตถัง. อิติ อุทธะมะโธ ติริยัง สัพพะธิ สัพพัตตะตายะ สัพพาวันตัง โลกัง, เมตตาสะหะคะเตนะ เจตะสา วิปุเลนะ มะหัคคะเตนะ อัปปะมาเณนะ อะเวเรนะ อัพ๎ยาปัชเฌนะ ผะริต๎วา วิหะระติ.

Idha bhikkhu mettāsahagatena cetasā ekaṃ disaṃ pharitvā viharati, tathā dutiyaṃ tathā tatiyaṃ tathā catutthaṃ. Iti uddhamadho tiriyaṃ sabbadhi sabbattatāya sabbāvantaṃ lokaṃ, mettāsahagatena cetasā vipulena mahaggatena appamāṇena averena abyāpajjhena pharitvā viharati.

Here a monk dwells pervading one direction with a heart imbued with loving-kindness, likewise the second, the third and the fourth; so above, below, across, everywhere, to all as to himself, he dwells pervading the whole world with a heart imbued with loving-kindness — abundant, exalted, measureless, without hostility, without ill will.

page 118

3

กะรุณาสะหะคะเตนะ เจตะสา เอกัง ทิสัง ผะริต๎วา วิหะระติ, ตะถา ทุติยัง ตะถา ตะติยัง ตะถา จะตุตถัง. อิติ อุทธะมะโธ ติริยัง สัพพะธิ สัพพัตตะตายะ สัพพาวันตัง โลกัง, กะรุณาสะหะคะเตนะ เจตะสา วิปุเลนะ มะหัคคะเตนะ อัปปะมาเณนะ อะเวเรนะ อัพ๎ยาปัชเฌนะ ผะริต๎วา วิหะระติ.

Karuṇāsahagatena cetasā ekaṃ disaṃ pharitvā viharati, tathā dutiyaṃ tathā tatiyaṃ tathā catutthaṃ. Iti uddhamadho tiriyaṃ sabbadhi sabbattatāya sabbāvantaṃ lokaṃ, karuṇāsahagatena cetasā vipulena mahaggatena appamāṇena averena abyāpajjhena pharitvā viharati.

He dwells pervading one direction with a heart imbued with compassion, likewise the second, the third and the fourth; so above, below, across, everywhere, to all as to himself, he dwells pervading the whole world with a heart imbued with compassion — abundant, exalted, measureless, without hostility, without ill will.

page 119

4

มุทิตาสะหะคะเตนะ เจตะสา เอกัง ทิสัง ผะริต๎วา วิหะระติ, ตะถา ทุติยัง ตะถา ตะติยัง ตะถา จะตุตถัง. อิติ อุทธะมะโธ ติริยัง สัพพะธิ สัพพัตตะตายะ สัพพาวันตัง โลกัง, มุทิตาสะหะคะเตนะ เจตะสา วิปุเลนะ มะหัคคะเตนะ อัปปะมาเณนะ อะเวเรนะ อัพ๎ยาปัชเฌนะ ผะริต๎วา วิหะระติ.

Muditāsahagatena cetasā ekaṃ disaṃ pharitvā viharati, tathā dutiyaṃ tathā tatiyaṃ tathā catutthaṃ. Iti uddhamadho tiriyaṃ sabbadhi sabbattatāya sabbāvantaṃ lokaṃ, muditāsahagatena cetasā vipulena mahaggatena appamāṇena averena abyāpajjhena pharitvā viharati.

He dwells pervading one direction with a heart imbued with gladness, likewise the second, the third and the fourth; so above, below, across, everywhere, to all as to himself, he dwells pervading the whole world with a heart imbued with gladness — abundant, exalted, measureless, without hostility, without ill will.

page 119

5

อุเปกขาสะหะคะเตนะ เจตะสา เอกัง ทิสัง ผะริต๎วา วิหะระติ. ตะถา ทุติยัง ตะถา ตะติยัง ตะถา จะตุตถัง. อิติ อุทธะมะโธ ติริยัง สัพพะธิ สัพพัตตะตายะ สัพพาวันตัง โลกัง, อุเปกขาสะหะคะเตนะ เจตะสา วิปุเลนะ มะหัคคะเตนะ อัปปะมาเณนะ อะเวเรนะ อัพ๎ยาปัชเฌนะ ผะริต๎วา วิหะระติ.

Upekkhāsahagatena cetasā ekaṃ disaṃ pharitvā viharati. Tathā dutiyaṃ tathā tatiyaṃ tathā catutthaṃ. Iti uddhamadho tiriyaṃ sabbadhi sabbattatāya sabbāvantaṃ lokaṃ, upekkhāsahagatena cetasā vipulena mahaggatena appamāṇena averena abyāpajjhena pharitvā viharati.

He dwells pervading one direction with a heart imbued with equanimity, likewise the second, the third and the fourth; so above, below, across, everywhere, to all as to himself, he dwells pervading the whole world with a heart imbued with equanimity — abundant, exalted, measureless, without hostility, without ill will.

page 119

6

อิมา โข เตนะ ภะคะวะตา ชานะตา ปัสสะตา อะระหะตา สัมมาสัมพุทเธนะ, จะตัสโส อัปปะมัญญาโย โย สัมมะทักขาตาติ.

Imā kho tena bhagavatā jānatā passatā arahatā sammāsambuddhena, catasso appamaññāyo yo sammadakkhātāti.

These are the four immeasurables rightly proclaimed by the Blessed One who knows and sees, the Arahant, the Perfectly Awakened One.

บทขัด ธัมมะนิยามะสุตตัง bòt-kàt tam-má-ní-yaa-má-sùt-dtaŋ Chanted immediately before the Dhammaniyāma Sutta, introducing it. page 119 6 verses The introductory verse to the discourse on the lawfulness of things, on the knowledge that comes before the knowledge of Nibbāna.

When chanted: Chanted immediately before the Dhammaniyāma Sutta, introducing it.

Historical background

ธัมมะนิยามะ is the lawfulness or fixed order of things — that certain things hold whether or not anybody notices them.

The book gives this printing no English title of its own, so the name used in the app is supplied.

Meaning and purpose

The verse places the discourse in a sequence of knowledges: the knowledge that arises before the knowledge of Nibbāna, and the lawfulness of things which is its object. What is being introduced is a preliminary rather than a culmination.

The content of that lawfulness is named in one line: impermanence, suffering, and the not-self of all things. Three items, and the discourse will do nothing but state them.

Calling this the knowledge that comes first is a claim about order. The three characteristics are not a conclusion drawn at the end of the path but the thing seen before anything else can be, which is why they are recited so often in this book.

The chant

As the book prints it: page 119 →

page 119

1

ยัง เว นิพพานะญาณัสสะ ญาณัง ปุพเพ ปะวัตตะเต.

Yaṃ ve nibbānañāṇassa ñāṇaṃ pubbe pavattate.

The knowledge that arises before the knowledge of Nibbana —

page 119

2

ตัสเสวะ วิสะยีภูตา ยายัง ธัมมะนิยามะตา

Tasseva visayībhūtā yāyaṃ dhammaniyāmatā

that very lawfulness of things which is its object,

page 119

3

อะนิจจะตา ทุกขะตา จะ สัพเพสัง จะ อะนัตตะตา

Aniccatā dukkhatā ca sabbesaṃ ca anattatā

impermanence, suffering, and the not-self of all things:

page 119

4

ตัสสา ปะกาสะกัง สุตตัง ยัง สัมพุทเธนะ ภาสิตัง.

Tassā pakāsakaṃ suttaṃ yaṃ sambuddhena bhāsitaṃ.

the discourse that makes it known, spoken by the Awakened One.

page 119

5

สาธูนัง ญาณะจาเรนะ ยะถา พุทเธนะ เทสิตัง

Sādhūnaṃ ñāṇacārena yathā buddhena desitaṃ

For the good, by the course of knowledge, as the Buddha taught it,

page 119

6

โยนิโส ปะฏิปัต๎ยัตถัง ตัง สุตตันตัง ภะณามะ เส.

Yoniso paṭipatyatthaṃ taṃ suttantaṃ bhaṇāma se.

and for the sake of wise practice — let us recite that discourse.

ธัมมะนิยามะสุตตัง Dhammaniyāmasuttaṃ Chanted after its introductory verse; also used at the second and third seven-day observances after a death. pages 119–120 5 verses Three statements that hold whether or not a Buddha arises: all formations are impermanent, all are suffering, all things are not-self.

When chanted: Chanted after its introductory verse; also used at the second and third seven-day observances after a death.

Historical background

Five units, three of which are the same sentence with one word changed. It is among the most compressed discourses in the collection and among the most consequential.

The book's own running order for inauspicious occasions names it as the discourse for the second and third seven-day observances after a death.

Meaning and purpose

The formula is stated three times: whether Tathāgatas arise or do not arise, that element stands, the stableness of things, the lawfulness of things — that all formations are impermanent; that all formations are suffering; that all things are not-self.

The opening clause is the whole point and is easy to read past. These three are not held to be true because a Buddha said them. They are said to stand whether or not anybody ever appears to notice, which makes the Buddha a discoverer rather than a legislator.

The third of the three is deliberately wider than the other two. Formations are impermanent and suffering; but all things are not-self — a larger category, which the tradition takes to include what is unconditioned. Chanted at a death, that widening is the whole difference between consolation and this.

The chant

As the book prints it: page 119 and page 120 →

page 119

1

เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา สาวัตถิยัง วิหะระติ เชตะวะเน อะนาถะปิณฑิกัสสะ อาราเม. ตัตระ โข ภะคะวา ภิกขู อามันเตสิ ภิกขะโวติ. ภะทันเตติ เต ภิกขู ภะคะวะโต ปัจจัสโสสุง. ภะคะวา เอตะทะโวจะ.

Evamme sutaṃ. Ekaṃ samayaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi bhikkhavoti. Bhadanteti te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ. Bhagavā etadavoca.

Thus have I heard. At one time the Blessed One was staying near Savatthi, in Jeta's Grove, Anathapindika's park. There he addressed the monks: 'Monks.' 'Venerable sir,' they replied, and the Blessed One said this.

page 119

2

อุปปาทา วา ภิกขะเว ตะถาคะตานัง อะนุปปาทา วา ตะถาคะตานัง, ฐิตา วะ สา ธาตุ ธัมมัฏฐิตะตา ธัมมะนิยามะตา สัพเพ สังขารา อะนิจจาติ. ตัง ตะถาคะโต อะภิสัมพุชฌะติ อะภิสะเมติ, อะภิสัมพุชฌิต๎วา อะภิสะเมต๎วา อาจิกขะติ เทเสติ, ปัญญะเปติ ปัฏฐะเปติ, วิวะระติ วิภะชะติ อุตตานีกะโรติ สัพเพ สังขารา อะนิจจาติ.

Uppādā vā bhikkhave tathāgatānaṃ anuppādā vā tathāgatānaṃ, ṭhitā va sā dhātu dhammaṭṭhitatā dhammaniyāmatā sabbe saṅkhārā aniccāti. Taṃ tathāgato abhisambujjhati abhisameti, abhisambujjhitvā abhisametvā ācikkhati deseti, paññapeti paṭṭhapeti, vivarati vibhajati uttānīkaroti sabbe saṅkhārā aniccāti.

Whether Tathagatas arise or do not arise, monks, that element stands: the stableness of things, the lawfulness of things — that all formations are impermanent. That a Tathagata awakens to and penetrates; and having awakened to and penetrated it, he announces it, teaches it, makes it known, establishes it, discloses it, analyses it, makes it plain: that all formations are impermanent.

page 120

3

อุปปาทา วา ภิกขะเว ตะถาคะตานัง อะนุปปาทา วา ตะถาคะตานัง, ฐิตา วะ สา ธาตุ ธัมมัฏฐิตะตา ธัมมะนิยามะตา สัพเพ สังขารา ทุกขาติ. ตัง ตะถาคะโต อะภิสัมพุชฌะติ อะภิสะเมติ, อะภิสัมพุชฌิต๎วา อะภิสะเมต๎วา อาจิกขะติ เทเสติ, ปัญญะเปติ ปัฏฐะเปติ, วิวะระติ วิภะชะติ อุตตานีกะโรติ สัพเพ สังขารา ทุกขาติ.

Uppādā vā bhikkhave tathāgatānaṃ anuppādā vā tathāgatānaṃ, ṭhitā va sā dhātu dhammaṭṭhitatā dhammaniyāmatā sabbe saṅkhārā dukkhāti. Taṃ tathāgato abhisambujjhati abhisameti, abhisambujjhitvā abhisametvā ācikkhati deseti, paññapeti paṭṭhapeti, vivarati vibhajati uttānīkaroti sabbe saṅkhārā dukkhāti.

Whether Tathagatas arise or do not arise, monks, that element stands: the stableness of things, the lawfulness of things — that all formations are suffering. That a Tathagata awakens to and penetrates; and having awakened to and penetrated it, he announces it, teaches it, makes it known, establishes it, discloses it, analyses it, makes it plain: that all formations are suffering.

page 120

4

อุปปาทา วา ภิกขะเว ตถาคะตานัง อะนุปปาทา วา ตะถาคะตานัง, ฐิตา วะ สา ธาตุ ธัมมัฏฐิตะตา ธัมมะนิยามะตา สัพเพ ธัมมา อะนัตตาติ. ตัง ตะถาคะโต อะภิสัมพุชฌะติ อะภิสะเมติ, อะภิสัมพุชฌิต๎วา อะภิสะเมต๎วา อาจิกขะติ เทเสติ, ปัญญะเปติ ปัฏฐะเปติ, วิวะระติ วิภะชะติ อุตตานีกะโรติ สัพเพ ธัมมา อะนัตตาติ.

Uppādā vā bhikkhave tthāgatānaṃ anuppādā vā tathāgatānaṃ, ṭhitā va sā dhātu dhammaṭṭhitatā dhammaniyāmatā sabbe dhammā anattāti. Taṃ tathāgato abhisambujjhati abhisameti, abhisambujjhitvā abhisametvā ācikkhati deseti, paññapeti paṭṭhapeti, vivarati vibhajati uttānīkaroti sabbe dhammā anattāti.

Whether Tathagatas arise or do not arise, monks, that element stands: the stableness of things, the lawfulness of things — that all things are not-self. That a Tathagata awakens to and penetrates; and having awakened to and penetrated it, he announces it, teaches it, makes it known, establishes it, discloses it, analyses it, makes it plain: that all things are not-self.

page 120

5

อิทะมะโวจะ ภะคะวา, อัตตะมะนา เต ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุนติ.

Idamavoca bhagavā, attamanā te bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinandunti.

Thus spoke the Blessed One, and those monks delighted in his words.

บทขัด อะนัตตะลักขะณะสุตตัง bòt-kàt à-nát-dtà-lák-kà-ná-sùt-dtaŋ Chanted immediately before the Anattalakkhaṇa Sutta, introducing it. page 120 8 verses The introductory verse to the discourse on the mark of not-self, called hard for beings to know.

When chanted: Chanted immediately before the Anattalakkhaṇa Sutta, introducing it.

Historical background

The introduction says at the outset what the discourse is up against: that mark of not-self, hard for beings to know. No other prefatory verse in the book concedes difficulty in its first line.

The book gives this printing no English title of its own, so the name used in the app is supplied.

Meaning and purpose

What it promises is release from a particular thing, named twice: the right release from self-doctrine and from the perception of self. A doctrine and a perception are two different targets, and the verse keeps them apart.

The audience is specified narrowly — those strivers who had already seen the truth, for further penetration. This was not a teaching for beginners, and the introduction does not pretend otherwise.

Only in its last lines does it widen to the people chanting: for those wishing to practise the teaching, and for the good, that their aim be accomplished. The difficulty is stated first and the invitation second.

The chant

As the book prints it: page 120 →

page 120

1

ยันตัง สัตเตหิ ทุกเขนะ เญยยัง อะนัตตะลักขะณัง

Yantaṃ sattehi dukkhena ñeyyaṃ anattalakkhaṇaṃ

That mark of not-self, hard for beings to know,

page 120

2

อัตตะวาทาตตะสัญญานัง สัมมะเทวะ วิโมจะนัง.

Attavādāttasaññānaṃ sammadeva vimocanaṃ.

the right release from self-doctrine and the perception of self.

page 120

3

สัมพุทโธ ตัง ปะกาเสสิ ทิฏฐะสัจจานะ โยคินัง

Sambuddho taṃ pakāsesi diṭṭhasaccāna yoginaṃ

The Awakened One made it known to those strivers who had seen the truth,

page 120

4

อุตตะริง ปะฏิเวธายะ ภาเวตุง ญาณะมุตตะมัง.

Uttariṃ paṭivedhāya bhāvetuṃ ñāṇamuttamaṃ.

for further penetration, to develop the highest knowledge.

page 120

5

ยันเตสัง ทิฏฐะธัมมานัง ญาเณนุปะปะริกขะตัง

Yantesaṃ diṭṭhadhammānaṃ ñāṇenupaparikkhataṃ

By which, for those who had seen the Dhamma, examined with knowledge,

page 120

6

สัพพาสะเวหิ จิตตานิ วิมุจจิงสุ อะเสสะโต.

Sabbāsavehi cittāni vimucciṃsu asesato.

their minds were released from all taints, without remainder.

page 120

7

ตะถา ญาณานุสาเรนะ สาสะนัง กาตุมิจฉะตัง

Tathā ñāṇānusārena sāsanaṃ kātumicchataṃ

So, following that knowledge, for those wishing to practise the teaching,

page 120

8

สาธูนัง อัตถะสิทธัตถัง ตัง สุตตันตัง ภะณามะ เส.

Sādhūnaṃ atthasiddhatthaṃ taṃ suttantaṃ bhaṇāma se.

and for the good, that their aim be accomplished — let us recite that discourse.

อะนัตตะลักขะณะสุตตัง Anattalakkhaṇasuttaṃ Chanted after its introductory verse, and at merit-making seven days after a death. pages 121–123 18 verses The discourse on not-self, argued through each of the five aggregates in turn, at the end of which the five monks were liberated.

When chanted: Chanted after its introductory verse, and at merit-making seven days after a death.

Historical background

Spoken at Benares in the Deer Park to the group of five — the same audience as the first sermon, and by tradition the second teaching given.

The book's running order names it as the discourse for the seventh day after a death, which is when a family is at its rawest.

Meaning and purpose

The argument is made five times, once per aggregate, and it is an argument rather than an assertion. Form is not-self. If form were self, it would not lead to affliction, and it would be possible to say of form: let my form be thus, let it not be thus.

The test offered is control. What is truly one's own would obey; the body does not obey, and neither do feeling, perception, formations or consciousness. Each is put through the same test and each fails it.

What follows is not despair but disenchantment: seeing thus, the instructed noble disciple grows disenchanted with form, with feeling, and the rest. And the last line reports the outcome — while this discourse was being spoken, the minds of the five were freed. It is chanted at a death partly because it is the text in which somebody heard this and was finished with it.

The chant

As the book prints it: page 121, page 122 and page 123 →

page 121

1

เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา พาราณะสิยัง วิหะระติ อิสิปะตะเน มิคะทาเย. ตัตระ โข ภะคะวา ปัญจะวัคคิเย ภิกขู อามันเตสิ.

Evamme sutaṃ. Ekaṃ samayaṃ bhagavā bārāṇasiyaṃ viharati isipatane migadāye. Tatra kho bhagavā pañcavaggiye bhikkhū āmantesi.

Thus have I heard. At one time the Blessed One was staying at Benares, in the Deer Park at Isipatana. There he addressed the group of five monks.

page 121

2

รูปัง อะนัตตา, รูปัญจะ หิทัง ภิกขะเว อัตตา อะภะวิสสะ, นะยิทัง รูปัง อาพาธายะ สังวัตเตยยะ, ลัพเภถะ จะ รูเป, เอวัง เม รูปัง โหตุ, เอวัง เม รูปัง มา อะโหสีติ. ยัส๎มา จะ โข ภิกขะเว รูปัง อะนัตตา, ตัส๎มา รูปัง อาพาธายะ สังวัตตะติ, นะ จะ ลัพภะติ รูเป, เอวัง เม รูปัง โหตุ, เอวัง เม รูปัง มา อะโหสีติ.

Rūpaṃ anattā, rūpañca hidaṃ bhikkhave attā abhavissa, nayidaṃ rūpaṃ ābādhāya saṃvatteyya, labbhetha ca rūpe, evaṃ me rūpaṃ hotu, evaṃ me rūpaṃ mā ahosīti. Yasmā ca kho bhikkhave rūpaṃ anattā, tasmā rūpaṃ ābādhāya saṃvattati, na ca labbhati rūpe, evaṃ me rūpaṃ hotu, evaṃ me rūpaṃ mā ahosīti.

Monks, form is not-self. If form were self, it would not lead to affliction, and it would be possible to say of form: 'let my form be thus, let my form not be thus.' But because form is not-self, it leads to affliction, and it is not possible to say of form: 'let my form be thus, let my form not be thus.'

page 121

3

เวทะนา อะนัตตา, เวทะนา จะ หิทัง ภิกขะเว อัตตา อะภะวิสสะ, นะยิทัง เวทะนา อาพาธายะ สังวัตเตยยะ, ลัพเภถะ จะ เวทะนายะ, เอวัง เม เวทะนา โหตุ, เอวัง เม เวทะนา มา อะโหสีติ. ยัส๎มา จะ โข ภิกขะเว เวทะนา อะนัตตา, ตัส๎มา เวทะนา อาพาธายะ สังวัตตะติ, นะ จะ ลัพภะติ เวทะนายะ, เอวัง เม เวทะนา โหตุ, เอวัง เม เวทะนา มา อะโหสีติ.

Vedanā anattā, vedanā ca hidaṃ bhikkhave attā abhavissa, nayidaṃ vedanā ābādhāya saṃvatteyya, labbhetha ca vedanāya, evaṃ me vedanā hotu, evaṃ me vedanā mā ahosīti. Yasmā ca kho bhikkhave vedanā anattā, tasmā vedanā ābādhāya saṃvattati, na ca labbhati vedanāya, evaṃ me vedanā hotu, evaṃ me vedanā mā ahosīti.

Monks, feeling is not-self. If feeling were self, it would not lead to affliction, and it would be possible to say of feeling: 'let my feeling be thus, let my feeling not be thus.' But because feeling is not-self, it leads to affliction, and it is not possible to say of feeling: 'let my feeling be thus, let my feeling not be thus.'

page 121

4

สัญญา อะนัตตา, สัญญา จะ หิทัง ภิกขะเว อัตตา อะภะวิสสะ, นะยิทัง สัญญา อาพาธายะ สังวัตเตยยะ, ลัพเภถะ จะ สัญญายะ, เอวัง เม สัญญา โหตุ, เอวัง เม สัญญา มา อะโหสีติ. ยัส๎มา จะ โข ภิกขะเว สัญญา อะนัตตา, ตัส๎มา สัญญา อาพาธายะ สังวัตตะติ, นะ จะ ลัพภะติ สัญญายะ, เอวัง เม สัญญา โหตุ, เอวัง เม สัญญา มา อะโหสีติ.

Saññā anattā, saññā ca hidaṃ bhikkhave attā abhavissa, nayidaṃ saññā ābādhāya saṃvatteyya, labbhetha ca saññāya, evaṃ me saññā hotu, evaṃ me saññā mā ahosīti. Yasmā ca kho bhikkhave saññā anattā, tasmā saññā ābādhāya saṃvattati, na ca labbhati saññāya, evaṃ me saññā hotu, evaṃ me saññā mā ahosīti.

Monks, perception is not-self. If perception were self, it would not lead to affliction, and it would be possible to say of perception: 'let my perception be thus, let my perception not be thus.' But because perception is not-self, it leads to affliction, and it is not possible to say of perception: 'let my perception be thus, let my perception not be thus.'

page 121

5

สังขารา อะนัตตา, สังขารา จะ หิทัง ภิกขะเว อัตตา อะภะวิสสังสุ, นะยิทัง สังขารา อาพาธายะ สังวัตเตยยุง, ลัพเภถะ จะ สังขาเรสุ, เอวัง เม สังขารา โหนตุ, เอวัง เม สังขารา มา อะเหสุนติ. ยัส๎มา จะ โข ภิกขะเว สังขารา อะนัตตา, ตัส๎มา สังขารา อาพาธายะ สังวัตตันติ, นะ จะ ลัพภะติ สังขาเรสุ, เอวัง เม สังขารา โหนตุ, เอวัง เม สังขารา มา อะเหสุนติ.

Saṅkhārā anattā, saṅkhārā ca hidaṃ bhikkhave attā abhavissaṃsu, nayidaṃ saṅkhārā ābādhāya saṃvatteyyuṃ, labbhetha ca saṅkhāresu, evaṃ me saṅkhārā hontu, evaṃ me saṅkhārā mā ahesunti. Yasmā ca kho bhikkhave saṅkhārā anattā, tasmā saṅkhārā ābādhāya saṃvattanti, na ca labbhati saṅkhāresu, evaṃ me saṅkhārā hontu, evaṃ me saṅkhārā mā ahesunti.

Monks, formations is not-self. If formations were self, it would not lead to affliction, and it would be possible to say of formations: 'let my formations be thus, let my formations not be thus.' But because formations is not-self, it leads to affliction, and it is not possible to say of formations: 'let my formations be thus, let my formations not be thus.'

page 121

6

วิญญาณัง อะนัตตา, วิญญาณัญจะ หิทัง ภิกขะเว อัตตา อะภะวิสสะ, นะยิทัง วิญญาณัง อาพาธายะ สังวัตเตยยะ, ลัพเภถะ จะ วิญญาเณ, เอวัง เม วิญญาณัง โหตุ, เอวัง เม วิญญาณัง มา อะโหสีติ, ยัส๎มา จะ โข ภิกขะเว วิญญาณัง อะนัตตา, ตัส๎มา วิญญาณัง อาพาธายะ สังวัตตะติ, นะ จะ ลัพภะติ วิญญาเณ, เอวัง เม วิญญาณัง โหตุ, เอวัง เม วิญญาณัง มา อะโหสีติ.

Viññāṇaṃ anattā, viññāṇañca hidaṃ bhikkhave attā abhavissa, nayidaṃ viññāṇaṃ ābādhāya saṃvatteyya, labbhetha ca viññāṇe, evaṃ me viññāṇaṃ hotu, evaṃ me viññāṇaṃ mā ahosīti, yasmā ca kho bhikkhave viññāṇaṃ anattā, tasmā viññāṇaṃ ābādhāya saṃvattati, na ca labbhati viññāṇe, evaṃ me viññāṇaṃ hotu, evaṃ me viññāṇaṃ mā ahosīti.

Monks, consciousness is not-self. If consciousness were self, it would not lead to affliction, and it would be possible to say of consciousness: 'let my consciousness be thus, let my consciousness not be thus.' But because consciousness is not-self, it leads to affliction, and it is not possible to say of consciousness: 'let my consciousness be thus, let my consciousness not be thus.'

page 122

7

ตัง กิง มัญญะถะ ภิกขะเว รูปัง นิจจัง วา อะนิจจัง วาติ. อะนิจจัง ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วา ตัง สุขัง วาติ. ทุกขัง ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วิปะริณามะธัมมัง, กัลลัง นุ ตัง สะมะนุปัสสิตุง, เอตัง มะมะ เอโสหะมัส๎มิ เอโส เม อัตตาติ. โน เหตัง ภันเต.

Taṃ kiṃ maññatha bhikkhave rūpaṃ niccaṃ vā aniccaṃ vāti. Aniccaṃ bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti. Dukkhaṃ bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ, kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ, etaṃ mama esohamasmi eso me attāti. No hetaṃ bhante.

What do you think, monks — is form permanent or impermanent? Impermanent, venerable sir. And what is impermanent, is it suffering or happiness? Suffering, venerable sir. And what is impermanent, suffering, of a nature to change — is it fit to be regarded thus: 'this is mine, this I am, this is my self'? No, venerable sir.

page 122

8

ตัง กิง มัญญะถะ ภิกขะเว เวทะนา นิจจา วา อะนิจจา วาติ. อะนิจจา ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วา ตัง สุขัง วาติ. ทุกขัง ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วิปะริณามะธัมมัง, กัลลัง นุ ตัง สะมะนุปัสสิตุง, เอตัง มะมะ เอโสหะมัส๎มิ เอโส เม อัตตาติ. โน เหตัง ภันเต.

Taṃ kiṃ maññatha bhikkhave vedanā niccā vā aniccā vāti. Aniccā bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti. Dukkhaṃ bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ, kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ, etaṃ mama esohamasmi eso me attāti. No hetaṃ bhante.

What do you think, monks — is feeling permanent or impermanent? Impermanent, venerable sir. And what is impermanent, is it suffering or happiness? Suffering, venerable sir. And what is impermanent, suffering, of a nature to change — is it fit to be regarded thus: 'this is mine, this I am, this is my self'? No, venerable sir.

page 122

9

ตัง กิง มัญญะถะ ภิกขะเว สัญญา นิจจา วา อะนิจจา วาติ. อะนิจจา ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วา ตัง สุขัง วาติ. ทุกขัง ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วิปะริณามะธัมมัง, กัลลัง นุ ตัง สะมะนุปัสสิตุง, เอตัง มะมะ เอโสหะมัส๎มิ เอโส เม อัตตาติ. โน เหตัง ภันเต.

Taṃ kiṃ maññatha bhikkhave saññā niccā vā aniccā vāti. Aniccā bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti. Dukkhaṃ bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ, kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ, etaṃ mama esohamasmi eso me attāti. No hetaṃ bhante.

What do you think, monks — is perception permanent or impermanent? Impermanent, venerable sir. And what is impermanent, is it suffering or happiness? Suffering, venerable sir. And what is impermanent, suffering, of a nature to change — is it fit to be regarded thus: 'this is mine, this I am, this is my self'? No, venerable sir.

page 122

10

ตัง กิง มัญญะถะ ภิกขะเว สังขารา นิจจา วา อะนิจจา วาติ. อะนิจจา ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วา ตัง สุขัง วาติ. ทุกขัง ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วิปะริณามะธัมมัง, กัลลัง นุ ตัง สะมะนุปัสสิตุง, เอตัง มะมะ เอโสหะมัส๎มิ เอโส เม อัตตาติ. โน เหตัง ภันเต.

Taṃ kiṃ maññatha bhikkhave saṅkhārā niccā vā aniccā vāti. Aniccā bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti. Dukkhaṃ bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ, kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ, etaṃ mama esohamasmi eso me attāti. No hetaṃ bhante.

What do you think, monks — is formations permanent or impermanent? Impermanent, venerable sir. And what is impermanent, is it suffering or happiness? Suffering, venerable sir. And what is impermanent, suffering, of a nature to change — is it fit to be regarded thus: 'this is mine, this I am, this is my self'? No, venerable sir.

page 122

11

ตัง กิง มัญญะถะ ภิกขะเว วิญญาณัง นิจจัง วา อะนิจจัง วาติ. อะนิจจัง ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วา ตัง สุขัง วาติ. ทุกขัง ภันเต. ยัมปะนานิจจัง ทุกขัง วิปะริณามะธัมมัง, กัลลัง นุ ตัง สะมะนุปัสสิตุง, เอตัง มะมะ เอโสหะมัส๎มิ เอโส เม อัตตาติ. โน เหตัง ภันเต.

Taṃ kiṃ maññatha bhikkhave viññāṇaṃ niccaṃ vā aniccaṃ vāti. Aniccaṃ bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vā taṃ sukhaṃ vāti. Dukkhaṃ bhante. Yampanāniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammaṃ, kallaṃ nu taṃ samanupassituṃ, etaṃ mama esohamasmi eso me attāti. No hetaṃ bhante.

What do you think, monks — is consciousness permanent or impermanent? Impermanent, venerable sir. And what is impermanent, is it suffering or happiness? Suffering, venerable sir. And what is impermanent, suffering, of a nature to change — is it fit to be regarded thus: 'this is mine, this I am, this is my self'? No, venerable sir.

page 122

12

ตัส๎มาติหะ ภิกขะเว ยังกิญจิ รูปัง อะตีตานาคะตะปัจจุปปันนัง, อัชฌัตตัง วา พะหิทธา วา, โอฬาริกัง วา สุขุมัง วา, หีนัง วา ปะณีตัง วา, ยันทูเร สันติเก วา, สัพพัง รูปัง, เนตัง มะมะ เนโสหะมัส๎มิ นะ เมโส อัตตาติ. เอวะเมตัง ยะถาภูตัง สัมมัปปัญญายะ ทัฏฐัพพัง.

Tasmātiha bhikkhave yaṅkiñci rūpaṃ atītānāgatapaccuppannaṃ, ajjhattaṃ vā bahiddhā vā, oḷārikaṃ vā sukhumaṃ vā, hīnaṃ vā paṇītaṃ vā, yandūre santike vā, sabbaṃ rūpaṃ, netaṃ mama nesohamasmi na meso attāti. Evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ.

Therefore, monks, whatever form there is — past, future or present, internal or external, gross or subtle, inferior or superior, far or near — all form should be seen as it actually is with right wisdom: 'this is not mine, this I am not, this is not my self.'

page 122

13

ยา กาจิ เวทะนา อะตีตานาคะตะปัจจุปปันนา, อัชฌัตตา วา พะหิทธา วา, โอฬาริกา วา สุขุมา วา, หีนา วา ปะณีตา วา, ยา ทูเร สันติเก วา, สัพพา เวทะนา, เนตัง มะมะ เนโสหะมัส๎มิ นะ เมโส อัตตาติ, เอวะเมตัง ยะถาภูตัง สัมมัปปัญญายะ ทัฏฐัพพัง.

Yā kāci vedanā atītānāgatapaccuppannā, ajjhattā vā bahiddhā vā, oḷārikā vā sukhumā vā, hīnā vā paṇītā vā, yā dūre santike vā, sabbā vedanā, netaṃ mama nesohamasmi na meso attāti, evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ.

Whatever feeling there is — past, future or present, internal or external, gross or subtle, inferior or superior, far or near — all feeling should be seen as it actually is with right wisdom: 'this is not mine, this I am not, this is not my self.'

page 123

14

ยา กาจิ สัญญา อะตีตานาคะตะปัจจุปปันนา, อัชฌัตตา วา พะหิทธา วา, โอฬาริกา วา สุขุมา วา, หีนา วา ปะณีตา วา, ยา ทูเร สันติเก วา, สัพพา สัญญา, เนตัง มะมะ เนโสหะมัส๎มิ นะ เมโส อัตตาติ, เอวะเมตัง ยะถาภูตัง สัมมัปปัญญายะ ทัฏฐัพพัง.

Yā kāci saññā atītānāgatapaccuppannā, ajjhattā vā bahiddhā vā, oḷārikā vā sukhumā vā, hīnā vā paṇītā vā, yā dūre santike vā, sabbā saññā, netaṃ mama nesohamasmi na meso attāti, evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ.

Whatever perception there is — past, future or present, internal or external, gross or subtle, inferior or superior, far or near — all perception should be seen as it actually is with right wisdom: 'this is not mine, this I am not, this is not my self.'

page 123

15

เย เกจิ สังขารา อะตีตานาคะตะปัจจุปปันนา, อัชฌัตตา วา พะหิทธา วา, โอฬาริกา วา สุขุมา วา, หีนา วา ปะณีตา วา, เย ทูเร สันติเก วา, สัพเพ สังขารา, เนตัง มะมะ เนโสหะมัส๎มิ นะ เม โส อัตตาติ, เอวะเมตัง ยะถาภูตัง สัมมัปปัญญายะ ทัฏฐัพพัง.

Ye keci saṅkhārā atītānāgatapaccuppannā, ajjhattā vā bahiddhā vā, oḷārikā vā sukhumā vā, hīnā vā paṇītā vā, ye dūre santike vā, sabbe saṅkhārā, netaṃ mama nesohamasmi na me so attāti, evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ.

Whatever formations there is — past, future or present, internal or external, gross or subtle, inferior or superior, far or near — all formations should be seen as it actually is with right wisdom: 'this is not mine, this I am not, this is not my self.'

page 123

16

ยังกิญจิ วิญญาณัง อะตีตานาคะตะปัจจุปปันนัง อัชฌัตตัง วา พะหิทธา วา โอฬาริกัง วา สุขุมัง วา, หีนัง วา, ปะณีตัง วา ยันทูเร สันติเก วา, สัพพัง วิญญาณัง, เนตัง มะมะ เนโสหะมัส๎มิ นะ เมโส อัตตาติ, เอวะเมตัง ยะถาภูตัง สัมมัปปัญญายะ ทัฏฐัพพัง.

Yaṅkiñci viññāṇaṃ atītānāgatapaccuppannaṃ ajjhattaṃ vā bahiddhā vā oḷārikaṃ vā sukhumaṃ vā, hīnaṃ vā, paṇītaṃ vā yandūre santike vā, sabbaṃ viññāṇaṃ, netaṃ mama nesohamasmi na meso attāti, evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ.

Whatever consciousness there is — past, future or present, internal or external, gross or subtle, inferior or superior, far or near — all consciousness should be seen as it actually is with right wisdom: 'this is not mine, this I am not, this is not my self.'

page 123

17

เอวัง ปัสสัง ภิกขะเว สุต๎วา อะริยะสาวะโก รูปัส๎มิงปิ นิพพินทะติ, เวทะนายะปิ นิพพินทะติ, สัญญายะปิ นิพพินทะติ, สังขาเรสุปิ นิพพินทะติ, วิญญาณัส๎มิงปิ นิพพินทะติ, นิพพินทัง วิรัชชะติ, วิราคา วิมุจจะติ, วิมุตตัส๎มิง วิมุตตะมีติ. ญาณัง โหติ ขีณา ชาติ, วุสิตัง พ๎รัห๎มะจะริยัง กะตัง กะระณียัง, นาปะรัง อิตถัตตายาติ ปะชานาตีติ.

Evaṃ passaṃ bhikkhave sutvā ariyasāvako rūpasmiṃpi nibbindati, vedanāyapi nibbindati, saññāyapi nibbindati, saṅkhāresupi nibbindati, viññāṇasmiṃpi nibbindati, nibbindaṃ virajjati, virāgā vimuccati, vimuttasmiṃ vimuttamīti. Ñāṇaṃ hoti khīṇā jāti, vusitaṃ brahmacariyaṃ kataṃ karaṇīyaṃ, nāparaṃ itthattāyāti pajānātīti.

Seeing thus, monks, the instructed noble disciple grows disenchanted with form, disenchanted with feeling, disenchanted with perception, disenchanted with formations, disenchanted with consciousness. Being disenchanted he becomes dispassionate; through dispassion he is released; in release there is the knowledge that he is released. He knows: birth is exhausted, the holy life has been lived, what had to be done is done, there is no more of this state.

page 123

18

อิทะมะโวจะ ภะคะวา, อัตตะมะนา ปัญจะวัคคิยา ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุง. อิมัส๎มิญจะ ปะนะ เวยยากะระณัส๎มิง ภัญญะมาเน ปัญจะวัคคิยานัง ภิกขูนัง อะนุปาทายะ อาสะเวหิ จิตตานิ วิมุจจิงสูติ.

Idamavoca bhagavā, attamanā pañcavaggiyā bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinanduṃ. Imasmiñca pana veyyākaraṇasmiṃ bhaññamāne pañcavaggiyānaṃ bhikkhūnaṃ anupādāya āsavehi cittāni vimucciṃsūti.

Thus spoke the Blessed One, and the group of five monks delighted in his words. And while this discourse was being spoken, the minds of the five were released from the taints through non-clinging.

บทขัด อาทิตตะปะริยายะสุตตัง bòt-kàt aa-tít-dtà-bpà-rí-yaa-yá-sùt-dtaŋ Chanted immediately before the Ādittapariyāya Sutta, introducing it. page 124 8 verses The introductory verse to the Fire Sermon, on a discourse taught to men who had tended the fire.

When chanted: Chanted immediately before the Ādittapariyāya Sutta, introducing it.

Historical background

The book gives this printing no English title of its own, so the name used in the app is supplied.

The verse names the audience, and the detail is the whole point: those strivers ripe for awakening who had tended the fire. The thousand monks at Gayā had been fire-worshipping ascetics, and what they were taught was about burning.

Meaning and purpose

The Buddha is described by method rather than by attainment: gone wholly to perfection in the means of taming those who can be led, whose word is never in vain, who instructs from direct knowledge.

Then the principle that explains the sermon's imagery — in accordance with what they had practised, training the people by Dhamma. Men who had spent their lives at a fire altar were taught in the language of fire.

The verse calls it a captivating discourse on burning, and then names what it is for: the means to the mark of suffering. A sermon chosen for one audience is offered to the reciters as a way into a general truth.

The chant

As the book prints it: page 124 →

page 124

1

เวเนยยะทะมะโนปาเย สัพพะโส ปาระมิง คะโต

Veneyyadamanopāye sabbaso pāramiṃ gato

Gone wholly to perfection in the means of taming those who can be led,

page 124

2

อะโมฆะวะจะโน พุทโธ อะภิญญายานุสาสะโก.

Amoghavacano buddho abhiññāyānusāsako.

the Buddha, whose word is never in vain, who instructs from direct knowledge.

page 124

3

จิณฺณานุรูปะโต จาปิ ธัมเมนะ วินะยัง ปะชัง

Ciṇṇānurūpato cāpi dhammena vinayaṃ pajaṃ

And in accordance with what they had practised, training the people by Dhamma,

page 124

4

จิณณาคคิปาริจะริยานัง สัมโพชฌาระหะโยคินัง.

Ciṇṇāggipāricariyānaṃ sambojjhārahayoginaṃ.

for those strivers ripe for awakening who had tended the fire.

page 124

5

ยะมาทิตตะปะริยายัง เทสะยันโต มะโนหะรัง

Yamādittapariyāyaṃ desayanto manoharaṃ

Teaching that captivating discourse on burning,

page 124

6

เต โสตาโร วิโมเจสิ อะเสกขายะ วิมุตติยา.

Te sotāro vimocesi asekkhāya vimuttiyā.

he freed those hearers with the release of the adept.

page 124

7

ตะเถโวปะปะริกขายะ วิญญูนัง โสตุมิจฉะตัง

Tathevopaparikkhāya viññūnaṃ sotumicchataṃ

So too, for the wise who wish to hear and examine it,

page 124

8

ทุกขะตาลักขะโณปายัง ตัง สุตตันตัง ภะณามะ เส.

Dukkhatālakkhaṇopāyaṃ taṃ suttantaṃ bhaṇāma se.

that discourse, the means to the mark of suffering — let us recite it.

อาทิตตะปะริยายะสุตตัง Ādittapariyāyasuttaṃ Chanted after its introductory verse, and at merit-making fifty days after a death. pages 124–126 9 verses The Fire Sermon: everything is burning — the senses, their objects, the consciousness and the feeling that arise from them.

When chanted: Chanted after its introductory verse, and at merit-making fifty days after a death.

Historical background

The book gives this printing no English title of its own, so the name used in the app is supplied.

Spoken at Gayā to a thousand monks, and by tradition the third teaching given. The book's running order names it as the discourse for the fiftieth day after a death.

Meaning and purpose

The claim is made at once and then unpacked exhaustively: all is burning. And what is the all that is burning? The eye is burning, forms are burning, eye-consciousness is burning, eye-contact is burning — and whatever feeling arises dependent on it.

Then the same for the ear, the nose, the tongue, the body and the mind. Six senses, each with five things burning, and nothing left over. It is the most systematic destruction of a comfortable position in the book.

What follows is not extinguishing the fire but turning away from it: seeing thus, the instructed noble disciple grows disenchanted with the eye, with forms, with eye-consciousness. And the closing line reports what happened while it was being spoken — the minds of the thousand were freed.

The chant

As the book prints it: page 124, page 125 and page 126 →

page 124

1

เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา คะยายัง วิหะระติ คะยาสีเส สัทธิง ภิกขุสะหัสเสนะ. ตัตระ โข ภะคะวา ภิกขู อามันเตสิ.

Evamme sutaṃ. Ekaṃ samayaṃ bhagavā gayāyaṃ viharati gayāsīse saddhiṃ bhikkhusahassena. Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi.

Thus have I heard. At one time the Blessed One was staying at Gaya, at Gaya's Head, together with a thousand monks. There he addressed them.

page 124

2

สัพพัง ภิกขะเว อาทิตตัง. กิญจะ ภิกขะเว สัพพัง อาทิตตัง, จักขุง ภิกขะเว อาทิตตัง, รูปา อาทิตตา, จักขุวิญญาณัง อาทิตตัง, จักขุสัมผัสโส อาทิตโต, ยัมปิทัง จักขุสัมผัสสะปัจจะยา อุปปัชชะติ, เวทะยิตัง สุขัง วา ทุกขัง วา อะทุกขะมะสุขัง วา, ตัมปิ อาทิตตัง. เกนะ อาทิตตัง. อาทิตตัง ราคัคคินา โทสัคคินา โมหัคคินา, อาทิตตัง ชาติยา ชะรามะระเณนะ, โสเกหิ ปะริเทเวหิ ทุกเขหิ โทมะนัสเสหิ อุปายาเสหิ อาทิตตันติ วะทามิ.

Sabbaṃ bhikkhave ādittaṃ. Kiñca bhikkhave sabbaṃ ādittaṃ, cakkhuṃ bhikkhave ādittaṃ, rūpā ādittā, cakkhuviññāṇaṃ ādittaṃ, cakkhusamphasso āditto, yampidaṃ cakkhusamphassapaccayā uppajjati, vedayitaṃ sukhaṃ vā dukkhaṃ vā adukkhamasukhaṃ vā, tampi ādittaṃ. Kena ādittaṃ. Ādittaṃ rāgagginā dosagginā mohagginā, ādittaṃ jātiyā jarāmaraṇena, sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi ādittanti vadāmi.

Monks, all is burning. And what is the all that is burning? The eye is burning, forms are burning, eye-consciousness is burning, eye-contact is burning; and whatever feeling arises dependent on eye-contact — pleasant, painful or neither — that too is burning. Burning with what? Burning with the fire of greed, the fire of hatred, the fire of delusion; burning with birth, ageing and death, with sorrow, lamentation, pain, grief and despair, I say.

page 124

3

โสตัง อาทิตตัง, สัททา อาทิตตา, โสตะวิญญาณัง อาทิตตัง,โสตะสัมผัสโส อาทิตโต, ยัมปิทัง โสตะสัมผัสสะปัจจะยา อุปปัชชะติ, เวทะยิตัง สุขัง วา ทุกขัง วา อะทุกขะมะสุขัง วา, ตัมปิ อาทิตตัง. เกนะ อาทิตตัง. อาทิตตัง ราคัคคินา โทสัคคินา โมหัคคินา, อาทิตตัง ชาติยา ชะรามะระเณนะ, โสเกหิ ปะริเทเวหิ ทุกเขหิ โทมะนัสเสหิ อุปายาเสหิ อาทิตตันติ วะทามิ.

Sotaṃ ādittaṃ, saddā ādittā, sotaviññāṇaṃ ādittaṃ,sotasamphasso āditto, yampidaṃ sotasamphassapaccayā uppajjati, vedayitaṃ sukhaṃ vā dukkhaṃ vā adukkhamasukhaṃ vā, tampi ādittaṃ. Kena ādittaṃ. Ādittaṃ rāgagginā dosagginā mohagginā, ādittaṃ jātiyā jarāmaraṇena, sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi ādittanti vadāmi.

The ear is burning, sounds are burning, ear-consciousness is burning, ear-contact is burning; and whatever feeling arises dependent on ear-contact — pleasant, painful or neither — that too is burning. Burning with what? Burning with the fire of greed, the fire of hatred, the fire of delusion; burning with birth, ageing and death, with sorrow, lamentation, pain, grief and despair, I say.

page 124

4

ฆานัง อาทิตตัง, คันธา อาทิตตา, ฆานะวิญญาณัง อาทิตตัง, ฆานะสัมผัสโส อาทิตโต, ยัมปิทัง ฆานะสัมผัสสะปัจจะยา อุปปัชชะติ, เวทะยิตัง สุขัง วา ทุกขัง วา อะทุกขะมะสุขัง วา, ตัมปิ อาทิตตัง. เกนะ อาทิตตัง. อาทิตตัง ราคัคคินา โทสัคคินา โมหัคคินา, อาทิตตัง ชาติยา ชะรามะระเณนะ, โสเกหิ ปะริเทเวหิ ทุกเขหิ โทมะนัสเสหิ อุปายาเสหิ อาทิตตันติ วะทามิ.

Ghānaṃ ādittaṃ, gandhā ādittā, ghānaviññāṇaṃ ādittaṃ, ghānasamphasso āditto, yampidaṃ ghānasamphassapaccayā uppajjati, vedayitaṃ sukhaṃ vā dukkhaṃ vā adukkhamasukhaṃ vā, tampi ādittaṃ. Kena ādittaṃ. Ādittaṃ rāgagginā dosagginā mohagginā, ādittaṃ jātiyā jarāmaraṇena, sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi ādittanti vadāmi.

The nose is burning, odours are burning, nose-consciousness is burning, nose-contact is burning; and whatever feeling arises dependent on nose-contact — pleasant, painful or neither — that too is burning. Burning with what? Burning with the fire of greed, the fire of hatred, the fire of delusion; burning with birth, ageing and death, with sorrow, lamentation, pain, grief and despair, I say.

page 125

5

ชิวหา อาทิตตา, ระสา อาทิตตา, ชิวหาวิญญาณัง อาทิตตัง, ชิวหาสัมผัสโส อาทิตโต, ยัมปิทัง ชิวหาสัมผัสสะปัจจะยา อุปปัชชะติ, เวทะยิตัง สุขัง วา ทุกขัง วา อะทุกขะมะสุขัง วา, ตัมปิ อาทิตตัง. เกนะ อาทิตตัง. อาทิตตัง ราคัคคินา โทสัคคินา โมหัคคินา, อาทิตตัง ชาติยา ชะรามะระเณนะ, โสเกหิ ปะริเทเวหิ ทุกเขหิ โทมะนัสเสหิ อุปายาเสหิ อาทิตตันติ วะทามิ.

Jivhā ādittā, rasā ādittā, jivhāviññāṇaṃ ādittaṃ, jivhāsamphasso āditto, yampidaṃ jivhāsamphassapaccayā uppajjati, vedayitaṃ sukhaṃ vā dukkhaṃ vā adukkhamasukhaṃ vā, tampi ādittaṃ. Kena ādittaṃ. Ādittaṃ rāgagginā dosagginā mohagginā, ādittaṃ jātiyā jarāmaraṇena, sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi ādittanti vadāmi.

The tongue is burning, tastes are burning, tongue-consciousness is burning, tongue-contact is burning; and whatever feeling arises dependent on tongue-contact — pleasant, painful or neither — that too is burning. Burning with what? Burning with the fire of greed, the fire of hatred, the fire of delusion; burning with birth, ageing and death, with sorrow, lamentation, pain, grief and despair, I say.

page 125

6

กาโย อาทิตโต, โผฏฐัพพา อาทิตตา, กายะวิญญาณัง อาทิตตัง, กายะสัมผัสโส อาทิตโต, ยัมปิทัง กายะสัมผัสสะปัจจะยา อุปปัชชะติ, เวทะยิตัง สุขัง วา ทุกขัง วา อะทุกขะมะสุขัง วา, ตัมปิ อาทิตตัง. เกนะ อาทิตตัง. อาทิตตัง ราคัคคินา โทสัคคินา โมหัคคินา, อาทิตตัง ชาติยา ชะรามะระเณนะ, โสเกหิ ปะริเทเวหิ ทุกเขหิ โทมะนัสเสหิ อุปายาเสหิ อาทิตตันติ วะทามิ.

Kāyo āditto, phoṭṭhabbā ādittā, kāyaviññāṇaṃ ādittaṃ, kāyasamphasso āditto, yampidaṃ kāyasamphassapaccayā uppajjati, vedayitaṃ sukhaṃ vā dukkhaṃ vā adukkhamasukhaṃ vā, tampi ādittaṃ. Kena ādittaṃ. Ādittaṃ rāgagginā dosagginā mohagginā, ādittaṃ jātiyā jarāmaraṇena, sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi ādittanti vadāmi.

The body is burning, tangibles are burning, body-consciousness is burning, body-contact is burning; and whatever feeling arises dependent on body-contact — pleasant, painful or neither — that too is burning. Burning with what? Burning with the fire of greed, the fire of hatred, the fire of delusion; burning with birth, ageing and death, with sorrow, lamentation, pain, grief and despair, I say.

page 125

7

มะโน อาทิตโต, ธัมมา อาทิตตา, มะโนวิญญาณัง อาทิตตัง, มะโนสัมผัสโส อาทิตโต, ยัมปิทัง มะโนสัมผัสสะปัจจะยา อุปปัชชะติ, เวทะยิตัง สุขัง วา ทุกขัง วา อะทุกขะมะสุขัง วา, ตัมปิ อาทิตตัง. เกนะ อาทิตตัง. อาทิตตัง ราคัคคินา โทสัคคินา โมหัคคินา, อาทิตตัง ชาติยา ชะรามะระเณนะ, โสเกหิ ปะริเทเวหิ ทุกเขหิ โทมะนัสเสหิ อุปายาเสหิ อาทิตตันติ วะทามิ.

Mano āditto, dhammā ādittā, manoviññāṇaṃ ādittaṃ, manosamphasso āditto, yampidaṃ manosamphassapaccayā uppajjati, vedayitaṃ sukhaṃ vā dukkhaṃ vā adukkhamasukhaṃ vā, tampi ādittaṃ. Kena ādittaṃ. Ādittaṃ rāgagginā dosagginā mohagginā, ādittaṃ jātiyā jarāmaraṇena, sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi ādittanti vadāmi.

The mind is burning, mental objects are burning, mind-consciousness is burning, mind-contact is burning; and whatever feeling arises dependent on mind-contact — pleasant, painful or neither — that too is burning. Burning with what? Burning with the fire of greed, the fire of hatred, the fire of delusion; burning with birth, ageing and death, with sorrow, lamentation, pain, grief and despair, I say.

page 125

8

เอวัง ปัสสัง ภิกขะเว สุต๎วา อะริยะสาวะโก จักขุส๎มิงปิ นิพพินทะติ, รูเปสุปิ นิพพินทะติ, จักขุวิญญาเณปิ นิพพินทะติ, จักขุสัมผัสเสปิ นิพพินทะติ, ยัมปิทัง จักขุสัมผัสสะปัจจะยา อุปปัชชะติ, เวทะยิตัง สุขัง วา ทุกขัง วา อะทุกขะมะสุขัง วา, ตัส๎มิงปิ นิพพินทะติ. โสตัส๎มิงปิ นิพพินทะติ, สัทเทสุปิ นิพพินทะติ, โสตะวิญญาเณปิ นิพพินทะติ, โสตะสัมผัสเสปิ นิพพินทะติ, ยัมปิทัง โสตะสัมผัสสะปัจจะยา อุปปัชชะติ, เวทะยิตัง สุขัง วา ทุกขัง วา อะทุกขะมะสุขัง วา, ตัส๎มิงปิ นิพพินทะติ. ฆานัส๎มิงปิ นิพพินทะติ, คันเธสุปิ นิพพินทะติ, ฆานะวิญญาเณปิ นิพพินทะติ ฆานะสัมผัสเสปิ นิพพินทะติ, ยัมปิทัง ฆานะสัมผัสสะปัจจะยา อุปปัชชะติ, เวทะยิตัง สุขัง วา ทุกขัง วา อะทุกขะมะสุขัง วา, ตัส๎มิงปิ นิพพินทะติ. ชิวหายะปิ นิพพินทะติ, ระเสสุปิ นิพพินทะติ, ชิวหาวิญญาเณปิ นิพพินทะติ, ชิวหาสัมผัสเสปิ นิพพินทะติ, ยัมปิทัง ชิวหาสัมผัสสะปัจจะยา อุปปัชชะติ, เวทะยิตัง สุขัง วา ทุกขัง วา อะทุกขะมะสุขัง วา, ตัส๎มิงปิ นิพพินทะติ. กายัส๎มิงปิ นิพพินทะติ, โผฏฐัพเพสุปิ นิพพินทะติ, กายะวิญญาเณปิ นิพพินทะติ, กายะสัมผัสเสปิ นิพพินทะติ, ยัมปิทัง กายะสัมผัสสะปัจจะยา อุปปัชชะติ, เวทะยิตัง สุขัง วา ทุกขัง วา อะทุกขะมะสุขัง วา, ตัส๎มิงปิ นิพพินทะติ, มะนัส๎มิงปิ นิพพินทะติ, ธัมเมสุปิ นิพพินทะติ, มะโนวิญญาเณปิ นิพพินทะติ, มะโนสัมผัสเสปิ นิพพินทะติ, ยัมปิทัง มะโนสัมผัสสะปัจจะยา อุปปัชชะติ, เวทะยิตัง สุขัง วา ทุกขัง วา อะทุกขะมะสุขัง วา, ตัส๎มิงปิ นิพพินทะติ. นิพพินทัง วิรัชชะติ, วิราคา วิมุจจะติ. วิมุตตัส๎มิง วิมุตตะมีติ. ญาณัง โหติ ขีณา ชาติ, วุสิตัง พ๎รัห๎มะจะริยัง, กะตัง กะระณียัง, นาปะรัง อิตถัตตายาติ ปะชานาตีติ.

Evaṃ passaṃ bhikkhave sutvā ariyasāvako cakkhusmiṃpi nibbindati, rūpesupi nibbindati, cakkhuviññāṇepi nibbindati, cakkhusamphassepi nibbindati, yampidaṃ cakkhusamphassapaccayā uppajjati, vedayitaṃ sukhaṃ vā dukkhaṃ vā adukkhamasukhaṃ vā, tasmiṃpi nibbindati. Sotasmiṃpi nibbindati, saddesupi nibbindati, sotaviññāṇepi nibbindati, sotasamphassepi nibbindati, yampidaṃ sotasamphassapaccayā uppajjati, vedayitaṃ sukhaṃ vā dukkhaṃ vā adukkhamasukhaṃ vā, tasmiṃpi nibbindati. Ghānasmiṃpi nibbindati, gandhesupi nibbindati, ghānaviññāṇepi nibbindati ghānasamphassepi nibbindati, yampidaṃ ghānasamphassapaccayā uppajjati, vedayitaṃ sukhaṃ vā dukkhaṃ vā adukkhamasukhaṃ vā, tasmiṃpi nibbindati. Jivhāyapi nibbindati, rasesupi nibbindati, jivhāviññāṇepi nibbindati, jivhāsamphassepi nibbindati, yampidaṃ jivhāsamphassapaccayā uppajjati, vedayitaṃ sukhaṃ vā dukkhaṃ vā adukkhamasukhaṃ vā, tasmiṃpi nibbindati. Kāyasmiṃpi nibbindati, phoṭṭhabbesupi nibbindati, kāyaviññāṇepi nibbindati, kāyasamphassepi nibbindati, yampidaṃ kāyasamphassapaccayā uppajjati, vedayitaṃ sukhaṃ vā dukkhaṃ vā adukkhamasukhaṃ vā, tasmiṃpi nibbindati, manasmiṃpi nibbindati, dhammesupi nibbindati, manoviññāṇepi nibbindati, manosamphassepi nibbindati, yampidaṃ manosamphassapaccayā uppajjati, vedayitaṃ sukhaṃ vā dukkhaṃ vā adukkhamasukhaṃ vā, tasmiṃpi nibbindati. Nibbindaṃ virajjati, virāgā vimuccati. Vimuttasmiṃ vimuttamīti. Ñāṇaṃ hoti khīṇā jāti, vusitaṃ brahmacariyaṃ, kataṃ karaṇīyaṃ, nāparaṃ itthattāyāti pajānātīti.

Seeing thus, monks, the instructed noble disciple grows disenchanted with the eye, with forms, with eye-consciousness, with eye-contact, and with whatever feeling arises dependent on eye-contact; so too with the ear, the nose, the tongue, the body and the mind, and with all their objects, consciousnesses, contacts and feelings. Being disenchanted he becomes dispassionate; through dispassion he is released; in release there is the knowledge that he is released. He knows: birth is exhausted, the holy life has been lived, what had to be done is done, there is no more of this state.

page 126

9

อิทะมะโวจะ ภะคะวา, อัตตะมะนา เต ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุง. อิมัส๎มิญจะ ปะนะ เวยยากะระณัส๎มิง ภัญญะมาเน, ตัสสะ ภิกขุสะหัสสัสสะ อะนุปาทายะ อาสะเวหิ จิตตานิ วิมุจจิงสูติ .

Idamavoca bhagavā, attamanā te bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinanduṃ. Imasmiñca pana veyyākaraṇasmiṃ bhaññamāne, tassa bhikkhusahassassa anupādāya āsavehi cittāni vimucciṃsūti.

Thus spoke the Blessed One, and those monks delighted in his words. And while this discourse was being spoken, the minds of that thousand of monks were released from the taints through non-clinging.

บทขัด สะติปัฏฐานะปาฐะ bòt-kàt sà-dtì-bpàt-tǎan-ná-bpaa-tà Chanted immediately before the Satipaṭṭhāna passage, introducing it. page 126 8 verses The introductory verse to the passage on the foundations of mindfulness, calling it the one way.

When chanted: Chanted immediately before the Satipaṭṭhāna passage, introducing it.

Historical background

The book gives this printing no English title of its own, so the name used in the app is supplied.

The phrase the verse turns on is เอกายะนอ — the one way, or the only way — and it is repeated in the passage that follows and again at its close.

Meaning and purpose

The purposes are listed exactly as the discourse lists them: for beings of defiled mind, for the purifying of the mind's defilements, for the wholly going beyond sorrow and lamentation, for the ending of pain and grief.

That list is not general. Each item names a specific thing the practice is supposed to end, and the verse gives them before naming the practice at all.

Only then the name — famous in this dispensation under the name of the foundations of mindfulness — and the handover. What is introduced is presented as a remedy identified by what it cures.

The chant

As the book prints it: page 126 →

page 126

1

สัมพุทโธ ทิปะทัง เสฏโฐ มะหาการุณิโก มุนิ

Sambuddho dipadaṃ seṭṭho mahākāruṇiko muni

The Awakened One, best of the two-footed, the Sage of great compassion,

page 126

2

เอกายะนัง มัคคัง นามะ เวเนยยานัง อะเทสะยิ.

Ekāyanaṃ maggaṃ nāma veneyyānaṃ adesayi.

taught to those who could be led the path called the one way.

page 126

3

กิลิฏฐะจิตตะสัตตานัง จิตตะเก๎ลสะวิสุทธิยา

Kiliṭṭhacittasattānaṃ cittakelsavisuddhiyā

For beings of defiled mind, for the purifying of the mind's defilements,

page 126

4

โสกานัง ปะริเทวานัง อะติกกะมายะ สัพพะโส.

Sokānaṃ paridevānaṃ atikkamāya sabbaso.

for the wholly going beyond sorrow and lamentation.

page 126

5

ทุกขานัง โทมะนัสสานัง อัตถังคะมายะ อัฏฐิตัง

Dukkhānaṃ domanassānaṃ atthaṅgamāya aṭṭhitaṃ

Set forth for the ending of pain and grief,

page 126

6

ญายัสเสวาธิคะมายะ นิพพานัสสาภิปัตติยา.

Ñāyassevādhigamāya nibbānassābhipattiyā.

for the attaining of the method, for the reaching of Nibbana.

page 126

7

สะติปัฏฐานะนาเมนะ วิสสุตัง วิธะ สาสะเน

Satipaṭṭhānanāmena vissutaṃ vidha sāsane

Famous in this dispensation under the name of the foundations of mindfulness,

page 126

8

จิตตะเก๎ลสะวิสุทธัตถัง ตัง มัคคันตัมภะณามะ เส.

Cittakelsavisuddhatthaṃ taṃ maggantambhaṇāma se.

for the purifying of the mind's defilements — let us recite that path.

สะติปัฏฐานะปาโฐ Satipaṭṭhānapāṭho Chanted after its introductory verse, and at merit-making a hundred days after a death. pages 127–128 8 verses The four foundations of mindfulness in brief: body, feelings, mind and mental objects, contemplated internally and externally.

When chanted: Chanted after its introductory verse, and at merit-making a hundred days after a death.

Historical background

The book gives this printing no English title of its own, so the name used in the app is supplied.

The short form. The book prints the full Mahāsatipaṭṭhāna a page later at two hundred and nine units; this gives the same structure in eight.

Meaning and purpose

The frame is stated first and is the same for all four: dwelling contemplating the body in the body, ardent, clearly comprehending and mindful, having put away covetousness and grief for the world.

Then each of the four is asked after in turn, and each answer adds the same three dimensions — internally, or externally, or both. The practice is applied to oneself and to others by the same method.

It closes by repeating the claim it opened with: this is the one-way path. And then a line that puts it in company — by this path they crossed over before, they cross now, and they will cross. The practice is offered as the one everybody who has ever finished used.

The chant

As the book prints it: page 127 and page 128 →

page 127

1

อัตถิ โข เตนะ ภะคะวะตา ชานะตา ปัสสะตา อะระหะตา สัมมาสัมพุทเธนะ. เอกายะโน อะยัง มัคโค สัมมะทักขาโต, สัตตานัง วิสุทธิยา, โสกะปะริเทวานัง สะมะติกกะมายะ, ทุกขะโทมะนัสสานัง อัตถังคะมายะ, ญายัสสะ อะธิคะมายะ, นิพพานัสสะ สัจฉิกิริยายะ. ยะทิทัง. จัตตาโร สะติปัฏฐานา. กะตะเม จัตตาโร.

Atthi kho tena bhagavatā jānatā passatā arahatā sammāsambuddhena. Ekāyano ayaṃ maggo sammadakkhāto, sattānaṃ visuddhiyā, sokaparidevānaṃ samatikkamāya, dukkhadomanassānaṃ atthaṅgamāya, ñāyassa adhigamāya, nibbānassa sacchikiriyāya. Yadidaṃ. Cattāro satipaṭṭhānā. Katame cattāro.

There is, declared by the Blessed One who knows and sees, the Arahant, the Perfectly Awakened One, this one-way path, rightly proclaimed: for the purification of beings, for the surmounting of sorrow and lamentation, for the ending of pain and grief, for the attaining of the method, for the realising of Nibbana — namely, the four foundations of mindfulness. Which four?

page 127

2

อิธะ ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อาตาปี สัมปะชาโน สะติมา, วิเนยยะ โลเก อะภิชฌาโทมะนัสสัง. เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ, อาตาปี สัมปะชาโน สะติมา, วิเนยยะ โลเก อะภิชฌาโทมะนัสสัง. จิตเต จิตตานุปัสสี วิหะระติ, อาตาปี สัมปะชาโน สะติมา, วิเนยยะ โลเก อะภิชฌาโทมะนัสสัง. ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, อาตาปี สัมปะชาโน สะติมา, วิเนยยะ โลเก อะภิชฌาโทมะนัสสัง.

Idha bhikkhu kāye kāyānupassī viharati, ātāpī sampajāno satimā, vineyya loke abhijjhādomanassaṃ. Vedanāsu vedanānupassī viharati, ātāpī sampajāno satimā, vineyya loke abhijjhādomanassaṃ. Citte cittānupassī viharati, ātāpī sampajāno satimā, vineyya loke abhijjhādomanassaṃ. Dhammesu dhammānupassī viharati, ātāpī sampajāno satimā, vineyya loke abhijjhādomanassaṃ.

Here a monk dwells contemplating the body in the body, ardent, clearly comprehending and mindful, having put away covetousness and grief for the world; contemplating feelings in feelings; contemplating mind in mind; contemplating mind-objects in mind-objects — each in the same way.

page 127

3

กะถัญจะ ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. อิธะ ภิกขุ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัง โข ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Kathañca bhikkhu kāye kāyānupassī viharati. Idha bhikkhu ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evaṃ kho bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And how does a monk dwell contemplating the body in the body? Here a monk dwells contemplating the body in the body internally, or externally, or both; contemplating its arising, or its passing away, or both. Or his mindfulness that 'there is a body' is established just far enough for knowing and remembering. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. That is how a monk dwells contemplating the body in the body.

page 127

4

กะถัญจะ ภิกขุ เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ. อิธะ ภิกขุ อัชฌัตตัง วา เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ, สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา เวทะนาสุ วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา เวทะนาสุ วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา เวทะนาสุ วิหะระติ. อัตถิ เวทะนาติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัง โข ภิกขุ เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ.

Kathañca bhikkhu vedanāsu vedanānupassī viharati. Idha bhikkhu ajjhattaṃ vā vedanāsu vedanānupassī viharati, bahiddhā vā vedanāsu vedanānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā vedanāsu vedanānupassī viharati, samudayadhammānupassī vā vedanāsu viharati, vayadhammānupassī vā vedanāsu viharati, samudayavayadhammānupassī vā vedanāsu viharati. Atthi vedanāti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evaṃ kho bhikkhu vedanāsu vedanānupassī viharati.

And how does a monk dwell contemplating feelings in feelings? Here a monk dwells contemplating feelings in feelings internally, or externally, or both; contemplating their arising, or their passing away, or both. Or his mindfulness that 'there is feeling' is established just far enough for knowing and remembering. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. That is how a monk dwells contemplating feelings in feelings.

page 127

5

กะถัญจะ ภิกขุ จิตเต จิตตานุปัสสี วิหะระติ. อิธะ ภิกขุ อัชฌัตตัง วา จิตเต จิตตานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา จิตเต จิตตานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา จิตเต จิตตานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา จิตตัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา จิตตัส๎มิง วิหะระติ. สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา จิตตัส๎มิง วิหะระติ, อัตถิ จิตตันติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัง โข ภิกขุ จิตเต จิตตานุปัสสี วิหะระติ.

Kathañca bhikkhu citte cittānupassī viharati. Idha bhikkhu ajjhattaṃ vā citte cittānupassī viharati, bahiddhā vā citte cittānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā citte cittānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā cittasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā cittasmiṃ viharati. Samudayavayadhammānupassī vā cittasmiṃ viharati, atthi cittanti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evaṃ kho bhikkhu citte cittānupassī viharati.

And how does a monk dwell contemplating mind in mind? Here a monk dwells contemplating mind in mind internally, or externally, or both; contemplating its arising, or its passing away, or both. Or his mindfulness that 'there is mind' is established just far enough for knowing and remembering. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. That is how a monk dwells contemplating mind in mind.

page 128

6

กะถัญจะ ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, อิธะ ภิกขุ อัชฌัตตัง วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ. อัตถิ ธัมมาติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ, อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัง โข ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ.

Kathañca bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati, idha bhikkhu ajjhattaṃ vā dhammesu dhammānupassī viharati, bahiddhā vā dhammesu dhammānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā dhammesu dhammānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā dhammesu viharati, vayadhammānupassī vā dhammesu viharati, samudayavayadhammānupassī vā dhammesu viharati. Atthi dhammāti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya, anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evaṃ kho bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati.

And how does a monk dwell contemplating mind-objects in mind-objects? Here a monk dwells contemplating mind-objects in mind-objects internally, or externally, or both; contemplating their arising, or their passing away, or both. Or his mindfulness that 'there are mind-objects' is established just far enough for knowing and remembering. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. That is how a monk dwells contemplating mind-objects in mind-objects.

page 128

7

อะยัง โข เตนะ ภะคะวะตา ชานะตา ปัสสะตา อะระหะตา สัมมาสัมพุทเธนะ, เอกายะโน, มัคโค สัมมะทักขาโต, สัตตานัง วิสุทธิยา, โสกะปะริเทวานัง สะมะติกกะมายะ, ทุกขะโทมะนัสสานัง อัตถังคะมายะ, ญายัสสะ อะธิคะมายะ, นิพพานัสสะ สัจฉิกิริยายะ, ยะทิทัง, จัตตาโร สะติปัฏฐานาติ.

Ayaṃ kho tena bhagavatā jānatā passatā arahatā sammāsambuddhena, ekāyano, maggo sammadakkhāto, sattānaṃ visuddhiyā, sokaparidevānaṃ samatikkamāya, dukkhadomanassānaṃ atthaṅgamāya, ñāyassa adhigamāya, nibbānassa sacchikiriyāya, yadidaṃ, cattāro satipaṭṭhānāti.

This is the one-way path declared by the Blessed One who knows and sees, the Arahant, the Perfectly Awakened One, rightly proclaimed: for the purification of beings, for the surmounting of sorrow and lamentation, for the ending of pain and grief, for the attaining of the method, for the realising of Nibbana — namely, the four foundations of mindfulness.

page 128

8

เอกายะนัง ชาติขะยันตะทัสสี มัคคัง ปะชานาติ หิตานุกัมปี เอเตนะ มัคเคนะ ตะริงสุ ปุพเพ ตะริสสะเร เจวะ ตะรันติ โจฆันติ.

Ekāyanaṃ jātikhayantadassī maggaṃ pajānāti hitānukampī etena maggena tariṃsu pubbe tarissare ceva taranti coghanti.

Seeing the ending of birth, compassionate for welfare, he knows the one-way path. By this path they crossed over before, they will cross over, and they cross over now — the flood.

มะหาสะติปัฏฐานะสุตตะปาโฐ Mahāsatipaṭṭhānasuttapāṭho Chanted where the full text is wanted; the longest single discourse in the book. pages 128–158 209 verses The Great Discourse on the Foundations of Mindfulness in full: the one-way path set out at length, ending in a promise about seven days.

When chanted: Chanted where the full text is wanted; the longest single discourse in the book.

Historical background

The book gives this printing no English title of its own, so the name used in the app is supplied. The book prints its own reference.

At two hundred and nine units it runs to thirty-one printed pages, and it is the discourse the whole practice tradition of this book rests on.

Meaning and purpose

It opens with the claim and the list of purposes: this is the one-way path for the purification of beings, for the surmounting of sorrow and lamentation, for the ending of pain and grief, for attaining the method, for realising Nibbāna.

Then the four foundations are worked through at length, and the refrain returns after every section — he dwells contemplating the nature of arising, or of passing away, or of both. The same observation is applied to breath, to postures, to the parts of the body, to feelings, to states of mind, and to the hindrances and the factors of awakening in turn.

The closing is the most concrete promise in the book, and it is graded. Whoever develops these four in this way for seven years may expect one of two fruits; then seven months; and at last seven days. A discourse of this length ends by saying that the shortest reasonable trial is a week.

The chant

As the book prints it: page 128, page 129, page 130, page 131, page 132, page 133, page 134, page 135, page 136, page 137, page 138, page 139, page 140, page 141, page 142, page 143, page 144, page 145, page 146, page 147, page 148, page 149, page 150, page 151, page 152, page 153, page 154, page 155, page 156, page 157 and page 158 →

page 128

1

เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา กุรูสุ วิหะระติ กัมมาสะธัมมัง นามะ กุรูนัง นิคะโม. ตัตระ โข ภะคะวา ภิกขู อามันเตสิ ภิกขะโวติ. ภะทันเตติ เต ภิกขู ภะคะวะโต ปัจจัสโสสุง. ภะคะวา เอตะทะโวจะ.

Evamme sutaṃ. Ekaṃ samayaṃ bhagavā kurūsu viharati kammāsadhammaṃ nāma kurūnaṃ nigamo. Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi bhikkhavoti. Bhadanteti te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ. Bhagavā etadavoca.

Thus have I heard. At one time the Blessed One was staying among the Kurus, at a market town of the Kurus called Kammasadhamma. There he addressed the monks: 'Monks.' 'Venerable sir,' they replied, and the Blessed One said this.

page 128

2

เอกายะโน อะยัง ภิกขะเว มัคโค สัตตานัง วิสุทธิยา, โสกะปะริเทวานัง สะมะติกกะมายะ, ทุกขะโทมะนัสสานัง อัฏฐังคะมายะ, ญายัสสะ อะธิคะมายะ, นิพพานัสสะ สัจฉิกิริยายะ. ยะทิทัง. จัตตาโร สะติปัฏฐานา. กะตะเม จัตตาโร.

Ekāyano ayaṃ bhikkhave maggo sattānaṃ visuddhiyā, sokaparidevānaṃ samatikkamāya, dukkhadomanassānaṃ aṭṭhaṅgamāya, ñāyassa adhigamāya, nibbānassa sacchikiriyāya. Yadidaṃ. Cattāro satipaṭṭhānā. Katame cattāro.

This, monks, is the one-way path for the purification of beings, for the surmounting of sorrow and lamentation, for the ending of pain and grief, for the attaining of the method, for the realising of Nibbana — namely, the four foundations of mindfulness. Which four?

page 129

3

อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อาตาปี สัมปะชาโน สะติมา, วิเนยยะ โลเก อะภิชฌาโทมะนัสสัง. เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ, อาตาปี สัมปะชาโน สะติมา, วิเนยยะ โลเก อะภิชฌาโทมะนัสสัง. จิตเต จิตตานุปัสสี วิหะระติ, อาตาปี สัมปะชาโน สะติมา, วิเนยยะ โลเก อะภิชฌาโทมะนัสสัง. ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, อาตาปี สัมปะชาโน สะติมา, วิเนยยะ โลเก อะภิชฌาโทมะนัสสัง.

Idha bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati, ātāpī sampajāno satimā, vineyya loke abhijjhādomanassaṃ. Vedanāsu vedanānupassī viharati, ātāpī sampajāno satimā, vineyya loke abhijjhādomanassaṃ. Citte cittānupassī viharati, ātāpī sampajāno satimā, vineyya loke abhijjhādomanassaṃ. Dhammesu dhammānupassī viharati, ātāpī sampajāno satimā, vineyya loke abhijjhādomanassaṃ.

Here, monks, a monk dwells contemplating the body in the body, ardent, clearly comprehending and mindful, having put away covetousness and grief for the world; contemplating feelings in feelings; contemplating mind in mind; contemplating mind-objects in mind-objects — each in the same way.

อุทเทโส.

page 129

4

กะถัญจะ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ อะรัญญะคะโต วา รุกขะมูละคะโต วา สุญญาคาระคะโต วา, นิสีทะติ ปัลลังกัง อาภุชิต๎วา อุชุง กายัง ปะณิธายะ, ปะริมุขัง สะติง อุปัฏฐะเปต๎วา. โส สะโต วะ อัสสะสะติ, สะโต ปัสสะสะติ. ทีฆัง วา อัสสะสันโต ทีฆัง อัสสะสามีติ ปะชานาติ. ทีฆัง วา ปัสสะสันโต ทีฆัง ปัสสะสามีติ ปะชานาติ, รัสสัง วา อัสสะสันโต รัสสัง อัสสะสามีติ ปะชานาติ, รัสสัง วา ปัสสะสันโต รัสสัง ปัสสะสามีติ ปะชานาติ. สัพพะกายะปะฏิสังเวที อัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, สัพพะกายะปะฏิสังเวที ปัสสะสิสสามีติ สิกขะติ. ปัสสัมภะยัง กายะสังขารัง อัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, ปัสสัมภะยัง กายะสังขารัง ปัสสะสิสสามีติ สิกขะติ. เสยยะถาปิ ภิกขะเว ทักโข ภะมะกาโร วา ภะมะการันเตวาสี วา ทีฆัง วา อัญฉันโต ทีฆัง อัญฉามีติ ปะชานาติ, รัสสัง วา อัญฉันโต รัสสัง อัญฉามีติ ปะชานาติ. เอวะเมวะ โข ภิกขะเว ภิกขุ ทีฆัง วา อัสสะสันโต ทีฆัง อัสสะสามีติ ปะชานาติ. ทีฆัง วา ปัสสะสันโต ทีฆัง ปัสสะสามีติ ปะชานาติ, รัสสัง วา อัสสะสันโต รัสสัง อัสสะสามีติ ปะชานาติ, รัสสัง วา ปัสสะสันโต รัสสัง ปัสสะสามีติ ปะชานาติ. สัพพะกายะปะฏิสังเวที อัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, สัพพะกายะปะฏิสังเวที ปัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, ปัสสัมภะยัง กายะสังขารัง อัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, ปัสสัมภะยัง กายะสังขารัง ปัสสะสิสสามีติ สิกขะติ. อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Kathañca bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati, idha bhikkhave bhikkhu araññagato vā rukkhamūlagato vā suññāgāragato vā, nisīdati pallaṅkaṃ ābhujitvā ujuṃ kāyaṃ paṇidhāya, parimukhaṃ satiṃ upaṭṭhapetvā. So sato va assasati, sato passasati. Dīghaṃ vā assasanto dīghaṃ assasāmīti pajānāti. Dīghaṃ vā passasanto dīghaṃ passasāmīti pajānāti, rassaṃ vā assasanto rassaṃ assasāmīti pajānāti, rassaṃ vā passasanto rassaṃ passasāmīti pajānāti. Sabbakāyapaṭisaṃvedī assasissāmīti sikkhati, sabbakāyapaṭisaṃvedī passasissāmīti sikkhati. Passambhayaṃ kāyasaṅkhāraṃ assasissāmīti sikkhati, passambhayaṃ kāyasaṅkhāraṃ passasissāmīti sikkhati. Seyyathāpi bhikkhave dakkho bhamakāro vā bhamakārantevāsī vā dīghaṃ vā añchanto dīghaṃ añchāmīti pajānāti, rassaṃ vā añchanto rassaṃ añchāmīti pajānāti. Evameva kho bhikkhave bhikkhu dīghaṃ vā assasanto dīghaṃ assasāmīti pajānāti. Dīghaṃ vā passasanto dīghaṃ passasāmīti pajānāti, rassaṃ vā assasanto rassaṃ assasāmīti pajānāti, rassaṃ vā passasanto rassaṃ passasāmīti pajānāti. Sabbakāyapaṭisaṃvedī assasissāmīti sikkhati, sabbakāyapaṭisaṃvedī passasissāmīti sikkhati, passambhayaṃ kāyasaṅkhāraṃ assasissāmīti sikkhati, passambhayaṃ kāyasaṅkhāraṃ passasissāmīti sikkhati. Iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati.

And how does a monk dwell contemplating the body in the body? Here a monk, gone to the forest, to the root of a tree or to an empty place, sits down cross-legged, holding his body straight and setting mindfulness before him. Mindful he breathes in, mindful he breathes out. Breathing in long he knows 'I breathe in long'; breathing out long he knows 'I breathe out long'; breathing in short he knows 'I breathe in short'; breathing out short he knows 'I breathe out short'. He trains: 'sensitive to the whole body I shall breathe in'; he trains: 'sensitive to the whole body I shall breathe out'. He trains: 'calming the bodily formation I shall breathe in'; he trains: 'calming the bodily formation I shall breathe out'. Just as a skilled turner or his apprentice, making a long turn, knows 'I make a long turn', and making a short turn knows 'I make a short turn' — so too the monk knows his breathing, long and short, and trains in the same way. Thus he dwells contemplating the body in the body internally, or externally, or both.

page 130

5

สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะ-ธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ. ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ. นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavaya-dhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti. Yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati. Na ca kiñci loke upādiyati, evampi bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

He dwells contemplating the nature of arising in the body, or he dwells contemplating the nature of passing away in the body, or he dwells contemplating the nature of both arising and passing away in the body. Or else mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.

อานาปานะปัพพัง

6

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ คัจฉันโต วา คัจฉามีติ ปะชานาติ, ฐิโต วา ฐิโตมหีติ ปะชานาติ, นิสินโน วา นิสินโนมหีติ ปะชานาติ, สะยาโน วา สะยาโนมหีติ ปะชานาติ, ยะถา ยะถา วา ปะนัสสะ กาโย ปะณิหิโต โหติ, ตะถา ตะถา สัมปะชานาติ. อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu gacchanto vā gacchāmīti pajānāti, ṭhito vā ṭhitomhīti pajānāti, nisinno vā nisinnomhīti pajānāti, sayāno vā sayānomhīti pajānāti, yathā yathā vā panassa kāyo paṇihito hoti, tathā tathā sampajānāti. Iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And again, monks, a monk, when walking, knows 'I am walking'; when standing, knows 'I am standing'; when sitting, knows 'I am sitting'; when lying down, knows 'I am lying down'. In whatever way his body is disposed, so he understands it. Thus he dwells contemplating the body in the body internally, or he dwells contemplating the body in the body externally, or he dwells contemplating the body in the body both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in the body, or the nature of passing away in the body, or the nature of both arising and passing away in the body. Or else mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.

อิริยาปะถะปัพพัง

7

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ อะภิกกันเต ปะฏิกกันเต สัมปะชานะการี โหติ, อาโลกิเต วิโลกิเต สัมปะชานะการี โหติ, สัมมิญชิเต ปะสาริเต สัมปะชานะการี โหติ, สังฆาฏิปัตตะจีวะระธาระเณ สัมปะชานะการี โหติ, อะสิเต ปีเต ขายิเต สายิเต สัมปะชานะการี โหติ, อุจจาระปัสสาวะกัมเม สัมปะชานะการี โหติ, คะเต ฐิเต นิสินเน สุตเต ชาคะริเต ภาสิเต ตุณ๎หีภาเว สัมปะชานะการี โหติ, อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu abhikkante paṭikkante sampajānakārī hoti, ālokite vilokite sampajānakārī hoti, samiñjite pasārite sampajānakārī hoti, saṅghāṭipattacīvaradhāraṇe sampajānakārī hoti, asite pīte khāyite sāyite sampajānakārī hoti, uccārapassāvakamme sampajānakārī hoti, gate ṭhite nisinne sutte jāgarite bhāsite tuṇhībhāve sampajānakārī hoti, iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And again, monks, a monk is one who acts in clear comprehension when going forward and returning; who acts in clear comprehension when looking ahead and looking away; who acts in clear comprehension when bending and stretching his limbs; who acts in clear comprehension in carrying his outer cloak, his robes and his bowl; who acts in clear comprehension when eating, drinking, chewing and tasting; who acts in clear comprehension in passing excrement and urine; who acts in clear comprehension in walking, standing, sitting, falling asleep, waking, speaking and keeping silent. Thus he dwells contemplating the body in the body internally, or he dwells contemplating the body in the body externally, or he dwells contemplating the body in the body both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in the body, or the nature of passing away in the body, or the nature of both arising and passing away in the body. Or else mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.

page 131

8

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ อิมะเมวะ กายัง อุทธัง ปาทะตะลา อะโธ เกสะมัตถะกา, ตะจะปะริยันตัง ปูรันนานัปปะการัสสะ อะสุจิโน ปัจจะเวกขะติ. อัตถิ อิมัส๎มิง กาเย เกสา โลมา นะขา ทันตา ตะโจ, มังสัง นะหารู อัฏฐี อัฏฐิมิญชัง วักกัง, หะทะยัง ยะกะนัง กิโลมะกัง ปิหะกัง ปัปผาสัง, อันตัง อันตะคุณัง อุทะริยัง กะรีสัง, ปิตตัง เสมหัง ปุพโพ โลหิตัง เสโท เมโท, อัสสุ วะสา เขโพ สิงฆาณิกา ละสิกา มุตตันติ. เสยยะถาปิ ภิกขะเว อุภะโตมุขา มูโตพี ปูรา นานาวิหิตัสสะ ธัญญัสสะ. เสยยะถีทัง. สาลีนัง วีหีนัง มุคคานัง มาสานัง ติลานัง ตัณฑุลานัง. ตะเมนัง จักขุมา ปุริโส มุญจิต๎วา ปัจจะเวกเขยยะ. อิเม สาลี, อิเม วีหี, อิเม มุคคา, อิเม มาสา, อิเม ติลา, อิเม ตัณฑุลาติ. เอวะเมวะ โข ภิกขะเว ภิกขุ อิมะเมวะ กายัง อุทธัง ปาทะตะลา อะโธ เกสะมัตถะกา, ตะจะปะริยันตัง ปูรันนานัปปะการัสสะ อะสุจิโน ปัจจะเวกขะติ. อัตถิ อิมัส๎มิง กาเย เกสา โลมา นะขา ทันตา ตะโจ, มังสัง นะหารู อัฏฐี อัฏฐิมิญชัง วักกัง, หะทะยัง ยะกะนัง กิโลมะกัง ปิหะกัง ปัปผาสัง, อันตัง อันตะคุณัง อุทะริยัง กะรีสัง, ปิตตัง เสมหัง ปุพโพ โลหิตัง เสโท เมโท, อัสสุ วะสา เขโพ สิงฆาณิกา ละสิกา มุตตันติ. อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu imameva kāyaṃ uddhaṃ pādatalā adho kesamatthakā, tacapariyantaṃ pūrannānappakārassa asucino paccavekkhati. Atthi imasmiṃ kāye kesā lomā nakhā dantā taco, maṃsaṃ nahārū aṭṭhī aṭṭhimiñjaṃ vakkaṃ, hadayaṃ yakanaṃ kilomakaṃ pihakaṃ papphāsaṃ, antaṃ antaguṇaṃ udariyaṃ karīsaṃ, pittaṃ semhaṃ pubbo lohitaṃ sedo medo, assu vasā khepo siṅghāṇikā lasikā muttanti. Seyyathāpi bhikkhave ubhatomukhā mūtopī pūrā nānāvihitassa dhaññassa. Seyyathīdaṃ. Sālīnaṃ vīhīnaṃ muggānaṃ māsānaṃ tilānaṃ taṇḍulānaṃ. Tamenaṃ cakkhumā puriso muñcitvā paccavekkheyya. Ime sālī, ime vīhī, ime muggā, ime māsā, ime tilā, ime taṇḍulāti. Evameva kho bhikkhave bhikkhu imameva kāyaṃ uddhaṃ pādatalā adho kesamatthakā, tacapariyantaṃ pūrannānappakārassa asucino paccavekkhati. Atthi imasmiṃ kāye kesā lomā nakhā dantā taco, maṃsaṃ nahārū aṭṭhī aṭṭhimiñjaṃ vakkaṃ, hadayaṃ yakanaṃ kilomakaṃ pihakaṃ papphāsaṃ, antaṃ antaguṇaṃ udariyaṃ karīsaṃ, pittaṃ semhaṃ pubbo lohitaṃ sedo medo, assu vasā khepo siṅghāṇikā lasikā muttanti. Iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And again, monks, a monk reviews this very body, upward from the soles of the feet and downward from the crown of the head, bounded by skin and full of impurity of many kinds: 'In this body there are head hairs, body hairs, nails, teeth, skin; flesh, sinews, bones, bone marrow, kidneys; heart, liver, membrane, spleen, lungs; bowels, mesentery, undigested food, excrement; bile, phlegm, pus, blood, sweat, fat; tears, grease, spittle, mucus, joint fluid, urine.' Just as though there were a sack open at both ends, filled with grain of many kinds — that is to say, hill rice, paddy, mung beans, kidney beans, sesame and husked rice — and a man with eyes to see were to open it and review it: 'These are hill rice, these paddy, these mung beans, these kidney beans, these sesame, these husked rice' — even so a monk reviews this very body, upward from the soles of the feet and downward from the crown of the head, bounded by skin and full of impurity of many kinds, and names the same parts over again. Thus he dwells contemplating the body in the body internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in the body, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.

ปะฏิกูละปัพพัง

9

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ อิมะเมวะ กายัง ยะถาฐิตัง ยะถาปะณิหิตัง ธาตุโส ปัจจะเวกขะติ. อัตถิ อิมัส๎มิง กาเย ปะฐะวีธาตุ อาโปธาตุ เตโชธาตุ วาโยธาตูติ. เสยยะถาปิ ภิกขะเว ทักโข โคฆาตะโก วา โคฆาตะกันเตวาสี วา คาวิง วะธิต๎วา จาตุมมะหาปะเถ วิละโส ปะฏิวิภะชิต๎วา นิสินโน อัสสะ. เอวะเมวะ โข ภิกขะเว ภิกขุ อิมะเมวะ กายัง ยะถาฐิตัง ยะถาปะณิหิตัง ธาตุโส ปัจจะเวกขะติ. อัตถิ อิมัส๎มิง กาเย ปะฐะวีธาตุ อาโปธาตุ เตโชธาตุ วาโยธาตูติ. อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu imameva kāyaṃ yathāṭhitaṃ yathāpaṇihitaṃ dhātuso paccavekkhati. Atthi imasmiṃ kāye paṭhavīdhātu āpodhātu tejodhātu vāyodhātūti. Seyyathāpi bhikkhave dakkho goghātako vā goghātakantevāsī vā gāviṃ vadhitvā cātummahāpathe vilaso paṭivibhajitvā nisinno assa. Evameva kho bhikkhave bhikkhu imameva kāyaṃ yathāṭhitaṃ yathāpaṇihitaṃ dhātuso paccavekkhati. Atthi imasmiṃ kāye paṭhavīdhātu āpodhātu tejodhātu vāyodhātūti. Iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And again, monks, a monk reviews this very body, however it stands and however it is disposed, by way of the elements: 'In this body there is the earth element, the water element, the fire element, the air element.' Just as a skilled butcher or his apprentice, having slaughtered a cow, might sit at a crossroads with it divided into portions — even so a monk reviews this very body, however it stands and however it is disposed, by way of the elements: 'In this body there is the earth element, the water element, the fire element, the air element.' Thus he dwells contemplating the body in the body internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in the body, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.

page 132

10

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ เสยยะถาปิ ปัสเสยยะ สะรีรัง สีวะถิกายะ ฉัฑฑิตัง, เอกาหะมะตัง วา ท๎วีหะมะตัง วา ตีหะมะตัง วา, อุทธุมาตะกัง วินีละกัง วิปุพพะกะชาตัง. โส อิมะเมวะ กายัง อุปะสังหะระติ. อะยัมปิ โข กาโย เอวังธัมโม เอวังภาวี เอวัง อะนะตีโตติ. อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ, อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sīvathikāya chaḍḍitaṃ, ekāhamataṃ vā dvīhamataṃ vā tīhamataṃ vā, uddhumātakaṃ vinīlakaṃ vipubbakajātaṃ. So imameva kāyaṃ upasaṃharati. Ayampi kho kāyo evaṃdhammo evaṃbhāvī evaṃ anatītoti. Iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya, anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And again, monks, a monk, as though he were to see a body cast away in a charnel ground — one day dead, or two days dead, or three days dead, bloated, discoloured and festering — compares this very body with it: 'This body too is of such a nature, will come to be like that, and is not exempt from it.' Thus he dwells contemplating the body in the body internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in the body, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance, and he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.

11

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ เสยยะถาปิ ปัสเสยยะ สะรีรัง สีวะถิกายะ ฉัฑฑิตัง, กาเกหิ วา ขัชชะมานัง, คิชเฌหิ วา ขัชชะมานัง, กุละเลหิ วา ขัชชะมานัง, สุวาเณหิ วา ขัชชะมานัง, สิงคาเลหิ วา ขัชชะมานัง, วิวิเธหิ วา ปาณะกะชาเตหิ ขัชชะมานัง. โส อิมะเมวะ กายัง อุปะสังหะระติ. อะยัมปิ โข กาโย เอวังธัมโม เอวังภาวี เอวัง อะนะตีโตติ. อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ. เอวัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sīvathikāya chaḍḍitaṃ, kākehi vā khajjamānaṃ, gijjhehi vā khajjamānaṃ, kulalehi vā khajjamānaṃ, suvāṇehi vā khajjamānaṃ, siṅgālehi vā khajjamānaṃ, vividhehi vā pāṇakajātehi khajjamānaṃ. So imameva kāyaṃ upasaṃharati. Ayampi kho kāyo evaṃdhammo evaṃbhāvī evaṃ anatītoti. Iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati. Evampi bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And again, monks, a monk, as though he were to see a body cast away in a charnel ground, being eaten by crows, or eaten by vultures, or eaten by hawks, or eaten by dogs, or eaten by jackals, or eaten by various kinds of small creatures — compares this very body with it: 'This body too is of such a nature, will come to be like that, and is not exempt from it.' Thus he dwells contemplating the body in the body internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in the body, or the nature of passing away. He dwells contemplating the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.

page 133

12

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ เสยยะถาปิ ปัสเสยยะ สะรีรัง สีวะถิกายะ ฉัฑฑิตัง, อัฏฐิสังขะลิกัง สะมังสะโลหิตัง นะหารุ สัมพันธัง. โส อิมะเมวะ กายัง อุปะสังหะระติ. อะยัมปิ โข กาโย เอวังธัมโม เอวังภาวี เอวัง อะนะตีโตติ. อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sīvathikāya chaḍḍitaṃ, aṭṭhisaṅkhalikaṃ samaṃsalohitaṃ nahāru sambandhaṃ. So imameva kāyaṃ upasaṃharati. Ayampi kho kāyo evaṃdhammo evaṃbhāvī evaṃ anatītoti. Iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati. Bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And again, monks, a monk, as though he were to see a body cast away in a charnel ground — a skeleton with flesh and blood upon it, held together by sinews — compares this very body with it: 'This body too is of such a nature, will come to be like that, and is not exempt from it.' Thus he dwells contemplating the body in the body internally. Or he dwells contemplating the body in the body externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in the body, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.

13

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ เสยยะถาปิ ปัสเสยยะ สะรีรัง สีวะถิกายะ ฉัฑฑิตัง, อัฏฐิสังขะลิกัง นิมมังสะโลหิตะมักขิตัง นะหารุ สัมพันธัง. โส อิมะเมวะ กายัง อุปะสังหะระติ. อะยัมปิ โข กาโย เอวังธัมโม เอวังภาวี เอวัง อะนะตีโตติ. อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sīvathikāya chaḍḍitaṃ, aṭṭhisaṅkhalikaṃ nimmaṃsalohitamakkhitaṃ nahāru sambandhaṃ. So imameva kāyaṃ upasaṃharati. Ayampi kho kāyo evaṃdhammo evaṃbhāvī evaṃ anatītoti. Iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And again, monks, a monk, as though he were to see a body cast away in a charnel ground — a skeleton without flesh, smeared with blood, held together by sinews — compares this very body with it: 'This body too is of such a nature, will come to be like that, and is not exempt from it.' Thus he dwells contemplating the body in the body internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in the body, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.

14

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ เสยยะถาปิ ปัสเสยยะ สะรีรัง สีวะถิกายะ ฉัฑฑิตัง, อัฏฐิสังขะลิกัง อะปะคะตะมังสะโลหิตัง นะหารุ สัมพันธัง. โส อิมะเมวะ กายัง อุปะสังหะระติ. อะยัมปิ โข กาโย เอวังธัมโม เอวังภาวี เอวัง อะนะตีโตติ. อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sīvathikāya chaḍḍitaṃ, aṭṭhisaṅkhalikaṃ apagatamaṃsalohitaṃ nahāru sambandhaṃ. So imameva kāyaṃ upasaṃharati. Ayampi kho kāyo evaṃdhammo evaṃbhāvī evaṃ anatītoti. Iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And again, monks, a monk, as though he were to see a body cast away in a charnel ground — a skeleton with flesh and blood gone from it, held together by sinews — compares this very body with it: 'This body too is of such a nature, will come to be like that, and is not exempt from it.' Thus he dwells contemplating the body in the body internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in the body, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.

page 134

15

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ เสยยะถาปิ ปัสเสยยะ สะรีรัง สีวะถิกายะ ฉัฑฑิตัง, อัฏฐิกานิ อะปะคะตะนะหารุสัมพันธานิ, ทิสาวิทิสา วิกขิตตานิ, อัญเญนะ หัตถัฏฐิกัง, อัญเญนะ ปาทัฏฐิกัง, อัญเญนะ ชังฆัฏฐิกัง, อัญเญนะ อูรุฏฐิกัง, อัญเญนะ กะฏิฏฐิกัง, อัญเญนะ ปิฏฐิกัณฏะกัฏฐิกัง, อัญเญนะ ผาสุกัฏฐิกัง, อัญเญนะ อุรัฏฐิกัง, อัญเญนะ พาหุฏฐิกัง, อัญเญนะ อังสัฏฐิกัง, อัญเญนะ คีวัฏฐิกัง, อัญเญนะ หะนุฏฐิกัง, อัญเญนะ ทันตัฏฐิกัง, อัญเญนะ สีสะกะฏาหัง. โส อิมะเมวะ กายัง อุปะสังหะระติ. อะยัมปิ โข กาโย เอวังธัมโม เอวังภาวี เอวัง อะนะตีโตติ. อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ, ปะติสสะติมัตตายะ อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sīvathikāya chaḍḍitaṃ, aṭṭhikāni apagatanahārusambandhāni, disāvidisā vikkhittāni, aññena hatthaṭṭhikaṃ, aññena pādaṭṭhikaṃ, aññena jaṅghaṭṭhikaṃ, aññena ūruṭṭhikaṃ, aññena kaṭiṭṭhikaṃ, aññena piṭṭhikaṇṭakaṭṭhikaṃ, aññena phāsukaṭṭhikaṃ, aññena uraṭṭhikaṃ, aññena bāhuṭṭhikaṃ, aññena aṃsaṭṭhikaṃ, aññena gīvaṭṭhikaṃ, aññena hanuṭṭhikaṃ, aññena dantaṭṭhikaṃ, aññena sīsakaṭāhaṃ. So imameva kāyaṃ upasaṃharati. Ayampi kho kāyo evaṃdhammo evaṃbhāvī evaṃ anatītoti. Iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya, patissatimattāya anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And again, monks, a monk, as though he were to see a body cast away in a charnel ground — the bones no longer held by sinews, scattered in all directions and between them: a hand bone here, a foot bone there, a shin bone, a thigh bone, a hip bone, a bone of the spine, a rib, a breast bone, an arm bone, a shoulder bone, a neck bone, a jaw bone, a tooth, the skull — compares this very body with it: 'This body too is of such a nature, will come to be like that, and is not exempt from it.' Thus he dwells contemplating the body in the body internally, or externally, or both internally and externally, contemplating the nature of arising in the body, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away, and mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. Independent he dwells, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.

16

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ เสยยะถาปิ ปัสเสยยะ สะรีรัง สีวะถิกายะ ฉัฑฑิตัง, อัฏฐิกานิ เสตานิ สังขะวัณณุปะนิภานิ. โส อิมะเมวะ กายัง อุปะสังหะระติ. อะยัมปิ โข กาโย เอวังธัมโม เอวังภาวี เอวัง อะนะตีโตติ. อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sīvathikāya chaḍḍitaṃ, aṭṭhikāni setāni saṅkhavaṇṇupanibhāni. So imameva kāyaṃ upasaṃharati. Ayampi kho kāyo evaṃdhammo evaṃbhāvī evaṃ anatītoti. Iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And again, monks, a monk, as though he were to see a body cast away in a charnel ground — the bones gone white, the colour of shells — compares this very body with it: 'This body too is of such a nature, will come to be like that, and is not exempt from it.' Thus he dwells contemplating the body in the body internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in the body, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.

page 135

17

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ เสยยะถาปิ ปัสเสยยะ สะรีรัง สีวะถิกายะ ฉัฑฑิตัง, อัฏฐิกานิ ปุญชะกิตานิ เตโรวัสสิกานิ. โส อิมะเมวะ กายัง อุปะสังหะระติ. อะยัมปิ โข กาโย เอวังธัมโม เอวังภาวี เอวัง อะนะตีโตติ. อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sīvathikāya chaḍḍitaṃ, aṭṭhikāni puñjakitāni terovassikāni. So imameva kāyaṃ upasaṃharati. Ayampi kho kāyo evaṃdhammo evaṃbhāvī evaṃ anatītoti. Iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And again, monks, a monk, as though he were to see a body cast away in a charnel ground — the bones heaped together, more than a year old — compares this very body with it: 'This body too is of such a nature, will come to be like that, and is not exempt from it.' Thus he dwells contemplating the body in the body internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in the body, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.

18

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ เสยยะถาปิ ปัสเสยยะ สะรีรัง สีวะถิกายะ ฉัฑฑิตัง, อัฏฐิกานิ ปูตีนิ จุณณะกะชาตานิ. โส อิมะเมวะ กายัง อุปะสังหะระติ, อะยัมปิ โข กาโย เอวังธัมโม เอวังภาวี เอวัง อะนะตีโตติ. อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ โข ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sīvathikāya chaḍḍitaṃ, aṭṭhikāni pūtīni cuṇṇakajātāni. So imameva kāyaṃ upasaṃharati, ayampi kho kāyo evaṃdhammo evaṃbhāvī evaṃ anatītoti. Iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi kho bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And again, monks, a monk, as though he were to see a body cast away in a charnel ground — the bones rotted away and gone to powder — compares this very body with it: 'This body too is of such a nature, will come to be like that, and is not exempt from it.' Thus he dwells contemplating the body in the body internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in the body, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Just so, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.

นะวะสีวะถิกาปัพพัง

กายานุปัสสะนาสะติปัฏฐานัง

19

กะถัญจะ ภิกขะเว ภิกขุ เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ. อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ สุขัง เวทะนัง เวทิยะมาโน, สุขัง เวทะนัง เวทิยามีติ ปะชานาติ. ทุกขัง เวทะนัง เวทิยะมาโน, ทุกขัง เวทะนัง เวทิยามีติ ปะชานาติ. อะทุกขะมะสุขัง เวทะนัง เวทิยะมาโน, อะทุกขะมะสุขัง เวทะนัง เวทิยามีติ ปะชานาติ. สามิสัง วา สุขัง เวทะนัง เวทิยะมาโน, สามิสัง สุขัง เวทะนัง เวทิยามีติ ปะชานาติ. นิรามิสัง วา สุขัง เวทะนัง เวทิยะมาโน, นิรามิสัง สุขัง เวทะนัง เวทิยามีติ ปะชานาติ. สามิสัง วา ทุกขัง เวทะนัง เวทิยะมาโน, สามิสัง ทุกขัง เวทะนัง เวทิยามีติ ปะชานาติ. นิรามิสัง วา ทุกขัง เวทะนัง เวทิยะมาโน, นิรามิสัง ทุกขัง เวทะนัง เวทิยามีติ ปะชานาติ. สามิสัง วา อะทุกขะมะสุขัง เวทะนัง เวทิยะมาโน, สามิสัง อะทุกขะมะสุขัง เวทะนัง เวทิยามีติ ปะชานาติ. นิรามิสัง วา อะทุกขะมะสุขัง เวทะนัง เวทิยะมาโน, นิรามิสัง อะทุกขะมะสุขัง เวทะนัง เวทิยามีติ ปะชานาติ. อิติ อัชฌัตตัง วา เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา เวทะนาสุ วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา เวทะนาสุ วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา เวทะนาสุ วิหะระติ. อัตถิ เวทะนาติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัง โข ภิกขะเว ภิกขุ เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ.

Kathañca bhikkhave bhikkhu vedanāsu vedanānupassī viharati. Idha bhikkhave bhikkhu sukhaṃ vedanaṃ vediyamāno, sukhaṃ vedanaṃ vediyāmīti pajānāti. Dukkhaṃ vedanaṃ vediyamāno, dukkhaṃ vedanaṃ vediyāmīti pajānāti. Adukkhamasukhaṃ vedanaṃ vediyamāno, adukkhamasukhaṃ vedanaṃ vediyāmīti pajānāti. Sāmisaṃ vā sukhaṃ vedanaṃ vediyamāno, sāmisaṃ sukhaṃ vedanaṃ vediyāmīti pajānāti. Nirāmisaṃ vā sukhaṃ vedanaṃ vediyamāno, nirāmisaṃ sukhaṃ vedanaṃ vediyāmīti pajānāti. Sāmisaṃ vā dukkhaṃ vedanaṃ vediyamāno, sāmisaṃ dukkhaṃ vedanaṃ vediyāmīti pajānāti. Nirāmisaṃ vā dukkhaṃ vedanaṃ vediyamāno, nirāmisaṃ dukkhaṃ vedanaṃ vediyāmīti pajānāti. Sāmisaṃ vā adukkhamasukhaṃ vedanaṃ vediyamāno, sāmisaṃ adukkhamasukhaṃ vedanaṃ vediyāmīti pajānāti. Nirāmisaṃ vā adukkhamasukhaṃ vedanaṃ vediyamāno, nirāmisaṃ adukkhamasukhaṃ vedanaṃ vediyāmīti pajānāti. Iti ajjhattaṃ vā vedanāsu vedanānupassī viharati, bahiddhā vā vedanāsu vedanānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā vedanāsu vedanānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā vedanāsu viharati, vayadhammānupassī vā vedanāsu viharati, samudayavayadhammānupassī vā vedanāsu viharati. Atthi vedanāti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evaṃ kho bhikkhave bhikkhu vedanāsu vedanānupassī viharati.

And how, monks, does a monk dwell contemplating feelings in feelings? Here, monks, a monk, feeling a pleasant feeling, knows 'I feel a pleasant feeling'; feeling a painful feeling, knows 'I feel a painful feeling'; feeling a feeling neither painful nor pleasant, knows 'I feel a feeling neither painful nor pleasant'. Feeling a pleasant feeling of the flesh, he knows it as such; feeling a pleasant feeling not of the flesh, he knows it as such; and so with the painful, and with the neither-painful-nor-pleasant — each known as of the flesh or not of the flesh. Thus he dwells contemplating feelings in feelings internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in feelings, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there is feeling' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Just so, monks, does a monk dwell contemplating feelings in feelings.

page 136

20

กะถัญจะ ภิกขะเว ภิกขุ จิตเต จิตตานุปัสสี วิหะระติ. อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ สะราคัง วา จิตตัง สะราคัง จิตตันติ ปะชานาติ, วีตะราคัง วา จิตตัง วีตะราคัง จิตตันติ ปะชานาติ. สะโทสัง วา จิตตัง สะโทสัง จิตตันติ ปะชานาติ, วีตะโทสัง วา จิตตัง วีตะโทสัง จิตตันติ ปะชานาติ. สะโมหัง วา จิตตัง สะโมหัง จิตตันติ ปะชานาติ, วีตะโมหัง วา จิตตัง วีตะโมหัง จิตตันติ ปะชานาติ. สังขิตตัง วา จิตตัง สังขิตตัง จิตตันติ ปะชานาติ, วิกขิตตัง วา จิตตัง วิกขิตตัง จิตตันติ ปะชานาติ. มะหัคคะตัง วา จิตตัง มะหัคคะตัง จิตตันติ ปะชานาติ, อะมะหัคคะตัง วา จิตตัง อะมะหัคคะตัง จิตตันติ ปะชานาติ. สะอุตตะรัง วา จิตตัง สะอุตตะรัง จิตตันติ ปะชานาติ, อะนุตตะรัง วา จิตตัง อะนุตตะรัง จิตตันติ ปะชานาติ. สะมาหิตัง วา จิตตัง สะมาหิตัง จิตตันติ ปะชานาติ, อะสะมาหิตัง วา จิตตัง อะสะมาหิตัง จิตตันติ ปะชานาติ. วิมุตตัง วา จิตตัง วิมุตตัง จิตตันติ ปะชานาติ, อะวิมุตตัง วา จิตตัง อะวิมุตตัง จิตตันติ ปะชานาติ. อิติ อัชฌัตตัง วา จิตเต จิตตานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา จิตเต จิตตานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา จิตเต จิตตานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา จิตตัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา จิตตัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา จิตตัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ จิตตันติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัง โข ภิกขะเว ภิกขุ จิตเต จิตตานุปัสสี วิหะระติ.

Kathañca bhikkhave bhikkhu citte cittānupassī viharati. Idha bhikkhave bhikkhu sarāgaṃ vā cittaṃ sarāgaṃ cittanti pajānāti, vītarāgaṃ vā cittaṃ vītarāgaṃ cittanti pajānāti. Sadosaṃ vā cittaṃ sadosaṃ cittanti pajānāti, vītadosaṃ vā cittaṃ vītadosaṃ cittanti pajānāti. Samohaṃ vā cittaṃ samohaṃ cittanti pajānāti, vītamohaṃ vā cittaṃ vītamohaṃ cittanti pajānāti. Saṅkhittaṃ vā cittaṃ saṅkhittaṃ cittanti pajānāti, vikkhittaṃ vā cittaṃ vikkhittaṃ cittanti pajānāti. Mahaggataṃ vā cittaṃ mahaggataṃ cittanti pajānāti, amahaggataṃ vā cittaṃ amahaggataṃ cittanti pajānāti. Sauttaraṃ vā cittaṃ sauttaraṃ cittanti pajānāti, anuttaraṃ vā cittaṃ anuttaraṃ cittanti pajānāti. Samāhitaṃ vā cittaṃ samāhitaṃ cittanti pajānāti, asamāhitaṃ vā cittaṃ asamāhitaṃ cittanti pajānāti. Vimuttaṃ vā cittaṃ vimuttaṃ cittanti pajānāti, avimuttaṃ vā cittaṃ avimuttaṃ cittanti pajānāti. Iti ajjhattaṃ vā citte cittānupassī viharati, bahiddhā vā citte cittānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā citte cittānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā cittasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā cittasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā cittasmiṃ viharati. Atthi cittanti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evaṃ kho bhikkhave bhikkhu citte cittānupassī viharati.

And how, monks, does a monk dwell contemplating mind in mind? Here, monks, a monk knows a mind with lust as a mind with lust, and a mind without lust as a mind without lust; a mind with hate as such, and a mind without hate as such; a mind with delusion as such, and a mind without delusion as such; a contracted mind as contracted, and a distracted mind as distracted; an exalted mind as exalted, and an unexalted mind as unexalted; a surpassable mind as surpassable, and an unsurpassable mind as unsurpassable; a concentrated mind as concentrated, and an unconcentrated mind as unconcentrated; a liberated mind as liberated, and an unliberated mind as unliberated. Thus he dwells contemplating mind in mind internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in mind, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there is mind' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Just so, monks, does a monk dwell contemplating mind in mind.

page 137

21

กะถัญจะ ภิกขะเว ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ. อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, ปัญจะสุ นีวะระเณสุ.

Kathañca bhikkhave bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati. Idha bhikkhave bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati, pañcasu nīvaraṇesu.

And how, monks, does a monk dwell contemplating mind-objects in mind-objects? Here, monks, a monk dwells contemplating mind-objects in mind-objects as regards the five hindrances.

page 137

22

กะถัญจะ ภิกขะเว ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, ปัญจะสุ นีวะระเณสุ. อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ สันตัง วา อัชฌัตตัง กามะฉันทัง อัตถิ เม อัชฌัตตัง กามะฉันโทติ ปะชานาติ, อะสันตัง วา อัชฌัตตัง กามะฉันทัง นัตถิ เม อัชฌัตตัง กามะฉันโทติ ปะชานาติ, ยะถา จะ อะนุปปันนัสสะ กามะฉันทัสสะ อุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ, ยะถา จะ อุปปันนัสสะ กามะฉันทัสสะ ปะหานัง โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ, ยะถา จะ ปะหีนัสสะ กามะฉันทัสสะ อายะติง อะนุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. สันตัง วา อัชฌัตตัง พ๎ยาปาทัง อัตถิ เม อัชฌัตตัง พ๎ยาปาโทติ ปะชานาติ, อะสันตัง วา อัชฌัตตัง พ๎ยาปาทัง นัตถิ เม อัชฌัตตัง พ๎ยาปาโทติ ปะชานาติ. ยะถา จะ อะนุปปันนัสสะ พ๎ยาปาทัสสะ อุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ, ยะถา จะ อุปปันนัสสะ พ๎ยาปาทัสสะ ปะหานัง โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. ยะถา จะ ปะหีนัสสะ พ๎ยาปาทัสสะ อายะติง อะนุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. สันตัง วา อัชฌัตตัง ถีนะมิทธัง อัตถิ เม อัชฌัตตัง ถีนะมิทธันติ ปะชานาติ, อะสันตัง วา อัชฌัตตัง ถีนะมิทธัง นัตถิ เม อัชฌัตตัง ถีนะมิทธันติ ปะชานาติ, ยะถา จะ อะนุปปันนัสสะ ถีนะมิทธัสสะ อุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ, ยะถา จะ อุปปันนัสสะ ถีนะมิทธัสสะ ปะหานัง โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ, ยะถา จะ ปะหีนัสสะ ถีนะมิทธัสสะ อายะติง อะนุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. สันตัง วา อัชฌัตตัง อุทธัจจะกุกกุจจัง อัตถิ เม อัชฌัตตัง อุทธัจจะกุกกุจจันติ ปะชานาติ, อะสันตัง วา อัชฌัตตัง อุทธัจจะกุกกุจจัง นัตถิ เม อัชฌัตตัง อุทธัจจะกุกกุจจันติ ปะชานาติ, ยะถา จะ อะนุปปันนัสสะ อุทธัจจะกุกกุจจัสสะ อุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ, ยะถา จะ อุปปันนัสสะ อุทธัจจะกุกกุจจัสสะ ปะหานัง โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ, ยะถา จะ ปะหีนัสสะ อุทธัจจะกุกกุจจัสสะ อายะติง อะนุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. สันตัง วา อัชฌัตตัง วิจิกิจฉัง อัตถิ เม อัชฌัตตัง วิจิกิจฉาติ ปะชานาติ, อะสันตัง วา อัชฌัตตัง วิจิกิจฉัง นัตถิ เม อัชฌัตตัง วิจิกิจฉาติ ปะชานาติ, ยะถา จะ อะนุปปันนายะ วิจิกิจฉายะ อุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. ยะถา จะ อุปปันนายะ วิจิกิจฉายะ ปะหานัง โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. ยะถา จะ ปะหีนายะ วิจิกิจฉายะ อายะติง อะนุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. อิติ อัชฌัตตัง วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ. อัตถิ ธัมมาติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ โข ภิกขะเว ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, ปัญจะสุ นีวะระเณสุ.

Kathañca bhikkhave bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati, pañcasu nīvaraṇesu. Idha bhikkhave bhikkhu santaṃ vā ajjhattaṃ kāmacchandaṃ atthi me ajjhattaṃ kāmacchandoti pajānāti, asantaṃ vā ajjhattaṃ kāmacchandaṃ natthi me ajjhattaṃ kāmacchandoti pajānāti, yathā ca anuppannassa kāmacchandassa uppādo hoti, tañca pajānāti, yathā ca uppannassa kāmacchandassa pahānaṃ hoti, tañca pajānāti, yathā ca pahīnassa kāmacchandassa āyatiṃ anuppādo hoti, tañca pajānāti. Santaṃ vā ajjhattaṃ byāpādaṃ atthi me ajjhattaṃ byāpādoti pajānāti, asantaṃ vā ajjhattaṃ byāpādaṃ natthi me ajjhattaṃ byāpādoti pajānāti. Yathā ca anuppannassa byāpādassa uppādo hoti, tañca pajānāti, yathā ca uppannassa byāpādassa pahānaṃ hoti, tañca pajānāti. Yathā ca pahīnassa byāpādassa āyatiṃ anuppādo hoti, tañca pajānāti. Santaṃ vā ajjhattaṃ thīnamiddhaṃ atthi me ajjhattaṃ thīnamiddhanti pajānāti, asantaṃ vā ajjhattaṃ thīnamiddhaṃ natthi me ajjhattaṃ thīnamiddhanti pajānāti, yathā ca anuppannassa thīnamiddhassa uppādo hoti, tañca pajānāti, yathā ca uppannassa thīnamiddhassa pahānaṃ hoti, tañca pajānāti, yathā ca pahīnassa thīnamiddhassa āyatiṃ anuppādo hoti, tañca pajānāti. Santaṃ vā ajjhattaṃ uddhaccakukkuccaṃ atthi me ajjhattaṃ uddhaccakukkuccanti pajānāti, asantaṃ vā ajjhattaṃ uddhaccakukkuccaṃ natthi me ajjhattaṃ uddhaccakukkuccanti pajānāti, yathā ca anuppannassa uddhaccakukkuccassa uppādo hoti, tañca pajānāti, yathā ca uppannassa uddhaccakukkuccassa pahānaṃ hoti, tañca pajānāti, yathā ca pahīnassa uddhaccakukkuccassa āyatiṃ anuppādo hoti, tañca pajānāti. Santaṃ vā ajjhattaṃ vicikicchaṃ atthi me ajjhattaṃ vicikicchāti pajānāti, asantaṃ vā ajjhattaṃ vicikicchaṃ natthi me ajjhattaṃ vicikicchāti pajānāti, yathā ca anuppannāya vicikicchāya uppādo hoti, tañca pajānāti. Yathā ca uppannāya vicikicchāya pahānaṃ hoti, tañca pajānāti. Yathā ca pahīnāya vicikicchāya āyatiṃ anuppādo hoti, tañca pajānāti. Iti ajjhattaṃ vā dhammesu dhammānupassī viharati, bahiddhā vā dhammesu dhammānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā dhammesu dhammānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā dhammesu viharati, vayadhammānupassī vā dhammesu viharati, samudayavayadhammānupassī vā dhammesu viharati. Atthi dhammāti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi kho bhikkhave bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati, pañcasu nīvaraṇesu.

And how, monks, does a monk dwell contemplating mind-objects in mind-objects as regards the five hindrances? Here, monks, a monk, when sensual desire is present in him, knows 'there is sensual desire in me'; when it is absent, knows 'there is no sensual desire in me'; and he knows how unarisen sensual desire comes to arise, how arisen sensual desire is abandoned, and how what has been abandoned does not arise again in future. So too with ill will; so too with sloth and torpor; so too with restlessness and remorse; and so too with doubt — each known as present or absent, and each known in its arising, its abandoning, and its not arising again. Thus he dwells contemplating mind-objects in mind-objects internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in mind-objects, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there are mind-objects' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating mind-objects in mind-objects, as regards the five hindrances.

page 138

23

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, ปัญจะสุ อุปาทานักขันเธสุ. กะถัญจะ ภิกขะเว ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ. ปัญจะสุ อุปาทานักขันเธสุ. อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ อิติ รูปัง, อิติ รูปัสสะ สะมุทะโย, อิติ รูปัสสะ อัตถังคะโม. อิติ เวทะนา, อิติ เวทะนายะ สะมุทะโย, อิติ เวทะนายะ อัตถังคะโม. อิติ สัญญา, อิติ สัญญายะ สะมุทะโย, อิติ สัญญายะ อัตถังคะโม.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati, pañcasu upādānakkhandhesu. Kathañca bhikkhave bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati. Pañcasu upādānakkhandhesu. Idha bhikkhave bhikkhu iti rūpaṃ, iti rūpassa samudayo, iti rūpassa atthaṅgamo. Iti vedanā, iti vedanāya samudayo, iti vedanāya atthaṅgamo. Iti saññā, iti saññāya samudayo, iti saññāya atthaṅgamo.

And again, monks, a monk dwells contemplating mind-objects in mind-objects as regards the five aggregates of clinging. And how does a monk dwell contemplating mind-objects in mind-objects as regards the five aggregates of clinging? Here, monks, a monk knows: 'such is form, such the arising of form, such the passing away of form; such is feeling, such the arising of feeling, such the passing away of feeling; such is perception, such the arising of perception, such the passing away of perception.'

page 139

24

อิติ สังขารา, อิติ สังขารานัง สะมุทะโย, อิติ สังขารานัง อัตถังคะโม. อิติ วิญญาณัง, อิติ วิญญาณัสสะ สะมุทะโย, อิติ วิญญาณัสสะ อัตถังคะโมติ. อิติ อัชฌัตตัง วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ. อัตถิ ธัมมาติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ โข ภิกขะเว ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, ปัญจะสุ อุปาทานักขันเธสุ.

Iti saṅkhārā, iti saṅkhārānaṃ samudayo, iti saṅkhārānaṃ atthaṅgamo. Iti viññāṇaṃ, iti viññāṇassa samudayo, iti viññāṇassa atthaṅgamoti. Iti ajjhattaṃ vā dhammesu dhammānupassī viharati, bahiddhā vā dhammesu dhammānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā dhammesu dhammānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā dhammesu viharati, vayadhammānupassī vā dhammesu viharati, samudayavayadhammānupassī vā dhammesu viharati. Atthi dhammāti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi kho bhikkhave bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati, pañcasu upādānakkhandhesu.

'Such are formations, such the arising of formations, such the passing away of formations; such is consciousness, such the arising of consciousness, such the passing away of consciousness.' Thus he dwells contemplating mind-objects in mind-objects internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in mind-objects, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there are mind-objects' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating mind-objects in mind-objects, as regards the five aggregates of clinging.

ขันธะปัพพัง.

25

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, ฉะสุ อัชฌัตติกะพาหิเรสุ อายะตะเนสุ. กะถัญจะ ภิกขะเว ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ ฉะสุ อัชฌัตติกะพาหิเรสุ อายะตะเนสุ. อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ จักขุญจะ ปะชานาติ, รูเป จะ ปะชานาติ. ยัญจะ ตะทุภะยัง ปะฏิจจะ อุปปัชชะติ สัญโญชะนัง, ตัญจะ ปะชานาติ. ยะถา จะ อะนุปปันนัสสะ สัญโญชะนัสสะ อุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ, ยะถา จะ อุปปันนัสสะ สัญโญชะนัสสะ ปะหานัง โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ, ยะถา จะ ปะหีนัสสะ สัญโญชะนัสสะ อายะติง อะนุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati, chasu ajjhattikabāhiresu āyatanesu. Kathañca bhikkhave bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati chasu ajjhattikabāhiresu āyatanesu. Idha bhikkhave bhikkhu cakkhuñca pajānāti, rūpe ca pajānāti. Yañca tadubhayaṃ paṭicca uppajjati saññojanaṃ, tañca pajānāti. Yathā ca anuppannassa saññojanassa uppādo hoti, tañca pajānāti, yathā ca uppannassa saññojanassa pahānaṃ hoti, tañca pajānāti, yathā ca pahīnassa saññojanassa āyatiṃ anuppādo hoti, tañca pajānāti.

And again, monks, a monk dwells contemplating mind-objects in mind-objects as regards the six internal and external sense bases. And how does a monk dwell contemplating mind-objects in mind-objects as regards the six internal and external sense bases? Here, monks, a monk knows the eye, and knows forms, and knows the fetter that arises dependent on them both; and he knows how the unarisen fetter comes to arise, how the arisen fetter is abandoned, and how what has been abandoned does not arise again in future.

26

โสตัญจะ ปะชานาติ, สัทเท จะ ปะชานาติ. ยัญจะ ตะทุภะยัง ปะฏิจจะ อุปปัชชะติ สัญโญชะนัง, ตัญจะ ปะชานาติ. ยะถา จะ อะนุปปันนัสสะ สัญโญชะนัสสะ อุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ, ยะถา จะ อุปปันนัสสะ สัญโญชะนัสสะ ปะหานัง โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ, ยะถา จะ ปะหีนัสสะ สัญโญชะนัสสะ อายะติง อะนุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ.

Sotañca pajānāti, sadde ca pajānāti. Yañca tadubhayaṃ paṭicca uppajjati saññojanaṃ, tañca pajānāti. Yathā ca anuppannassa saññojanassa uppādo hoti, tañca pajānāti, yathā ca uppannassa saññojanassa pahānaṃ hoti, tañca pajānāti, yathā ca pahīnassa saññojanassa āyatiṃ anuppādo hoti, tañca pajānāti.

He knows the ear, and knows sounds, and knows the fetter that arises dependent on them both; and he knows how the unarisen fetter comes to arise, how the arisen fetter is abandoned, and how what has been abandoned does not arise again in future.

page 139

27

ฆานัญจะ ปะชานาติ คันเธ จะ ปะชานาติ, ยัญจะ ตะทุภะยัง ปะฏิจจะ อุปปัชชะติ สัญโญชะนัง, ตัญจะ ปะชานาติ. ยะถา จะ อะนุปปันนัสสะ สัญโญชะนัสสะ อุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. ยะถา จะ อุปปันนัสสะ สัญโญชะนัสสะ ปะหานัง โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. ยะถา จะ ปะหีนัสสะ สัญโญชะนัสสะ อายะติง อะนุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ.

Ghānañca pajānāti gandhe ca pajānāti, yañca tadubhayaṃ paṭicca uppajjati saññojanaṃ, tañca pajānāti. Yathā ca anuppannassa saññojanassa uppādo hoti, tañca pajānāti. Yathā ca uppannassa saññojanassa pahānaṃ hoti, tañca pajānāti. Yathā ca pahīnassa saññojanassa āyatiṃ anuppādo hoti, tañca pajānāti.

He knows the nose, and knows odours, and knows the fetter that arises dependent on them both; and he knows how the unarisen fetter comes to arise, how the arisen fetter is abandoned, and how what has been abandoned does not arise again in future.

page 140

28

ชิวหัญจะ ปะชานาติ, ระเส จะ ปะชานาติ, ยัญจะ ตะทุภะยัง ปะฏิจจะ อุปปัชชะติ สัญโญชะนัง, ตัญจะ ปะชานาติ, ยะถา จะ อะนุปปันนัสสะ สัญโญชะนัสสะ อุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. ยะถา จะ อุปปันนัสสะ สัญโญชะนัสสะ ปะหานัง โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. ยะถา จะ ปะหีนัสสะ สัญโญชะนัสสะ อายะติง อะนุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ.

Jivhañca pajānāti, rase ca pajānāti, yañca tadubhayaṃ paṭicca uppajjati saññojanaṃ, tañca pajānāti, yathā ca anuppannassa saññojanassa uppādo hoti, tañca pajānāti. Yathā ca uppannassa saññojanassa pahānaṃ hoti, tañca pajānāti. Yathā ca pahīnassa saññojanassa āyatiṃ anuppādo hoti, tañca pajānāti.

He knows the tongue, and knows tastes, and knows the fetter that arises dependent on them both; and he knows how the unarisen fetter comes to arise, how the arisen fetter is abandoned, and how what has been abandoned does not arise again in future.

29

กายัญจะ ปะชานาติ, โผฏฐัพเพ จะ ปะชานาติ, ยัญจะ ตะทุภะยัง ปะฏิจจะ อุปปัชชะติ สัญโญชะนัง, ตัญจะ ปะชานาติ. ยะถา จะ อะนุปปันนัสสะ สัญโญชะนัสสะ อุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. ยะถา จะ อุปปันนัสสะ สัญโญชะนัสสะ ปะหานัง โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. ยะถา จะ ปะหีนัสสะ สัญโญชะนัสสะ อายะติง อะนุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ.

Kāyañca pajānāti, phoṭṭhabbe ca pajānāti, yañca tadubhayaṃ paṭicca uppajjati saññojanaṃ, tañca pajānāti. Yathā ca anuppannassa saññojanassa uppādo hoti, tañca pajānāti. Yathā ca uppannassa saññojanassa pahānaṃ hoti, tañca pajānāti. Yathā ca pahīnassa saññojanassa āyatiṃ anuppādo hoti, tañca pajānāti.

He knows the body, and knows tangibles, and knows the fetter that arises dependent on them both; and he knows how the unarisen fetter comes to arise, how the arisen fetter is abandoned, and how what has been abandoned does not arise again in future.

30

มะนัญจะ ปะชานาติ, ธัมเม จะ ปะชานาติ, ยัญจะ ตะทุภะยัง ปะฏิจจะ อุปปัชชะติ สัญโญชะนัง, ตัญจะ ปะชานาติ. ยะถา จะ อะนุปปันนัสสะ สัญโญชะนัสสะ อุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. ยะถา จะ อุปปันนัสสะ สัญโญชะนัสสะ ปะหานัง โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. ยะถา จะ ปะหีนัสสะ สัญโญชะนัสสะ อายะติง อะนุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. อิติ อัชฌัตตัง วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ. อัชฌัตตะพะหิทธา วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ. อัตถิ ธัมมาติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ โข ภิกขะเว ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, ฉะสุ อัชฌัตติกะพาหิเรสุ อายะตะเนสุ.

Manañca pajānāti, dhamme ca pajānāti, yañca tadubhayaṃ paṭicca uppajjati saññojanaṃ, tañca pajānāti. Yathā ca anuppannassa saññojanassa uppādo hoti, tañca pajānāti. Yathā ca uppannassa saññojanassa pahānaṃ hoti, tañca pajānāti. Yathā ca pahīnassa saññojanassa āyatiṃ anuppādo hoti, tañca pajānāti. Iti ajjhattaṃ vā dhammesu dhammānupassī viharati, bahiddhā vā dhammesu dhammānupassī viharati. Ajjhattabahiddhā vā dhammesu dhammānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā dhammesu viharati, vayadhammānupassī vā dhammesu viharati, samudayavayadhammānupassī vā dhammesu viharati. Atthi dhammāti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi kho bhikkhave bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati, chasu ajjhattikabāhiresu āyatanesu.

He knows the mind, and knows mind-objects, and knows the fetter that arises dependent on them both; and he knows how the unarisen fetter comes to arise, how the arisen fetter is abandoned, and how what has been abandoned does not arise again in future. Thus he dwells contemplating mind-objects in mind-objects internally, or externally. Or he dwells contemplating them both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in mind-objects, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there are mind-objects' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating mind-objects in mind-objects, as regards the six internal and external sense bases.

อายะตะนะปัพพัง

page 140

31

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, สัตตะสุ โพชฌังเคสุ. กะถัญจะ ภิกขะเว ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, สัตตะสุ โพชฌังเคสุ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati, sattasu bojjhaṅgesu. Kathañca bhikkhave bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati, sattasu bojjhaṅgesu.

And again, monks, a monk dwells contemplating mind-objects in mind-objects as regards the seven factors of awakening. And how does a monk dwell contemplating mind-objects in mind-objects as regards the seven factors of awakening?

page 141

32

อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ สันตัง วา อัชฌัตตัง สะติสัมโพชฌังคัง อัตถิ เม อัชฌัตตัง สะติสัมโพชฌังโคติ ปะชานาติ, อะสันตัง วา อัชฌัตตัง สะติสัมโพชฌังคัง นัตถิ เม อัชฌัตตัง สะติสัมโพชฌังโคติ ปะชานาติ. ยะถา จะ อะนุปปันนัสสะ สะติสัมโพชฌังคัสสะ อุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ, ยะถา จะ อุปปันนัสสะ สะติสัมโพชฌังคัสสะ ภาวะนาปาริปูริ โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ

Idha bhikkhave bhikkhu santaṃ vā ajjhattaṃ satisambojjhaṅgaṃ atthi me ajjhattaṃ satisambojjhaṅgoti pajānāti, asantaṃ vā ajjhattaṃ satisambojjhaṅgaṃ natthi me ajjhattaṃ satisambojjhaṅgoti pajānāti. Yathā ca anuppannassa satisambojjhaṅgassa uppādo hoti, tañca pajānāti, yathā ca uppannassa satisambojjhaṅgassa bhāvanāpāripūri hoti, tañca pajānāti

Here, monks, when the awakening factor of mindfulness is present in him, a monk knows 'the awakening factor of mindfulness is present in me'; when it is absent, he knows 'the awakening factor of mindfulness is absent in me'; and he knows how the unarisen awakening factor of mindfulness comes to arise, and how the arisen awakening factor of mindfulness comes to fulfilment by development.

33

สันตัง วา อัชฌัตตัง ธัมมะวิจะยะสัมโพชฌังคัง อัตถิ เม อัชฌัตตัง ธัมมะวิจะยะสัมโพชฌังโคติ ปะชานาติ, อะสันตัง วา อัชฌัตตัง ธัมมะวิจะยะสัมโพชฌังคัง นัตถิ เม อัชฌัตตัง ธัมมะวิจะยะสัมโพชฌังโคติ ปะชานาติ. ยะถา จะ อะนุปปันนัสสะ ธัมมะวิจะยะสัมโพชฌังคัสสะ อุปปาโท โหติ. ตัญจะ ปะชานาติ, ยะถา จะ อุปปันนัสสะ ธัมมะวิจะยะสัมโพชฌังคัสสะ ภาวะนาปาริปูริ โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ.

Santaṃ vā ajjhattaṃ dhammavicayasambojjhaṅgaṃ atthi me ajjhattaṃ dhammavicayasambojjhaṅgoti pajānāti, asantaṃ vā ajjhattaṃ dhammavicayasambojjhaṅgaṃ natthi me ajjhattaṃ dhammavicayasambojjhaṅgoti pajānāti. Yathā ca anuppannassa dhammavicayasambojjhaṅgassa uppādo hoti. Tañca pajānāti, yathā ca uppannassa dhammavicayasambojjhaṅgassa bhāvanāpāripūri hoti, tañca pajānāti.

When the awakening factor of investigation of states is present in him, he knows it is present; when it is absent, he knows it is absent; and he knows how the unarisen awakening factor of investigation comes to arise, and how the arisen awakening factor of investigation comes to fulfilment by development.

34

สันตัง วา อัชฌัตตัง วิริยะสัมโพชฌังคัง อัตถิ เม อัชฌัตตัง วิริยะสัมโพชฌังโคติ ปะชานาติ อะสันตัง วา อัชฌัตตัง วิริยะสัมโพชฌังคัง นัตถิ เม อัชฌัตตัง วิริยะสัมโพชฌังโคติ ปะชานาติ. ยะถา จะ อะนุปปันนัสสะ วิริยะสัมโพชฌังคัสสะ อุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ, ยะถา จะ อุปปันนัสสะ วิริยะสัมโพชฌังคัสสะ ภาวะนาปาริปูริ โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ.

Santaṃ vā ajjhattaṃ viriyasambojjhaṅgaṃ atthi me ajjhattaṃ viriyasambojjhaṅgoti pajānāti asantaṃ vā ajjhattaṃ viriyasambojjhaṅgaṃ natthi me ajjhattaṃ viriyasambojjhaṅgoti pajānāti. Yathā ca anuppannassa viriyasambojjhaṅgassa uppādo hoti, tañca pajānāti, yathā ca uppannassa viriyasambojjhaṅgassa bhāvanāpāripūri hoti, tañca pajānāti.

When the awakening factor of energy is present in him, he knows it is present; when it is absent, he knows it is absent; and he knows how the unarisen awakening factor of energy comes to arise, and how the arisen awakening factor of energy comes to fulfilment by development.

35

สันตัง วา อัชฌัตตัง ปีติสัมโพชฌังคัง อัตถิ เม อัชฌัตตัง ปีติสัมโพชฌังโคติ ปะชานาติ, อะสันตัง วา อัชฌัตตัง ปีติสัมโพชฌังคัง นัตถิ เม อัชฌัตตัง ปีติสัมโพชฌังโคติ ปะชานาติ. ยะถา จะ อะนุปปันนัสสะ ปีติสัมโพชฌังคัสสะ อุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ, ยะถา จะ อุปปันนัสสะ ปีติสัมโพชฌังคัสสะ ภาวะนาปาริปูริ โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ.

Santaṃ vā ajjhattaṃ pītisambojjhaṅgaṃ atthi me ajjhattaṃ pītisambojjhaṅgoti pajānāti, asantaṃ vā ajjhattaṃ pītisambojjhaṅgaṃ natthi me ajjhattaṃ pītisambojjhaṅgoti pajānāti. Yathā ca anuppannassa pītisambojjhaṅgassa uppādo hoti, tañca pajānāti, yathā ca uppannassa pītisambojjhaṅgassa bhāvanāpāripūri hoti, tañca pajānāti.

When the awakening factor of rapture is present in him, he knows it is present; when it is absent, he knows it is absent; and he knows how the unarisen awakening factor of rapture comes to arise, and how the arisen awakening factor of rapture comes to fulfilment by development.

page 141

36

สันตัง วา อัชฌัตตัง ปัสสัทธิสัมโพชฌังคัง อัตถิ เม อัชฌัตตัง ปัสสัทธิสัมโพชฌังโคติ ปะชานาติ, อะสันตัง วา อัชฌัตตัง ปัสสัทธิสัมโพชฌังคัง นัตถิ เม อัชฌัตตัง ปัสสัทธิสัมโพชฌังโคติ ปะชานาติ. ยะถา จะ อะนุปปันนัสสะ ปัสสัทธิสัมโพชฌังคัสสะ อุปปาโท โหติ. ตัญจะ ปะชานาติ, ยะถา จะ อุปปันนัสสะ ปัสสัทธิสัมโพชฌังคัสสะ ภาวะนาปาริปูริ โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ.

Santaṃ vā ajjhattaṃ passaddhisambojjhaṅgaṃ atthi me ajjhattaṃ passaddhisambojjhaṅgoti pajānāti, asantaṃ vā ajjhattaṃ passaddhisambojjhaṅgaṃ natthi me ajjhattaṃ passaddhisambojjhaṅgoti pajānāti. Yathā ca anuppannassa passaddhisambojjhaṅgassa uppādo hoti. Tañca pajānāti, yathā ca uppannassa passaddhisambojjhaṅgassa bhāvanāpāripūri hoti, tañca pajānāti.

When the awakening factor of tranquillity is present in him, he knows it is present; when it is absent, he knows it is absent; and he knows how the unarisen awakening factor of tranquillity comes to arise, and how the arisen awakening factor of tranquillity comes to fulfilment by development.

page 142

37

สันตัง วา อัชฌัตตัง สะมาธิสัมโพชฌังคัง อัตถิ เม อัชฌัตตัง สะมาธิสัมโพชฌังโคติ ปะชานาติ, อะสันตัง วา อัชฌัตตัง สะมาธิสัมโพชฌังคัง นัตถิ เม อัชฌัตตัง สะมาธิสัมโพชฌังโคติ ปะชานาติ. ยะถา จะ อะนุปปันนัสสะ สะมาธิสัมโพชฌังคัสสะ อุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. ยะถา จะ อุปปันนัสสะ สะมาธิสัมโพชฌังคัสสะ ภาวะนาปาริปูริ โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ.

Santaṃ vā ajjhattaṃ samādhisambojjhaṅgaṃ atthi me ajjhattaṃ samādhisambojjhaṅgoti pajānāti, asantaṃ vā ajjhattaṃ samādhisambojjhaṅgaṃ natthi me ajjhattaṃ samādhisambojjhaṅgoti pajānāti. Yathā ca anuppannassa samādhisambojjhaṅgassa uppādo hoti, tañca pajānāti. Yathā ca uppannassa samādhisambojjhaṅgassa bhāvanāpāripūri hoti, tañca pajānāti.

When the awakening factor of concentration is present in him, he knows it is present; when it is absent, he knows it is absent; and he knows how the unarisen awakening factor of concentration comes to arise, and how the arisen awakening factor of concentration comes to fulfilment by development.

38

สันตัง วา อัชฌัตตัง อุเปกขาสัมโพชฌังคัง อัตถิ เม อัชฌัตตัง อุเปกขาสัมโพชฌังโคติ ปะชานาติ, อะสันตัง วา อัชฌัตตัง อุเปกขาสัมโพชฌังคัง นัตถิ เม อัชฌัตตัง อุเปกขาสัมโพชฌังโคติ ปะชานาติ. ยะถา จะ อะนุปปันนัสสะ อุเปกขาสัมโพชฌังคัสสะ อุปปาโท โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ. ยะถา จะ อุปปันนัสสะ อุเปกขาสัมโพชฌังคัสสะ ภาวะนาปาริปูริ โหติ, ตัญจะ ปะชานาติ.

Santaṃ vā ajjhattaṃ upekkhāsambojjhaṅgaṃ atthi me ajjhattaṃ upekkhāsambojjhaṅgoti pajānāti, asantaṃ vā ajjhattaṃ upekkhāsambojjhaṅgaṃ natthi me ajjhattaṃ upekkhāsambojjhaṅgoti pajānāti. Yathā ca anuppannassa upekkhāsambojjhaṅgassa uppādo hoti, tañca pajānāti. Yathā ca uppannassa upekkhāsambojjhaṅgassa bhāvanāpāripūri hoti, tañca pajānāti.

When the awakening factor of equanimity is present in him, he knows it is present; when it is absent, he knows it is absent; and he knows how the unarisen awakening factor of equanimity comes to arise, and how the arisen awakening factor of equanimity comes to fulfilment by development.

39

อิติ อัชฌัตตัง วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ. อัตถิ ธัมมาติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ โข ภิกขะเว ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, สัตตะสุ โพชฌังเคสุ.

Iti ajjhattaṃ vā dhammesu dhammānupassī viharati, bahiddhā vā dhammesu dhammānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā dhammesu dhammānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā dhammesu viharati, vayadhammānupassī vā dhammesu viharati, samudayavayadhammānupassī vā dhammesu viharati. Atthi dhammāti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi kho bhikkhave bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati, sattasu bojjhaṅgesu.

Thus he dwells contemplating mind-objects in mind-objects internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in mind-objects, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there are mind-objects' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating mind-objects in mind-objects, as regards the seven factors of awakening.

โพชฌังคะปัพพัง ปะฐะมะภาณะวาโร.

40

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, จะตูสุ อะริยะสัจเจสุ. กะถัญจะ ภิกขะเว ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, จะตูสุ อะริยะสัจเจสุ. อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ อิทัง ทุกขันติ ยะถาภูตัง ปะชานาติ, อะยัง ทุกขะสะมุทะโยติ ยะถาภูตัง ปะชานาติ, อะยัง ทุกขะนิโรโธติ ยะถาภูตัง ปะชานาติ, อะยัง ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทาติ ยะถาภูตัง ปะชานาติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati, catūsu ariyasaccesu. Kathañca bhikkhave bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati, catūsu ariyasaccesu. Idha bhikkhave bhikkhu idaṃ dukkhanti yathābhūtaṃ pajānāti, ayaṃ dukkhasamudayoti yathābhūtaṃ pajānāti, ayaṃ dukkhanirodhoti yathābhūtaṃ pajānāti, ayaṃ dukkhanirodhagāminī paṭipadāti yathābhūtaṃ pajānāti.

And again, monks, a monk dwells contemplating mind-objects in mind-objects as regards the four noble truths. And how does a monk dwell contemplating mind-objects in mind-objects as regards the four noble truths? Here, monks, a monk knows as it really is: 'this is suffering'; he knows as it really is: 'this is the arising of suffering'; he knows as it really is: 'this is the ceasing of suffering'; he knows as it really is: 'this is the way leading to the ceasing of suffering'.

page 142

41

กะตะมัญจะ ภิกขะเว ทุกขัง อะริยะสัจจัง. ชาติปิ ทุกขา, ชะราปิ ทุกขา, มะระณัมปิ ทุกขัง, โสกะปะริเทวะทุกขะโทมะนัสสุปายาสาปิ ทุกขา, อัปปิเยหิ สัมปะโยโค ทุกโข, ปิเยหิ วิปปะโยโค ทุกโข, ยัมปิจฉัง นะ ละภะติ, ตัมปิ ทุกขัง. สังขิตเตนะ ปัญจุปาทานักขันธา ทุกขา.

Katamañca bhikkhave dukkhaṃ ariyasaccaṃ. Jātipi dukkhā, jarāpi dukkhā, maraṇampi dukkhaṃ, sokaparidevadukkhadomanassupāyāsāpi dukkhā, appiyehi sampayogo dukkho, piyehi vippayogo dukkho, yampicchaṃ na labhati, tampi dukkhaṃ. Saṅkhittena pañcupādānakkhandhā dukkhā.

And what, monks, is the noble truth of suffering? Birth is suffering, ageing is suffering, death is suffering; sorrow, lamentation, pain, grief and despair are suffering; union with what is disliked is suffering, separation from what is liked is suffering, not getting what one wants is suffering. In short, the five aggregates of clinging are suffering.

page 143

42

กะตะมา จะ ภิกขะเว ชาติ. ยา เตสัง เตสัง สัตตานัง ตัมหิ ตัมหิ สัตตะนิกาเย ชาติ สัญชาติ โอกกันติ, นิพพัตติ อะภินิพพัตติ, ขันธานัง ปาตุภาโว, อายะตะนานัง ปะฏิลาโภ, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว ชาติ.

Katamā ca bhikkhave jāti. Yā tesaṃ tesaṃ sattānaṃ tamhi tamhi sattanikāye jāti sañjāti okkanti, nibbatti abhinibbatti, khandhānaṃ pātubhāvo, āyatanānaṃ paṭilābho, ayaṃ vuccati bhikkhave jāti.

And what, monks, is birth? The birth of beings into this or that order of beings, their being born, their descent into the womb, their production, their coming forth, the appearing of the aggregates, the obtaining of the sense bases — this, monks, is called birth.

43

กะตะมา จะ ภิกขะเว ชะรา. ยา เตสัง เตสัง สัตตานัง ตัมหิ ตัมหิ สัตตะนิกาเย ชะรา ชีระณะตา, ขัณฑิจจัง ปาลิจจัง วะลิตะจะตา, อายุโน สังหานิ อินท๎ริยานัง ปะริปาโก, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว ชะรา.

Katamā ca bhikkhave jarā. Yā tesaṃ tesaṃ sattānaṃ tamhi tamhi sattanikāye jarā jīraṇatā, khaṇḍiccaṃ pāliccaṃ valitacatā, āyuno saṅhāni indriyānaṃ paripāko, ayaṃ vuccati bhikkhave jarā.

And what, monks, is ageing? The ageing of beings in this or that order of beings, their growing old, brokenness of teeth, greyness of hair, wrinkling of skin, the dwindling of the life span, the wearing out of the faculties — this, monks, is called ageing.

44

กะตะมัญจะ ภิกขะเว มะระณัง. ยา เตสัง เตสัง สัตตานัง ตัมหา ตัมหา สัตตะนิกายา จุติ จะวะนะตา เภโท อันตะระธานัง, มัจจุ มะระณัง กาละกิริยา, ขันธานัง เภโท, กะเพวะรัสสะ นิกเขโป, ชีวิตินท๎ริยัสสะ อุปัจเฉโท, อิทัง วุจจะติ ภิกขะเว มะระณัง.

Katamañca bhikkhave maraṇaṃ. Yā tesaṃ tesaṃ sattānaṃ tamhā tamhā sattanikāyā cuti cavanatā bhedo antaradhānaṃ, maccu maraṇaṃ kālakiriyā, khandhānaṃ bhedo, kapevarassa nikkhepo, jīvitindriyassa upacchedo, idaṃ vuccati bhikkhave maraṇaṃ.

And what, monks, is death? The passing of beings out of this or that order of beings, their passing away, breaking up, disappearance, dying, death, completion of time, the breaking up of the aggregates, the laying down of the body, the cutting off of the life faculty — this, monks, is called death.

45

กะตะโม จะ ภิกขะเว โสโก. โย โข ภิกขะเว อัญญะตะรัญญะตะเรนะ พ๎ยะสะเนนะ สะมันนาคะตัสสะ อัญญะตะรัญญะตะเรนะ ทุกขะธัมเมนะ ผุฏฐัสสะ โสโก โสจะนา โสจิตัตตัง, อันโตโสโก อันโตปะริโสโก, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว โสโก.

Katamo ca bhikkhave soko. Yo kho bhikkhave aññataraññatarena byasanena samannāgatassa aññataraññatarena dukkhadhammena phuṭṭhassa soko socanā socitattaṃ, antosoko antoparisoko, ayaṃ vuccati bhikkhave soko.

And what, monks, is sorrow? The sorrow, sorrowing and sorrowfulness of one visited by some misfortune or other, touched by some painful state or other; the inward sorrow, the inward grieving — this, monks, is called sorrow.

46

กะตะโม จะ ภิกขะเว ปะริเทโว. โย โข ภิกขะเว อัญญะตะรัญญะตะเรนะ พ๎ยะสะเนนะ สะมันนาคะตัสสะ อัญญะตะรัญญะตะเรนะ ทุกขะธัมเมนะ ผุฏฐัสสะ อาเทโว ปะริเทโว, อาเทวะนา ปะริเทวะนา, อาเทวิตัตตัง ปะริเทวิตัตตัง, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว ปะริเทโว.

Katamo ca bhikkhave paridevo. Yo kho bhikkhave aññataraññatarena byasanena samannāgatassa aññataraññatarena dukkhadhammena phuṭṭhassa ādevo paridevo, ādevanā paridevanā, ādevitattaṃ paridevitattaṃ, ayaṃ vuccati bhikkhave paridevo.

And what, monks, is lamentation? The wailing and lamenting of one visited by some misfortune or other, touched by some painful state or other; the state of wailing, the state of lamenting — this, monks, is called lamentation.

47

กะตะมัญจะ ภิกขะเว ทุกขัง. ยัง โข ภิกขะเว กายิกัง ทุกขัง กายิกัง อะสาตัง, กายะสัมผัสสะชัง ทุกขัง อะสาตัง เวทะยิตัง, อิทัง วุจจะติ ภิกขะเว ทุกขัง, กะตะมัญจะ ภิกขะเว โทมะนัสสัง, ยัง โข ภิกขะเว เจตะสิกัง ทุกขัง, เจตะสิกัง อะสาตัง, เจโตสัมผัสสะชัง ทุกขัง อะสาตัง เวทะยิตัง, อิทัง วุจจะติ ภิกขะเว โทมะนัสสัง.

Katamañca bhikkhave dukkhaṃ. Yaṃ kho bhikkhave kāyikaṃ dukkhaṃ kāyikaṃ asātaṃ, kāyasamphassajaṃ dukkhaṃ asātaṃ vedayitaṃ, idaṃ vuccati bhikkhave dukkhaṃ, katamañca bhikkhave domanassaṃ, yaṃ kho bhikkhave cetasikaṃ dukkhaṃ, cetasikaṃ asātaṃ, cetosamphassajaṃ dukkhaṃ asātaṃ vedayitaṃ, idaṃ vuccati bhikkhave domanassaṃ.

And what, monks, is pain? Whatever bodily pain there is, whatever bodily unpleasantness, whatever painful or unpleasant feeling born of bodily contact — this, monks, is called pain. And what, monks, is grief? Whatever mental pain there is, whatever mental unpleasantness, whatever painful or unpleasant feeling born of mental contact — this, monks, is called grief.

48

กะตะโม จะ ภิกขะเว อุปายาโส. โย โข ภิกขะเว อัญญะตะรัญญะตะเรนะ พ๎ยะสะเนนะ สะมันนาคะตัสสะ อัญญะตะรัญญะตะเรนะ ทุกขะธัมเมนะ ผุฏฐัสสะ อายาโส อุปายาโส, อายาสิตัตตัง อุปายาสิตัตตัง, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว อุปายาโส.

Katamo ca bhikkhave upāyāso. Yo kho bhikkhave aññataraññatarena byasanena samannāgatassa aññataraññatarena dukkhadhammena phuṭṭhassa āyāso upāyāso, āyāsitattaṃ upāyāsitattaṃ, ayaṃ vuccati bhikkhave upāyāso.

And what, monks, is despair? The distress and despair of one visited by some misfortune or other, touched by some painful state or other; the state of distress, the state of despair — this, monks, is called despair.

page 144

49

กะตะโม จะ ภิกขะเว อัปปิเยหิ สัมปะโยโค ทุกโข. อิธะ ภิกขะเว ยัสสะ เต โหนติ, อะนิฏฐา อะกันตา อะมะนาปา, รูปา สัททา คันธา ระสา โผฏฐัพพา, เย วา ปะนัสสะ เต โหนติ อะนัตถะกามา อะหิตะกามา อะผาสุกามา อะโยคักเขมะกามา, ยา เตหิ สังคะติ สะมาคะโม สะโมธานัง มิสสีภาโว, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว อัปปิเยหิ สัมปะโยโค ทุกโข.

Katamo ca bhikkhave appiyehi sampayogo dukkho. Idha bhikkhave yassa te honti, aniṭṭhā akantā amanāpā, rūpā saddā gandhā rasā phoṭṭhabbā, ye vā panassa te honti anatthakāmā ahitakāmā aphāsukāmā ayogakkhemakāmā, yā tehi saṅgati samāgamo samodhānaṃ missībhāvo, ayaṃ vuccati bhikkhave appiyehi sampayogo dukkho.

And what, monks, is union with what is disliked being suffering? Here, monks, whoever has sights, sounds, odours, tastes and tangibles that are unwished for, unwanted, disagreeable; or whoever has those who desire his loss, his harm, his discomfort, his insecurity — the meeting, coming together, association and mingling with them: this, monks, is called union with what is disliked being suffering.

50

กะตะโม จะ ภิกขะเว ปิเยหิ วิปปะโยโค ทุกโข, อิธะ ภิกขะเว ยัสสะ เต โหนติ อิฏฐา กันตา มะนาปา, รูปา สัททา คันธา ระสา โผฏฐัพพา, เย วา ปะนัสสะ เต โหนติ. อัตถะกามา หิตะกามา ผาสุกามา โยคักเขมะกามา, มาตา วา ปิตา วา, ภาตา วา ภะคินี วา, มิตตา วา อะมัจฉา วา ญาติสาโลหิตา วา, ยา เตหิ อะสังคะติ อะสะมาคะโม อะสะโมธานัง อะมิสสีภาโว, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว ปิเยหิ วิปปะโยโค ทุกโข.

Katamo ca bhikkhave piyehi vippayogo dukkho, idha bhikkhave yassa te honti iṭṭhā kantā manāpā, rūpā saddā gandhā rasā phoṭṭhabbā, ye vā panassa te honti. Atthakāmā hitakāmā phāsukāmā yogakkhemakāmā, mātā vā pitā vā, bhātā vā bhaginī vā, mittā vā amacchā vā ñātisālohitā vā, yā tehi asaṅgati asamāgamo asamodhānaṃ amissībhāvo, ayaṃ vuccati bhikkhave piyehi vippayogo dukkho.

And what, monks, is separation from what is liked being suffering? Here, monks, whoever has sights, sounds, odours, tastes and tangibles that are wished for, wanted, agreeable; or whoever has those who desire his good, his benefit, his comfort, his security — mother or father, brother or sister, friends, companions or kinsmen — the not meeting, not coming together, not associating and not mingling with them: this, monks, is called separation from what is liked being suffering.

51

กะตะมัญจะ ภิกขะเว ยัมปิจฉัง นะ ละภะติ ตัมปิ ทุกขัง, ชาติธัมมานัง ภิกขะเว สัตตานัง เอวัง อิจฉา อุปปัชชะติ. อะโห วะตะ มะยัง นะ ชาติธัมมา อัสสามะ, นะ จะ วะตะ โน ชาติ อาคัจเฉยยาติ, นะ โข ปะเนตัง อิจฉายะ ปัตตัพพัง, อิทัมปิ ยัมปิจฉัง นะ ละภะติ, ตัมปิ ทุกขัง.

Katamañca bhikkhave yampicchaṃ na labhati tampi dukkhaṃ, jātidhammānaṃ bhikkhave sattānaṃ evaṃ icchā uppajjati. Aho vata mayaṃ na jātidhammā assāma, na ca vata no jāti āgaccheyyāti, na kho panetaṃ icchāya pattabbaṃ, idampi yampicchaṃ na labhati, tampi dukkhaṃ.

And what, monks, is not getting what one wants being suffering? In beings subject to birth, monks, this wish arises: 'Oh that we were not subject to birth, that birth might not come to us!' But this is not to be got by wishing. This too is not getting what one wants, and that is suffering.

52

ชะราธัมมานัง ภิกขะเว สัตตานัง เอวัง อิจฉา อุปปัชชะติ. อะโห วะตะ มะยัง นะ ชะราธัมมา อัสสามะ, นะ จะ วะตะ โน ชะรา อาคัจเฉยยาติ, นะ โข ปะเนตัง อิจฉายะ ปัตตัพพัง, อิทัมปิ ยัมปิจฉัง นะ ละภะติ, ตัมปิ ทุกขัง.

Jarādhammānaṃ bhikkhave sattānaṃ evaṃ icchā uppajjati. Aho vata mayaṃ na jarādhammā assāma, na ca vata no jarā āgaccheyyāti, na kho panetaṃ icchāya pattabbaṃ, idampi yampicchaṃ na labhati, tampi dukkhaṃ.

In beings subject to ageing, monks, this wish arises: 'Oh that we were not subject to ageing, that ageing might not come to us!' But this is not to be got by wishing. This too is not getting what one wants, and that is suffering.

53

พ๎ยาธิธัมมานัง ภิกขะเว สัตตานัง เอวัง อิจฉา อุปปัชชะติ. อะโห วะตะ มะยัง นะ พ๎ยาธิธัมมา อัสสามะ, นะ จะ วะตะ โน พ๎ยาธี อาคัจเฉยยุนติ, นะ โข ปะเนตัง อิจฉายะ ปัตตัพพัง, อิทัมปิ ยัมปิจฉัง นะ ละภะติ, ตัมปิ ทุกขัง.

Byādhidhammānaṃ bhikkhave sattānaṃ evaṃ icchā uppajjati. Aho vata mayaṃ na byādhidhammā assāma, na ca vata no byādhī āgaccheyyunti, na kho panetaṃ icchāya pattabbaṃ, idampi yampicchaṃ na labhati, tampi dukkhaṃ.

In beings subject to sickness, monks, this wish arises: 'Oh that we were not subject to sickness, that sicknesses might not come to us!' But this is not to be got by wishing. This too is not getting what one wants, and that is suffering.

54

มะระณะธัมมานัง ภิกขะเว สัตตานัง เอวัง อิจฉา อุปปัชชะติ. อะโห วะตะ มะยัง นะ มะระณะธัมมา อัสสามะ, นะ จะ วะตะ โน มะระณัง อาคัจเฉยยาติ, นะ โข ปะเนตัง อิจฉายะ ปัตตัพพัง, อิทัมปิ ยัมปิจฉัง นะ ละภะติ, ตัมปิ ทุกขัง.

Maraṇadhammānaṃ bhikkhave sattānaṃ evaṃ icchā uppajjati. Aho vata mayaṃ na maraṇadhammā assāma, na ca vata no maraṇaṃ āgaccheyyāti, na kho panetaṃ icchāya pattabbaṃ, idampi yampicchaṃ na labhati, tampi dukkhaṃ.

In beings subject to death, monks, this wish arises: 'Oh that we were not subject to death, that death might not come to us!' But this is not to be got by wishing. This too is not getting what one wants, and that is suffering.

page 144

55

โสกะปะริเทวะทุกขะโทมะนัสสุปายาสะธัมมานัง ภิกขะเว สัตตานัง เอวัง อิจฉา อุปปัชชะติ. อะโห วะตะ มะยัง นะ โสกะปะริเทวะทุกขะโทมะนัสสุปายาสะธัมมา อัสสามะ, นะ จะ วะตะ โน โสกะปะริเทวะทุกขะโทมะนัสสุปายาสา อาคัจเฉยยุนติ, นะ โข ปะเนตัง อิจฉายะ ปัตตัพพัง, อิทัมปิ ยัมปิจฉัง นะ ละภะติ, ตัมปิ ทุกขัง.

Sokaparidevadukkhadomanassupāyāsadhammānaṃ bhikkhave sattānaṃ evaṃ icchā uppajjati. Aho vata mayaṃ na sokaparidevadukkhadomanassupāyāsadhammā assāma, na ca vata no sokaparidevadukkhadomanassupāyāsā āgaccheyyunti, na kho panetaṃ icchāya pattabbaṃ, idampi yampicchaṃ na labhati, tampi dukkhaṃ.

In beings subject to sorrow, lamentation, pain, grief and despair, monks, this wish arises: 'Oh that we were not subject to sorrow, lamentation, pain, grief and despair, that they might not come to us!' But this is not to be got by wishing. This too is not getting what one wants, and that is suffering.

page 145

56

กะตะเม จะ ภิกขะเว สังขิตเตนะ ปัญจุปาทานักขันธา ทุกขา. เสยยะถีทัง. รูปูปาทานักขันโธ, เวทะนูปาทานักขันโธ, สัญญูปาทานักขันโธ, สังขารูปาทานักขันโธ, วิญญาณูปาทานักขันโธ. อิเม วุจจันติ ภิกขะเว สังขิตเตนะ ปัญจุปาทานักขันธา ทุกขา, อิทัง วุจจะติ ภิกขะเว ทุกขัง อะริยะสัจจัง.

Katame ca bhikkhave saṅkhittena pañcupādānakkhandhā dukkhā. Seyyathīdaṃ. Rūpupādānakkhandho, vedanupādānakkhandho, saññupādānakkhandho, saṅkhārupādānakkhandho, viññāṇupādānakkhandho. Ime vuccanti bhikkhave saṅkhittena pañcupādānakkhandhā dukkhā, idaṃ vuccati bhikkhave dukkhaṃ ariyasaccaṃ.

And what, monks, are the five aggregates of clinging that are suffering? They are these: the form aggregate of clinging, the feeling aggregate of clinging, the perception aggregate of clinging, the formations aggregate of clinging, the consciousness aggregate of clinging. These, monks, are called the five aggregates of clinging that are suffering. This, monks, is called the noble truth of suffering.

57

กะตะมัญจะ ภิกขะเว ทุกขะสะมุทะโย อะริยะสัจจัง, ยายัง ตัณหา โปโนพภะวิกา นันทิราคะสะหะคะตา ตัต๎ระตัต๎ราภินันทินี เสยยะถีทัง. กามะตัณหา, ภะวะตัณหา. วิภะวะตัณหา.

Katamañca bhikkhave dukkhasamudayo ariyasaccaṃ, yāyaṃ taṇhā ponobbhavikā nandirāgasahagatā tatratatrābhinandinī seyyathīdaṃ. Kāmataṇhā, bhavataṇhā. Vibhavataṇhā.

And what, monks, is the noble truth of the arising of suffering? It is this craving which leads to renewed becoming, accompanied by delight and lust, delighting now here now there — namely, craving for sensual pleasures, craving for becoming, craving for non-becoming.

58

สา โข ปะเนสา ภิกขะเว ตัณหา กัตถะ อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, กัตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ. ยัง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ. กิญจะ โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง.

Sā kho panesā bhikkhave taṇhā kattha uppajjamānā uppajjati, kattha nivīsamānā nivīsati. Yaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati. Kiñca loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ.

And where, monks, does this craving arise when it arises, and where does it settle when it settles? Wherever in the world there is what is dear and agreeable, there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles. And what in the world is dear and agreeable?

59

จักขุง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Cakkhuṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

The eye in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

60

โสตัง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Sotaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

The ear in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

61

ฆานัง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Ghānaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

The nose in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

62

ชิวหา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Jivhā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

The tongue in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

63

กาโย โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Kāyo loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

The body in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

64

มะโน โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Mano loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

The mind in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

65

รูปา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Rūpā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Forms in the world are dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

page 146

66

สัททา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Saddā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Sounds in the world are dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

67

คันธา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Gandhā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Odours in the world are dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

68

ระสา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Rasā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Tastes in the world are dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

69

โผฏฐัพพา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Phoṭṭhabbā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Tangibles in the world are dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

70

ธัมมา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Dhammā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Mind-objects in the world are dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

71

จักขุวิญญาณัง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Cakkhuviññāṇaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Eye-consciousness in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

72

โสตะวิญญาณัง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Sotaviññāṇaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Ear-consciousness in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

73

ฆานะวิญญาณัง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Ghānaviññāṇaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Nose-consciousness in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

74

ชิวหาวิญญาณัง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Jivhāviññāṇaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Tongue-consciousness in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

75

กายะวิญญาณัง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Kāyaviññāṇaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Body-consciousness in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

76

มะโนวิญญาณัง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Manoviññāṇaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Mind-consciousness in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

77

จักขุสัมผัสโส โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Cakkhusamphasso loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Eye-contact in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

78

โสตะสัมผัสโส โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Sotasamphasso loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Ear-contact in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

page 147

79

ฆานะสัมผัสโส โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Ghānasamphasso loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Nose-contact in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

80

ชิวหาสัมผัสโส โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Jivhāsamphasso loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Tongue-contact in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

81

กายะสัมผัสโส โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Kāyasamphasso loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Body-contact in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

82

มะโนสัมผัสโส โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Manosamphasso loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Mind-contact in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

83

จักขุสัมผัสสะชา เวทะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Cakkhusamphassajā vedanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Feeling born of eye-contact in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

84

โสตะสัมผัสสะชา เวทะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Sotasamphassajā vedanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Feeling born of ear-contact in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

85

ฆานะสัมผัสสะชา เวทะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Ghānasamphassajā vedanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Feeling born of nose-contact in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

86

ชิวหาสัมผัสสะชา เวทะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Jivhāsamphassajā vedanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Feeling born of tongue-contact in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

87

กายะสัมผัสสะชา เวทะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Kāyasamphassajā vedanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Feeling born of body-contact in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

88

มะโนสัมผัสสะชา เวทะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Manosamphassajā vedanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Feeling born of mind-contact in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

89

รูปะสัญญา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Rūpasaññā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Perception of forms in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

90

สัททะสัญญา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Saddasaññā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Perception of sounds in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

91

คันธะสัญญา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Gandhasaññā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Perception of odours in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

page 148

92

ระสะสัญญา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Rasasaññā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Perception of tastes in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

93

โผฏฐัพพะสัญญา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Phoṭṭhabbasaññā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Perception of tangibles in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

94

ธัมมะสัญญา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Dhammasaññā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Perception of mind-objects in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

95

รูปะสัญเจตะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Rūpasañcetanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Volition regarding forms in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

96

สัททะสัญเจตะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Saddasañcetanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Volition regarding sounds in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

97

คันธะสัญเจตะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Gandhasañcetanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Volition regarding odours in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

98

ระสะสัญเจตะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Rasasañcetanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Volition regarding tastes in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

99

โผฏฐัพพะสัญเจตะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Phoṭṭhabbasañcetanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Volition regarding tangibles in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

100

ธัมมะสัญเจตะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Dhammasañcetanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Volition regarding mind-objects in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

101

รูปะตัณหา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Rūpataṇhā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Craving for forms in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

102

สัททะตัณหา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Saddataṇhā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Craving for sounds in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

103

คันธะตัณหา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Gandhataṇhā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Craving for odours in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

104

ระสะตัณหา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Rasataṇhā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Craving for tastes in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

page 149

105

โผฏฐัพพะตัณหา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Phoṭṭhabbataṇhā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Craving for tangibles in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

106

ธัมมะตัณหา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Dhammataṇhā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Craving for mind-objects in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

107

รูปะวิตักโก โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Rūpavitakko loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Thought about forms in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

108

สัททะวิตักโก โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Saddavitakko loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Thought about sounds in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

109

คันธะวิตักโก โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Gandhavitakko loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Thought about odours in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

110

ระสะวิตักโก โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Rasavitakko loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Thought about tastes in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

111

โผฏฐัพพะวิตักโก โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Phoṭṭhabbavitakko loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Thought about tangibles in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

112

ธัมมะวิตักโก โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Dhammavitakko loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Thought about mind-objects in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

113

รูปะวิจาโร โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Rūpavicāro loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Examination of forms in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

114

สัททะวิจาโร โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Saddavicāro loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Examination of sounds in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

115

คันธะวิจาโร โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Gandhavicāro loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Examination of odours in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

116

ระสะวิจาโร โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Rasavicāro loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Examination of tastes in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

117

โผฏฐัพพะวิจาโร โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Phoṭṭhabbavicāro loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Examination of tangibles in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

page 150

118

ธัมมะวิจาโร โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา อุปปัชชะมานา อุปปัชชะติ, เอตถะ นิวีสะมานา นิวีสะติ.

Dhammavicāro loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā uppajjamānā uppajjati, ettha nivīsamānā nivīsati.

Examination of mind-objects in the world is dear and agreeable; there this craving arises when it arises, and there it settles when it settles.

119

อิทัง วุจจะติ ภิกขะเว ทุกขะสะมุทะโย อะริยะสัจจัง.

Idaṃ vuccati bhikkhave dukkhasamudayo ariyasaccaṃ.

This, monks, is called the noble truth of the arising of suffering.

120

กะตะมัญจะ ภิกขะเว ทุกขะนิโรโธ อะริยะสัจจัง. โย ตัสสาเยวะ ตัณหายะ อะเสสะวิราคะนิโรโธ จาโค ปะฏินิสสัคโค มุตติ อะนาละโย. สา โข ปะเนสา ภิกขะเว ตัณหา กัตถะ ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, กัตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ, ยัง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ กิญจะ โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง.

Katamañca bhikkhave dukkhanirodho ariyasaccaṃ. Yo tassāyeva taṇhāya asesavirāganirodho cāgo paṭinissaggo mutti anālayo. Sā kho panesā bhikkhave taṇhā kattha pahiyyamānā pahiyyati, kattha nirujjhamānā nirujjhati, yaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati kiñca loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ.

And what, monks, is the noble truth of the cessation of suffering? It is the remainderless fading away and cessation of that same craving, the giving up of it, the letting go of it, freedom from it, non-reliance upon it. And where, monks, is this craving abandoned when it is abandoned, and where does it cease when it ceases? Wherever in the world there is what is dear and agreeable, there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases. And what in the world is dear and agreeable?

121

จักขุง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Cakkhuṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

The eye in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

122

โสตัง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Sotaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

The ear in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

123

ฆานัง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Ghānaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

The nose in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

124

ชิวหา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Jivhā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

The tongue in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

125

กาโย โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Kāyo loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

The body in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

126

มะโน โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Mano loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

The mind in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

127

รูปา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Rūpā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Forms in the world are dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

128

สัททา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Saddā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Sounds in the world are dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

129

คันธา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Gandhā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Odours in the world are dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

page 151

130

ระสา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Rasā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Tastes in the world are dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

131

โผฏฐัพพา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Phoṭṭhabbā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Tangibles in the world are dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

132

ธัมมา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Dhammā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Mind-objects in the world are dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

133

จักขุวิญญาณัง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Cakkhuviññāṇaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Eye-consciousness in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

134

โสตะวิญญาณัง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Sotaviññāṇaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Ear-consciousness in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

135

ฆานะวิญญาณัง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Ghānaviññāṇaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Nose-consciousness in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

136

ชิวหาวิญญาณัง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Jivhāviññāṇaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Tongue-consciousness in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

137

กายะวิญญาณัง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Kāyaviññāṇaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Body-consciousness in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

138

มะโนวิญญาณัง โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ,

Manoviññāṇaṃ loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati,

Mind-consciousness in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

139

จักขุสัมผัสโส โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Cakkhusamphasso loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Eye-contact in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

140

โสตะสัมผัสโส โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Sotasamphasso loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Ear-contact in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

141

ฆานะสัมผัสโส โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Ghānasamphasso loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Nose-contact in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

142

ชิวหาสัมผัสโส โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Jivhāsamphasso loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Tongue-contact in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

page 152

143

กายะสัมผัสโส โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Kāyasamphasso loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Body-contact in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

144

มะโนสัมผัสโส โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Manosamphasso loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Mind-contact in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

145

จักขุสัมผัสสะชา เวทะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Cakkhusamphassajā vedanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Feeling born of eye-contact in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

146

โสตะสัมผัสสะชา เวทะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Sotasamphassajā vedanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Feeling born of ear-contact in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

147

ฆานะสัมผัสสะชา เวทะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Ghānasamphassajā vedanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Feeling born of nose-contact in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

148

ชิวหาสัมผัสสะชา เวทะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Jivhāsamphassajā vedanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Feeling born of tongue-contact in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

149

กายะสัมผัสสะชา เวทะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Kāyasamphassajā vedanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Feeling born of body-contact in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

150

มะโนสัมผัสสะชา เวทะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Manosamphassajā vedanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Feeling born of mind-contact in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

151

รูปะสัญญา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Rūpasaññā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Perception of forms in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

152

สัททะสัญญา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Saddasaññā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Perception of sounds in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

153

คันธะสัญญา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Gandhasaññā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Perception of odours in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

154

ระสะสัญญา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Rasasaññā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Perception of tastes in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

155

โผฏฐัพพะสัญญา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Phoṭṭhabbasaññā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Perception of tangibles in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

page 153

156

ธัมมะสัญญา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Dhammasaññā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Perception of mind-objects in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

157

รูปะสัญเจตะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Rūpasañcetanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Volition regarding forms in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

158

สัททะสัญเจตะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Saddasañcetanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Volition regarding sounds in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

159

คันธะสัญเจตะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Gandhasañcetanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Volition regarding odours in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

160

ระสะสัญเจตะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Rasasañcetanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Volition regarding tastes in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

161

โผฏฐัพพะสัญเจตะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Phoṭṭhabbasañcetanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Volition regarding tangibles in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

162

ธัมมะสัญเจตะนา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Dhammasañcetanā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Volition regarding mind-objects in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

163

รูปะตัณหา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Rūpataṇhā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Craving for forms in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

164

สัททะตัณหา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Saddataṇhā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Craving for sounds in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

165

คันธะตัณหา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Gandhataṇhā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Craving for odours in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

166

ระสะตัณหา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Rasataṇhā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Craving for tastes in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

167

โผฏฐัพพะตัณหา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Phoṭṭhabbataṇhā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Craving for tangibles in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

168

ธัมมะตัณหา โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Dhammataṇhā loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Craving for mind-objects in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

page 154

169

รูปะวิตักโก โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Rūpavitakko loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Thought about forms in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

170

สัททะวิตักโก โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Saddavitakko loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Thought about sounds in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

171

คันธะวิตักโก โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Gandhavitakko loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Thought about odours in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

172

ระสะวิตักโก โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Rasavitakko loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Thought about tastes in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

173

โผฏฐัพพะวิตักโก โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Phoṭṭhabbavitakko loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Thought about tangibles in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

174

ธัมมะวิตักโก โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Dhammavitakko loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Thought about mind-objects in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

175

รูปะวิจาโร โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Rūpavicāro loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Examination of forms in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

176

สัททะวิจาโร โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Saddavicāro loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Examination of sounds in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

177

คันธะวิจาโร โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Gandhavicāro loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Examination of odours in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

178

ระสะวิจาโร โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Rasavicāro loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Examination of tastes in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

179

โผฏฐัพพะวิจาโร โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Phoṭṭhabbavicāro loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Examination of tangibles in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

180

ธัมมะวิจาโร โลเก ปิยะรูปัง สาตะรูปัง, เอตเถสา ตัณหา ปะหิยยะมานา ปะหิยยะติ, เอตถะ นิรุชฌะมานา นิรุชฌะติ.

Dhammavicāro loke piyarūpaṃ sātarūpaṃ, etthesā taṇhā pahiyyamānā pahiyyati, ettha nirujjhamānā nirujjhati.

Examination of mind-objects in the world is dear and agreeable; there this craving is abandoned when it is abandoned, and there it ceases when it ceases.

181

อิทัง วุจจะติ ภิกขะเว ทุกขะนิโรโธ อะริยะสัจจัง

Idaṃ vuccati bhikkhave dukkhanirodho ariyasaccaṃ

This, monks, is called the noble truth of the cessation of suffering.

182

กะตะมัญจะ ภิกขะเว ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทา อะริยะสัจจัง. อะยะเมวะ อะริโย อัฏฐังคิโก มัคโค. เสยยะถีทัง. สัมมาทิฏฐิ สัมมาสังกัปโป, สัมมาวาจา สัมมากัมมันโต สัมมาอาชีโว, สัมมาวายาโม สัมมาสะติ สัมมาสะมาธิ.

Katamañca bhikkhave dukkhanirodhagāminī paṭipadā ariyasaccaṃ. Ayameva ariyo aṭṭhaṅgiko maggo. Seyyathīdaṃ. Sammādiṭṭhi sammāsaṅkappo, sammāvācā sammākammanto sammāājīvo, sammāvāyāmo sammāsati sammāsamādhi.

And what, monks, is the noble truth of the way leading to the cessation of suffering? It is this very noble eightfold path. That is to say: right view, right intention, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness, right concentration.

page 155

183

กะตะมา จะ ภิกขะเว สัมมาทิฏฐิ. ยัง โข ภิกขะเว ทุกเข ญาณัง, ทุกขะสะมุทะเย ญาณัง, ทุกขะนิโรเธ ญาณัง, ทุกขะนิโรธะคามินิยา ปะฏิปะทายะ ญาณัง, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว สัมมาทิฏฐิ.

Katamā ca bhikkhave sammādiṭṭhi. Yaṃ kho bhikkhave dukkhe ñāṇaṃ, dukkhasamudaye ñāṇaṃ, dukkhanirodhe ñāṇaṃ, dukkhanirodhagāminiyā paṭipadāya ñāṇaṃ, ayaṃ vuccati bhikkhave sammādiṭṭhi.

And what, monks, is right view? Knowledge of suffering, knowledge of the arising of suffering, knowledge of the cessation of suffering, knowledge of the way leading to the cessation of suffering — this, monks, is called right view.

184

กะตะโม จะ ภิกขะเว สัมมาสังกัปโป เนกขัมมะสังกัปโป อัพ๎ยาปาทะสังกัปโป อะวิหิงสาสังกัปโป, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว สัมมาสังกัปโป.

Katamo ca bhikkhave sammāsaṅkappo nekkhammasaṅkappo abyāpādasaṅkappo avihiṃsāsaṅkappo, ayaṃ vuccati bhikkhave sammāsaṅkappo.

And what, monks, is right intention? The intention of renunciation, the intention of non-ill-will, the intention of harmlessness — this, monks, is called right intention.

185

กะตะมา จะ ภิกขะเว สัมมาวาจา. มุสาวาทา เวระมะณี, ปิสุณายะ วาจายะ เวระมะณี, ผะรุสายะ วาจายะ เวระมะณี, สัมผัปปะลาปา เวระมะณี, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว สัมมาวาจา.

Katamā ca bhikkhave sammāvācā. Musāvādā veramaṇī, pisuṇāya vācāya veramaṇī, pharusāya vācāya veramaṇī, samphappalāpā veramaṇī, ayaṃ vuccati bhikkhave sammāvācā.

And what, monks, is right speech? Refraining from false speech, refraining from malicious speech, refraining from harsh speech, refraining from idle chatter — this, monks, is called right speech.

186

กะตะโม จะ ภิกขะเว สัมมากัมมันโต. ปาณาติปาตา เวระมะณี, อะทินนาทานา เวระมะณี, กาเมสุ มิจฉาจารา เวระมะณี, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว สัมมากัมมันโต.

Katamo ca bhikkhave sammākammanto. Pāṇātipātā veramaṇī, adinnādānā veramaṇī, kāmesu micchācārā veramaṇī, ayaṃ vuccati bhikkhave sammākammanto.

And what, monks, is right action? Refraining from killing living beings, refraining from taking what is not given, refraining from sexual misconduct — this, monks, is called right action.

187

กะตะโม จะ ภิกขะเว สัมมาอาชีโว. อิธะ ภิกขะเว อะริยะสาวะโก มิจฉาอาชีวัง ปะหายะ, สัมมาอาชีเวนะ ชีวิกัง กัปเปติ, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว สัมมาอาชีโว.

Katamo ca bhikkhave sammāājīvo. Idha bhikkhave ariyasāvako micchāājīvaṃ pahāya, sammāājīvena jīvikaṃ kappeti, ayaṃ vuccati bhikkhave sammāājīvo.

And what, monks, is right livelihood? Here, monks, a noble disciple abandons wrong livelihood and makes his living by right livelihood — this, monks, is called right livelihood.

188

กะตะโม จะ ภิกขะเว สัมมาวายาโม. อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ อะนุปปันนานัง ปาปะกานัง อะกุสะลานัง ธัมมานัง อะนุปปาทายะ, ฉันทัง ชะเนติ วายะมะติ วิริยัง อาระภะติ จิตตัง ปัคคัณหาติ ปะทะหะติ. อุปปันนานัง ปาปะกานัง อะกุสะลานัง ธัมมานัง ปะหานายะ, ฉันทัง ชะเนติ วายะมะติ วิริยัง อาระภะติ จิตตัง ปัคคัณหาติ ปะทะหะติ. อะนุปปันนานัง กุสะลานัง ธัมมานัง อุปปาทายะ, ฉันทัง ชะเนติ วายะมะติ วิริยัง อาระภะติ จิตตัง ปัคคัณหาติ ปะทะหะติ. อุปปันนานัง กุสะลานัง ธัมมานัง ฐิติยา อะสัมโมสายะ ภิยโยภาวายะ เวปุลลายะ ภาวะนายะ ปาริปูริยา, ฉันทัง ชะเนติ วายะมะติ วิริยัง อาระภะติ จิตตัง ปัคคัณหาติ ปะทะหะติ. อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว สัมมาวายาโม.

Katamo ca bhikkhave sammāvāyāmo. Idha bhikkhave bhikkhu anuppannānaṃ pāpakānaṃ akusalānaṃ dhammānaṃ anuppādāya, chandaṃ janeti vāyamati viriyaṃ ārabhati cittaṃ paggaṇhāti padahati. Uppannānaṃ pāpakānaṃ akusalānaṃ dhammānaṃ pahānāya, chandaṃ janeti vāyamati viriyaṃ ārabhati cittaṃ paggaṇhāti padahati. Anuppannānaṃ kusalānaṃ dhammānaṃ uppādāya, chandaṃ janeti vāyamati viriyaṃ ārabhati cittaṃ paggaṇhāti padahati. Uppannānaṃ kusalānaṃ dhammānaṃ ṭhitiyā asammosāya bhiyyobhāvāya vepullāya bhāvanāya pāripūriyā, chandaṃ janeti vāyamati viriyaṃ ārabhati cittaṃ paggaṇhāti padahati. Ayaṃ vuccati bhikkhave sammāvāyāmo.

And what, monks, is right effort? Here, monks, a monk generates desire for the non-arising of unarisen evil unwholesome states, and he makes an effort, rouses energy, applies his mind and strives. He generates desire for the abandoning of arisen evil unwholesome states, and he makes an effort, rouses energy, applies his mind and strives. He generates desire for the arising of unarisen wholesome states, and he makes an effort, rouses energy, applies his mind and strives. He generates desire for the continuance, non-confusion, increase, expansion, development and fulfilment of arisen wholesome states, and he makes an effort, rouses energy, applies his mind and strives. This, monks, is called right effort.

189

กะตะมา จะ ภิกขะเว สัมมาสะติ. อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อาตาปี สัมปะชาโน สะติมา, วิเนยยะ โลเก อะภิชฌาโทมะนัสสัง เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ, อาตาปี สัมปะชาโน สะติมา, วิเนยยะ โลเก อะภิชฌาโทมะนัสสัง, จิตเต จิตตานุปัสสี วิหะระติ, อาตาปี สัมปะชาโน สะติมา, วิเนยยะ โลเก อะภิชฌาโทมะนัสสัง, ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, อาตาปี สัมปะชาโน สะติมา, วิเนยยะ โลเก อะภิชฌาโทมะนัสสัง, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว สัมมาสะติ.

Katamā ca bhikkhave sammāsati. Idha bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati, ātāpī sampajāno satimā, vineyya loke abhijjhādomanassaṃ vedanāsu vedanānupassī viharati, ātāpī sampajāno satimā, vineyya loke abhijjhādomanassaṃ, citte cittānupassī viharati, ātāpī sampajāno satimā, vineyya loke abhijjhādomanassaṃ, dhammesu dhammānupassī viharati, ātāpī sampajāno satimā, vineyya loke abhijjhādomanassaṃ, ayaṃ vuccati bhikkhave sammāsati.

And what, monks, is right mindfulness? Here, monks, a monk dwells contemplating the body in the body, ardent, clearly comprehending and mindful, having put away covetousness and grief for the world; he dwells contemplating feelings in feelings, ardent, clearly comprehending and mindful, having put away covetousness and grief for the world; he dwells contemplating mind in mind, ardent, clearly comprehending and mindful, having put away covetousness and grief for the world; he dwells contemplating mind-objects in mind-objects, ardent, clearly comprehending and mindful, having put away covetousness and grief for the world. This, monks, is called right mindfulness.

page 156

190

กะตะโม จะ ภิกขะเว สัมมาสะมาธิ, อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ วิวิจเจวะ กาเมหิ วิวิจจะ อะกุสะเลหิ ธัมเมหิ, สะวิตักกัง สะวิจารัง วิเวกะชัมปีติสุขัง ปะฐะมัง ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ. วิตักกะวิจารานัง วูปะสะมา, อัชฌัตตัง สัมปะสาทะนัง เจตะโส เอโกทิภาวัง อะวิตักกัง อะวิจารัง, สะมาธิชัมปีติสุขัง ทุติยัง ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ. ปีติยา จะ วิราคา, อุเปกขะโก จะ วิหะระติ, สะโต จะ สัมปะชาโน สุขัญจะ กาเยนะ ปะฏิสังเวเทติ, ยันตัง อะริยา อาจิกขันติ อุเปกขะโก สะติมา สุขะวิหารีติ, ตะติยัง ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ. สุขัสสะ จะ ปะหานา ทุกขัสสะ จะ ปะหานา, ปุพเพวะ โสมะนัสสะโทมะนัสสานัง อัตถังคะมา, อะทุกขะมะสุขัง อุเปกขาสะติปาริสุทธิง, จะตุตถัง ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว สัมมาสะมาธิ.

Katamo ca bhikkhave sammāsamādhi, idha bhikkhave bhikkhu vivicceva kāmehi vivicca akusalehi dhammehi, savitakkaṃ savicāraṃ vivekajampītisukhaṃ paṭhamaṃ jhānaṃ upasampajja viharati. Vitakkavicārānaṃ vūpasamā, ajjhattaṃ sampasādanaṃ cetaso ekodibhāvaṃ avitakkaṃ avicāraṃ, samādhijampītisukhaṃ dutiyaṃ jhānaṃ upasampajja viharati. Pītiyā ca virāgā, upekkhako ca viharati, sato ca sampajāno sukhañca kāyena paṭisaṃvedeti, yantaṃ ariyā ācikkhanti upekkhako satimā sukhavihārīti, tatiyaṃ jhānaṃ upasampajja viharati. Sukhassa ca pahānā dukkhassa ca pahānā, pubbeva somanassadomanassānaṃ atthaṅgamā, adukkhamasukhaṃ upekkhāsatipārisuddhiṃ, catutthaṃ jhānaṃ upasampajja viharati, ayaṃ vuccati bhikkhave sammāsamādhi.

And what, monks, is right concentration? Here, monks, quite secluded from sensual pleasures, secluded from unwholesome states, a monk enters and dwells in the first jhāna, which is accompanied by thought and examination, with rapture and pleasure born of seclusion. With the stilling of thought and examination, he enters and dwells in the second jhāna, which has inner confidence and unification of mind, is without thought and without examination, and has rapture and pleasure born of concentration. With the fading away of rapture he dwells equanimous, mindful and clearly comprehending, and experiences pleasure with the body; he enters and dwells in the third jhāna, of which the noble ones declare: equanimous and mindful, he dwells pleasantly. With the abandoning of pleasure and the abandoning of pain, and with the earlier disappearance of gladness and grief, he enters and dwells in the fourth jhāna, which is neither painful nor pleasant and has purity of mindfulness through equanimity. This, monks, is called right concentration.

191

อิทัง วุจจะติ ภิกขะเว ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทา อะริยะสัจจัง.

Idaṃ vuccati bhikkhave dukkhanirodhagāminī paṭipadā ariyasaccaṃ.

This, monks, is called the noble truth of the way leading to the cessation of suffering.

192

อิติ อัชฌัตตัง วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ. อัตถิ ธัมมาติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ โข ภิกขะเว ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ.

Iti ajjhattaṃ vā dhammesu dhammānupassī viharati, bahiddhā vā dhammesu dhammānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā dhammesu dhammānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā dhammesu viharati, vayadhammānupassī vā dhammesu viharati, samudayavayadhammānupassī vā dhammesu viharati. Atthi dhammāti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya paṭissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi kho bhikkhave bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati.

So he dwells contemplating mind-objects in mind-objects internally, or he dwells contemplating mind-objects in mind-objects externally, or he dwells contemplating mind-objects in mind-objects both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in mind-objects, or he dwells contemplating the nature of passing away in mind-objects, or he dwells contemplating the nature of both arising and passing away in mind-objects. Or else mindfulness that there are mind-objects is established in him just to the extent necessary for knowledge and remembrance. And he dwells independent, not clinging to anything in the world. That too, monks, is how a monk dwells contemplating mind-objects in mind-objects.

จะตูสุ อะริยะสัจเจสุ สัจจะปัพพัง.

page 157

193

โย หิ โกจิ ภิกขะเว อิเม จัตตาโร สะติปัฏฐาเน เอวัง ภาเวยยะ สัตตะ วัสสานิ. ตัสสะ ท๎วินนัง ผะลานัง อัญญะตะรัง ผะลัง ปาฏิกังขัง, ทิฏเฐวะ ธัมเม อัญญา, สะติ วา อุปาทิเสเส อะนาคามิตา. ติฏฐันตุ ภิกขะเว สัตตะ วัสสานิ.

Yo hi koci bhikkhave ime cattāro satipaṭṭhāne evaṃ bhāveyya satta vassāni. Tassa dvinnaṃ phalānaṃ aññataraṃ phalaṃ pāṭikaṅkhaṃ, diṭṭheva dhamme aññā, sati vā upādisese anāgāmitā. Tiṭṭhantu bhikkhave satta vassāni.

Whoever, monks, should develop these four foundations of mindfulness in this way for seven years, one of two fruits may be expected for him: final knowledge here and now, or, if there is a trace of clinging left, the state of non-returning. Let alone seven years, monks.

194

โย หิ โกจิ ภิกขะเว อิเม จัตตาโร สะติปัฏฐาเน เอวัง ภาเวยยะ ฉะ วัสสานิ. ตัสสะ ท๎วินนัง ผะลานัง อัญญะตะรัง ผะลัง ปาฏิกังขัง, ทิฏเฐวะ ธัมเม อัญญา, สะติ วา อุปาทิเสเส อะนาคามิตา. ติฏฐันตุ ภิกขะเว ฉะ วัสสานิ.

Yo hi koci bhikkhave ime cattāro satipaṭṭhāne evaṃ bhāveyya cha vassāni. Tassa dvinnaṃ phalānaṃ aññataraṃ phalaṃ pāṭikaṅkhaṃ, diṭṭheva dhamme aññā, sati vā upādisese anāgāmitā. Tiṭṭhantu bhikkhave cha vassāni.

Whoever, monks, should develop these four foundations of mindfulness in this way for six years, one of two fruits may be expected for him: final knowledge here and now, or, if there is a trace of clinging left, the state of non-returning. Let alone six years, monks.

195

โย หิ โกจิ ภิกขะเว อิเม จัตตาโร สะติปัฏฐาเน เอวัง ภาเวยยะ ปัญจะ วัสสานิ. ตัสสะ ท๎วินนัง ผะลานัง อัญญะตะรัง ผะลัง ปาฏิกังขัง, ทิฏเฐวะ ธัมเม อัญญา, สะติ วา อุปาทิเสเส อะนาคามิตา. ติฏฐันตุ ภิกขะเว ปัญจะ วัสสานิ.

Yo hi koci bhikkhave ime cattāro satipaṭṭhāne evaṃ bhāveyya pañca vassāni. Tassa dvinnaṃ phalānaṃ aññataraṃ phalaṃ pāṭikaṅkhaṃ, diṭṭheva dhamme aññā, sati vā upādisese anāgāmitā. Tiṭṭhantu bhikkhave pañca vassāni.

Whoever, monks, should develop these four foundations of mindfulness in this way for five years, one of two fruits may be expected for him: final knowledge here and now, or, if there is a trace of clinging left, the state of non-returning. Let alone five years, monks.

196

โย หิ โกจิ ภิกขะเว อิเม จัตตาโร สะติปัฏฐาเน เอวัง ภาเวยยะ จัตตาริ วัสสานิ. ตัสสะ ท๎วินนัง ผะลานัง อัญญะตะรัง ผะลัง ปาฏิกังขัง, ทิฏเฐวะ ธัมเม อัญญา, สะติ วา อุปาทิเสเส อะนาคามิตา. ติฏฐันตุ ภิกขะเว จัตตาริ วัสสานิ.

Yo hi koci bhikkhave ime cattāro satipaṭṭhāne evaṃ bhāveyya cattāri vassāni. Tassa dvinnaṃ phalānaṃ aññataraṃ phalaṃ pāṭikaṅkhaṃ, diṭṭheva dhamme aññā, sati vā upādisese anāgāmitā. Tiṭṭhantu bhikkhave cattāri vassāni.

Whoever, monks, should develop these four foundations of mindfulness in this way for four years, one of two fruits may be expected for him: final knowledge here and now, or, if there is a trace of clinging left, the state of non-returning. Let alone four years, monks.

197

โย หิ โกจิ ภิกขะเว อิเม จัตตาโร สะติปัฏฐาเน เอวัง ภาเวยยะ ตีณิ วัสสานิ. ตัสสะ ท๎วินนัง ผะลานัง อัญญะตะรัง ผะลัง ปาฏิกังขัง, ทิฏเฐวะ ธัมเม อัญญา, สะติ วา อุปาทิเสเส อะนาคามิตา. ติฏฐันตุ ภิกขะเว ตีณิ วัสสานิ.

Yo hi koci bhikkhave ime cattāro satipaṭṭhāne evaṃ bhāveyya tīṇi vassāni. Tassa dvinnaṃ phalānaṃ aññataraṃ phalaṃ pāṭikaṅkhaṃ, diṭṭheva dhamme aññā, sati vā upādisese anāgāmitā. Tiṭṭhantu bhikkhave tīṇi vassāni.

Whoever, monks, should develop these four foundations of mindfulness in this way for three years, one of two fruits may be expected for him: final knowledge here and now, or, if there is a trace of clinging left, the state of non-returning. Let alone three years, monks.

198

โย หิ โกจิ ภิกขะเว อิเม จัตตาโร สะติปัฏฐาเน เอวัง ภาเวยยะ ท๎เว วัสสานิ. ตัสสะ ท๎วินนัง ผะลานัง อัญญะตะรัง ผะลัง ปาฏิกังขัง, ทิฏเฐวะ ธัมเม อัญญา, สะติ วา อุปาทิเสเส อะนาคามิตา. ติฏฐันตุ ภิกขะเว ท๎เว วัสสานิ.

Yo hi koci bhikkhave ime cattāro satipaṭṭhāne evaṃ bhāveyya dve vassāni. Tassa dvinnaṃ phalānaṃ aññataraṃ phalaṃ pāṭikaṅkhaṃ, diṭṭheva dhamme aññā, sati vā upādisese anāgāmitā. Tiṭṭhantu bhikkhave dve vassāni.

Whoever, monks, should develop these four foundations of mindfulness in this way for two years, one of two fruits may be expected for him: final knowledge here and now, or, if there is a trace of clinging left, the state of non-returning. Let alone two years, monks.

199

โย หิ โกจิ ภิกขะเว อิเม จัตตาโร สะติปัฏฐาเน เอวัง ภาเวยยะ เอกัง วัสสัง. ตัสสะ ท๎วินนัง ผะลานัง อัญญะตะรัง ผะลัง ปาฏิกังขัง, ทิฏเฐวะ ธัมเม อัญญา, สะติ วา อุปาทิเสเส อะนาคามิตา. ติฏฐันตุ ภิกขะเว เอกัง วัสสัง.

Yo hi koci bhikkhave ime cattāro satipaṭṭhāne evaṃ bhāveyya ekaṃ vassaṃ. Tassa dvinnaṃ phalānaṃ aññataraṃ phalaṃ pāṭikaṅkhaṃ, diṭṭheva dhamme aññā, sati vā upādisese anāgāmitā. Tiṭṭhantu bhikkhave ekaṃ vassaṃ.

Whoever, monks, should develop these four foundations of mindfulness in this way for one year, one of two fruits may be expected for him: final knowledge here and now, or, if there is a trace of clinging left, the state of non-returning. Let alone one year, monks.

200

โย หิ โกจิ ภิกขะเว อิเม จัตตาโร สะติปัฏฐาเน เอวัง ภาเวยยะ สัตตะ มาสานิ. ตัสสะ ท๎วินนัง ผะลานัง อัญญะตะรัง ผะลัง ปาฏิกังขัง, ทิฏเฐวะ ธัมเม อัญญา, สะติ วา อุปาทิเสเส อะนาคามิตา. ติฏฐันตุ ภิกขะเว สัตตะ มาสานิ.

Yo hi koci bhikkhave ime cattāro satipaṭṭhāne evaṃ bhāveyya satta māsāni. Tassa dvinnaṃ phalānaṃ aññataraṃ phalaṃ pāṭikaṅkhaṃ, diṭṭheva dhamme aññā, sati vā upādisese anāgāmitā. Tiṭṭhantu bhikkhave satta māsāni.

Whoever, monks, should develop these four foundations of mindfulness in this way for seven months, one of two fruits may be expected for him: final knowledge here and now, or, if there is a trace of clinging left, the state of non-returning. Let alone seven months, monks.

201

โย หิ โกจิ ภิกขะเว อิเม จัตตาโร สะติปัฏฐาเน เอวัง ภาเวยยะ ฉะ มาสานิ, ตัสสะ ท๎วินนัง ผะลานัง อัญญะตะรัง ผะลัง ปาฏิกังขัง, ทิฏเฐวะ ธัมเม อัญญา, สะติ วา อุปาทิเสเส อะนาคามิตา. ติฏฐันตุ ภิกขะเว ฉะ มาสานิ.

Yo hi koci bhikkhave ime cattāro satipaṭṭhāne evaṃ bhāveyya cha māsāni, tassa dvinnaṃ phalānaṃ aññataraṃ phalaṃ pāṭikaṅkhaṃ, diṭṭheva dhamme aññā, sati vā upādisese anāgāmitā. Tiṭṭhantu bhikkhave cha māsāni.

Whoever, monks, should develop these four foundations of mindfulness in this way for six months, one of two fruits may be expected for him: final knowledge here and now, or, if there is a trace of clinging left, the state of non-returning. Let alone six months, monks.

page 158

202

โย หิ โกจิ ภิกขะเว อิเม จัตตาโร สะติปัฏฐาเน เอวัง ภาเวยยะ ปัญจะ มาสานิ. ตัสสะ ท๎วินนัง ผะลานัง อัญญะตะรัง ผะลัง ปาฏิกังขัง, ทิฏเฐวะ ธัมเม อัญญา, สะติ วา อุปาทิเสเส อะนาคามิตา. ติฏฐันตุ ภิกขะเว ปัญจะ มาสานิ.

Yo hi koci bhikkhave ime cattāro satipaṭṭhāne evaṃ bhāveyya pañca māsāni. Tassa dvinnaṃ phalānaṃ aññataraṃ phalaṃ pāṭikaṅkhaṃ, diṭṭheva dhamme aññā, sati vā upādisese anāgāmitā. Tiṭṭhantu bhikkhave pañca māsāni.

Whoever, monks, should develop these four foundations of mindfulness in this way for five months, one of two fruits may be expected for him: final knowledge here and now, or, if there is a trace of clinging left, the state of non-returning. Let alone five months, monks.

203

โย หิ โกจิ ภิกขะเว อิเม จัตตาโร สะติปัฏฐาเน เอวัง ภาเวยยะ จัตตาริ มาสานิ, ตัสสะ ท๎วินนัง ผะลานัง อัญญะตะรัง ผะลัง ปาฏิกังขัง, ทิฏเฐวะ ธัมเม อัญญา, สะติ วา อุปาทิเสเส อะนาคามิตา. ติฏฐันตุ ภิกขะเว จัตตาริ มาสานิ.

Yo hi koci bhikkhave ime cattāro satipaṭṭhāne evaṃ bhāveyya cattāri māsāni, tassa dvinnaṃ phalānaṃ aññataraṃ phalaṃ pāṭikaṅkhaṃ, diṭṭheva dhamme aññā, sati vā upādisese anāgāmitā. Tiṭṭhantu bhikkhave cattāri māsāni.

Whoever, monks, should develop these four foundations of mindfulness in this way for four months, one of two fruits may be expected for him: final knowledge here and now, or, if there is a trace of clinging left, the state of non-returning. Let alone four months, monks.

204

โย หิ โกจิ ภิกขะเว อิเม จัตตาโร สะติปัฏฐาเน เอวัง ภาเวยยะ ตีณิ มาสานิ. ตัสสะ ท๎วินนัง ผะลานัง อัญญะตะรัง ผะลัง ปาฏิกังขัง, ทิฏเฐวะ ธัมเม อัญญา, สะติ วา อุปาทิเสเส อะนาคามิตา. ติฏฐันตุ ภิกขะเว ตีณิ มาสานิ.

Yo hi koci bhikkhave ime cattāro satipaṭṭhāne evaṃ bhāveyya tīṇi māsāni. Tassa dvinnaṃ phalānaṃ aññataraṃ phalaṃ pāṭikaṅkhaṃ, diṭṭheva dhamme aññā, sati vā upādisese anāgāmitā. Tiṭṭhantu bhikkhave tīṇi māsāni.

Whoever, monks, should develop these four foundations of mindfulness in this way for three months, one of two fruits may be expected for him: final knowledge here and now, or, if there is a trace of clinging left, the state of non-returning. Let alone three months, monks.

205

โย หิ โกจิ ภิกขะเว อิเม จัตตาโร สะติปัฏฐาเน เอวัง ภาเวยยะ ท๎เว มาสานิ, ตัสสะ ท๎วินนัง ผะลานัง อัญญะตะรัง ผะลัง ปาฏิกังขัง, ทิฏเฐวะ ธัมเม อัญญา, สะติ วา อุปาทิเสเส อะนาคามิตา. ติฏฐันตุ ภิกขะเว ท๎เว มาสานิ.

Yo hi koci bhikkhave ime cattāro satipaṭṭhāne evaṃ bhāveyya dve māsāni, tassa dvinnaṃ phalānaṃ aññataraṃ phalaṃ pāṭikaṅkhaṃ, diṭṭheva dhamme aññā, sati vā upādisese anāgāmitā. Tiṭṭhantu bhikkhave dve māsāni.

Whoever, monks, should develop these four foundations of mindfulness in this way for two months, one of two fruits may be expected for him: final knowledge here and now, or, if there is a trace of clinging left, the state of non-returning. Let alone two months, monks.

206

โย หิ โกจิ ภิกขะเว อิเม จัตตาโร สะติปัฏฐาเน เอวัง ภาเวยยะ มาสัง, ตัสสะ ท๎วินนัง ผะลานัง อัญญะตะรัง ผะลัง ปาฏิกังขัง, ทิฏเฐวะ ธัมเม อัญญา, สะติ วา อุปาทิเสเส อะนาคามิตา. ติฏฐะตุ ภิกขะเว มาโส.

Yo hi koci bhikkhave ime cattāro satipaṭṭhāne evaṃ bhāveyya māsaṃ, tassa dvinnaṃ phalānaṃ aññataraṃ phalaṃ pāṭikaṅkhaṃ, diṭṭheva dhamme aññā, sati vā upādisese anāgāmitā. Tiṭṭhatu bhikkhave māso.

Whoever, monks, should develop these four foundations of mindfulness in this way for a month, one of two fruits may be expected for him: final knowledge here and now, or, if there is a trace of clinging left, the state of non-returning. Let alone a month, monks.

207

โย หิ โกจิ ภิกขะเว อิเม จัตตาโร สะติปัฏฐาเน เอวัง ภาเวยยะ อัฑฒะมาสัง. ตัสสะ ท๎วินนัง ผะลานัง อัญญะตะรัง ผะลัง ปาฏิกังขัง, ทิฏเฐวะ ธัมเม อัญญา, สะติ วา อุปาทิเสเส อะนาคามิตา. ติฏฐะตุ ภิกขะเว อัฑฒะมาโส.

Yo hi koci bhikkhave ime cattāro satipaṭṭhāne evaṃ bhāveyya aḍḍhamāsaṃ. Tassa dvinnaṃ phalānaṃ aññataraṃ phalaṃ pāṭikaṅkhaṃ, diṭṭheva dhamme aññā, sati vā upādisese anāgāmitā. Tiṭṭhatu bhikkhave aḍḍhamāso.

Whoever, monks, should develop these four foundations of mindfulness in this way for half a month, one of two fruits may be expected for him: final knowledge here and now, or, if there is a trace of clinging left, the state of non-returning. Let alone half a month, monks.

208

โย หิ โกจิ ภิกขะเว อิเม จัตตาโร สะติปัฏฐาเน เอวัง ภาเวยยะ สัตตาหัง, ตัสสะ ท๎วินนัง ผะลานัง อัญญะตะรัง ผะลัง ปาฏิกังขัง, ทิฏเฐวะ ธัมเม อัญญา, สะติ วา อุปาทิเสเส อะนาคามิตา.

Yo hi koci bhikkhave ime cattāro satipaṭṭhāne evaṃ bhāveyya sattāhaṃ, tassa dvinnaṃ phalānaṃ aññataraṃ phalaṃ pāṭikaṅkhaṃ, diṭṭheva dhamme aññā, sati vā upādisese anāgāmitā.

Whoever, monks, should develop these four foundations of mindfulness in this way for seven days, one of two fruits may be expected for him: final knowledge here and now, or, if there is a trace of clinging left, the state of non-returning.

209

เอกายะโน อะยัง ภิกขะเว มัคโค, สัตตานัง วิสุทธิยา, โสกะปะริเทวานัง สะมะติกกะมายะ, ทุกขะโทมะนัสสานัง อัฏฐังคะมายะ, ญายัสสะ อะธิคะมายะ, นิพพานัสสะ สัจฉิกิริยายะ, ยะทิทัง จัตตาโร สะติปัฏฐานาติ. อิติ ยันตัง วุตตัง อิทะเมตัง ปะฏิจจะ วุตตันติ. อิทะมะโวจะ ภะคะวา. อัตตะมะนา เต ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุนติ.

Ekāyano ayaṃ bhikkhave maggo, sattānaṃ visuddhiyā, sokaparidevānaṃ samatikkamāya, dukkhadomanassānaṃ aṭṭhaṅgamāya, ñāyassa adhigamāya, nibbānassa sacchikiriyāya, yadidaṃ cattāro satipaṭṭhānāti. Iti yantaṃ vuttaṃ idametaṃ paṭicca vuttanti. Idamavoca bhagavā. Attamanā te bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinandunti.

This is the one and only way, monks, for the purification of beings, for the surmounting of sorrow and lamentation, for the disappearance of pain and grief, for the attainment of the true way, for the realisation of Nibbāna — namely, the four foundations of mindfulness. So it was with reference to this that it was said. This is what the Blessed One said. Satisfied, those monks delighted in the Blessed One's words.

บทขัด ธัมมะจักกัปปะวัตตะนะสุตตัง bòt-kàt tam-má-jàk-gàp-bpà-wát-dtà-ná-sùt-dtaŋ The Preliminary Chant to the Discourse on Setting the Wheel of Dhamma Rolling Chanted immediately before the Dhammacakkappavattana Sutta, introducing it. page 159 8 verses The preliminary chant to the first sermon, naming the two extremes, the middle way and the four truths.

When chanted: Chanted immediately before the Dhammacakkappavattana Sutta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The introduction to the discourse the tradition counts as the first teaching. It summarises the contents rather than the occasion, which is unusual for these verses.

Its last line is a stage direction: let us now recite it, as it was rehearsed, in the manner of a prose exposition.

Meaning and purpose

The summary is accurate and complete in five lines: the Wheel of Dhamma set rolling and unstoppable in the world, wherein both extremes are declared, and the middle way of practice, and the purified knowledge and vision of the four noble truths.

Calling the wheel unstoppable is a claim about what happened at Isipatana rather than about the text. Once set rolling it does not stop, and the verse states that before the discourse begins.

The closing instruction about manner is worth noticing. This discourse can be chanted in more than one way, and the verse specifies which — as prose exposition, as it was rehearsed. The introduction is doing an editor's job as well as a devotional one.

The chant

As the book prints it: page 159 →

page 159

1

อะนุตตะรัง อะภิสัมโพธิง สัมพุชฌิต๎วา ตะถาคะโต,

Anuttaraṃ abhisambodhiṃ sambujjhitvā tathāgato,

The Tathāgata, having fully awakened to the unsurpassed perfect enlightenment,

2

ปะฐะมัง ยัง อะเทเสสิ ธัมมะจักกัง อะนุตตะรัง

Paṭhamaṃ yaṃ adesesi dhammacakkaṃ anuttaraṃ

first taught that unsurpassed Wheel of Dhamma,

3

สัมมะเทวะ ปะวัตเตนโต โลเก อัปปะฏิวัตติยัง,

Sammadeva pavattento loke appaṭivattiyaṃ,

setting it rolling rightly, unstoppable in the world,

4

ยัตถากขาตา อุโภ อันตา ปะฏิปัตติ จะ มัชฌิมา,

Yatthākkhātā ubho antā paṭipatti ca majjhimā,

wherein both extremes are declared, and the middle way of practice,

5

จะตูส๎วาริยะสัจเจสุ วิสุทธัง ญาณะทัสสะนัง,

Catūsvāriyasaccesu visuddhaṃ ñāṇadassanaṃ,

and the purified knowledge and vision of the four noble truths,

6

เทสิตัง ธัมมะราเชนะ สัมมาสัมโพธิกิตตะนัง,

Desitaṃ dhammarājena sammāsambodhikittanaṃ,

taught by the King of Dhamma, proclaiming his perfect enlightenment,

7

นาเมนะ วิสสุตัง สุตตัง ธัมมะจักกัปปะวัตตะนัง,

Nāmena vissutaṃ suttaṃ dhammacakkappavattanaṃ,

the discourse renowned by the name Dhammacakkappavattana —

8

เวยยากะระณะปาเฐนะ สังคีตันตัมภะณามะ เส.

Veyyākaraṇapāṭhena saṅgītantambhaṇāma se.

let us now recite it, as it was rehearsed, in the manner of a prose exposition.

ธัมมะจักกัปปะวัตตะนะสุตตัง Dhammacakkappavattanasuttaṃ The Discourse on Setting the Wheel of Dhamma Rolling Chanted at birthday merit-making and wherever the first teaching is wanted; among the most chanted discourses in the tradition. pages 159–163 42 verses The first sermon: the two extremes, the middle way, the four noble truths in three phases, and Koṇḍañña's understanding.

When chanted: Chanted at birthday merit-making and wherever the first teaching is wanted; among the most chanted discourses in the tradition.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints its own reference. This is the discourse everything else in the collection refers back to, and the one the tradition dates its beginning from.

Its structure is unusually tight for a sutta: a rejection, a definition, a fourfold analysis worked through three times, and then a result.

Meaning and purpose

It opens by clearing the ground. There are two extremes that should not be followed — the pursuit of sensual happiness, and the pursuit of self-mortification — and the middle way avoids both. The middle way is then defined, and it turns out to be the noble eightfold path already familiar from elsewhere in this book.

The four truths are then each taken through three phases: what the truth is, what it requires, and that it has been done. Suffering is to be understood, and has been understood; its origin is to be abandoned, and has been abandoned. Twelve moves in all, and the Buddha says his awakening was not claimed until all twelve were complete.

The end is narrative and is why this discourse is loved. Koṇḍañña understands, and the Blessed One exclaims twice — Koṇḍañña has indeed understood. And so he came to be called Aññā Koṇḍañña, Koṇḍañña Who Understood. A man is renamed for having followed an argument.

The chant

As the book prints it: page 159, page 160, page 161, page 162 and page 163 →

page 159

1

เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา พาราณะสิยัง วิหะระติ อิสิปะตะเน มิคะทาเย. ตัต๎ระ โข ภะคะวา ปัญจะวัคคิเย ภิกขู อามันเตสิ.

Evamme sutaṃ. Ekaṃ samayaṃ bhagavā bārāṇasiyaṃ viharati isipatane migadāye. Tatra kho bhagavā pañcavaggiye bhikkhū āmantesi.

Thus have I heard. At one time the Blessed One was dwelling at Bārāṇasī, in the deer park at Isipatana. There the Blessed One addressed the group of five monks.

2

เท๎วเม ภิกขะเว อันตา ปัพพะชิเตนะ นะ เสวิตัพพา. โย จายัง กาเมสุ กามะสุขัลลิกานุโยโค หีโน คัมโม โปถุชชะนิโก อะนะริโย อะนัตถะสัญ๎หิโต. โย จายัง อัตตะกิละมะถานุโยโค ทุกโข อะนะริโย อะนัตถะสัญหิโต.

Dveme bhikkhave antā pabbajitena na sevitabbā. Yo cāyaṃ kāmesu kāmasukhallikānuyogo hīno gammo pothujjaniko anariyo anatthasañhito. Yo cāyaṃ attakilamathānuyogo dukkho anariyo anatthasañhito.

There are these two extremes, monks, that should not be followed by one who has gone forth. There is this pursuit of sensual happiness in sensual pleasures, which is low, coarse, the way of ordinary people, ignoble, and brings no good. And there is this pursuit of self-mortification, which is painful, ignoble, and brings no good.

3

เอเต เต ภิกขะเว อุโภ อันเต อะนุปะคัมมะ, มัชฌิมา ปะฏิปะทา ตะถาคะเตนะ อะภิสัมพุทธา, จักขุกะระณี ญาณะกะระณี, อุปะสะมายะ อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

Ete te bhikkhave ubho ante anupagamma, majjhimā paṭipadā tathāgatena abhisambuddhā, cakkhukaraṇī ñāṇakaraṇī, upasamāya abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

Avoiding both these extremes, monks, the middle way discovered by the Tathāgata gives rise to vision and to knowledge, and leads to peace, to direct knowledge, to enlightenment, to Nibbāna.

page 160

4

กะตะมา จะ สา ภิกขะเว มัชฌิมา ปะฏิปะทา ตะถาคะเตนะ อะภิสัมพุทธา, จักขุกะระณี ญาณะกะระณี, อุปะสะมายะ อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

Katamā ca sā bhikkhave majjhimā paṭipadā tathāgatena abhisambuddhā, cakkhukaraṇī ñāṇakaraṇī, upasamāya abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

And what, monks, is that middle way discovered by the Tathāgata, which gives rise to vision and to knowledge, and leads to peace, to direct knowledge, to enlightenment, to Nibbāna?

5

อะยะเมวะ อะริโย อัฏฐังคิโก มัคโค. เสยยะถีทัง, สัมมาทิฏฐิ สัมมาสังกัปโป, สัมมาวาจา สัมมากัมมันโต สัมมาอาชีโว, สัมมาวายาโม สัมมาสะติ สัมมาสะมาธิ.

Ayameva ariyo aṭṭhaṅgiko maggo. Seyyathīdaṃ, sammādiṭṭhi sammāsaṅkappo, sammāvācā sammākammanto sammāājīvo, sammāvāyāmo sammāsati sammāsamādhi.

It is this very noble eightfold path. That is to say: right view, right intention, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness, right concentration.

6

อะยัง โข สา ภิกขะเว มัชฌิมา ปะฏิปะทา ตะถาคะเตนะ อะภิสัมพุทธา, จักขุกะระณี ญาณะกะระณี, อุปะสะมายะ อะภิญญายะ สัมโพธายะ นิพพานายะ สังวัตตะติ.

Ayaṃ kho sā bhikkhave majjhimā paṭipadā tathāgatena abhisambuddhā, cakkhukaraṇī ñāṇakaraṇī, upasamāya abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṃvattati.

This, monks, is that middle way discovered by the Tathāgata, which gives rise to vision and to knowledge, and leads to peace, to direct knowledge, to enlightenment, to Nibbāna.

7

อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว ทุกขัง อะริยะสัจจัง. ชาติปิ ทุกขา, ชะราปิ ทุกขา, มะระณัมปิ ทุกขัง, โสกะปะริเทวะทุกขะโทมะนัสสุปายาสาปิ ทุกขา, อัปปิเยหิ สัมปะโยโค ทุกโข, ปิเยหิ วิปปะโยโค ทุกโข, ยัมปิจฉัง นะ ละภะติ ตัมปิ ทุกขัง, สังขิตเตนะ ปัญจุปปาทานักขันธา ทุกขา.

Idaṃ kho pana bhikkhave dukkhaṃ ariyasaccaṃ. Jātipi dukkhā, jarāpi dukkhā, maraṇampi dukkhaṃ, sokaparidevadukkhadomanassupāyāsāpi dukkhā, appiyehi sampayogo dukkho, piyehi vippayogo dukkho, yampicchaṃ na labhati tampi dukkhaṃ, saṅkhittena pañcuppādānakkhandhā dukkhā.

Now this, monks, is the noble truth of suffering. Birth is suffering, ageing is suffering, death is suffering; sorrow, lamentation, pain, grief and despair are suffering; union with what is disliked is suffering, separation from what is liked is suffering, not getting what one wants is suffering; in short, the five aggregates of clinging are suffering.

8

อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว ทุกขะสะมุทะโย อะริยะสัจจัง. ยายัง ตัณหา โปโนพภะวิกา นันทิราคะสะหะคะตา ตัต๎ระตัต๎ราภินันทินี. เสยยะถีทัง กามะตัณหา ภะวะตัณหา วิภะวะตัณหา.

Idaṃ kho pana bhikkhave dukkhasamudayo ariyasaccaṃ. Yāyaṃ taṇhā ponobbhavikā nandirāgasahagatā tatratatrābhinandinī. Seyyathīdaṃ kāmataṇhā bhavataṇhā vibhavataṇhā.

Now this, monks, is the noble truth of the arising of suffering. It is this craving which leads to renewed becoming, accompanied by delight and lust, delighting now here now there — that is to say, craving for sensual pleasures, craving for becoming, craving for non-becoming.

9

อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว ทุกขะนิโรโธ อะริยะสัจจัง. โย ตัสสาเยวะ ตัณหายะ อะเสสะวิราคะนิโรโธ จาโค ปะฏินิสสัคโค มุตติ อะนาละโย.

Idaṃ kho pana bhikkhave dukkhanirodho ariyasaccaṃ. Yo tassāyeva taṇhāya asesavirāganirodho cāgo paṭinissaggo mutti anālayo.

Now this, monks, is the noble truth of the cessation of suffering. It is the remainderless fading away and cessation of that same craving, the giving up of it, the letting go of it, freedom from it, non-reliance upon it.

10

อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทา อะริยะสัจจัง.

Idaṃ kho pana bhikkhave dukkhanirodhagāminī paṭipadā ariyasaccaṃ.

Now this, monks, is the noble truth of the way leading to the cessation of suffering.

11

อะยะเมวะ อะริโย อัฏฐังคิโก มัคโค. เสยยะถีทัง สัมมาทิฏฐิ สัมมาสังกัปโป, สัมมาวาจา สัมมากัมมันโต สัมมาอาชีโว, สัมมาวายาโม สัมมาสะติ สัมมาสะมาธิ.

Ayameva ariyo aṭṭhaṅgiko maggo. Seyyathīdaṃ sammādiṭṭhi sammāsaṅkappo, sammāvācā sammākammanto sammāājīvo, sammāvāyāmo sammāsati sammāsamādhi.

It is this very noble eightfold path. That is to say: right view, right intention, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness, right concentration.

12

อิทัง ทุกขัง อะริยะสัจจันติ เม ภิกขะเว ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ.

Idaṃ dukkhaṃ ariyasaccanti me bhikkhave pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi ñāṇaṃ udapādi paññā udapādi vijjā udapādi āloko udapādi.

This is the noble truth of suffering — so, monks, in regard to things unheard of before, there arose in me vision, there arose knowledge, there arose wisdom, there arose true knowledge, there arose light.

13

ตัง โข ปะนิทัง ทุกขัง อะริยะสัจจัง ปะริญเญยยันติ เม ภิกขะเว ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ.

Taṃ kho panidaṃ dukkhaṃ ariyasaccaṃ pariññeyyanti me bhikkhave pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi ñāṇaṃ udapādi paññā udapādi vijjā udapādi āloko udapādi.

This noble truth of suffering is to be fully understood — so, monks, in regard to things unheard of before, there arose in me vision, there arose knowledge, there arose wisdom, there arose true knowledge, there arose light.

14

ตัง โข ปะนิทัง ทุกขัง อะริยะสัจจัง ปะริญญาตันติ เม ภิกขะเว ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ.

Taṃ kho panidaṃ dukkhaṃ ariyasaccaṃ pariññātanti me bhikkhave pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi ñāṇaṃ udapādi paññā udapādi vijjā udapādi āloko udapādi.

This noble truth of suffering has been fully understood — so, monks, in regard to things unheard of before, there arose in me vision, there arose knowledge, there arose wisdom, there arose true knowledge, there arose light.

page 161

15

อิทัง ทุกขะสะมุทะโย อะริยะสัจจันติ เม ภิกขะเว ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ.

Idaṃ dukkhasamudayo ariyasaccanti me bhikkhave pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi ñāṇaṃ udapādi paññā udapādi vijjā udapādi āloko udapādi.

This is the noble truth of the arising of suffering — so, monks, in regard to things unheard of before, there arose in me vision, there arose knowledge, there arose wisdom, there arose true knowledge, there arose light.

16

ตัง โข ปะนิทัง ทุกขะสะมุทะโย อะริยะสัจจัง ปะหาตัพพันติ เม ภิกขะเว ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ.

Taṃ kho panidaṃ dukkhasamudayo ariyasaccaṃ pahātabbanti me bhikkhave pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi ñāṇaṃ udapādi paññā udapādi vijjā udapādi āloko udapādi.

This noble truth of the arising of suffering is to be abandoned — so, monks, in regard to things unheard of before, there arose in me vision, there arose knowledge, there arose wisdom, there arose true knowledge, there arose light.

17

ตัง โข ปะนิทัง ทุกขะสะมุทะโย อะริยะสัจจัง ปะหีนันติ เม ภิกขะเว ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ.

Taṃ kho panidaṃ dukkhasamudayo ariyasaccaṃ pahīnanti me bhikkhave pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi ñāṇaṃ udapādi paññā udapādi vijjā udapādi āloko udapādi.

This noble truth of the arising of suffering has been abandoned — so, monks, in regard to things unheard of before, there arose in me vision, there arose knowledge, there arose wisdom, there arose true knowledge, there arose light.

18

อิทัง ทุกขะนิโรโธ อะริยะสัจจันติ เม ภิกขะเว ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ.

Idaṃ dukkhanirodho ariyasaccanti me bhikkhave pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi ñāṇaṃ udapādi paññā udapādi vijjā udapādi āloko udapādi.

This is the noble truth of the cessation of suffering — so, monks, in regard to things unheard of before, there arose in me vision, there arose knowledge, there arose wisdom, there arose true knowledge, there arose light.

19

ตัง โข ปะนิทัง ทุกขะนิโรโธ อะริยะสัจจัง สัจฉิกาตัพพันติ เม ภิกขะเว ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ.

Taṃ kho panidaṃ dukkhanirodho ariyasaccaṃ sacchikātabbanti me bhikkhave pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi ñāṇaṃ udapādi paññā udapādi vijjā udapādi āloko udapādi.

This noble truth of the cessation of suffering is to be realised — so, monks, in regard to things unheard of before, there arose in me vision, there arose knowledge, there arose wisdom, there arose true knowledge, there arose light.

20

ตัง โข ปะนิทัง ทุกขะนิโรโธ อะริยะสัจจัง สัจฉิกะตันติ เม ภิกขะเว ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ.

Taṃ kho panidaṃ dukkhanirodho ariyasaccaṃ sacchikatanti me bhikkhave pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi ñāṇaṃ udapādi paññā udapādi vijjā udapādi āloko udapādi.

This noble truth of the cessation of suffering has been realised — so, monks, in regard to things unheard of before, there arose in me vision, there arose knowledge, there arose wisdom, there arose true knowledge, there arose light.

21

อิทัง ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทา อะริยะสัจจันติ เม ภิกขะเว ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ.

Idaṃ dukkhanirodhagāminī paṭipadā ariyasaccanti me bhikkhave pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi ñāṇaṃ udapādi paññā udapādi vijjā udapādi āloko udapādi.

This is the noble truth of the way leading to the cessation of suffering — so, monks, in regard to things unheard of before, there arose in me vision, there arose knowledge, there arose wisdom, there arose true knowledge, there arose light.

22

ตัง โข ปะนิทัง ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทา อะริยะสัจจัง ภาเวตัพพันติ เม ภิกขะเว ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ.

Taṃ kho panidaṃ dukkhanirodhagāminī paṭipadā ariyasaccaṃ bhāvetabbanti me bhikkhave pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi ñāṇaṃ udapādi paññā udapādi vijjā udapādi āloko udapādi.

This noble truth of the way leading to the cessation of suffering is to be developed — so, monks, in regard to things unheard of before, there arose in me vision, there arose knowledge, there arose wisdom, there arose true knowledge, there arose light.

page 162

23

ตัง โข ปะนิทัง ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทา อะริยะสัจจัง ภาวิตันติ เม ภิกขะเว ปุพเพ อะนะนุสสุเตสุ ธัมเมสุ จักขุง อุทะปาทิ ญาณัง อุทะปาทิ ปัญญา อุทะปาทิ วิชชา อุทะปาทิ อาโลโก อุทะปาทิ .

Taṃ kho panidaṃ dukkhanirodhagāminī paṭipadā ariyasaccaṃ bhāvitanti me bhikkhave pubbe ananussutesu dhammesu cakkhuṃ udapādi ñāṇaṃ udapādi paññā udapādi vijjā udapādi āloko udapādi .

This noble truth of the way leading to the cessation of suffering has been developed — so, monks, in regard to things unheard of before, there arose in me vision, there arose knowledge, there arose wisdom, there arose true knowledge, there arose light.

24

ยาวะกีวัญจะ เม ภิกขะเว อิเมสุ จะตูสุ อะริยะสัจเจสุ เอวันติปะริวัฏฏัง ท๎วาทะสาการัง ยะถาภูตัง ญาณะทัสสะนัง นะ สุวิสุทธัง อะโหสิ.

Yāvakīvañca me bhikkhave imesu catūsu ariyasaccesu evantiparivaṭṭaṃ dvādasākāraṃ yathābhūtaṃ ñāṇadassanaṃ na suvisuddhaṃ ahosi.

So long, monks, as my knowledge and vision of these four noble truths as they really are, in these three turnings and twelve aspects, was not thoroughly purified —

25

เนวะ ตาวาหัง ภิกขะเว สะเทวะเก โลเก สะมาระเก สะพ๎รัห๎มะเก สัสสะมะณะพ๎ราห๎มะณิยา ปะชายะ สะเทวะมะนุสสายะ อะนุตตะรัง สัมมาสัมโพธิง อะภิสัมพุทโธ ปัจจัญญาสิง.

Neva tāvāhaṃ bhikkhave sadevake loke samārake sabrahmake sassamaṇabrāhmaṇiyā pajāya sadevamanussāya anuttaraṃ sammāsambodhiṃ abhisambuddho paccaññāsiṃ.

for that long, monks, I did not claim to have awakened to the unsurpassed perfect enlightenment in this world with its devas, its Māras and its Brahmās, in this generation with its ascetics and brahmins, its rulers and its people.

26

ยะโต จะ โข เม ภิกขะเว อิเมสุ จะตูสุ อะริยะสัจเจสุ เอวันติปะริวัฏฏัง ท๎วาทะสาการัง ยะถาภูตัง ญาณะทัสสะนัง สุวิสุทธัง อะโหสิ.

Yato ca kho me bhikkhave imesu catūsu ariyasaccesu evantiparivaṭṭaṃ dvādasākāraṃ yathābhūtaṃ ñāṇadassanaṃ suvisuddhaṃ ahosi.

But when, monks, my knowledge and vision of these four noble truths as they really are, in these three turnings and twelve aspects, was thoroughly purified —

27

อะถาหัง ภิกขะเว สะเทวะเก โลเก สะมาระเก สะพ๎รัห๎มะเก สัสสะมะณะพ๎ราห๎มะณิยา ปะชายะ สะเทวะมะนุสสายะ อะนุตตะรัง สัมมาสัมโพธิง อะภิสัมพุทโธ ปัจจัญญาสิง.

Athāhaṃ bhikkhave sadevake loke samārake sabrahmake sassamaṇabrāhmaṇiyā pajāya sadevamanussāya anuttaraṃ sammāsambodhiṃ abhisambuddho paccaññāsiṃ.

then, monks, I claimed to have awakened to the unsurpassed perfect enlightenment in this world with its devas, its Māras and its Brahmās, in this generation with its ascetics and brahmins, its rulers and its people.

28

ญาณัญจะ ปะนะ เม ทัสสะนัง อุทะปาทิ, อะกุปปา เม วิมุตติ, อะยะมันติมา ชาติ, นัตถิทานิ ปุนัพภะโวติ.

Ñāṇañca pana me dassanaṃ udapādi, akuppā me vimutti, ayamantimā jāti, natthidāni punabbhavoti.

And the knowledge and vision arose in me: unshakeable is my liberation; this is my last birth; there is now no renewed becoming.

29

อิทะมะโวจะ ภะคะวา. อัตตะมะนา ปัญจะวัคคิยา ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุง อิมัส๎มิญจะ ปะนะ เวยยากะระณัส๎มิง ภัญญะมาเน, อายัส๎มะโต โกณฑัญญัสสะ วิระชัง วีตะมะลัง ธัมมะจักขุง อุทะปาทิ ยังกิญจิ สะมุทะยะธัมมัง สัพพันตัง นิโรธะธัมมันติ.

Idamavoca bhagavā. Attamanā pañcavaggiyā bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinanduṃ imasmiñca pana veyyākaraṇasmiṃ bhaññamāne, āyasmato koṇḍaññassa virajaṃ vītamalaṃ dhammacakkhuṃ udapādi yaṃkiñci samudayadhammaṃ sabbantaṃ nirodhadhammanti.

This is what the Blessed One said. Satisfied, the group of five monks delighted in his words. And while this exposition was being spoken, there arose in the venerable Koṇḍañña the dust-free, stainless eye of Dhamma: whatever is subject to arising is subject to cessation.

30

ปะวัตติเต จะ ภะคะวะตา ธัมมะจักเก, ภุมมา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง. เอตัมภะคะวะตา พาราณะสิยัง อิสิปะตะเน มิคะทาเย อะนุตตะรัง ธัมมะจักกัง ปะวัตติตัง อัปปะฏิวัตติยัง สะมะเณนะ วา พ๎ราห๎มะเณนะ วา เทเวนะ วา มาเรนะ วา พ๎รัห๎มุนา วา เกนะจิ วา โลกัส๎มินติ.

Pavattite ca bhagavatā dhammacakke, bhummā devā saddamanussāvesuṃ. Etambhagavatā bārāṇasiyaṃ isipatane migadāye anuttaraṃ dhammacakkaṃ pavattitaṃ appaṭivattiyaṃ samaṇena vā brāhmaṇena vā devena vā mārena vā brahmunā vā kenaci vā lokasminti.

And when the Wheel of Dhamma had been set rolling by the Blessed One, the earth-dwelling devas cried out: at Bārāṇasī, in the deer park at Isipatana, the unsurpassed Wheel of Dhamma has been set rolling by the Blessed One, and it cannot be stopped by any ascetic or brahmin, by any deva or Māra or Brahmā, by anyone at all in the world.

31

ภุมมานัง เทวานัง สัททัง สุต๎วา

Bhummānaṃ devānaṃ saddaṃ sutvā

Having heard the cry of the earth-dwelling devas,

32

จาตุมมะหาราชิกา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง. จาตุมมะหาราชิกานัง เทวานัง สัททัง สุต๎วา

Cātummahārājikā devā saddamanussāvesuṃ. Cātummahārājikānaṃ devānaṃ saddaṃ sutvā

the devas of the Four Great Kings cried out. Having heard the cry of the devas of the Four Great Kings,

page 163

33

ตาวะติงสา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง. ตาวะติงสานัง เทวานัง สัททัง สุต๎วา

Tāvatiṃsā devā saddamanussāvesuṃ. Tāvatiṃsānaṃ devānaṃ saddaṃ sutvā

the devas of the Thirty-Three cried out. Having heard the cry of the devas of the Thirty-Three,

34

ยามา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง. ยามานัง เทวานัง สัททัง สุต๎วา

Yāmā devā saddamanussāvesuṃ. Yāmānaṃ devānaṃ saddaṃ sutvā

the Yāma devas cried out. Having heard the cry of the Yāma devas,

35

ตุสิตา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง. ตุสิตานัง เทวานัง สัททัง สุต๎วา

Tusitā devā saddamanussāvesuṃ. Tusitānaṃ devānaṃ saddaṃ sutvā

the Tusita devas cried out. Having heard the cry of the Tusita devas,

36

นิมมานะระตี เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง. นิมมานะระตีนัง เทวานัง สัททัง สุต๎วา

Nimmānaratī devā saddamanussāvesuṃ. Nimmānaratīnaṃ devānaṃ saddaṃ sutvā

the Nimmānaratī devas cried out. Having heard the cry of the Nimmānaratī devas,

37

ปะระนิมมิตะวะสะวัตตี เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง. ปะระนิมมิตะวะสะวัตตีนัง เทวานัง สัททัง สุต๎วา

Paranimmitavasavattī devā saddamanussāvesuṃ. Paranimmitavasavattīnaṃ devānaṃ saddaṃ sutvā

the Paranimmitavasavattī devas cried out. Having heard the cry of the Paranimmitavasavattī devas,

38

พ๎รัห๎มะกายิกา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง.

Brahmakāyikā devā saddamanussāvesuṃ.

the devas of the Brahmā host cried out.

39

เอตัมภะคะวะตา พาราณะสิยัง อิสิปะตะเน มิคะทาเย อะนุตตะรัง ธัมมะจักกัง ปะวัตติตัง อัปปะฏิวัตติยัง สะมะเณนะ วา พ๎ราห๎มะเณนะ วา เทเวนะ วา มาเรนะ วา พ๎รัห๎มุนา วา เกนะจิ วา โลกัส๎มินติ.

Etambhagavatā bārāṇasiyaṃ isipatane migadāye anuttaraṃ dhammacakkaṃ pavattitaṃ appaṭivattiyaṃ samaṇena vā brāhmaṇena vā devena vā mārena vā brahmunā vā kenaci vā lokasminti.

At Bārāṇasī, in the deer park at Isipatana, the unsurpassed Wheel of Dhamma has been set rolling by the Blessed One, and it cannot be stopped by any ascetic or brahmin, by any deva or Māra or Brahmā, by anyone at all in the world.

40

อิติหะ เตนะ ขะเณนะ เตนะ มุหุตเตนะ ยาวะ พ๎รัห๎มะโลกา สัทโท อัพภุคคัจฉิ. อะยัญจะ ทะสะสะหัสสี โลกะธาตุ สังกัมปิ สัมปะกัมปิ สัมปะเวธิ. อัปปะมาโณ จะ โอพาโร โอภาโส โลเก ปาตุระโหสิ อะติกกัมเมวะ เทวานัง เทวานุภาวัง.

Itiha tena khaṇena tena muhuttena yāva brahmalokā saddo abbhuggacchi. Ayañca dasasahassī lokadhātu saṅkampi sampakampi sampavedhi. Appamāṇo ca obāro obhāso loke pāturahosi atikkammeva devānaṃ devānubhāvaṃ.

So in that moment, in that instant, the cry reached as far as the Brahmā world. And this ten-thousandfold world system shook, quaked and trembled, and a boundless, magnificent radiance appeared in the world, surpassing the majesty of the devas.

41

อะถะโข ภะคะวา อุทานัง อุทาเนสิ. อัญญาสิ วะตะ โภ โกณฑัญโญ, อัญญาสิ วะตะ โภ โกณฑัญโญติ.

Athakho bhagavā udānaṃ udānesi. Aññāsi vata bho koṇḍañño, aññāsi vata bho koṇḍaññoti.

Then the Blessed One uttered this exclamation: Koṇḍañña has indeed understood! Koṇḍañña has indeed understood!

42

อิติหิทัง อายัส๎มะโต โกณฑัญญัสสะ อัญญาโกณฑัญโญเต๎ววะ นามัง อะโหสีติ.

Itihidaṃ āyasmato koṇḍaññassa aññākoṇḍaññotveva nāmaṃ ahosīti.

And so it was that the venerable Koṇḍañña came to be called Aññā Koṇḍañña — Koṇḍañña Who Understood.

บทขัดชุมนุมเทวดา bòt-kàt chum-num tee-wá-daa The Prefatory Verse for Assembling the Devas Chanted at the very start of a Seven Tamnan service, before the salutation. page 164 10 verses The verse assembling the devas at the opening of the Seven Tamnan.

When chanted: Chanted at the very start of a Seven Tamnan service, before the salutation.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Seven Tamnan is the shorter of the two great paritta collections, and the book prints its opening block separately so that all three of its running orders can refer back to it.

The same function as the assembling verse that opens the Twelve Tamnan, printed again here because this collection is chanted on its own.

Meaning and purpose

It is addressed to two audiences at once. The monks are told how to chant — suffusing loving-kindness, with undistracted minds — and the devas are told to come and listen.

The invitation is cast as widely as the cosmology allows: from all around the world-systems, in the heavens of sense-desire and of form, on mountain peaks and crags, in mansions in the sky.

What the devas are asked for is worth noticing, because it is not protection and not favour. They are asked to attend, and the summons — this is the time to hear the Dhamma — is repeated.

The chant

As the book prints it: page 164 →

page 164

1

(สะรัชชัง สะเสนัง สะพันธุง นะรินทัง, ปะริตตานุภาโว สะทา รักขะตูติ)

(Sarajjaṃ sasenaṃ sabandhuṃ narindaṃ, parittānubhāvo sadā rakkhatūti)

(May the power of the paritta ever protect the ruler of men together with his realm, his forces and his kin.)

2

ผะริต๎วานะ เมตตัง สะเมตตา ภะทันตา

Pharitvāna mettaṃ samettā bhadantā

Venerable sirs, filled with loving-kindness, having suffused it abroad,

3

อะวิกขิตตะจิตตา ปะริตตัง ภะณันตุ.

Avikkhittacittā parittaṃ bhaṇantu.

with undistracted minds, let the paritta be recited.

4

สัคเค กาเม จะ รูเป คิริสิขะระตะเฏ จันตะลิกเข วิมาเน.

Sagge kāme ca rūpe girisikharataṭe cantalikkhe vimāne.

In the heavens of sense-desire and of form, on mountain peaks and slopes, in palaces in the sky,

5

ทีเป รัฏเฐ จะ คาเม ตะรุวะนะคะหะเน เคหะวัตถุมหิ เขตเต.

Dīpe raṭṭhe ca gāme taruvanagahane gehavatthumhi khette.

on islands, in kingdoms and villages, in groves and thickets of trees, in house-sites and fields,

6

ภุมมา จายันตุ เทวา ชะละถะละวิสะเม ยักขะคันธัพพะนาคา,

Bhummā cāyantu devā jalathalavisame yakkhagandhabbanāgā,

may the earth-dwelling devas come, and the yakkhas, gandhabbas and nāgas of water, land and rough places,

7

ติฏฐันตา สันติเก ยัง มุนิวะระวะจะนัง สาธะโว เม สุณันตุ ฯ

Tiṭṭhantā santike yaṃ munivaravacanaṃ sādhavo me suṇantu.

standing near, let those good beings hear from me the word of the excellent Sage.

8

ธัมมัสสะวะนะกาโล อะยัมภะทันตา

Dhammassavanakālo ayambhadantā

This, venerable sirs, is the time for hearing the Dhamma.

9

ธัมมัสสะวะนะกาโล อะยัมภะทันตา

Dhammassavanakālo ayambhadantā

This, venerable sirs, is the time for hearing the Dhamma.

10

ธัมมัสสะวะนะกาโล อะยัมภะทันตา.

Dhammassavanakālo ayambhadantā.

This, venerable sirs, is the time for hearing the Dhamma.

ปุพพะภาคะนะมะการะปาโฐ Pubbabhāganamakārapāṭho The Preliminary Salutation Chanted three times at the opening of a Seven Tamnan service, after the devas have been assembled. page 164 3 verses The homage to the Blessed One, chanted three times, opening the Seven Tamnan.

When chanted: Chanted three times at the opening of a Seven Tamnan service, after the devas have been assembled.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Seven Tamnan is the shorter of the two great paritta collections, and the book prints its opening block separately so that all three of its running orders can refer back to it.

Yet another full printing of this single line. The book sets it out in every collection that uses it rather than cross-referencing, because each is chanted from its own pages.

Meaning and purpose

The line contains no request and no doctrine: homage, and then the Blessed One under three epithets — the fortunate, the worthy, the perfectly enlightened by himself.

Its position here is what gives it its particular character. The devas have already been called, so the homage is the first thing said in their presence rather than the first thing said at all.

Three times, marking that something has been formally begun rather than merely started.

The chant

As the book prints it: page 164 →

page 164

1

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa

Homage to the Blessed One, the Worthy One, the Perfectly Self-Awakened One.

2

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa

Homage to the Blessed One, the Worthy One, the Perfectly Self-Awakened One.

3

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ.

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa.

Homage to the Blessed One, the Worthy One, the Perfectly Self-Awakened One.

สะระณะคะมะนะปาโฐ Saraṇagamanapāṭho The Going for Refuge Chanted after the salutation at the opening of a Seven Tamnan service. pages 164–165 9 verses The going for refuge at the opening of the Seven Tamnan, each of the three said three times.

When chanted: Chanted after the salutation at the opening of a Seven Tamnan service.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Seven Tamnan is the shorter of the two great paritta collections, and the book prints its opening block separately so that all three of its running orders can refer back to it.

Nine lines, one statement to a line, as in the Twelve Tamnan printing. Other printings in this book group the three and mark the repetition at the end of each round.

Meaning and purpose

I go to the Buddha for refuge; to the Dhamma; to the Saṅgha. Then the same three a second time, and a third.

Setting each on its own line changes the pace rather than the sense, and in a service meant to run for an hour or more that slowness is not incidental.

Why refuge opens a protective chanting is worth asking, because everything that follows will be asking for safety. The tradition is careful about where safety is sought from, and states the answer before making any of the requests.

The chant

As the book prints it: page 164 and page 165 →

page 164

1

พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

Buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

I go to the Buddha for refuge.

2

ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

I go to the Dhamma for refuge.

3

สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

Saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

I go to the Sangha for refuge.

4

ทุติยัมปิ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dutiyampi buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a second time, I go to the Buddha for refuge.

5

ทุติยัมปิ ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dutiyampi dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a second time, I go to the Dhamma for refuge.

6

ทุติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dutiyampi saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a second time, I go to the Sangha for refuge.

page 165

7

ตะติยัมปิ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

Tatiyampi buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a third time, I go to the Buddha for refuge.

8

ตะติยัมปิ ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ.

Tatiyampi dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a third time, I go to the Dhamma for refuge.

9

ตะติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

Tatiyampi saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a third time, I go to the Sangha for refuge.

นะมะการะสิทธิคาถา Namakārasiddhigāthā The Verses on the Success of Homage Chanted in the Seven Tamnan after the opening homages. pages 165–166 24 verses Verses saluting the Buddha, the Dhamma and the Sangha in turn, each closing in a wish for victory and the ending of danger.

When chanted: Chanted in the Seven Tamnan after the opening homages.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Seven Tamnan is the shorter of the two great paritta collections. Its texts are the same as those of the Twelve Tamnan; what differs is which are included and how far each is cut, and the book's three running orders shorten them further again.

The title states the premise: the success, or accomplishment, of paying homage. The claim is that the act of salutation itself brings something about.

Meaning and purpose

Three movements, one to each of the Three Jewels, each built the same way — a description, the salutation, and then the wish.

The description of the Buddha is unusually active for a verse of homage: he who has vision, with the stain of delusion removed, awakened by himself, well-gone, released. Then what he did with it, which is to free others.

Each movement closes on the same formula, and the pronoun is the point: may victory and success be yours, and may all dangers come to nothing. The blessing is aimed at the hearer rather than the reciter, which is what makes this a chant said for other people.

The chant

As the book prints it: page 165 and page 166 →

page 165

1

โย จักขุมา โมหะมะลาปะกัฏโฐ

Yo cakkhumā mohamalāpakaṭṭho

He who has vision, with the stain of delusion removed,

2

สามัง วะ พุทโธ สุคะโต วิมุตโต

Sāmaṃ va buddho sugato vimutto

awakened by himself, well-gone, released,

3

มารัสสะ ปาสา วินิโมจะยันโต

Mārassa pāsā vinimocayanto

freeing beings from the snares of Māra,

4

ปาเปสิ เขมัง ชะนะตัง วิเนยยัง.

Pāpesi khemaṃ janataṃ vineyyaṃ.

led the people who were to be trained to safety.

5

พุทธัง วะรันตัง สิระสา นะมามิ

Buddhaṃ varantaṃ sirasā namāmi

With my head I revere that excellent Buddha,

6

โลกัสสะ นาถัญจะ วินายะกัญจะ

Lokassa nāthañca vināyakañca

the protector and the guide of the world.

7

ตันเตชะสา เต ชะยะสิทธิ โหตุ

Tantejasā te jayasiddhi hotu

By that power may victory and success be yours,

8

สัพพันตะรายา จะ วินาสะเมนตุ.

Sabbantarāyā ca vināsamentu.

and may all dangers come to nothing.

9

ธัมโม ธะโช โย วิยะ ตัสสะ สัตถุ

Dhammo dhajo yo viya tassa satthu

The Dhamma, which is like the banner of that Teacher,

10

ทัสเสสิ โลกัสสะ วิสุทธิมัคคัง

Dassesi lokassa visuddhimaggaṃ

showed the world the path of purification,

11

นิยยานิโก ธัมมะธะรัสสะ ธารี

Niyyāniko dhammadharassa dhārī

leading out, upholding the one who upholds it,

12

สาตาวะโห สันติกะโร สุจิณโณ.

Sātāvaho santikaro suciṇṇo.

bringing sweetness, making peace, well practised.

13

ธัมมัง วะรันตัง สิระสา นะมามิ

Dhammaṃ varantaṃ sirasā namāmi

With my head I revere that excellent Dhamma,

14

โมหัปปะทาลัง อุปะสันตะทาหัง

Mohappadālaṃ upasantadāhaṃ

which shatters delusion and stills the burning.

15

ตันเตชะสา เต ชะยะสิทธิ โหตุ

Tantejasā te jayasiddhi hotu

By that power may victory and success be yours,

16

สัพพันตะรายา จะ วินาสะเมนตุ.

Sabbantarāyā ca vināsamentu.

and may all dangers come to nothing.

17

สัทธัมมะเสนา สุคะตานุโค โย

Saddhammasenā sugatānugo yo

The army of the true Dhamma, which follows the Well-Gone One,

18

โลกัสสะ ปาปูปะกิเลสะเชตา

Lokassa pāpūpakilesajetā

conqueror of the world's evil and defilements,

19

สันโต สะยัง สันตินิโยชะโก จะ

Santo sayaṃ santiniyojako ca

peaceful in itself and joining others to peace,

20

ส๎วากขาตะธัมมัง วิทิตัง กะโรติ.

Svākkhātadhammaṃ viditaṃ karoti.

makes known the well-proclaimed Dhamma.

21

สังฆัง วะรันตัง สิระสา นะมามิ

Saṅghaṃ varantaṃ sirasā namāmi

With my head I revere that excellent Sangha,

22

พุทธานุพุทธัง สะมะสีละทิฏฐิง

Buddhānubuddhaṃ samasīladiṭṭhiṃ

awakened after the Awakened One, equal in virtue and in view.

page 166

23

ตันเตชะสา เต ชะยะสิทธิ โหตุ

Tantejasā te jayasiddhi hotu

By that power may victory and success be yours,

24

สัพพันตะรายา จะ วินาสะเมนตุ.

Sabbantarāyā ca vināsamentu.

and may all dangers come to nothing.

นะโมการะอัฏฐะกะคาถา Namokāraaṭṭhakagāthā The Eight Verses of Homage Chanted in the Seven Tamnan among the opening homages. page 166 8 verses Eight lines of homage, each opening with namo, closing in a wish for well-being and strength in the undertaking.

When chanted: Chanted in the Seven Tamnan among the opening homages.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Seven Tamnan is the shorter of the two great paritta collections. Its texts are the same as those of the Twelve Tamnan; what differs is which are included and how far each is cut, and the book's three running orders shorten them further again.

Every one of the eight lines begins with the word homage, and the chant is named for that. It is the most compressed of the opening verses.

Meaning and purpose

The first three are conventional: homage to the Worthy One, the Great Seer; to the supreme Dhamma, well proclaimed; to the great Sangha, pure in virtue and view.

Then it turns to the utterance itself, saluting the Triple Gem as a form of words rather than only as what the words name — which is the premise a protective chanting rests on, stated openly.

The last line asks something narrower than general safety: by the force of this homage, may I be strong in what I undertake. Not protection but capacity, for the thing being done now.

The chant

As the book prints it: page 166 →

page 166

1

นะโม อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ มะเหสิโน

Namo arahato sammāsambuddhassa mahesino

Homage to the Worthy One, the Perfectly Self-Awakened, the Great Seer.

2

นะโม อุตตะมะธัมมัสสะ ส๎วากขาตัสเสวะ เตนิธะ

Namo uttamadhammassa svākkhātasseva tenidha

Homage to the supreme Dhamma, well proclaimed by him here.

3

นะโม มะหาสังฆัสสาปิ วิสุทธะสีละทิฏฐิโน

Namo mahāsaṅghassāpi visuddhasīladiṭṭhino

Homage also to the great Sangha, pure in virtue and in view.

4

นะโม โอมาต๎ยารัทธัสสะ ระตะนัตตะยัสสะ สาธุกัง

Namo omātyāraddhassa ratanattayassa sādhukaṃ

Homage, well made, to the Triple Gem begun with the syllable OM.

5

นะโม โอมะกาตีตัสสะ ตัสสะ วัตถุตตะยัสสะปิ

Namo omakātītassa tassa vatthuttayassāpi

Homage also to that threefold object, which has gone beyond all that is low.

6

นะโม การัปปะภาเวนะ วิคัจฉันตุ อุปัททะวา

Namo kārappabhāvena vigacchantu upaddavā

By the power of this homage, may misfortunes depart.

7

นะโม การานุภาเวนะ สุวัตถิ โหตุ สัพพะทา

Namo kārānubhāvena suvatthi hotu sabbadā

By the might of this homage, may there always be well-being.

8

นะโม การัสสะ เตเชนะ วิธิมหิ โหมิ เตชะวา.

Namo kārassa tejena vidhimhi homi tejavā.

By the force of this homage, may I be strong in what I undertake.

มังคะละสุตตัง Maṅgalasuttaṃ The Discourse on Blessings Chanted in the Seven Tamnan; among the best known of all Buddhist texts. pages 166–167 24 verses The Discourse on Blessings in the Seven Tamnan printing: a deity's question, answered with a list from good company to an unshaken mind.

When chanted: Chanted in the Seven Tamnan; among the best known of all Buddhist texts.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Seven Tamnan is the shorter of the two great paritta collections. Its texts are the same as those of the Twelve Tamnan; what differs is which are included and how far each is cut, and the book's three running orders shorten them further again. This printing opens at the deity's question rather than at the narrative frame.

The book prints its own reference. Dropping the frame is the commonest of the Seven Tamnan's abbreviations — the setting goes and the verse begins.

Meaning and purpose

The question repeats the failure its prefatory verse describes: many devas and humans have pondered on blessings, longing for well-being. Tell us the highest blessing.

The answer is a list and its order is the argument. It begins where anybody can begin — not keeping company with fools, keeping company with the wise, honouring those worthy of honour — and moves out through learning, craft, discipline, supporting one's parents, giving and blameless action.

The closing verse is why it is chanted for protection: having done such things, undefeated everywhere, they go everywhere in safety. Safety is presented as the consequence of conduct rather than of the chanting, and the text is nonetheless chanted for safety.

The chant

As the book prints it: page 166 and page 167 →

page 166

1

พะหู เทวา มะนุสสา จะ มังคะลานิ อะจินตะยุง

Bahū devā manussā ca maṅgalāni acintayuṃ

Many devas and humans have pondered on blessings,

2

อากังขะมานา โสตถานัง พ๎รูหิ มังคะละมุตตะมัง

Ākaṅkhamānā sotthānaṃ brūhi maṅgalamuttamaṃ

longing for well-being: tell us the highest blessing.

3

อะเสวะนา จะ พาลานัง ปัณฑิตานัญจะ เสวะนา

Asevanā ca bālānaṃ paṇḍitānañca sevanā

Not to associate with fools, but to associate with the wise,

4

ปูชา จะ ปูชะนียานัง เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Pūjā ca pūjanīyānaṃ etammaṅgalamuttamaṃ.

and to honour those worthy of honour — this is the highest blessing.

5

ปะฏิรูปะเทสะวาโส จะ ปุพเพ จะ กะตะปุญญะตา

Paṭirūpadesavāso ca pubbe ca katapuññatā

To live in a suitable place, and to have done merit in the past,

6

อัตตะสัมมาปะณิธิ จะ เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Attasammāpaṇidhi ca etammaṅgalamuttamaṃ.

and to set oneself rightly — this is the highest blessing.

7

พาหุสัจจัญจะ สิปปัญจะ วินะโย จะสุสิกขิโต

Bāhusaccañca sippañca vinayo casusikkhito

Much learning, skill in craft, and discipline well trained,

8

สุภาสิตา จะ ยา วาจา เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Subhāsitā ca yā vācā etammaṅgalamuttamaṃ.

and whatever speech is well spoken — this is the highest blessing.

9

มาตาปิตุอุปัฏฐานัง ปุตตะทารัสสะ สังคะโห

Mātāpitu-upaṭṭhānaṃ puttadārassa saṅgaho

Supporting mother and father, caring for wife and children,

10

อะนากุลา จะ กัมมันตา เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Anākulā ca kammantā etammaṅgalamuttamaṃ.

and work that is free of confusion — this is the highest blessing.

11

ทานัญจะ ธัมมะจะริยา จะ ญาตะกานัญจะ สังคะโห

Dānañca dhammacariyā ca ñātakānañca saṅgaho

Giving, living by the Dhamma, caring for one's relatives,

12

อะนะวัชชานิ กัมมานิ เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Anavajjāni kammāni etammaṅgalamuttamaṃ.

and blameless actions — this is the highest blessing.

page 167

13

อาระตี วิระตี ปาปา มัชชะปานา จะ สัญญะโม

Āratī viratī pāpā majjapānā ca saññamo

Refraining and abstaining from evil, and restraint from intoxicants,

14

อัปปะมาโท จะ ธัมเมสุ เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Appamādo ca dhammesu etammaṅgalamuttamaṃ.

and diligence in wholesome states — this is the highest blessing.

15

คาระโว จะ นิวาโต จะ สันตุฏฐี จะ กะตัญญุตา

Gāravo ca nivāto ca santuṭṭhī ca kataññutā

Reverence, humility, contentment and gratitude,

16

กาเลนะ ธัมมัสสะวะนัง เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Kālena dhammassavanaṃ etammaṅgalamuttamaṃ.

and hearing the Dhamma at the right time — this is the highest blessing.

17

ขันตี จะ โสวะจัสสะตา สะมะณานัญจะ ทัสสะนัง

Khantī ca sovacassatā samaṇānañca dassanaṃ

Patience, willingness to be corrected, the sight of contemplatives,

18

กาเลนะ ธัมมะสากัจฉา เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Kālena dhammasākacchā etammaṅgalamuttamaṃ.

and discussion of the Dhamma at the right time — this is the highest blessing.

19

ตะโป จะ พ๎รัห๎มะจะริยัญจะ อะริยะสัจจานะ ทัสสะนัง

Tapo ca brahmacariyañca ariyasaccāna dassanaṃ

Austerity, the holy life, seeing the noble truths,

20

นิพพานะสัจฉิกิริยา จะ เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Nibbānasacchikiriyā ca etammaṅgalamuttamaṃ.

and the realisation of Nibbāna — this is the highest blessing.

21

ผุฏฐัสสะ โลกะธัมเมหิ จิตตัง ยัสสะ นะ กัมปะติ

Phuṭṭhassa lokadhammehi cittaṃ yassa na kampati

The mind that does not shake when touched by the ways of the world,

22

อะโสกัง วิระชัง เขมัง เอตัมมังคะละมุตตะมัง.

Asokaṃ virajaṃ khemaṃ etammaṅgalamuttamaṃ.

sorrowless, stainless, secure — this is the highest blessing.

23

เอตาทิสานิ กัต๎วานะ สัพพัตถะมะปะราชิตา

Etādisāni katvāna sabbatthamaparājitā

Having done such things, undefeated everywhere,

24

สัพพัตถะ โสตถิง คัจฉันติ ตันเตสัง มังคะละมุตตะมันติ.

Sabbattha sotthiṃ gacchanti tantesaṃ maṅgalamuttamanti.

they go everywhere in safety — for them this is the highest blessing.

ระตะนะสุตตัง Ratanasuttaṃ The Discourse on the Jewels Chanted in the Seven Tamnan; among the most used of all protective texts. pages 167–169 41 verses The Discourse on the Jewels in the Seven Tamnan printing, each verse closing on a truth and a wish for well-being.

When chanted: Chanted in the Seven Tamnan; among the most used of all protective texts.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Seven Tamnan is the shorter of the two great paritta collections. Its texts are the same as those of the Twelve Tamnan; what differs is which are included and how far each is cut, and the book's three running orders shorten them further again.

The clearest example in the book of how a paritta is thought to work. Each verse states something held to be true, then asks for well-being on the strength of it having been said.

Meaning and purpose

The opening is an address rather than a claim: whatever beings are gathered here, whether of the earth or of the sky. The same move that opened the service is made again inside the text.

Then the long middle, where each verse builds to the same close. Something is asserted about the Buddha, or the Dhamma, or the Sangha; it is named a jewel; and then, by this truth, may there be well-being. The pattern repeats until it becomes the sound of the thing rather than an argument in it.

It ends where it began, with the beings it summoned, having spent its length giving them something true to hear.

The chant

As the book prints it: page 167, page 168 and page 169 →

page 167

1

ยานีธะ ภูตานิ สะมาคะตานิ

Yānīdha bhūtāni samāgatāni

Whatever beings are gathered here,

2

ภุมมานิ วา ยานิวะ อันตะลิกเข

Bhummāni vā yāniva antalikkhe

whether of the earth or of the sky,

3

สัพเพ วะ ภูตา สุมะนา ภะวันตุ

Sabbe va bhūtā sumanā bhavantu

may all those beings be glad,

4

อะโถปิ สักกัจจะ สุณันตุ ภาสิตัง.

Athopi sakkacca suṇantu bhāsitaṃ.

and moreover listen attentively to what is said.

5

ตัส๎มา หิ ภูตา นิสาเมถะ สัพเพ

Tasmā hi bhūtā nisāmetha sabbe

Therefore, all you beings, attend:

6

เมตตัง กะโรถะ มานุสิยา ปะชายะ

Mettaṃ karotha mānusiyā pajāya

show loving-kindness to the human race,

7

ทิวา จะ รัตโต จะ หะรันติ เย พะลิง

Divā ca ratto ca haranti ye baliṃ

who day and night bring you offerings;

8

ตัส๎มา หิ เน รักขะถะ อัปปะมัตตา.

Tasmā hi ne rakkhatha appamattā.

therefore guard them diligently.

9

ยังกิญจิ วิตตัง อิธะ วา หุรัง วา

Yaṃkiñci vittaṃ idha vā huraṃ vā

Whatever wealth there is here or beyond,

10

สัคเคสุ วา ยัง ระตะนัง ปะณีตัง

Saggesu vā yaṃ ratanaṃ paṇītaṃ

or whatever excellent jewel is in the heavens,

11

นะ โน สะมัง อัตถิ ตะถาคะเตนะ

Na no samaṃ atthi tathāgatena

there is none equal to the Tathāgata.

page 168

12

อิทัมปิ พุทเธ ระตะนัง ปะณีตัง.

Idampi buddhe ratanaṃ paṇītaṃ.

This too is an excellent jewel in the Buddha.

13

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

14

ขะยัง วิราคัง อะมะตัง ปะณีตัง

Khayaṃ virāgaṃ amataṃ paṇītaṃ

The ending, the fading away, the deathless, the excellent —

15

ยะทัชฌะคา สัก๎ยะมุนี สะมาหิโต

Yadajjhagā sakyamunī samāhito

which the concentrated Sage of the Sakyans attained;

16

นะ เตนะ ธัมเมนะ สะมัตถิ กิญจิ

Na tena dhammena samatthi kiñci

there is nothing equal to that Dhamma.

17

อิทัมปิ ธัมเม ระตะนัง ปะณีตัง

Idampi dhamme ratanaṃ paṇītaṃ

This too is an excellent jewel in the Dhamma.

18

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

19

ยัมพุทธะเสฏโฐ ปะริวัณณะยี สุจิง

Yambuddhaseṭṭho parivaṇṇayī suciṃ

That purity which the supreme Buddha praised,

20

สะมาธิมานันตะริกัญญะมาหุ

Samādhimānantarikaññamāhu

the concentration they call immediate —

21

สะมาธินา เตนะ นะโม นะ วิชชะติ

Samādhinā tena namo na vijjati

there is nothing to compare with that concentration.

22

อิทัมปิ ธัมเม ระตะนัง ปะณีตัง.

Idampi dhamme ratanaṃ paṇītaṃ.

This too is an excellent jewel in the Dhamma.

23

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

24

เย ปุคคะลา อัฏฐะ สะตัง ปะสัตถา

Ye puggalā aṭṭha sataṃ pasatthā

Those eight persons, praised by the good,

25

จัตตาริ เอตานิ ยุคานิ โหนติ

Cattāri etāni yugāni honti

who make these four pairs,

26

เต ทักขิเณยยา สุคะตัสสะ สาวะกา

Te dakkhiṇeyyā sugatassa sāvakā

the disciples of the Well-Gone One, worthy of offerings —

27

เอเตสุ ทินนานิ มะหัปผะลานิ

Etesu dinnāni mahapphalāni

what is given to them bears great fruit.

28

อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง

Idampi saṅghe ratanaṃ paṇītaṃ

This too is an excellent jewel in the Sangha.

29

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

30

เย สุปปะยุตตา มะนะสา ทัพเหนะ

Ye suppayuttā manasā dabhena

Those who, with firm mind, apply themselves well

31

นิกกามิโน โคตะมะสาสะนัมหิ

Nikkāmino gotamasāsanamhi

and are free of desire in the teaching of Gotama,

32

เต ปัตติปัตตา อะมะตัง วิคัยหะ

Te pattipattā amataṃ vigayha

they have reached the goal, plunged into the deathless,

33

ลัทธา มุธา นิพพุติง ภุญชะมานา

Laddhā mudhā nibbutiṃ bhuñjamānā

and enjoy the peace they gained for nothing.

34

อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง.

Idampi saṅghe ratanaṃ paṇītaṃ.

This too is an excellent jewel in the Sangha.

35

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

36

ขีณัง ปุราณัง นะวัง นัตถิ สัมภะวัง

Khīṇaṃ purāṇaṃ navaṃ natthi sambhavaṃ

The old is destroyed, no new arising is there,

37

วิรัตตะจิตตายะติเก ภะวัส๎มิง

Virattacittāyatike bhavasmiṃ

their minds detached from any future becoming.

page 169

38

เต ขีณะพีชา อะวิรุพหิฉันทา

Te khīṇabījā avirubhicchandā

Their seeds destroyed, their wanting no longer growing,

39

นิพพันติ ธีรา ยะถายัมปะทีโป.

Nibbanti dhīrā yathāyampadīpo.

the wise go out, just as this lamp does.

40

อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง

Idampi saṅghe ratanaṃ paṇītaṃ

This too is an excellent jewel in the Sangha.

41

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

กะระณียะเมตตะสุตตัง. Karaṇīyamettasuttaṃ The Discourse on Loving-Kindness Chanted in the Seven Tamnan, and widely used on its own as a meditation text. page 169 6 verses The Discourse on Loving-Kindness in the Seven Tamnan printing, beginning at the extension to the whole world.

When chanted: Chanted in the Seven Tamnan, and widely used on its own as a meditation text.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Seven Tamnan is the shorter of the two great paritta collections. Its texts are the same as those of the Twelve Tamnan; what differs is which are included and how far each is cut, and the book's three running orders shorten them further again.

This printing begins more than halfway through the full discourse, at the verse about extending loving-kindness to the whole world. The list of qualifications at the front is left out.

Meaning and purpose

What is kept is the practice rather than the preparation: let him cultivate boundless loving-kindness towards the whole world, above, below and across, unobstructed, without hatred, without enmity.

The three directions and the three negatives between them close every gap. Nothing is above it, below it or outside it, and no exception is allowed for people one has reason to dislike.

The close is unchanged from the full version, and it is the line that shows what the chant is finally about: not falling into views, virtuous and endowed with vision, having removed greed for sensual pleasures, he comes no more to any womb. A text chanted to make people feel safe ends by describing the end of rebirth.

The chant

As the book prints it: page 169 →

page 169

1

เมตตัญจะ สัพพะโลกัส๎มิง มานะสัมภาวะเย อะปะริมาณัง,

Mettañca sabbalokasmiṃ mānasambhāvaye aparimāṇaṃ,

And let him cultivate boundless loving-kindness towards the whole world,

2

อุทธัง อะโธ จะ ติริยัญจะ อะสัมพาธัง อะเวรัง อะสะปัตตัง,

Uddhaṃ adho ca tiriyañca asambādhaṃ averaṃ asapattaṃ,

above, below and across, unobstructed, without hatred, without enmity.

3

ติฏฐัญจะรัง นิสินโน วา สะยาโน วา ยาวะ ตัสสะ วิคะตะมิทโธ,

Tiṭṭhañcaraṃ nisinno vā sayāno vā yāva tassa vigatamiddho,

Standing, walking, seated or lying down, as long as he is free of drowsiness,

4

เอตัง สะติง อะธิฏเฐยยะ พ๎รัห๎มะเมตัง วิหารัง อิธะมาหุ,

Etaṃ satiṃ adhiṭṭheyya brahmametaṃ vihāraṃ idhamāhu,

he should keep to this mindfulness; this, they say, is the divine abiding here.

5

ทิฏฐิญจะ อะนุปะคัมมะ สีละวา ทัสสะเนนะ สัมปันโน,

Diṭṭhiñca anupagamma sīlavā dassanena sampanno,

Not falling into views, virtuous and accomplished in vision,

6

กาเมสุ วิเนยยะ เคธัง นะ หิ ชาตุ คัพภะเสยยัง ปุนะเรตีติ,

Kāmesu vineyya gedhaṃ na hi jātu gabbhaseyyaṃ punaretīti,

having removed greed for sensual pleasures, he comes no more to any womb.

ขันธะปะริตตัง Khandhaparittaṃ The Aggregates Protection Chanted in the Seven Tamnan, and used as a protection against snakes and venomous creatures. page 169 11 verses The Aggregates Protection in the Seven Tamnan printing, opening on the measurelessness of the Three Jewels.

When chanted: Chanted in the Seven Tamnan, and used as a protection against snakes and venomous creatures.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Seven Tamnan is the shorter of the two great paritta collections. Its texts are the same as those of the Twelve Tamnan; what differs is which are included and how far each is cut, and the book's three running orders shorten them further again.

This printing opens differently from the page-87 one. Where that began by extending loving-kindness to the snake families by name, this begins with a statement about measure.

Meaning and purpose

Measureless is the Buddha, measureless is the Dhamma, measureless is the Sangha — and set against them, the creeping things are measurable. The protection is argued from a difference of scale before any kindness is offered.

The extension of loving-kindness follows, and its method is worth stating plainly because it is not what a protective charm usually does. Nothing is commanded and nothing repelled. Metta is declared, and the safety is said to follow from the declaring.

It closes as the fuller printing does, with homage to the Blessed One and to the seven Perfectly Self-Awakened Ones. Having spent itself on snakes, it ends where every chant in this collection ends.

The chant

As the book prints it: page 169 →

page 169

1

อัปปะมาโณ พุทโธ,

Appamāṇo buddho,

Measureless is the Buddha,

2

อัปปะมาโณ ธัมโม,

Appamāṇo dhammo,

measureless is the Dhamma,

3

อัปปะมาโณ สังโฆ,

Appamāṇo saṅgho,

measureless is the Sangha.

4

ปะมาณะวันตานิ สิริงสะปานิ,

Pamāṇavantāni siriṃsapāni,

Limited are creeping things —

5

อะหิ วิจฉิกา สะตะปะที อุณณานาภี,

Ahi vicchikā satapadī uṇṇānābhī,

snakes, scorpions, centipedes, spiders,

6

สะระพู มูสิกา.

Sarabū mūsikā.

lizards and mice.

7

กะตา เม รักขา,

Katā me rakkhā,

I have made my protection,

8

กะตา เม ปะริตตา,

Katā me parittā,

I have made my safeguard.

9

ปะฏิกกะมันตุ ภูตานิ,

Paṭikkamantu bhūtāni,

Let the creatures withdraw.

10

โสหัง นะโม ภะคะวะโต,

Sohaṃ namo bhagavato,

I pay homage to the Blessed One,

11

นะโม สัตตันนัง สัมมาสัมพุทธานัง.

Namo sattannaṃ sammāsambuddhānaṃ.

homage to the seven Perfectly Self-Awakened Ones.

ธะชัคคะปะริตตัง (แบบย่อ) tá-chák-ká-bpà-rít-dtaŋ (bɛ̀ɛp yɔ̂ɔ) The Banner Crest Protection (abridged form) Chanted in the Seven Tamnan, and wherever fear needs answering. pages 169–170 13 verses The Banner Crest Protection abridged: the Buddha's instruction to recollect him, the Dhamma or the Sangha when afraid.

When chanted: Chanted in the Seven Tamnan, and wherever fear needs answering.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Seven Tamnan is the shorter of the two great paritta collections. Its texts are the same as those of the Twelve Tamnan; what differs is which are included and how far each is cut, and the book's three running orders shorten them further again. The book marks this printing as the abridged form in its own title.

The book prints its own reference. What the abridgement drops is the story of Sakka and the banner; what it keeps is the instruction that story was told to correct.

Meaning and purpose

It opens on the recollection itself — such indeed is the Blessed One: worthy, perfectly self-awakened, accomplished in knowledge and conduct, well-gone — the same formula recited every evening.

Then the promise attached to it, stated directly: when you recollect me, whatever fear or terror or standing of the hair may arise will be abandoned. The third item is the detail that makes it credible. The sutta is talking about the body's response, not about being brave.

The same is then said of the Dhamma and of the Sangha, and the chant ends by repeating the promise in the negative: no fear, no terror, no standing of the hair will there be.

The chant

As the book prints it: page 169 and page 170 →

page 169

1

อิติปิ โส ภะคะวา, อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ, วิชชาจะระณะสัมปันโน สุคะโต โลกะวิทู, อะนุตตะโร ปุริสะทัมมะสาระถิ สัตถา เทวะมะนุสสานัง พุทโธ ภะคะวาติ.

Itipi so bhagavā, arahaṃ sammāsambuddho, vijjācaraṇasampanno sugato lokavidū, anuttaro purisadammasārathi satthā devamanussānaṃ buddho bhagavāti.

Such indeed is the Blessed One: worthy, perfectly self-awakened, accomplished in knowledge and conduct, well-gone, knower of the world, unexcelled trainer of those who can be trained, teacher of devas and humans, awakened, blessed.

2

มะมัง หิ โว ภิกขะเว อะนุสสะระตัง ยัมภะวิสสะติ ภะยัง วา ฉัมภิตัตตัง วา โลมะหังโส วา โส ปะหิยยิสสะติ โน เจ ธัมมัง อะนุสสะเรยยาถะ อะถะ สังฆัง อะนุสสะเรยยาถะ.

Mamaṃ hi vo bhikkhave anussarataṃ yambhavissati bhayaṃ vā chambhitattaṃ vā lomahaṃso vā so pahiyyissati no ce dhammaṃ anussareyyātha atha saṅghaṃ anussareyyātha.

For, monks, when you recollect me, whatever fear or terror or standing of the hair may arise will be abandoned. If you do not recollect the Dhamma, then recollect the Sangha.

3

ส๎วากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม, สันทิฏฐิโก อะกาลิโก เอหิปัสสิโก, โอปะนะยิโก ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหีติ.

Svākkhāto bhagavatā dhammo, sandiṭṭhiko akāliko ehipassiko, opanayiko paccattaṃ veditabbo viññūhīti.

Well proclaimed by the Blessed One is the Dhamma: visible here and now, timeless, inviting one to come and see, leading onward, to be known for oneself by the wise.

4

มะมัง หิ โว ภิกขะเว อะนุสสะระตัง ยัมภะวิสสะติ ภะยัง วา ฉัมภิตัตตัง วา โลมะหังโส วา โส ปะหิยยิสสะติ โน เจ ธัมมัง อะนุสสะเรยยาถะ อะถะ สังฆัง อะนุสสะเรยยาถะ.

Mamaṃ hi vo bhikkhave anussarataṃ yambhavissati bhayaṃ vā chambhitattaṃ vā lomahaṃso vā so pahiyyissati no ce dhammaṃ anussareyyātha atha saṅghaṃ anussareyyātha.

For, monks, when you recollect this, whatever fear or terror or standing of the hair may arise will be abandoned. If you do not recollect the Dhamma, then recollect the Sangha.

page 170

5

สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, อุชุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, ญายะปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, สามีจิปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ. ยะทิทัง. จัตตาริ ปุริสะยุคานิ, อัฏฐะ ปุริสะปุคคะลา, เอสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ, อาหุเนยโย ปาหุเนยโย, ทักขิเณยโย, อัญชะลีกะระณีโย, อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสาติ.

Supaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho, ujupaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho, ñāyapaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho, sāmīcipaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho. Yadidaṃ. Cattāri purisayugāni, aṭṭha purisapuggalā, esa bhagavato sāvakasaṅgho, āhuneyyo pāhuneyyo, dakkhiṇeyyo, añjalikaraṇīyo, anuttaraṃ puññakkhettaṃ lokassāti.

The Sangha of the Blessed One's disciples has practised well, has practised straightly, has practised rightly, has practised properly — that is, the four pairs of persons, the eight kinds of individuals. This Sangha of the Blessed One's disciples is worthy of gifts, of hospitality, of offerings, of reverential salutation; it is the unsurpassed field of merit for the world.

6

อะรัญเญ รุกขะมูเล วา สุญญาคาเร วะ ภิกขะโว

Araññe rukkhamūle vā suññāgāre va bhikkhavo

In the forest, at the root of a tree, or in an empty dwelling, monks,

7

อะนุสสะเรถะ สัมพุทธัง ภะยัง ตุมหากะ โน สิยา.

Anussaretha sambuddhaṃ bhayaṃ tumhāka no siyā.

recollect the Perfectly Awakened One, and no fear will be yours.

8

โน เจ พุทธัง สะเรยยาถะ โลกะเชฏฐัง นะราสะภัง

No ce buddhaṃ sareyyātha lokajeṭṭhaṃ narāsabhaṃ

If you do not recollect the Buddha, chief of the world, bull among men,

9

อะถะ ธัมมัง สะเรยยาถะ นิยยานิกัง สุเทสิตัง.

Atha dhammaṃ sareyyātha niyyānikaṃ sudesitaṃ.

then recollect the Dhamma, leading out, well proclaimed.

10

โน เจ ธัมมัง สะเรยยาถะ นิยยานิกัง สุเทสิตัง.

No ce dhammaṃ sareyyātha niyyānikaṃ sudesitaṃ.

If you do not recollect the Dhamma, leading out, well proclaimed,

11

อะถะ สังฆัง สะเรยยาถะ ปุญญักเขตตัง อะนุตตะรัง.

Atha saṅghaṃ sareyyātha puññakkhettaṃ anuttaraṃ.

then recollect the Sangha, the unsurpassed field of merit.

12

เอวัมพุทธัง สะรันตานัง ธัมมัง สังฆัญจะ ภิกขะโว

Evambuddhaṃ sarantānaṃ dhammaṃ saṅghañca bhikkhavo

For those who thus recollect the Buddha, the Dhamma and the Sangha, monks,

13

ภะยัง วา ฉัมภิตัตตัง วา โลมะหังโส นะ เหสสะตีติ.

Bhayaṃ vā chambhitattaṃ vā lomahaṃso na hessatīti.

no fear, no terror, no standing of the hair will there be.

อาฏานาฏิยะปะริตตัง Āṭānāṭiyaparittaṃ The Āṭānāṭiya Protection Chanted in the Seven Tamnan, where protection from unseen harm is wanted. pages 170–171 13 verses The Āṭānāṭiya Protection in the Seven Tamnan printing: homage to the seven Buddhas by name.

When chanted: Chanted in the Seven Tamnan, where protection from unseen harm is wanted.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Seven Tamnan is the shorter of the two great paritta collections. Its texts are the same as those of the Twelve Tamnan; what differs is which are included and how far each is cut, and the book's three running orders shorten them further again.

Thirteen units against the ninety of the fuller printing. What survives the cut is the naming, which is the method of the whole chant.

Meaning and purpose

The seven Buddhas of the past are named in order, each with an epithet of his own: Vipassī possessed of vision and glory; Sikhī compassionate towards all beings; and so on to Gotama.

The epithets are short and none is interchangeable. The chant takes care to distinguish beings most people will never think about again, which is the point of a text that establishes authority by reciting who holds it.

It closes on the present teacher: accomplished in knowledge and conduct, we revere the Buddha Gotama. Six predecessors named, and then the one whose dispensation the reciters are actually inside.

The chant

As the book prints it: page 170 and page 171 →

page 170

1

วิปัสสิสสะ นะมัตถุ จักขุมันตัสสะ สิรีมะโต

Vipassissa namatthu cakkhumantassa sirīmato

Homage to Vipassī, possessed of vision and glory.

2

สิขิสสะปิ นะมัตถุ สัพพะภูตานุกัมปิโน.

Sikhissapi namatthu sabbabhūtānukampino.

Homage also to Sikhī, compassionate towards all beings.

3

เวสสะภุสสะ นะมัตถุ น๎หาตะกัสสะ ตะปัสสิโน

Vessabhussa namatthu nhātakassa tapassino

Homage to Vessabhū, cleansed and ardent.

4

นะมัตถุ กะกุสันธัสสะ มาระเสนัปปะมัททิโน.

Namatthu kakusandhassa mārasenappamaddino.

Homage to Kakusandha, crusher of Māra's host.

5

โกนาคะมะนัสสะ นะมัตถุ พ๎ราห๎มะณัสสะ วุสีมะโต

Konāgamanassa namatthu brāhmaṇassa vusīmato

Homage to Koṇāgamana, the brahmin who has lived the life.

6

กัสสะปัสสะ นะมัตถุ วิปปะมุตตัสสะ สัพพะธิ.

Kassapassa namatthu vippamuttassa sabbadhi.

Homage to Kassapa, wholly released in every way.

7

อังคีระสัสสะ นะมัตถุ สัก๎ยะปุตตัสสะ สิรีมะโต

Aṅgīrasassa namatthu sakyaputtassa sirīmato

Homage to Aṅgīrasa, the glorious son of the Sakyans,

8

โย อิมัง ธัมมะมะเทเสสิ สัพพะทุกขา ปะนูทะนัง.

Yo imaṃ dhammamadesesi sabbadukkhā panūdanaṃ.

who taught this Dhamma, the dispelling of all suffering.

9

เย จาปิ นิพพุตา โลเก ยะถาภูตัง วิปัสสิสุง

Ye cāpi nibbutā loke yathābhūtaṃ vipassisuṃ

And those who are quenched in the world, who saw things as they are,

page 171

10

เต ชะนา อะปิสุณา มะหันตา วีตะสาระทา.

Te janā apisuṇā mahantā vītasāradā.

those people, free of slander, great and fearless,

11

หิตัง เทวะมะนุสสานัง ยัง นะมัสสันติ โคตะมัง

Hitaṃ devamanussānaṃ yaṃ namassanti gotamaṃ

revere Gotama, the benefit of devas and humans,

12

วิชชาจะระณะสัมปันนัง มะหันตัง วีตะสาระทัง.

Vijjācaraṇasampannaṃ mahantaṃ vītasāradaṃ.

accomplished in knowledge and conduct, great and fearless.

13

วิชชาจะระณะสัมปันนัง พุทธัง วันทามะ โคตะมันติ.

Vijjācaraṇasampannaṃ buddhaṃ vandāma gotamanti.

Accomplished in knowledge and conduct, we revere the Buddha Gotama.

อังคุลิมาละปะริตตัง Aṅgulimālaparittaṃ The Aṅgulimāla Protection Chanted in the Seven Tamnan, and for a woman in labour. page 171 3 verses Aṅgulimāla's act of truth in the Seven Tamnan printing, said once rather than three times.

When chanted: Chanted in the Seven Tamnan, and for a woman in labour.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Seven Tamnan is the shorter of the two great paritta collections. Its texts are the same as those of the Twelve Tamnan; what differs is which are included and how far each is cut, and the book's three running orders shorten them further again.

Three units, where the page-96 printing repeats the same three sentences three times over. This is the shortest chant in the collection.

Meaning and purpose

The truth stated is bounded with great care: sister, since I was born with the noble birth, I am not aware of having intentionally deprived any living being of life.

Every clause is doing work. The noble birth means his ordination, not his birth from a mother — and the qualification is what makes the statement true, because the man saying it had been a murderer. He is not claiming never to have killed. He is dating the claim.

Then a second hedge: I am not aware of. Not I have not. The tradition holds that this scrupulously limited sentence is what has the power in it, and the request follows — by this truth, may you be well, and may your child be well.

The chant

As the book prints it: page 171 →

page 171

1

ยะโตหัง ภะคินิ อะริยายะ ชาติยา ชาโต,

Yatohaṃ bhagini ariyāya jātiyā jāto,

Sister, since I was born with the noble birth,

2

นาภิชานามิ สัญจิจจะ ปาณัง ชีวิตา โวโรเปตา,

Nābhijānāmi sañcicca pāṇaṃ jīvitā voropetā,

I am not aware of having intentionally deprived any living being of life.

3

เตนะ สัจเจนะ โสตถิ เต โหตุ โสตถิ คัพภัสสะ.

Tena saccena sotthi te hotu sotthi gabbhassa.

By this truth, may you be well, and may your child be well.

โพชฌังคะปะริตตัง Bojjhaṅgaparittaṃ The Factors of Awakening Protection Chanted in the Seven Tamnan, and for the sick. page 171 17 verses The Factors of Awakening Protection in the Seven Tamnan printing, with the three recoveries it reports.

When chanted: Chanted in the Seven Tamnan, and for the sick.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Seven Tamnan is the shorter of the two great paritta collections. Its texts are the same as those of the Twelve Tamnan; what differs is which are included and how far each is cut, and the book's three running orders shorten them further again.

The seven factors have already appeared in this book as three discourses chanted at sickbeds. Here they are compressed into verse and made a paritta.

Meaning and purpose

It begins by naming the seven in a single sentence: mindfulness, investigation of states, energy, rapture, tranquillity, concentration and equanimity — rightly proclaimed by the Sage, developed and made much of.

Then the refrain that makes it a paritta rather than a summary: by this utterance of truth, may you always be well. It returns after each movement, and the protection is grounded on the seven being genuinely what the verse says they are.

The three recoveries are given together, which the original discourses never do — Mahākassapa, Mahāmoggallāna and the Buddha himself, all reported in a few lines as having risen from illness on hearing these seven named.

The chant

As the book prints it: page 171 →

page 171

1

โพชฌังโค สะติสังขาโต ธัมมานัง วิจะโย ตะถา

Bojjhaṅgo satisaṅkhāto dhammānaṃ vicayo tathā

The factor of awakening called mindfulness, and likewise investigation of states,

2

วิริยัมปีติปัสสัทธิ โพชฌังคา จะ ตะถาปะเร.

Viriyampītipassaddhi bojjhaṅgā ca tathāpare.

energy, rapture and tranquillity — these too are factors of awakening,

3

สะมาธุเปกขะโพชฌังคา สัตเตเต สัพพะทัสสินา

Samādhupekkhabojjhaṅgā sattete sabbadassinā

with concentration and equanimity: these seven, by the All-Seeing

4

มุนินา สัมมะทักขาตา ภาวิตา พะหุลีกะตา.

Muninā sammadakkhātā bhāvitā bahulīkatā.

Sage rightly taught, developed and made much of,

5

สังวัตตันติ อะภิญญายะ นิพพานายะ จะ โพธิยา

Saṃvattanti abhiññāya nibbānāya ca bodhiyā

lead to direct knowledge, to Nibbāna and to awakening.

6

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

Etena saccavajjena sotthi te hotu sabbadā.

By this utterance of truth, may you always be well.

7

เอกัส๎มิง สะมะเย นาโถ โมคคัลลานัญจะ กัสสะปัง

Ekasmiṃ samaye nātho moggallānañca kassapaṃ

At one time the Protector, seeing Moggallāna and Kassapa

8

คิลาเน ทุกขิเต ทิส๎วา โพชฌังเค สัตตะ เทสะยิ.

Gilāne dukkhite disvā bojjhaṅge satta desayi.

sick and in pain, taught them the seven factors of awakening.

9

เต จะ ตัง อะภินันทิต๎วา โรคา มุจจิงสุ ตังขะเณ

Te ca taṃ abhinanditvā rogā mucciṃsu taṅkhaṇe

And they, delighting in it, were freed from illness that very moment.

10

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

Etena saccavajjena sotthi te hotu sabbadā.

By this utterance of truth, may you always be well.

11

เอกะทา ธัมมะราชาปิ เคลัญเญนาภิปีฬิโต

Ekadā dhammarājāpi gelaññenābhipīḷito

Once the King of Dhamma himself, oppressed by sickness,

12

จุนทัตเถเรนะ ตัญเญวะ ภะณาเปต๎วานะ สาทะรัง.

Cundattherena taññeva bhaṇāpetvāna sādaraṃ.

had the venerable Cunda recite that very teaching with care.

13

สัมโมทิต๎วา จะ อาพาธา ตัมหา วุฏฐาสิ ฐานะโส

Sammoditvā ca ābādhā tamhā vuṭṭhāsi ṭhānaso

and being gladdened, he rose up from that affliction there and then.

14

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

Etena saccavajjena sotthi te hotu sabbadā.

By this utterance of truth, may you always be well.

15

ปะหีนา เต จะ อาพาธา ติณณันนัมปิ มะเหสินัง

Pahīnā te ca ābādhā tiṇṇannampi mahesinaṃ

Those afflictions of the three great seers were abandoned,

16

มัคคาหะตะกิเลสา วะ ปัตตานุปัตติธัมมะตัง.

Maggāhatakilesā va pattānupattidhammataṃ.

as defilements struck down by the path reach their natural end.

17

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

Etena saccavajjena sotthi te hotu sabbadā.

By this utterance of truth, may you always be well.

อะภะยะปะริตตัง Abhayaparittaṃ The Fearlessness Protection Chanted in the Seven Tamnan, and for somebody troubled by omens or bad dreams. page 172 12 verses The Fearlessness Protection in the Seven Tamnan printing: that ill omens and bad dreams come to nothing.

When chanted: Chanted in the Seven Tamnan, and for somebody troubled by omens or bad dreams.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Seven Tamnan is the shorter of the two great paritta collections. Its texts are the same as those of the Twelve Tamnan; what differs is which are included and how far each is cut, and the book's three running orders shorten them further again.

Twelve lines, which are four lines said three times over, changing only the last word — by the power of the Buddha, then of the Dhamma, then of the Sangha.

Meaning and purpose

The four things named describe one particular kind of distress: whatever ill omen or inauspicious thing there is, whatever unpleasant cry of a bird, an evil planet, an unwelcome bad dream.

None of them is a real danger. They are signs — a bird calling at the wrong moment, a dream that will not leave — and what they do is frighten. The chant is aimed at the fear rather than at anything the fear is about.

Which is why the request is worded as it is: may they come to nothing. Not may they be false, and not may they not happen. The omens are not argued with; they are asked to lose their force, which is a more exact description of what actually helps.

The chant

As the book prints it: page 172 →

page 172

1

ยันทุนนิมิตตัง อะวะมังคะลัญจะ

Yandunnimittaṃ avamaṅgalañca

Whatever ill omen or inauspicious thing there is,

2

โย จามะนาโป สะกุณัสสะ สัทโท

Yo cāmanāpo sakuṇassa saddo

whatever unpleasant cry of a bird,

3

ปาปัคคะโห ทุสสุปินัง อะกันตัง

Pāpaggaho dussupinaṃ akantaṃ

evil planet or unwelcome bad dream —

4

พุทธานุภาเวนะ วินาสะเมนตุ.

Buddhānubhāvena vināsamentu.

by the power of the Buddha may they come to nothing.

5

ยันทุนนิมิตตัง อะวะมังคะลัญจะ

Yandunnimittaṃ avamaṅgalañca

Whatever ill omen or inauspicious thing there is,

6

โย จามะนาโป สะกุณัสสะ สัทโท

Yo cāmanāpo sakuṇassa saddo

whatever unpleasant cry of a bird,

7

ปาปัคคะโห ทุสสุปินัง อะกันตัง

Pāpaggaho dussupinaṃ akantaṃ

evil planet or unwelcome bad dream —

8

ธัมมานุภาเวนะ วินาสะเมนตุ.

Dhammānubhāvena vināsamentu.

by the power of the Dhamma may they come to nothing.

9

ยันทุนนิมิตตัง อะวะมังคะลัญจะ

Yandunnimittaṃ avamaṅgalañca

Whatever ill omen or inauspicious thing there is,

10

โย จามะนาโป สะกุณัสสะ สัทโท

Yo cāmanāpo sakuṇassa saddo

whatever unpleasant cry of a bird,

11

ปาปัคคะโห ทุสสุปินัง อะกันตัง

Pāpaggaho dussupinaṃ akantaṃ

evil planet or unwelcome bad dream —

12

สังฆานุภาเวนะ วินาสะเมนตุ.

Saṅghānubhāvena vināsamentu.

by the power of the Sangha may they come to nothing.

เทวะตาอุยโยชะนะคาถา Devatāuyyojanagāthā The Verses for Dismissing the Devas Chanted at the very end of a Seven Tamnan service. page 172 8 verses The verses dismissing the devas at the close of the Seven Tamnan, ending by binding a protection on every side.

When chanted: Chanted at the very end of a Seven Tamnan service.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Seven Tamnan is the shorter of the two great paritta collections. Its texts are the same as those of the Twelve Tamnan; what differs is which are included and how far each is cut, and the book's three running orders shorten them further again.

The service opened by calling the devas of every world-system. This is the other half of that: a gathering formally convened has to be formally closed.

Meaning and purpose

It opens by wishing well to everyone rather than to the guests: may those who have come to suffering be free of suffering, those who have come to fear be free of fear, those who have come to sorrow be free of sorrow — may all living beings be so.

Then the merit of the service is handed over to the devas, and they are wished a practice of their own on the way out. They are not merely thanked and dismissed.

The last line is what this printing adds and it is the strongest sentence in the chant: by the might of the arahants, I bind a protection on every side. The service ends by describing what the whole of it has built.

The chant

As the book prints it: page 172 →

page 172

1

ทุกขัปปัตตา จะ นิททุกขา ภะยัปปัตตา จะ นิพภะยา

Dukkhappattā ca niddukkhā bhayappattā ca nibbhayā

May those who have come to suffering be free of suffering, those who have come to fear be free of fear,

2

โสกัปปัตตา จะ นิสโสกา โหนตุ สัพเพปิ ปาณิโน.

Sokappattā ca nissokā hontu sabbepi pāṇino.

and those who have come to sorrow be free of sorrow — may all living beings be so.

3

เอตตาวะตา จะ อัมเหหิ สัมภะตัง ปุญญะสัมปะทัง

Ettāvatā ca amhehi sambhataṃ puññasampadaṃ

And in the merit we have gathered thus far,

4

สัพเพ เทวานุโมทันตุ สัพพะสัมปัตติสิทธิยา.

Sabbe devānumodantu sabbasampattisiddhiyā.

may all the devas rejoice, for the attainment of every blessing.

5

ทานัง ทะทันตุ สัทธายะ สีลัง รักขันตุ สัพพะทา

Dānaṃ dadantu saddhāya sīlaṃ rakkhantu sabbadā

May they give gifts with faith and always guard their virtue,

6

ภาวะนาภิระตา โหนตุ คัจฉันตุ เทวะตาคะตา.

Bhāvanābhiratā hontu gacchantu devatāgatā.

may they delight in meditation, and may the devas who came now go.

7

สัพเพ พุทธา พะลัปปัตตา ปัจเจกานัญจะ ยัง พะลัง

Sabbe buddhā balappattā paccekānañca yaṃ balaṃ

By the power attained by all the Buddhas, and the power of the Paccekabuddhas,

8

อะระหันตานัญจะ เตเชนะ รักขัง พันธามิ สัพพะโส.

Arahantānañca tejena rakkhaṃ bandhāmi sabbaso.

and by the might of the arahants, I bind a protection on every side.

ชะยะปะริตตัง Jayaparittaṃ The Victory Protection Chanted at the close of the Seven Tamnan, and at ceremonies where a blessing is given. pages 172–174 51 verses The Victory Protection closing the Seven Tamnan, turning the Buddha's victory into a blessing spoken over the hearer.

When chanted: Chanted at the close of the Seven Tamnan, and at ceremonies where a blessing is given.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Seven Tamnan is the shorter of the two great paritta collections. Its texts are the same as those of the Twelve Tamnan; what differs is which are included and how far each is cut, and the book's three running orders shorten them further again.

The last and longest of the Seven Tamnan parittas at fifty-one units. It gathers up the closing material of the whole collection, which is why a reader keeps meeting familiar lines.

Meaning and purpose

The blessing works by likeness. The Protector of great compassion, having fulfilled all the perfections, attained the highest awakening — by the speaking of this truth, may the blessing of victory be yours. Nothing is said to pass from him to the hearer; the hearer is invited to stand in the same relation.

Then the middle, which relocates good fortune from the calendar to conduct: a good star, a good dawn, a good moment — and auspicious the act of body, of speech, of mind. The good day is made rather than found.

And the closing, which is where the whole collection ends: by the power of the paritta, may their misfortunes be destroyed. After an hour or more of chanting, the last thing said is a plain request on behalf of the people in the room — which is what they came for.

The chant

As the book prints it: page 172, page 173 and page 174 →

page 172

1

มะหาการุณิโก นาโถ หิตายะ สัพพะปาณินัง

Mahākāruṇiko nātho hitāya sabbapāṇinaṃ

The Protector of great compassion, for the welfare of all beings,

2

ปูเรต๎วา ปาระมี สัพพา ปัตโต สัมโพธิมุตตะมัง

Pūretvā pāramī sabbā patto sambodhimuttamaṃ

having fulfilled all the perfections, attained the highest awakening.

3

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง.

Etena saccavajjena hotu te jayamaṅgalaṃ.

By this utterance of truth, may you have the blessing of victory.

page 173

4

ชะยันโต โพธิยา มูเล สัก๎ยานัง นันทิวัฑฒะโน

Jayanto bodhiyā mūle sakyānaṃ nandivaḍḍhano

Victorious at the foot of the Bodhi tree, increasing the joy of the Sakyans,

5

เอวัง ต๎วัง วิชะโย โหหิ ชะยัสสุ ชะยะมังคะเล.

Evaṃ tvaṃ vijayo hohi jayassu jayamaṅgale.

so may you be victorious; may you win the blessing of victory.

6

อะปะราชิตะปัลลังเก สีเส ปะฐะวิโปกขะเร

Aparājitapallaṅke sīse pathavipokkhare

On the unconquered seat, on the crown of the earth's lotus,

7

อะภิเสเก สัพพะพุทธานัง อัคคัปปัตโต ปะโมทะติ ฯ

Abhiseke sabbabuddhānaṃ aggappatto pamodati.

the consecration place of all the Buddhas, he rejoices, having reached the summit.

8

สุนักขัตตัง สุมังคะลัง สุปะภาตัง สุหุฏฐิตัง

Sunakkhattaṃ sumaṅgalaṃ supabhātaṃ suhuṭṭhitaṃ

A good star, a good blessing, a good dawn, a good rising,

9

สุขะโณ สุมุหุตโต จะ สุยิฏฐัง พ๎รัห๎มะจาริสุ.

Sukhaṇo sumuhutto ca suyiṭṭhaṃ brahmacārisu.

a good moment, a good instant, and a good offering to those who live the holy life.

10

ปะทักขิณัง กายะกัมมัง วาจากัมมัง ปะทักขิณัง

Padakkhiṇaṃ kāyakammaṃ vācākammaṃ padakkhiṇaṃ

Auspicious is bodily action, auspicious is verbal action,

11

ปะทักขิณัง มะโนกัมมัง ปะณิธี เต ปะทักขิณา.

Padakkhiṇaṃ manokammaṃ paṇidhī te padakkhiṇā.

auspicious is mental action, and auspicious are your aspirations.

12

ปะทักขิณานิ กัต๎วานะ ละภันตัตเถ ปะทักขิเณ.

Padakkhiṇāni katvāna labhantatthe padakkhiṇe.

Having done what is auspicious, they gain auspicious benefits.

13

โส อัตถะลัทโธ สุขิโต วิรุพโห พุทธะสาสะเน

So atthaladdho sukhito virubho buddhasāsane

May he gain the benefit and be happy, flourishing in the Buddha's teaching,

14

อะโรโค สุขิโต โหหิ สะหะ สัพเพหิ ญาติภิ.

Arogo sukhito hohi saha sabbehi ñātibhi.

free of illness and happy, together with all his kin.

15

สา อัตถะลัทธา สุขิตา วิรุพหา พุทธะสาสะเน

Sā atthaladdhā sukhitā virubhā buddhasāsane

May she gain the benefit and be happy, flourishing in the Buddha's teaching,

16

อะโรคา สุขิตา โหหิ สะหะ สัพเพหิ ญาติภิ.

Arogā sukhitā hohi saha sabbehi ñātibhi.

free of illness and happy, together with all her kin.

17

เต อัตถะลัทธา สุขิตา วิรุพหา พุทธะสาสะเน

Te atthaladdhā sukhitā virubhā buddhasāsane

May they gain the benefit and be happy, flourishing in the Buddha's teaching,

18

อะโรคา สุขิตา โหถะ สะหะ สัพเพหิ ญาติภิ.

Arogā sukhitā hotha saha sabbehi ñātibhi.

free of illness and happy, together with all your kin.

19

สักกัต๎วา พุทธะระตะนัง โอสะถัง อุตตะมัง วะรัง

Sakkatvā buddharatanaṃ osathaṃ uttamaṃ varaṃ

Having honoured the jewel of the Buddha, the supreme and excellent medicine,

20

หิตัง เทวะมะนุสสานัง พุทธะเตเชนะ โสตถินา

Hitaṃ devamanussānaṃ buddhatejena sotthinā

the welfare of devas and humans — by the Buddha's might and its safety,

21

นัสสันตุปัททะวา สัพเพ ทุกขา วูปะสะเมนตุ เต.

Nassantupaddavā sabbe dukkhā vūpasamentu te.

may all misfortunes perish, may your sufferings be stilled.

22

สักกัต๎วา ธัมมะระตะนัง โอสะถัง อุตตะมัง วะรัง

Sakkatvā dhammaratanaṃ osathaṃ uttamaṃ varaṃ

Having honoured the jewel of the Dhamma, the supreme and excellent medicine,

23

ปะริพาหูปะสะมะนัง ธัมมะเตเชนะ โสตถินา

Paribāhūpasamanaṃ dhammatejena sotthinā

the stilling of fever — by the Dhamma's might and its safety,

24

นัสสันตุปัททะวา สัพเพ ภะยา วูปะสะเมนตุ เต.

Nassantupaddavā sabbe bhayā vūpasamentu te.

may all misfortunes perish, may your fears be stilled.

25

สักกัต๎วา สังฆะระตะนัง โอสะถัง อุตตะมัง วะรัง

Sakkatvā saṅgharatanaṃ osathaṃ uttamaṃ varaṃ

Having honoured the jewel of the Sangha, the supreme and excellent medicine,

26

อาหุเนยยัง ปาหุเนยยัง สังฆะเตเชนะ โสตถินา

Āhuneyyaṃ pāhuneyyaṃ saṅghatejena sotthinā

worthy of gifts and hospitality — by the Sangha's might and its safety,

27

นัสสันตุปัททะวา สัพเพ โรคา วูปะสะเมนตุ เต.

Nassantupaddavā sabbe rogā vūpasamentu te.

may all misfortunes perish, may your illnesses be stilled.

28

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง พุทโธ เม สะระณัง วะรัง

Natthi me saraṇaṃ aññaṃ buddho me saraṇaṃ varaṃ

I have no other refuge; the Buddha is my excellent refuge.

29

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง.

Etena saccavajjena hotu te jayamaṅgalaṃ.

By this utterance of truth, may you have the blessing of victory.

page 174

30

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง ธัมโม เม สะระณัง วะรัง

Natthi me saraṇaṃ aññaṃ dhammo me saraṇaṃ varaṃ

I have no other refuge; the Dhamma is my excellent refuge.

31

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง.

Etena saccavajjena hotu te jayamaṅgalaṃ.

By this utterance of truth, may you have the blessing of victory.

32

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง สังโฆ เม สะระณัง วะรัง

Natthi me saraṇaṃ aññaṃ saṅgho me saraṇaṃ varaṃ

I have no other refuge; the Sangha is my excellent refuge.

33

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง.

Etena saccavajjena hotu te jayamaṅgalaṃ.

By this utterance of truth, may you have the blessing of victory.

34

ยังกิญจิ ระตะนัง โลเก วิชชะติ วิวิธัง ปุถุ

Yaṃkiñci ratanaṃ loke vijjati vividhaṃ puthu

Whatever jewels exist in the world, various and many,

35

ระตะนัง พุทธะสะมัง นัตถิ ตัส๎มา โสตถี ภะวันตุ เต.

Ratanaṃ buddhasamaṃ natthi tasmā sotthī bhavantu te.

there is no jewel equal to the Buddha; therefore may you be well.

36

ยังกิญจิ ระตะนัง โลเก วิชชะติ วิวิธัง ปุถุ

Yaṃkiñci ratanaṃ loke vijjati vividhaṃ puthu

Whatever jewels exist in the world, various and many,

37

ระตะนัง ธัมมะสะมัง นัตถิ ตัส๎มา โสตถี ภะวันตุ เต.

Ratanaṃ dhammasamaṃ natthi tasmā sotthī bhavantu te.

there is no jewel equal to the Dhamma; therefore may you be well.

38

ยังกิญจิ ระตะนัง โลเก วิชชะติ วิวิธัง ปุถุ

Yaṃkiñci ratanaṃ loke vijjati vividhaṃ puthu

Whatever jewels exist in the world, various and many,

39

ระตะนัง สังฆะสะมัง นัตถิ ตัส๎มา โสตถี ภะวันตุ เต.

Ratanaṃ saṅghasamaṃ natthi tasmā sotthī bhavantu te.

there is no jewel equal to the Sangha; therefore may you be well.

40

ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง รักขันตุ สัพพะเทวะตา

Bhavatu sabbamaṅgalaṃ rakkhantu sabbadevatā

May there be every blessing, may all the devas protect you;

41

สัพพะพุทธานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

Sabbabuddhānubhāvena sadā sotthī bhavantu te.

by the power of all the Buddhas, may you always be well.

42

ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง รักขันตุ สัพพะเทวะตา

Bhavatu sabbamaṅgalaṃ rakkhantu sabbadevatā

May there be every blessing, may all the devas protect you;

43

สัพพะธัมมานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

Sabbadhammānubhāvena sadā sotthī bhavantu te.

by the power of all the Dhamma, may you always be well.

44

ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง รักขันตุ สัพพะเทวะตา

Bhavatu sabbamaṅgalaṃ rakkhantu sabbadevatā

May there be every blessing, may all the devas protect you;

45

สัพพะสังฆานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

Sabbasaṅghānubhāvena sadā sotthī bhavantu te.

by the power of all the Sangha, may you always be well.

46

นักขัตตะยักขะภูตานัง ปาปัคคะหะนิวาระณา

Nakkhattayakkhabhūtānaṃ pāpaggahanivāraṇā

Warding off the evil influences of stars, yakkhas and spirits,

47

ปะริตตัสสานุภาเวนะ หันต๎วา เตสัง อุปัททะเว.

Parittassānubhāvena hantvā tesaṃ upaddave.

by the power of the paritta, may their misfortunes be destroyed.

48

นักขัตตะยักขะภูตานัง ปาปัคคะหะนิวาระณา

Nakkhattayakkhabhūtānaṃ pāpaggahanivāraṇā

Warding off the evil influences of stars, yakkhas and spirits,

49

ปะริตตัสสานุภาเวนะ หันต๎วา เตสัง อุปัททะเว.

Parittassānubhāvena hantvā tesaṃ upaddave.

by the power of the paritta, may their misfortunes be destroyed.

50

นักขัตตะยักขะภูตานัง ปาปัคคะหะนิวาระณา

Nakkhattayakkhabhūtānaṃ pāpaggahanivāraṇā

Warding off the evil influences of stars, yakkhas and spirits,

51

ปะริตตัสสานุภาเวนะ หันต๎วา เตสัง อุปัททะเว.

Parittassānubhāvena hantvā tesaṃ upaddave.

by the power of the paritta, may their misfortunes be destroyed.

บทขัด มะหาสะมะยะสุตตัง bòt-kàt má-hǎa-sà-má-yá-sùt-dtaŋ The Introductory Verses to the Mahāsamaya Sutta Chanted immediately before the Mahāsamaya Sutta, introducing it. page 175 9 verses The introductory verses to the discourse on the great gathering, on how rare the sight of a Buddha is.

When chanted: Chanted immediately before the Mahāsamaya Sutta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Nine units, and they open not with the gathering but with its occasion: hard to come by, and not often, is the sight of that Fully Awakened One, and hard the arising of the Teacher in a world grown blind.

The rarity is what explains the crowd. The deities came because such a thing does not happen often.

Meaning and purpose

The setting is given exactly as the discourse gives it — among the Sakyans at Kapilavatthu, in the Great Wood — and the reason for coming is stated twice: to see that Awakened One, and to see the spotless Sangha of bhikkhus. The community is named alongside the teacher.

From world-systems reckoned in ten ways the deities came. The introduction supplies the scale before the discourse begins its hundred and sixty-seven units of naming them.

And the purpose given for reciting is unusual: for the gladdening of the hosts of devas. Not for the reciters' merit, and not for their protection — the chant is offered to the audience the discourse describes.

The chant

As the book prints it: page 175 →

page 175

1

ทุลละภัง ทัสสะนัง ยัสสะ สัมพุทธัสสะ อะภิณหะโส

Dullabhaṃ dassanaṃ yassa sambuddhassa abhiṇhaso

Hard to come by, and not often, is the sight of that Fully Awakened One,

2

โลกัมหิ อันธะภูตัส์มิง ทุลละภุปปาทะสัตถุโน.

Lokamhi andhabhūtasmiṃ dullabhuppādasatthuno.

and hard the arising of the Teacher in a world grown blind.

3

สักเกสุ กะปิละวัตถุส์มิง วิหะรันตัง มะหาวะเน

Sakkesu kapilavatthusmiṃ viharantaṃ mahāvane

Dwelling among the Sakyans at Kapilavatthu, in the Great Wood,

4

ตันทัสสะนายะ สัมพุทธัง ภิกขุสังฆัญจะ นิมมะลัง.

Tandassanāya sambuddhaṃ bhikkhusaṅghañca nimmalaṃ.

to see that Awakened One and the spotless Sangha of bhikkhus,

5

ทะสะธา สังคะเณยยาสุ โลกะธาตูสุ เทวะตา

Dasadhā saṅgaṇeyyāsu lokadhātūsu devatā

from world-systems reckoned in ten ways the deities came,

6

อะเนกา อัปปะเมยยา วะ โมทะมานา สะมาคะตา.

Anekā appameyyā va modamānā samāgatā.

many, past measuring, gathered together and rejoicing.

7

ตาสัง ปิยัง มะนาปัญจะ จิตตัสโสทัคคิยาวะหัง

Tāsaṃ piyaṃ manāpañca cittassodaggiyāvahaṃ

Dear to them and agreeable, bringing elation to the mind,

8

ยัง โส เทเสสิ สัมพุทโธ หาสะยันโตติ เม สุตัง.

Yaṃ so desesi sambuddho hāsayantoti me sutaṃ.

was what that Awakened One taught, gladdening them — so I have heard.

9

เทวะกายัปปะหาสัตถัง ตัง สุตตันตัง ภะณามะ เส.

Devakāyappahāsatthaṃ taṃ suttantaṃ bhaṇāma se.

For the gladdening of the hosts of devas, let us recite that discourse.

มะหาสะมะยะสุตตัง Mahāsamayasuttaṃ The Discourse on the Great Gathering Chanted where the largest possible assembly is invoked; the longest discourse in the Thai-script collection. pages 175–182 167 verses The great gathering: deities from ten world-systems assembling to see the Buddha and five hundred arahants, named host by host.

When chanted: Chanted where the largest possible assembly is invoked; the longest discourse in the Thai-script collection.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints its own reference. At a hundred and sixty-seven units this is the longest chant in the Thai-script half, and the book prints it again in roman script in the appendix.

It is a catalogue: deva after deva, host after host, named and placed. Read as a list it is impossible; chanted, the length is the content.

Meaning and purpose

The setting is given in a few lines and then the human scale is abandoned. The Blessed One among the Sakyans with five hundred bhikkhus, all arahants — and deities gathering from ten world-systems to see them.

What follows is the naming. An hour of unfamiliar names delivered without pause builds a sense of scale that no summary can, and the room fills up as the chant goes on. That is the whole effect and it cannot be had by reading.

The last verses turn to what Māra's army found when it came: from those free of lust it withdrew, and not one hair was stirred. All of them have won the battle, gone beyond fear, and are glorious. The enormous assembly turns out to have been gathered to witness people who could not be frightened.

The chant

As the book prints it: page 175, page 176, page 177, page 178, page 179, page 180, page 181 and page 182 →

page 175

1

เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา สักเกสุ วิหะระติ กะปิละวัตถุส์มิง มะหาวะเน มะหะตา ภิกขุสังเฆนะ สัทธิง ปัญจะมัตเตหิ ภิกขุสะเตหิ สัพเพเหวะ อะระหันเตหิ. ทะสะหิ จะ โลกะธาตูหิ เทวะตา เยภุยเยนะ สันนิปะติตา โหนติ ภะคะวันตัง ทัสสะนายะ ภิกขุสังฆัญจะ. อะถะโข จะตุนนัง สุทธาวาสะกายิกานัง เทวานัง เอตะทะโหสิ. อะยัง โข ภะคะวา สักเกสุ วิหะระติ กะปิละวัตถุส์มิง มะหาวะเน มะหะตา ภิกขุสังเฆนะ สัทธิง ปัญจะมัตเตหิ ภิกขุสะเตหิ สัพเพเหวะ อะระหันเตหิ, ทะสะหิ จะ โลกะธาตูหิ เทวะตา เยภุยเยนะ สันนิปะติตา โหนติ ภะคะวันตัง ทัสสะนายะ ภิกขุสังฆัญจะ, ยันนูนะ มะยัมปิ, เยนะ ภะคะวา, เตนุปะสังกะเมยยามะ, อุปะสังกะมิต์วา ภะคะวะโต สันติเก ปัจเจกะคาถา ภาเสยยามาติ.

Evamme sutaṃ. ekaṃ samayaṃ bhagavā sakkesu viharati kapilavatthusmiṃ mahāvane mahatā bhikkhusaṅghena saddhiṃ pañcamattehi bhikkhusatehi sabbeheva arahantehi. dasahi ca lokadhātūhi devatā yebhuyyena sannipatitā honti bhagavantaṃ dassanāya bhikkhusaṅghañca. athakho catunnaṃ suddhāvāsakāyikānaṃ devānaṃ etadahosi. ayaṃ kho bhagavā sakkesu viharati kapilavatthusmiṃ mahāvane mahatā bhikkhusaṅghena saddhiṃ pañcamattehi bhikkhusatehi sabbeheva arahantehi, dasahi ca lokadhātūhi devatā yebhuyyena sannipatitā honti bhagavantaṃ dassanāya bhikkhusaṅghañca, yannūna mayampi, yena bhagavā, tenupasaṅkameyyāma, upasaṅkamitvā bhagavato santike paccekagāthā bhāseyyāmāti.

Thus have I heard. At one time the Blessed One was dwelling among the Sakyans at Kapilavatthu, in the Great Wood, with a great Sangha of bhikkhus, five hundred of them, all arahants; and deities from ten world-systems had for the most part gathered to see the Blessed One and the Sangha of bhikkhus. Then it occurred to four deities of the Pure Abodes: the Blessed One is dwelling among the Sakyans at Kapilavatthu, and deities have gathered to see him; let us go to him, and each speak a verse in his presence.

2

อะถะโข ตา เทวะตา, เสยยะถาปิ นามะ พะละวา ปุริโส สัมมิญชิตัง วา พาหัง ปะสาเรยยะ, ปะสาริตัง วา พาหัง สัมมิญเชยยะ, เอวะเมวะ สุทธาวาเสสุ เทเวสุ อันตะระหิตา ภะคะวะโต ปุระโต ปาตุระหังสุ. อะถะโข ตา เทวะตา ภะคะวันตัง อะภิวาเทต์วา เอกะมันตัง อัฏฐังสุ, เอกะมันตัง ฐิตา โข เอกา เทวะตา ภะคะวะโต สันติเก อิมัง คาถัง อะภาสิ,

Athakho tā devatā, seyyathāpi nāma balavā puriso sammiñjitaṃ vā bāhaṃ pasāreyya, pasāritaṃ vā bāhaṃ sammiñjeyya, evameva suddhāvāsesu devesu antarahitā bhagavato purato pāturahaṃsu. athakho tā devatā bhagavantaṃ abhivādetvā ekamantaṃ aṭṭhaṃsu, ekamantaṃ ṭhitā kho ekā devatā bhagavato santike imaṃ gāthaṃ abhāsi,

Then those deities, as swiftly as a strong man might extend his flexed arm or flex his extended arm, vanished from among the deities of the Pure Abodes and appeared before the Blessed One. They paid homage to him and stood to one side; and standing there, one deity spoke this verse in his presence:

page 176

3

มะหาสะมะโย ปะวะนัส์มิง เทวะกายา สะมาคะตา

Mahāsamayo pavanasmiṃ devakāyā samāgatā

A great gathering in the woodland! The hosts of devas have assembled.

4

อาคะตัมหะ อิมัง ธัมมะสะมะยัง ทักขิตาเยวะ อะปะราชิตะสังฆันติ

Āgatamha imaṃ dhammasamayaṃ dakkhitāyeva aparājitasaṅghanti

We have come to this gathering of Dhamma to see the unconquered Sangha.

5

อะถะโข อะปะรา เทวะตา ภะคะวะโต สันติเก อิมัง คาถัง อะภาสิ.

Athakho aparā devatā bhagavato santike imaṃ gāthaṃ abhāsi.

Then another deity spoke this verse in the presence of the Blessed One:

6

ตัต์ระ ภิกขะโว สะมาทะหังสุ จิตตัง อัตตะโน อุชุกะมะกังสุ

Tatra bhikkhavo samādahaṃsu cittaṃ attano ujukamakaṃsu

There the bhikkhus have composed themselves and made their own minds straight.

7

สาระถีวะ เนตตานิ คะเหต์วา อินท์ริยานิ รักขันติ ปัณฑิตาติ.

Sārathīva nettāni gahetvā indriyāni rakkhanti paṇḍitāti.

Like a charioteer taking up the reins, the wise ones guard their faculties.

8

อะถะโข อะปะรา เทวะตา ภะคะวะโต สันติเก อิมัง คาถัง อะภาสิ.

Athakho aparā devatā bhagavato santike imaṃ gāthaṃ abhāsi.

Then another deity spoke this verse in the presence of the Blessed One:

9

เฉต์วา ขีลัง เฉต์วา ปะลีฆัง อินทะขีลัง โอหัจจะมะเนชา

Chetvā khīlaṃ chetvā palīghaṃ indakhīlaṃ ohaccamanejā

Having cut the stake, cut the bar, uprooted the boundary post, unstirred,

10

เต จะรันติ สุทธา วิมะลา จักขุมะตา สุทันตา สุสู นาคาติ.

Te caranti suddhā vimalā cakkhumatā sudantā susū nāgāti.

they walk pure and stainless, well tamed by the One with Vision — young nagas.

11

อะถะโข อะปะรา เทวะตา ภะคะวะโต สันติเก อิมัง คาถัง อะภาสิ.

Athakho aparā devatā bhagavato santike imaṃ gāthaṃ abhāsi.

Then another deity spoke this verse in the presence of the Blessed One:

12

เย เกจิ พุทธัง สะระณัง คะตา เส

Ye keci buddhaṃ saraṇaṃ gatā se

Whoever have gone to the Buddha for refuge,

13

นะ เต คะมิสสันติ อะปายะภูมิง

Na te gamissanti apāyabhūmiṃ

they will not go to a state of woe;

14

ปะหายะ มานุสัง เทหัง

Pahāya mānusaṃ dehaṃ

laying down the human body,

15

เทวะกายัง ปะริปูเรสสันตีติ.

Devakāyaṃ paripūressantīti.

they will fill out the hosts of devas.

16

อะถะโข ภะคะวา ภิกขู อามันเตสิ. เยภุยเยนะ ภิกขะเว ทะสะสุ โลกะธาตูสุ เทวะตา สันนิปะติตา ตะถาคะตัง ทัสสะนายะ ภิกขุสังฆัญจะ. เยปิ เต ภิกขะเว อะเหสุง อะตีตะมัทธานัง อะระหันโต สัมมาสัมพุทธา, เตสัมปิ ภะคะวันตานัง เอตะปะระมาเยวะ เทวะตา สันนิปะติตา อะเหสุง. เสยยะถาปิ มัยหัง เอตะระหิ, เยปิ เต ภิกขะเว ภะวิสสันติ, อะนาคะตะมัทธานัง อะระหันโต สัมมาสัมพุทธา, เตสัมปิ ภะคะวันตานัง เอตะปะระมาเยวะ เทวะตา สันนิปะติตา ภะวิสสันติ. เสยยะถาปิ มัยหัง เอตะระหิ, อาจิกขิสสามิ ภิกขะเว เทวะกายานัง นามานิ, กิตตะยิสสามิ ภิกขะเว เทวะกายานัง นามานิ, เทสิสสามิ ภิกขะเว เทวะกายานัง นามานิ. ตัง สุณาถะ สาธุกัง มะนะสิกะโรถะ ภาสิสสามีติ. เอวัมภันเตติ โข เต ภิกขู ภะคะวะโต ปัจจัสโสสุง. ภะคะวา เอตะทะโวจะ.

Athakho bhagavā bhikkhū āmantesi. yebhuyyena bhikkhave dasasu lokadhātūsu devatā sannipatitā tathāgataṃ dassanāya bhikkhusaṅghañca. yepi te bhikkhave ahesuṃ atītamaddhānaṃ arahanto sammāsambuddhā, tesampi bhagavantānaṃ etaparamāyeva devatā sannipatitā ahesuṃ. seyyathāpi mayhaṃ etarahi, yepi te bhikkhave bhavissanti, anāgatamaddhānaṃ arahanto sammāsambuddhā, tesampi bhagavantānaṃ etaparamāyeva devatā sannipatitā bhavissanti. seyyathāpi mayhaṃ etarahi, ācikkhissāmi bhikkhave devakāyānaṃ nāmāni, kittayissāmi bhikkhave devakāyānaṃ nāmāni, desissāmi bhikkhave devakāyānaṃ nāmāni. taṃ suṇātha sādhukaṃ manasikarotha bhāsissāmīti. evambhanteti kho te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ. bhagavā etadavoca.

Then the Blessed One addressed the bhikkhus: bhikkhus, deities from ten world-systems have for the most part gathered to see the Tathagata and the Sangha of bhikkhus. Just so did deities gather in this same number for those Blessed Ones who in time past were arahants, perfectly awakened — as they have for me now; and just so will they gather for those who in time to come will be arahants, perfectly awakened — as they have for me now. I shall tell you the names of the hosts of devas, I shall proclaim them, I shall teach them. Listen, attend closely, I shall speak. Even so, venerable sir, those bhikkhus replied to the Blessed One; and the Blessed One said this:

page 177

17

สิโลกะมะนุกัสสามิ ยัตถะ ภุมมา ตะทัสสิตา

Silokamanukassāmi yattha bhummā tadassitā

“I shall recite a verse in praise, telling where the earth-devas dwell:

18

เย สิตา คิริคัพภะรัง ปะหิตัตตา สะมาหิตา.

Ye sitā girigabbharaṃ pahitattā samāhitā.

those who cling to the mountain cleft, resolute and composed.

19

ปุถู สีหาวะ สัลลีนา โลมะหังสาภิสัมภุโน

Puthū sīhāva sallīnā lomahaṃsābhisambhuno

Many, withdrawn like lions, whose hair stands on end in awe,

20

โอทาตะมะนะสา สุทธา วิปปะสันนะมะนาวิลา.

Odātamanasā suddhā vippasannamanāvilā.

bright of mind, pure, serene and untroubled.”

21

ภิยโย ปัญจะสะเต ญัต์วา วะเน กาปิละวัตถะเว

Bhiyyo pañcasate ñatvā vane kāpilavatthave

Knowing that more than five hundred were in the Kapilavatthu wood,

22

ตะโต อามันตะยิ สัตถา สาวะเก สาสะเน ระเต.

Tato āmantayi satthā sāvake sāsane rate.

the Teacher then addressed the disciples who delight in the teaching:

23

เทวะกายา อะภิกกันตา เต วิชานาถะ ภิกขะโว

Devakāyā abhikkantā te vijānātha bhikkhavo

“The hosts of devas have come. Know them, bhikkhus.”

24

เต จะ อาตัปปะมะกะรุง สุต์วา พุทธัสสะ สาสะนัง.

Te ca ātappamakaruṃ sutvā buddhassa sāsanaṃ.

And they made an ardent effort, having heard the Buddha's instruction.

25

เตสัมปาตุระเห ญาณัง อะมะนุสสานะ ทัสสะนัง

Tesampāturahe ñāṇaṃ amanussāna dassanaṃ

Knowledge appeared to them, the seeing of non-human beings.

26

อัปเปเก สะตะมัททักขุง สะหัสสัง อะถะ สัตตะริง.

Appeke satamaddakkhuṃ sahassaṃ atha sattariṃ.

Some saw a hundred, some a thousand, and some seventy thousand.

27

สะตัง เอเก สะหัสสานัง อะมะนุสสานะมัททะสุง

Sataṃ eke sahassānaṃ amanussānamaddasuṃ

Some saw a hundred thousand non-human beings,

28

อัปเปเกนันตะมัททักขุง ทิสา สัพพา ผุฏา อะหุง.

Appekenantamaddakkhuṃ disā sabbā phuṭā ahuṃ.

and some saw them without end: every direction was filled.

29

ตัญจะ สัพพัง อะภิญญายะ วะวักขิต์วานะ จักขุมา

Tañca sabbaṃ abhiññāya vavakkhitvāna cakkhumā

Having directly known all of that, having surveyed it, the One with vision

30

ตะโต อามันตะยิ สัตถา สาวะเก สาสะเน ระเต.

Tato āmantayi satthā sāvake sāsane rate.

then addressed, as Teacher, the disciples who delight in the teaching:

31

เทวะกายา อะภิกกันตา เต วิชานาถะ ภิกขะโว

Devakāyā abhikkantā te vijānātha bhikkhavo

“The hosts of devas have come. Know them, bhikkhus —

32

เย โวหัง กิตตะยิสสามิ คิราหิ อะนุปุพพะโส.

Ye vohaṃ kittayissāmi girāhi anupubbaso.

those whom I shall proclaim to you in words, one after another.

33

สัตตะสะหัสสาวะ ยักขา ภุมมา กาปิละวัตถะวา

Sattasahassāva yakkhā bhummā kāpilavatthavā

Seven thousand yakkhas, earth-dwellers of Kapilavatthu,

34

อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

35

โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง.

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

36

ฉะสะหัสสา เหมะวะตา ยักขา นานัตตะวัณณิโน

Chasahassā hemavatā yakkhā nānattavaṇṇino

Six thousand yakkhas from the Himavā, of varied hues,

37

อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

38

โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง.

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

39

สาตาคิรา ติสะหัสสา ยักขา นานัตตะวัณณิโน

Sātāgirā tisahassā yakkhā nānattavaṇṇino

Three thousand Sātāgira yakkhas, of varied hues,

40

อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

41

โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง.

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

42

อิจเจเต โสฬะสะสะหัสสา ยักขา นานัตตะวัณณิโน

Iccete soḷasasahassā yakkhā nānattavaṇṇino

These sixteen thousand yakkhas, of varied hues,

page 178

43

อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

44

โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง.

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

45

เวสสามิตตา ปัญจะสะตา ยักขา นานัตตะวัณณิโน

Vessāmittā pañcasatā yakkhā nānattavaṇṇino

Five hundred Vessāmitta yakkhas, of varied hues,

46

อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

47

โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง.

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

48

กุมภิโร ราชะคะหิโก เวปุลลัสสะ นิเวสะนัง

Kumbhiro rājagahiko vepullassa nivesanaṃ

Kumbhīra of Rājagaha — his dwelling is Mount Vepulla —

49

ภิยโย นัง สะตะสะหัสสัง ยักขานัง ปะยิรุปาสะติ.

Bhiyyo naṃ satasahassaṃ yakkhānaṃ payirupāsati.

more than a hundred thousand yakkhas attend upon him —

50

กุมภิโร ราชะคะหิโก โสปาคะ สะมิติง วะนัง.

Kumbhiro rājagahiko sopāga samitiṃ vanaṃ.

Kumbhīra of Rājagaha, he too came to the wood, to the assembly.

51

ปุริมัญจะ ทิสัง ราชา ธะตะรัฏโฐ ปะสาสะติ

Purimañca disaṃ rājā dhataraṭṭho pasāsati

And the king who rules the eastern quarter is Dhataraṭṭha,

52

คันธัพพานัง อาธิปะติ มะหาราชา ยะสัสสิ โส.

Gandhabbānaṃ ādhipati mahārājā yasassi so.

lord of the gandhabbas, a great king of renown.

53

ปุตตาปิ ตัสสะ พะหะโว อินทะนามา มะหัพพะลา

Puttāpi tassa bahavo indanāmā mahabbalā

His sons too are many, all named Inda, of great strength,

54

อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

55

โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง.

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

56

ทักขิณัญจะ ทิสัง ราชา วิรุฬโห ตัปปะสาสะติ

Dakkhiṇañca disaṃ rājā viruḷho tappasāsati

And the king who rules the southern quarter is Viruḷha.

57

กุมภัณฑานัง อาธิปะติ มะหาราชา ยะสัสสิ โส.

Kumbhaṇḍānaṃ ādhipati mahārājā yasassi so.

Lord of the kumbhaṇḍas, a great king of renown.

58

ปุตตาปิ ตัสสะ พะหะโว อินทะนามา มะหัพพะลา

Puttāpi tassa bahavo indanāmā mahabbalā

His sons too are many, all named Inda, of great strength,

59

อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

60

โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง.

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

61

ปัจฉิมัญจะ ทิสัง ราชา วิรูปักโข ปะสาสะติ

Pacchimañca disaṃ rājā virūpakkho pasāsati

And the king who rules the western quarter is Virūpakkha.

62

นาคานัง อาธิปะติ มะหาราชา ยะสัสสิ โส.

Nāgānaṃ ādhipati mahārājā yasassi so.

Lord of the nāgas, a great king of renown.

63

ปุตตาปิ ตัสสะ พะหะโว อินทะนามา มะหัพพะลา

Puttāpi tassa bahavo indanāmā mahabbalā

His sons too are many, all named Inda, of great strength,

64

อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

65

โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง.

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

66

อุตตะรัญจะ ทิสัง ราชา กุเวโร ตัปปะสาสะติ

Uttarañca disaṃ rājā kuvero tappasāsati

And the king who rules the northern quarter is Kuvera.

67

ยักขานัง อาธิปะติ มะหาราชา ยะสัสสิ โส.

Yakkhānaṃ ādhipati mahārājā yasassi so.

Lord of the yakkhas, a great king of renown.

68

ปุตตาปิ ตัสสะ พะหะโว อินทะนามา มะหัพพะลา

Puttāpi tassa bahavo indanāmā mahabbalā

His sons too are many, all named Inda, of great strength,

page 179

69

อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

page 179

70

โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง.

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

page 179

71

ปุริมะทิสัง ธะตะรัฏโฐ ทักขิเณนะ วิรุพหะโก

Purimadisaṃ dhataraṭṭho dakkhiṇena virubhako

Dhataraṭṭha to the eastern quarter, Viruḷhaka to the south,

page 179

72

ปัจฉิเมนะ วิรูปักโข กุเวโร อุตตะรัง ทิสัง.

Pacchimena virūpakkho kuvero uttaraṃ disaṃ.

Virūpakkha to the west, and Kuvera to the northern quarter.

page 179

73

จัตตาโร เต มะหาราชา สะมันตา จะตุโร ทิสา

Cattāro te mahārājā samantā caturo disā

These four great kings, on every side, in the four directions,

page 179

74

ทัททัลละมานา อัฏฐังสุ วะเน กาปิละวัตถะเว.

Daddallamānā aṭṭhaṃsu vane kāpilavatthave.

stood there blazing, in the wood at Kapilavatthu.

page 179

75

เตสัง มายาวิโน ทาสา อาคู วัญจะนิกา สะฐา

Tesaṃ māyāvino dāsā āgū vañcanikā saṭhā

Their conjuring servants came too, deceivers and tricksters:

page 179

76

มายา กุเฏณฑุ เวเฏณฑุ วิฏู จะ วิฏุโต สะหะ.

Māyā kuṭeṇḍu veṭeṇḍu viṭū ca viṭuto saha.

Māyā, Kuṭeṇḍu and Veṭeṇḍu, Viṭū and Viṭuta with them.

page 179

77

จันทะโน กามะเสฏโฐ จะ กินนุฆัณฑุ นิฆัณฑุ จะ

Candano kāmaseṭṭho ca kinnughaṇḍu nighaṇḍu ca

Candana and Kāmaseṭṭha, Kinnughaṇḍu and Nighaṇḍu,

page 179

78

ปะนาโท โอปะมัญโญ จะ เทวะสูโต จะ มาตะลิ.

Panādo opamañño ca devasūto ca mātali.

Panāda and Opamañña, and Mātali the charioteer of the devas.

page 179

79

จิตตะเสโน จะ คันธัพโพ นะโพราชา ชะโนสะโภ

Cittaseno ca gandhabbo nabo rājā janosabho

Cittasena the gandhabba, Naḷa the king, and Janosabha,

page 179

80

อาคู ปัญจะสิโข เจวะ ติมพะรู สุริยะวัจฉะสา.

Āgū pañcasikho ceva timbarū suriyavacchasā.

Pañcasikha came, and Timbarū, and Suriyavacchasā.

page 179

81

เอเต จัญเญ จะ ราชาโน คันธัพพา สะหะ ราชุภิ

Ete caññe ca rājāno gandhabbā saha rājubhi

These and other kings, gandhabbas together with their rulers,

page 179

82

โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิตัง วะนัง.

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitaṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

page 179

83

อะถาคู นาภะสา นาคา เวสาลา สะหะตัจฉะกา

Athāgū nābhasā nāgā vesālā sahatacchakā

Then came the nāgas of Nābhasa, and those of Vesālī with the Tacchakas,

page 179

84

กัมพะลัสสะตะรา อาคู ปายาคา สะหะ ญาติภิ.

Kambalassatarā āgū pāyāgā saha ñātibhi.

the Kambalas and Assataras came, and those of Payāga with their kin.

page 179

85

ยามูนา ธะตะรัฏฐา จะ อาคู นาคา ยะสัสสิโน

Yāmūnā dhataraṭṭhā ca āgū nāgā yasassino

The nāgas of the Yamunā and of Dhataraṭṭha's line came too, nāgas of renown,

page 179

86

เอราวัณโณ มะหานาโค โสปาคะ สะมิติง วะนัง.

Erāvaṇṇo mahānāgo sopāga samitiṃ vanaṃ.

and Erāvaṇa the great nāga — he too came to the wood, to the assembly.

page 179

87

เย นาคะราเช สะหะสา หะรันติ

Ye nāgarāje sahasā haranti

Those who carry off the nāga kings by force,

page 179

88

ทิพพา ทิชา ปักขิ วิสุทธะจักขู

Dibbā dijā pakkhi visuddhacakkhū

divine twice-born winged ones, of pure sight —

page 179

89

เวหายะสา เต วะนะมัชฌะปัตตา

Vehāyasā te vanamajjhapattā

through the air they came, and reached the middle of the wood:

page 179

90

จิต์รา สุปัณณา อิติ เตสะนามัง.

Citrā supaṇṇā iti tesanāmaṃ.

Citrā and Supaṇṇā, these are their names.

page 179

91

อะภะยันตะทา นาคะราชานะมาสิ

Abhayantadā nāgarājānamāsi

But the nāga kings were made fearless then,

page 179

92

สุปัณณะโต เขมะมะกาสิ พุทโธ

Supaṇṇato khemamakāsi buddho

for the Buddha made them safe from the supaṇṇas;

page 179

93

สัญหาหิ วาจาหิ อุปะว์หะยันตา

Sañhāhi vācāhi upavhayantā

and calling upon one another with gentle words,

page 179

94

นาคา สุปัณณา สะระณะมะกังสุ พุทธัง.

Nāgā supaṇṇā saraṇamakaṃsu buddhaṃ.

nāgas and supaṇṇas took the Buddha as their refuge.

page 180

95

ชิตา วะชิระหัตเถนะ สะมุททัง อะสุรา สิตา

Jitā vajirahatthena samuddaṃ asurā sitā

Conquered by him of the thunderbolt in hand, the asuras dwell in the sea —

page 180

96

ภาตะโร วาสะวัสเสเต อิทธิมันโต ยะสัสสิโน.

Bhātaro vāsavassete iddhimanto yasassino.

brothers of Vāsava are these, possessed of power and of renown.

page 180

97

กาละกัญชา มะหาภิส์มา อะสุรา ทานะเวฆะสา

Kālakañjā mahābhismā asurā dānaveghasā

The Kālakañjas, fearsome of form, and the Dānaveghasa asuras,

page 180

98

เวปะจิตติ สุจิตติ จะ ปะหาราโท นะมุจี สะหะ.

Vepacitti sucitti ca pahārādo namucī saha.

Vepacitti and Sucitti, Pahārāda and Namucī with them.

page 180

99

สะตัญจะ พะลิปุตตานัง สัพเพ เวโรจะนามะกา

Satañca baliputtānaṃ sabbe verocanāmakā

And a hundred sons of Bali, all of them named Verocana —

page 180

100

สันนัยหิต์วา พะลิง เสนัง ราหุภัททะมุปาคะมุง.

Sannayhitvā baliṃ senaṃ rāhubhaddamupāgamuṃ.

they armed Bali's host and went to Rāhubhadda, saying:

page 180

101

สะมะโยทานิ ภัททันเต ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง.

Samayodāni bhaddante bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

Now is the time, venerable sir — the assembly of bhikkhus in the wood.

page 180

102

อาโป จะ เทวา ปะฐะวี จะ เตโช วาโย ตะทาคะมุง

Āpo ca devā paṭhavī ca tejo vāyo tadāgamuṃ

The devas of water and of earth, of fire and of wind, came then,

page 180

103

วะรุณา วารุณา เทวา โสโม จะ ยะสะสา สะหะ.

Varuṇā vāruṇā devā somo ca yasasā saha.

the Varuṇa devas and the Vāruṇas, and Soma together with Yasa.

page 180

104

เมตตากะรุณากายิกา อาคู เทวา ยะสัสสิโน

Mettākaruṇākāyikā āgū devā yasassino

The devas of the hosts of loving-kindness and compassion came, devas of renown.

page 180

105

ทะเสเต ทะสะธา กายา สัพเพ นานัตตะวัณณิโน.

Dasete dasadhā kāyā sabbe nānattavaṇṇino.

These ten, ten kinds of hosts, all of them of varied hues,

page 180

106

อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

page 180

107

โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง.

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

page 180

108

เวณฑู จะ เทวา สะหะลี จะ อะสะมา จะ ทุเว ยะมา

Veṇḍū ca devā sahalī ca asamā ca duve yamā

The Veṇḍū devas and the Sahalīs, the Asamas and the two Yamas,

page 180

109

จันทัสสูปะนิสา เทวา จันทะมาคู ปุรักขิตา.

Candassūpanisā devā candamāgū purakkhitā.

the devas who attend upon the moon came, with the moon before them.

page 180

110

สุริยัสสูปะนิสา เทวา สุริยะมาคู ปุรักขิตา

Suriyassūpanisā devā suriyamāgū purakkhitā

The devas who attend upon the sun came, with the sun before them;

page 180

111

นักขัตตานิ ปุรักขิต์วา อาคู มันทะพะลาหะกา.

Nakkhattāni purakkhitvā āgū mandabalāhakā.

and putting the constellations before them, the Mandabalāhakas came.

page 180

112

วะสูนัง วาสะโว เสฏโฐ สักโก ปาคะ ปุรินทะโท

Vasūnaṃ vāsavo seṭṭho sakko pāga purindado

Vāsava, best of the Vasus, came too — Sakka, the giver of gifts.

page 180

113

ทะเสเต ทะสะธา กายา สัพเพ นานัตตะวัณณิโน.

Dasete dasadhā kāyā sabbe nānattavaṇṇino.

These ten, ten kinds of hosts, all of them of varied hues,

page 180

114

อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

page 180

115

โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง.

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

page 180

116

อะถาคู สะหะภู เทวา ชะละมัคคิสิขาริวะ

Athāgū sahabhū devā jalamaggisikhāriva

Then came the Sahabhū devas, blazing like the crest of a flame,

page 180

117

อะริฏฐะกา จะ โรชา จะ อุมมา ปุปผะนิภาสิโน.

Ariṭṭhakā ca rojā ca ummā pupphanibhāsino.

the Ariṭṭhakas and the Rojas, shining like the flax flower,

page 180

118

วะรุณา สะหะธัมมา จะ อัจจุตา จะ อะเนชะกา

Varuṇā sahadhammā ca accutā ca anejakā

the Varuṇas and the Sahadhammas, the Accutas and the Anejakas,

page 180

119

สุเลยยะรุจิรา อาคู อาคู วาสะวะเนสิโน

Sūleyyarucirā āgū āgū vāsavanesino

the Sūleyyas and the Ruciras came, and those who seek after Vāsava came.

page 180

120

ทะเสเต ทะสะธา กายา สัพเพ นานัตตะวัณณิโน,

Dasete dasadhā kāyā sabbe nānattavaṇṇino,

These ten, ten kinds of hosts, all of them of varied hues,

page 181

121

อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

page 181

122

โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง.

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

page 181

123

สะมานา มะหาสะมานา มานุสา มานุสุตตะมา

Samānā mahāsamānā mānusā mānusuttamā

The Samāna devas and the Mahāsamānas, the Mānusas and Mānusuttamas,

page 181

124

ขิฑฑาปะทูสิกา อาคู อาคู มะโนปะทูสิกา.

Khiḍḍāpadūsikā āgū āgū manopadūsikā.

the devas corrupted by play came, and those corrupted by mind came too.

page 181

125

อะถาคู หะระโย เทวา เย จะ โลหิตะวาสิโน

Athāgū harayo devā ye ca lohitavāsino

Then came the Haraya devas, and those who dwell in red,

page 181

126

ปาระคา มะหาปาระคา อาคู เทวา ยะสัสสิโน.

Pāragā mahāpāragā āgū devā yasassino.

the Pāragas and the Mahāpāragas came, devas of renown.

page 181

127

ทะเสเต ทะสะธา กายา สัพเพ นานัตตะวัณณิโน

Dasete dasadhā kāyā sabbe nānattavaṇṇino

These ten, ten kinds of hosts, all of them of varied hues,

page 181

128

อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน.

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino.

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

page 181

129

โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง.

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

page 181

130

สุกกา กะรุมหา อะรุณา อาคู เวฆะนะสา สะหะ

Sukkā karumhā aruṇā āgū veghanasā saha

The Sukkas, the Karumhas and the Aruṇas came, and the Veghanasas with them,

page 181

131

โอทาตะคัยหา ปาโมกขา อาคู เทวา วิจักขะณา.

Odātagayhā pāmokkhā āgū devā vicakkhaṇā.

the Odātagayhas and the Pāmokkhas came, devas of clear sight.

page 181

132

สะทามัตตา หาระคะชา มิสสะกา จะ ยะสัสสิโน

Sadāmattā hāragajā missakā ca yasassino

The Sadāmattas and the Hāragajas, and the Missakas of renown,

page 181

133

ถะนะยัง อาคา ปะชุนโน โย ทิสา อะภิวัสสะติ.

Thanayaṃ āgā pajunno yo disā abhivassati.

and thundering came Pajunna, who rains upon the quarters.

page 181

134

ทะเสเต ทะสะธา กายา สัพเพ นานัตตะวัณณิโน

Dasete dasadhā kāyā sabbe nānattavaṇṇino

These ten, ten kinds of hosts, all of them of varied hues,

page 181

135

อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน.

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino.

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

page 181

136

โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง.

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

page 181

137

เขมิยา ตุสิตา ยามา กัฏฐะกา จะ ยะสัสสิโน

Khemiyā tusitā yāmā kaṭṭhakā ca yasassino

The Khemiyas, the Tusitas and the Yāmas, and the Kaṭṭhakas of renown,

page 181

138

ลัมพิตะกา ลามะเสฏฐา โชตินามา จะ อาสะวา.

Lambitakā lāmaseṭṭhā jotināmā ca āsavā.

the Lambitakas and the Lāmaseṭṭhas, the Jotināmas and the Āsavas.

page 181

139

นิมมานะระติโน อาคู อะถาคู ปะระนิมมิตา

Nimmānaratino āgū athāgū paranimmitā

The devas delighting in creation came, and then those who wield what others create.

page 181

140

ทะเสเต ทะสะธา กายา สัพเพ นานัตตะวัณณิโน.

Dasete dasadhā kāyā sabbe nānattavaṇṇino.

These ten, ten kinds of hosts, all of them of varied hues,

page 181

141

อิทธิมันโต ชุติมันโต วัณณะวันโต ยะสัสสิโน

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

page 181

142

โมทะมานา อะภิกกามุง ภิกขูนัง สะมิติง วะนัง.

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

page 181

143

สัฏเฐเต เทวะนิกายา สัพเพ นานัตตะวัณณิโน

Saṭṭhete devanikāyā sabbe nānattavaṇṇino

These sixty orders of devas, all of them of varied hues,

page 181

144

นามัน์วะเยนะ อาคัญฉุง เย จัญเญ สะทิสา สะหะ.

Nāmanvayena āgañchuṃ ye caññe sadisā saha.

came each according to their name, and others like them came with them:

page 181

145

ปะวุตถะชาติมักขีลัง โอฆะติณณะมะนาสะวัง

Pavutthajātimakkhīlaṃ oghatiṇṇamanāsavaṃ

He whose birth is left behind, whose barb is drawn, who has crossed the flood and is without taints —

page 181

146

ทักเขโมฆะตะรัง นาคัง จันทังวะ อะสิตาติตัง.

Dakkhemoghataraṃ nāgaṃ candaṃva asitātitaṃ.

let us see the Nāga who has crossed the flood, like the moon come clear of cloud.

page 182

147

สุพ์รัห์มา ปะระมัตโต จะ ปุตตา อิทธิมะโต สะหะ

Subrahmā paramatto ca puttā iddhimato saha

Subrahmā and Paramatta, and the sons of the Mighty One with them,

page 182

148

สันนังกุมาโร ติสโส จะ โสปาคะ สะมิติง วะนัง.

Sannaṅkumāro tisso ca sopāga samitiṃ vanaṃ.

Sanaṅkumāra and Tissa — he too came to the wood, to the assembly.

page 182

149

สะหัสสะพ์รัห์มะโลกานัง มะหาพ์รัห์มาภิติฏฐะติ

Sahassabrahmalokānaṃ mahābrahmābhitiṭṭhati

Over a thousand Brahmā-worlds the Great Brahmā presides,

page 182

150

อุปปันโน ชุติมันโต ภิส์มากาโย ยะสัสสิ โส.

Uppanno jutimanto bhismākāyo yasassi so.

arisen there, radiant, awesome of form, and glorious.

page 182

151

ทะเสตถะ อิสสะรา อาคู ปัจเจกะวะสะวัตติโน

Dasettha issarā āgū paccekavasavattino

Ten lords came here, each wielding his own power,

page 182

152

เตสัญจะ มัชฌะโต อาคา หาริโต ปะริวาริโต.

Tesañca majjhato āgā hārito parivārito.

and in the midst of them came Hārita with his retinue about him.

page 182

153

เต จะ สัพเพ อะภิกกันเต สินเท เทเว สะพ์รัห์มะเก

Te ca sabbe abhikkante sinde deve sabrahmake

And when all these had come, the devas with Inda and with Brahmā,

page 182

154

มาระเสนา อะภิกกามิ ปัสสะ กัณหัสสะ มันทิยัง.

Mārasenā abhikkāmi passa kaṇhassa mandiyaṃ.

Māra's army came on — see the folly of the Dark One!

page 182

155

เอถะ คัณหะถะ พันธะถะ ราเคนะ พันธะมัตถุ โว

Etha gaṇhatha bandhatha rāgena bandhamatthu vo

Come, seize them, bind them — let them be bound to you by lust!

page 182

156

สะมันตา ปะริวาเรถะ มา โว มุญจิตถะ โกจิ นัง.

Samantā parivāretha mā vo muñcittha koci naṃ.

Surround them on every side — let not one of them escape you!

page 182

157

อิติ ตัตถะ มะหาเสโน กัณหะเสนัง อะเปสะยิ

Iti tattha mahāseno kaṇhasenaṃ apesayi

So there the great commander sent forth his dark army,

page 182

158

ปาณินา ตะละมาหัจจะ สะรัง กัต์วานะ เภระวัง.

Pāṇinā talamāhacca saraṃ katvāna bheravaṃ.

striking the ground with his hand and making a terrible sound —

page 182

159

ยะถา ปาวุสสะโก เมโฆ ถะนะยันโต สะวิชชุโก

Yathā pāvussako megho thanayanto savijjuko

as a storm-cloud of the rains thunders with its lightning.

page 182

160

ตะทา โส ปัจจุทาวัตติ สังกุทโธ อะสะยังวะเส.

Tadā so paccudāvatti saṅkuddho asayaṃvase.

Then he drew back, enraged and not master of himself.

page 182

161

ตัญจะ สัพพัง อะภิญญายะ วะวักขิต์วานะ จักขุมา.

Tañca sabbaṃ abhiññāya vavakkhitvāna cakkhumā.

And knowing all that, the One with Vision considered it,

page 182

162

ตะโต อามันตะยิ สัตถา สาวะเก สาสะเน ระเต

Tato āmantayi satthā sāvake sāsane rate

and then the Teacher addressed the disciples who delight in his teaching:

page 182

163

มาระเสนา อะภิกกันตา เต วิชานาถะ ภิกขะโว.

Mārasenā abhikkantā te vijānātha bhikkhavo.

Māra's army has come on — know them, bhikkhus!

page 182

164

เต จะ อาตัปปะมะกะรุง สุต์วา พุทธัสสะ สาสะนัง

Te ca ātappamakaruṃ sutvā buddhassa sāsanaṃ

And they roused their ardour, hearing the Buddha's teaching.

page 182

165

วีตะราเคหิ ปักกามุง เนสัง โลมัมปิ อิญชะยุง.

Vītarāgehi pakkāmuṃ nesaṃ lomampi iñjayuṃ.

The army withdrew from those free of lust; not a hair of them stirred.

page 182

166

สัพเพ วิชิตะสังคามา ภะยาตีตา ยะสัสสิโน

Sabbe vijitasaṅgāmā bhayātītā yasassino

All of them have won the battle, gone beyond fear, and are glorious;

page 182

167

โมทันติ สะหะ ภูเตหิ สาวะกา เต ชะเนสุตาติ.

Modanti saha bhūtehi sāvakā te janesutāti.

they rejoice together with the spirits — those disciples of yours, renowned among people.

คิริมานันทะสุตตัง Girimānandasuttaṃ The Discourse to Girimānanda Chanted for the sick, and among the longer discourses in the collection. pages 183–186 14 verses The ten perceptions the Buddha gave Ānanda to recite to the sick Girimānanda, on hearing which his illness subsided.

When chanted: Chanted for the sick, and among the longer discourses in the collection.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Ānanda asks the Buddha to visit a gravely ill monk, and instead of going he sends a list. The discourse is what he sent.

It belongs with the Bojjhaṅga discourses printed earlier in the book — the same use, the same reported outcome — but where those name seven factors, this names ten perceptions.

Meaning and purpose

Each perception is introduced with the same question and set in the same place: here a bhikkhu, gone to a forest, to the root of a tree, or to an empty hut, reflects. What is being described is a practice done alone and deliberately, not a mood.

The ten run from impermanence and not-self through unattractiveness — reviewing this very body upward from the soles of the feet and downward from the crown — to danger, dispassion, cessation and the mindfulness of breathing. None of them is consoling and none mentions the illness.

The frame is what makes the chant usable. If, Ānanda, you go to the bhikkhu Girimānanda and speak to him of these ten perceptions, it is possible that on hearing them his affliction may subside. It is possible — not it will. And the last line reports what happened when Ānanda did it.

The chant

As the book prints it: page 183, page 184, page 185 and page 186 →

page 183

1

เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา สาวัตถิยัง วิหะระติ เชตะวะเน อะนาถะปิณฑิกัสสะ อาราเม. เตนะ โข ปะนะ สะมะเยนะ อายัส์มา คิริมานันโท อาพาธิโก โหติ ทุกขิโต พาฬ์หะคิลาโน. อะถะโข อายัส์มา อานันโท, เยนะ ภะคะวา, เตนุปะสังกะมิ, อุปะสังกะมิต์วา ภะคะวันตัง อะภิวาเทต์วา เอกะมันตัง นิสีทิ, เอกะมันตัง นิสินโน โข อายัส์มา อานันโท ภะคะวันตัง เอตะทะโวจะ.

Evamme sutaṃ. ekaṃ samayaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. tena kho pana samayena āyasmā girimānando ābādhiko hoti dukkhito bāḷhagilāno. athakho āyasmā ānando, yena bhagavā, tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā bhagavantaṃ abhivādetvā ekamantaṃ nisīdi, ekamantaṃ nisinno kho āyasmā ānando bhagavantaṃ etadavoca.

Thus have I heard. At one time the Blessed One was dwelling at Sāvatthī, in Jeta's Grove, Anāthapiṇḍika's park. Now on that occasion the venerable Girimānanda was sick, afflicted, gravely ill. Then the venerable Ānanda went to the Blessed One, paid homage, sat down to one side, and said this to him:

2

อายัส์มา ภันเต คิริมานันโท อาพาธิโก โหติ ทุกขิโต พาฬ์หะคิลาโน, สาธุ ภันเต ภะคะวา, เยนายัส์มา คิริมานันโท, เตนุปะสังกะมะตุ อะนุกัมปัง อุปาทายาติ. สะเจ โข ต์วัง อานันทะ คิริมานันทัสสะ ภิกขุโน อุปะสังกะมิต์วา ทะสะ สัญญา ภาเสยยาสิ, ฐานัง โข ปะเนตัง วิชชะติ, ยัง คิริมานันทัสสะ ภิกขุโน ทะสะ สัญญา สุต์วา โส อาพาโธ ฐานะโส ปะฏิปปัสสัมเภยยะ. กะตะมา ทะสะ. อะนิจจะสัญญา, อะนัตตะสัญญา, อะสุภะสัญญา, อาทีนะวะสัญญา, ปะหานะสัญญา, วิราคะสัญญา, นิโรธะสัญญา, สัพพะโลเก อะนะภิระตะสัญญา, สัพพะสังขาเรสุ อะนิจจะสัญญา, อานาปานัสสะติ

Āyasmā bhante girimānando ābādhiko hoti dukkhito bāḷhagilāno, sādhu bhante bhagavā, yenāyasmā girimānando, tenupasaṅkamatu anukampaṃ upādāyāti. sace kho tvaṃ ānanda girimānandassa bhikkhuno upasaṅkamitvā dasa saññā bhāseyyāsi, ṭhānaṃ kho panetaṃ vijjati, yaṃ girimānandassa bhikkhuno dasa saññā sutvā so ābādho ṭhānaso paṭippassambheyya. katamā dasa. aniccasaññā, anattasaññā, asubhasaññā, ādīnavasaññā, pahānasaññā, virāgasaññā, nirodhasaññā, sabbaloke anabhiratasaññā, sabbasaṅkhāresu aniccasaññā, ānāpānassati

'Venerable sir, the venerable Girimānanda is sick, afflicted, gravely ill. It would be good if the Blessed One would go to him, out of compassion.' 'If, Ānanda, you go to the bhikkhu Girimānanda and speak to him of ten perceptions, it is possible that on hearing them his affliction will subside on the spot. Which ten? The perception of impermanence, of not-self, of unattractiveness, of danger, of abandoning, of dispassion, of cessation, of disenchantment with the whole world, of impermanence in all formations, and mindfulness of breathing.

3

กะตะมา จานันทะ อะนิจจะสัญญา. อิธานันทะ ภิกขุ อะรัญญะคะโต วา รุกขะมูละคะโต วา สุญญาคาระคะโต วา อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. รูปัง อะนิจจัง, เวทะนา อะนิจจา, สัญญา อะนิจจา, สังขารา อะนิจจา, วิญญาณัง อะนิจจันติ. อิติ อิเมสุ ปัญจะสุ อุปาทานักขันเธสุ อะนิจจานุปัสสี วิหะระติ, อะยัง วุจจะตานันทะ อะนิจจะสัญญา.

Katamā cānanda aniccasaññā. idhānanda bhikkhu araññagato vā rukkhamūlagato vā suññāgāragato vā iti paṭisañcikkhati. rūpaṃ aniccaṃ, vedanā aniccā, saññā aniccā, saṅkhārā aniccā, viññāṇaṃ aniccanti. iti imesu pañcasu upādānakkhandhesu aniccānupassī viharati, ayaṃ vuccatānanda aniccasaññā.

And what, Ānanda, is the perception of impermanence? Here a bhikkhu, gone to a forest, to the root of a tree, or to an empty hut, reflects thus: form is impermanent, feeling is impermanent, perception is impermanent, formations are impermanent, consciousness is impermanent. Thus he dwells contemplating impermanence in these five aggregates of clinging. This, Ānanda, is called the perception of impermanence.

4

กะตะมา จานันทะ อะนัตตะสัญญา. อิธานันทะ ภิกขุ อะรัญญะคะโต วา รุกขะมูละคะโต วา สุญญาคาระคะโต วา อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. จักขุง อะนัตตา, รูปา อะนัตตา, โสตัง อะนัตตา, สัททา อะนัตตา, ฆานัง อะนัตตา, คันธา อะนัตตา, ชิวหา อะนัตตา, ระสา อะนัตตา, กาโย อะนัตตา, โผฏฐัพพา อะนัตตา, มะโน อะนัตตา, ธัมมา อะนัตตาติ. อิติ อิเมสุ ฉะสุ อัชฌัตติกะพาหิเรสุ อายะตะเนสุ อะนัตตานุปัสสี วิหะระติ. อะยัง วุจจะตานันทะ อะนัตตะสัญญา.

Katamā cānanda anattasaññā. idhānanda bhikkhu araññagato vā rukkhamūlagato vā suññāgāragato vā iti paṭisañcikkhati. cakkhuṃ anattā, rūpā anattā, sotaṃ anattā, saddā anattā, ghānaṃ anattā, gandhā anattā, jivhā anattā, rasā anattā, kāyo anattā, phoṭṭhabbā anattā, mano anattā, dhammā anattāti. iti imesu chasu ajjhattikabāhiresu āyatanesu anattānupassī viharati. ayaṃ vuccatānanda anattasaññā.

And what is the perception of not-self? Here a bhikkhu, gone to a forest, to the root of a tree, or to an empty hut, reflects thus: the eye is not-self, forms are not-self; the ear is not-self, sounds are not-self; the nose is not-self, odours are not-self; the tongue is not-self, tastes are not-self; the body is not-self, tangibles are not-self; the mind is not-self, mind-objects are not-self. Thus he dwells contemplating not-self in these six internal and external sense bases. This is called the perception of not-self.

page 184

5

กะตะมา จานันทะ อะสุภะสัญญา. อิธานันทะ ภิกขุ อิมะเมวะ กายัง อุทธัง ปาทะตะลา, อะโธ เกสะมัตถะกา, ตะจะปะริยันตัง ปูรันนานัปปะการัสสะ อะสุจิโน ปัจจะเวกขะติ. อัตถิ อิมัส์มิง กาเย เกสา โลมา นะขา ทันตา ตะโจ, มังสัง นะหารู อัฏฐี อัฏฐิมัญชัง วักกัง, หะทะยัง ยะกะนัง กิโลมะกัง ปิหะกัง ปัปผาสัง, อันตัง อันตะคุณัง อุทะริยัง กะรีสัง, ปิตตัง เสมหัง ปุพโพ โลหิตัง เสโท เมโท, อัสสุ วะสา เขโฬ สิงฆานิกา ละสิกา มุตตันติ. อิติ อิมัส์มิง กาเย อะสุภานุปัสสี วิหะระติ, อะยัง วุจจะตานันทะ อะสุภะสัญญา.

Katamā cānanda asubhasaññā. idhānanda bhikkhu imameva kāyaṃ uddhaṃ pādatalā, adho kesamatthakā, tacapariyantaṃ pūrannānappakārassa asucino paccavekkhati. atthi imasmiṃ kāye kesā lomā nakhā dantā taco, maṃsaṃ nahārū aṭṭhī aṭṭhimañjaṃ vakkaṃ, hadayaṃ yakanaṃ kilomakaṃ pihakaṃ papphāsaṃ, antaṃ antaguṇaṃ udariyaṃ karīsaṃ, pittaṃ semhaṃ pubbo lohitaṃ sedo medo, assu vasā kheḷo siṅghānikā lasikā muttanti. iti imasmiṃ kāye asubhānupassī viharati, ayaṃ vuccatānanda asubhasaññā.

And what is the perception of unattractiveness? Here a bhikkhu reviews this very body, upward from the soles of the feet and downward from the tips of the hair, bounded by skin and full of many kinds of impurity: in this body there are head-hairs, body-hairs, nails, teeth, skin; flesh, sinews, bones, bone-marrow, kidneys; heart, liver, membrane, spleen, lungs; bowels, entrails, undigested food, excrement; bile, phlegm, pus, blood, sweat, fat; tears, grease, spittle, snot, oil of the joints, urine. Thus he dwells contemplating unattractiveness in this body. This is called the perception of unattractiveness.

6

กะตะมา จานันทะ อาทีนะวะสัญญา. อิธานันทะ ภิกขุ อะรัญญะคะโต วา รุกขะมูละคะโต วา สุญญาคาระคะโต วา อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. พะหุทุกโข โข อะยัง กาโย พะหุอาทีนะโวติ. อิติ อิมัส์มิง กาเย วิวิธา อาพาธา อุปปัชชันติ. เสยยะถีทัง, จักขุโรโค โสตะโรโค, ฆานะโรโค ชิวหาโรโค กายะโรโค สีสะโรโค กัณณะโรโค มุขะโรโค, ทันตะโรโค, กาโส สาโส ปินาโส ฑะโห ชะโร กุจฉิโรโค, มุจฉา ปักขันทิกา สุลา วิสูจิกา, กุฏฐัง คัณโฑ กิลาโส โสโส อะปะมาโร, ทัททุ กัณฑุ กัจฉุ ระขะสา วิตัจฉิกา, โลหิตัง ปิตตัง มะธุเมโห อังสา ปิฬะกา ภะคัณฑะลา, ปิตตะสะมุฏฐานา อาพาธา, เสมหะสะมุฏฐานา อาพาธา, วาตะสะมุฏฐานา อาพาธา, สันนิปาติกา อาพาธา, อุตุปะริณามะชา อาพาธา, วิสะมะปะริหาระชา อาพาธา, โอปักกะมิกา อาพาธา, กัมมะวิปากะชา อาพาธา, สีตัง อุณหัง ชิฆัจฉา ปิปาสา อุจจาโร ปัสสาโวติ. อิติ อิมัส์มิง กาเย อาทีนะวานุปัสสี วิหะระติ, อะยัง วุจจะตานันทะ อาทีนะวะสัญญา.

Katamā cānanda ādīnavasaññā. idhānanda bhikkhu araññagato vā rukkhamūlagato vā suññāgāragato vā iti paṭisañcikkhati. bahudukkho kho ayaṃ kāyo bahuādīnavoti. iti imasmiṃ kāye vividhā ābādhā uppajjanti. seyyathīdaṃ, cakkhurogo sotarogo, ghānarogo jivhārogo kāyarogo sīsarogo kaṇṇarogo mukharogo, dantarogo, kāso sāso pināso ḍaho jaro kucchirogo, mucchā pakkhandikā sulā visūcikā, kuṭṭhaṃ gaṇḍo kilāso soso apamāro, daddu kaṇḍu kacchu rakhasā vitacchikā, lohitaṃ pittaṃ madhumeho aṃsā piḷakā bhagaṇḍalā, pittasamuṭṭhānā ābādhā, semhasamuṭṭhānā ābādhā, vātasamuṭṭhānā ābādhā, sannipātikā ābādhā, utupariṇāmajā ābādhā, visamaparihārajā ābādhā, opakkamikā ābādhā, kammavipākajā ābādhā, sītaṃ uṇhaṃ jighacchā pipāsā uccāro passāvoti. iti imasmiṃ kāye ādīnavānupassī viharati, ayaṃ vuccatānanda ādīnavasaññā.

And what is the perception of danger? Here a bhikkhu, gone to a forest, to the root of a tree, or to an empty hut, reflects thus: this body is a mass of suffering, beset with much danger; for in this body many kinds of affliction arise — diseases of the eye, ear, nose, tongue, body, head, ear, mouth and teeth; cough, asthma, catarrh, fever, ague, stomach ache, fainting, dysentery, gripes, cholera, leprosy, boils, skin disease, consumption, epilepsy, ringworm, itch, scab, chapping, scabies, blood and bile disorders, diabetes, cancer, fistula; afflictions arising from bile, from phlegm, from wind, from their conjunction, from change of season, from careless behaviour, from assault, from the ripening of kamma; cold, heat, hunger, thirst, excrement and urine. Thus he dwells contemplating danger in this body. This is called the perception of danger.

7

กะตะมา จานันทะ ปะหานะสัญญา. อิธานันทะ ภิกขุ อุปปันนัง กามะวิตักกัง นาธิวาเสติ ปะชะหะติ, วิโนเทติ พ์ยันตีกะโรติ อะนะภาวัง คะเมติ, อุปปันนัง พ์ยาปาทะวิตักกัง นาธิวาเสติ ปะชะหะติ, วิโนเทติ พ์ยันตีกะโรติ อะนะภาวัง คะเมติ. อุปปันนัง วิหิงสาวิตักกัง นาธิวาเสติ ปะชะหะติ, วิโนเทติ พ์ยันตีกะโรติ อะนะภาวัง คะเมติ, อุปปันนุปปันเน ปาปะเก อะกุสะเล ธัมเม นาธิวาเสติ ปะชะหะติ, วิโนเทติ พ์ยันตีกะโรติ อะนะภาวัง คะเมติ, อะยัง วุจจะตานันทะ ปะหานะสัญญา.

Katamā cānanda pahānasaññā. idhānanda bhikkhu uppannaṃ kāmavitakkaṃ nādhivāseti pajahati, vinodeti byantīkaroti anabhāvaṃ gameti, uppannaṃ byāpādavitakkaṃ nādhivāseti pajahati, vinodeti byantīkaroti anabhāvaṃ gameti. uppannaṃ vihiṃsāvitakkaṃ nādhivāseti pajahati, vinodeti byantīkaroti anabhāvaṃ gameti, uppannuppanne pāpake akusale dhamme nādhivāseti pajahati, vinodeti byantīkaroti anabhāvaṃ gameti, ayaṃ vuccatānanda pahānasaññā.

And what is the perception of abandoning? Here a bhikkhu does not tolerate an arisen thought of sensuality but abandons it, dispels it, makes an end of it, brings it to non-existence; nor an arisen thought of ill will; nor an arisen thought of cruelty; nor evil, unwholesome states whenever they arise. This is called the perception of abandoning.

8

กะตะมา จานันทะ วิราคะสัญญา. อิธานันทะ ภิกขุ อะรัญญะคะโต วา รุกขะมูละคะโต วา สุญญาคาระคะโต วา อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. เอตัง สันตัง เอตัง ปะณีตัง. ยะทิทัง, สัพพะสังขาระสะมะโถ สัพพูปะธิ ปะฏินิสสัคโค ตัณหักขะโย วิราโค นิพพานันติ, อะยัง วุจจะตานันทะ วิราคะสัญญา.

Katamā cānanda virāgasaññā. idhānanda bhikkhu araññagato vā rukkhamūlagato vā suññāgāragato vā iti paṭisañcikkhati. etaṃ santaṃ etaṃ paṇītaṃ. yadidaṃ, sabbasaṅkhārasamatho sabbūpadhi paṭinissaggo taṇhakkhayo virāgo nibbānanti, ayaṃ vuccatānanda virāgasaññā.

And what is the perception of dispassion? Here a bhikkhu, gone to a forest, to the root of a tree, or to an empty hut, reflects thus: this is peaceful, this is sublime — namely, the stilling of all formations, the relinquishing of all attachments, the destruction of craving, dispassion, Nibbāna. This is called the perception of dispassion.

page 185

9

กะตะมา จานันทะ นิโรธะสัญญา. อิธานันทะ ภิกขุ อะรัญญะคะโต วา รุกขะมูละคะโต วา สุญญาคาระคะโต วา อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. เอตัง สันตัง เอตัง ปะณีตัง. ยะทิทัง. สัพพะสังขาระสะมะโถ สัพพูปะธิปะฏินิสสัคโค ตัณหักขะโย นิโรโธ นิพพานันติ, อะยัง วุจจะตานันทะ นิโรธะสัญญา.

Katamā cānanda nirodhasaññā. idhānanda bhikkhu araññagato vā rukkhamūlagato vā suññāgāragato vā iti paṭisañcikkhati. etaṃ santaṃ etaṃ paṇītaṃ. yadidaṃ. sabbasaṅkhārasamatho sabbūpadhipaṭinissaggo taṇhakkhayo nirodho nibbānanti, ayaṃ vuccatānanda nirodhasaññā.

And what is the perception of cessation? Here a bhikkhu, gone to a forest, to the root of a tree, or to an empty hut, reflects thus: this is peaceful, this is sublime — namely, the stilling of all formations, the relinquishing of all attachments, the destruction of craving, cessation, Nibbāna. This is called the perception of cessation.

10

กะตะมา จานันทะ สัพพะโลเก อะนะภิระตะสัญญา, อิธานันทะ ภิกขุ เย โลเก อุปายุปาทานา เจตะโส อะธิฏฐานาภินิเวสานุสะยา, เต ปะชะหันโต วิระมะติ นะ อุปาทิยันโต, อะยัง วุจจะตานันทะ สัพพะโลเก อะนะภิระตะสัญญา.

Katamā cānanda sabbaloke anabhiratasaññā, idhānanda bhikkhu ye loke upāyupādānā cetaso adhiṭṭhānābhinivesānusayā, te pajahanto viramati na upādiyanto, ayaṃ vuccatānanda sabbaloke anabhiratasaññā.

And what is the perception of disenchantment with the whole world? Here a bhikkhu, abandoning any engagement and clinging in the world, any mental standpoints, adherences and underlying tendencies, refrains and does not cling. This is called the perception of disenchantment with the whole world.

11

กะตะมา จานันทะ สัพพะสังขาเรสุ อะนิจจะสัญญา. อิธานันทะ ภิกขุ สัพพะสังขาเรหิ อัฏฏิยะติ หะรายะติ ชิคุจฉะติ, อะยัง วุจจะตานันทะ สัพพะสังขาเรสุ อะนิจจะสัญญา.

Katamā cānanda sabbasaṅkhāresu aniccasaññā. idhānanda bhikkhu sabbasaṅkhārehi aṭṭiyati harāyati jigucchati, ayaṃ vuccatānanda sabbasaṅkhāresu aniccasaññā.

And what is the perception of impermanence in all formations? Here a bhikkhu is troubled by all formations, ashamed of them, disgusted with them. This is called the perception of impermanence in all formations.

12

กะตะมา จานันทะ อานาปานัสสะติ, อิธานันทะ ภิกขุ อะรัญญะคะโต วา รุกขะมูละคะโต วา สุญญาคาระคะโต วา นิสีทะติ ปัลลังกัง อาภุชิต์วา, อุชุง กายัง ปะณิธายะ ปะริมุขัง สะติง อุปัฏฐะเปต์วา, โส สะโตวะ อัสสะสะติ, สะโต ปัสสะสะติ. ทีฆัง วา อัสสะสันโต ทีฆัง อัสสะสามีติ ปะชานาติ, ทีฆัง วา ปัสสะสันโต ทีฆัง ปัสสะสามีติ ปะชานาติ. รัสสัง วา อัสสะสันโต รัสสัง อัสสะสามีติ ปะชานาติ, รัสสัง วา ปัสสะสันโต รัสสัง ปัสสะสามีติ ปะชานาติ, สัพพะกายะปะฏิสังเวที อัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, สัพพะกายะปะฏิสังเวที ปัสสะสิสสามีติ สิกขะติ. ปัสสัมภะยัง กายะสังขารัง อัสสะสิสสามีติ สิกขะติ. ปัสสัมภะยัง กายะสังขารัง ปัสสะสิสสามีติ สิกขะติ. ปีติปะฏิสังเวที อัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, ปีติปะฏิสังเวที ปัสสะสิสสามีติ สิกขะติ. สุขะปะฏิสังเวที อัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, สุขะปะฏิสังเวที ปัสสะสิสสามีติ สิกขะติ. จิตตะสังขาระปะฏิสังเวที อัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, จิตตะสังขาระปะฏิสังเวที ปัสสะสิสสามีติ สิกขะติ. ปัสสัมภะยัง จิตตะสังขารัง อัสสะสิสสามีติ สิกขะติ. ปัสสัมภะยัง จิตตะสังขารัง ปัสสะสิสสามีติ สิกขะติ. จิตตะปะฏิสังเวที อัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, จิตตะปะฏิสังเวที ปัสสะสิสสามีติ สิกขะติ. อะภิปปะโมทะยัง จิตตัง อัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, อะภิปปะโมทะยัง จิตตัง ปัสสะสิสสามีติ สิกขะติ. สะมาทะหัง จิตตัง อัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, สะมาทะหัง จิตตัง ปัสสะสิสสามีติ สิกขะติ. วิโมจะยัง จิตตัง อัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, วิโมจะยัง จิตตัง ปัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, อะนิจจานุปัสสี อัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, อะนิจจานุปัสสี ปัสสะสิสสามีติ สิกขะติ. วิราคานุปัสสี อัสสะสิสสามีติ สิกขะติ. วิราคานุปัสสี ปัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, นิโรธานุปัสสี อัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, นิโรธานุปัสสี ปัสสะสิสสามีติ สิกขะติ. ปะฏินิสสัคคานุปัสสี อัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, ปะฏินิสสัคคานุปัสสี ปัสสะสิสสามีติ สิกขะติ, อะยัง วุจจะตานันทะ อานาปานัสสะติ.

Katamā cānanda ānāpānassati, idhānanda bhikkhu araññagato vā rukkhamūlagato vā suññāgāragato vā nisīdati pallaṅkaṃ ābhujitvā, ujuṃ kāyaṃ paṇidhāya parimukhaṃ satiṃ upaṭṭhapetvā, so satova assasati, sato passasati. dīghaṃ vā assasanto dīghaṃ assasāmīti pajānāti, dīghaṃ vā passasanto dīghaṃ passasāmīti pajānāti. rassaṃ vā assasanto rassaṃ assasāmīti pajānāti, rassaṃ vā passasanto rassaṃ passasāmīti pajānāti, sabbakāyapaṭisaṃvedī assasissāmīti sikkhati, sabbakāyapaṭisaṃvedī passasissāmīti sikkhati. passambhayaṃ kāyasaṅkhāraṃ assasissāmīti sikkhati. passambhayaṃ kāyasaṅkhāraṃ passasissāmīti sikkhati. pītipaṭisaṃvedī assasissāmīti sikkhati, pītipaṭisaṃvedī passasissāmīti sikkhati. sukhapaṭisaṃvedī assasissāmīti sikkhati, sukhapaṭisaṃvedī passasissāmīti sikkhati. cittasaṅkhārapaṭisaṃvedī assasissāmīti sikkhati, cittasaṅkhārapaṭisaṃvedī passasissāmīti sikkhati. passambhayaṃ cittasaṅkhāraṃ assasissāmīti sikkhati. passambhayaṃ cittasaṅkhāraṃ passasissāmīti sikkhati. cittapaṭisaṃvedī assasissāmīti sikkhati, cittapaṭisaṃvedī passasissāmīti sikkhati. abhippamodayaṃ cittaṃ assasissāmīti sikkhati, abhippamodayaṃ cittaṃ passasissāmīti sikkhati. samādahaṃ cittaṃ assasissāmīti sikkhati, samādahaṃ cittaṃ passasissāmīti sikkhati. vimocayaṃ cittaṃ assasissāmīti sikkhati, vimocayaṃ cittaṃ passasissāmīti sikkhati, aniccānupassī assasissāmīti sikkhati, aniccānupassī passasissāmīti sikkhati. virāgānupassī assasissāmīti sikkhati. virāgānupassī passasissāmīti sikkhati, nirodhānupassī assasissāmīti sikkhati, nirodhānupassī passasissāmīti sikkhati. paṭinissaggānupassī assasissāmīti sikkhati, paṭinissaggānupassī passasissāmīti sikkhati, ayaṃ vuccatānanda ānāpānassati.

And what is mindfulness of breathing? Here a bhikkhu, gone to a forest, to the root of a tree, or to an empty hut, sits down, folds his legs crosswise, holds his body erect, and sets up mindfulness before him. Ever mindful he breathes in, mindful he breathes out. Breathing in long, he knows he breathes in long; and so through the sixteen steps, to contemplating relinquishment. This is called mindfulness of breathing.

page 186

13

สะเจ โข ต์วัง อานันทะ คิริมานันทัสสะ ภิกขุโน อุปะสังกะมิต์วา อิมา ทะสะ สัญญา ภาเสยยาสิ, ฐานัง โข ปะเนตัง วิชชะติ, ยัง คิริมานันทัสสะ ภิกขุโน อิมา ทะสะ สัญญา สุต์วา โส อาพาโธ ฐานะโส ปะฏิปปัสสัมเภยยาติ.

Sace kho tvaṃ ānanda girimānandassa bhikkhuno upasaṅkamitvā imā dasa saññā bhāseyyāsi, ṭhānaṃ kho panetaṃ vijjati, yaṃ girimānandassa bhikkhuno imā dasa saññā sutvā so ābādho ṭhānaso paṭippassambheyyāti.

If, Ānanda, you go to the bhikkhu Girimānanda and speak to him of these ten perceptions, it is possible that on hearing them his affliction will subside on the spot.'

14

อะถะโข อายัส์มา อานันโท ภะคะวะโต สันติเก อิมา ทะสะ สัญญา อุคคะเหต์วา, เยนายัส์มา คิริมานันโท, เตนุปะสังกะมิ, อุปะสังกะมิต์วา อายัส์มะโต คิริมานันทัสสะ อิมา ทะสะ สัญญา อะภาสิ. อะถะโข อายัส์มะโต คิริมานันทัสสะ อิมา ทะสะ สัญญา สุต์วา โส อาพาโธ ฐานะโส ปะฏิปปัสสัมภิ, วุฏฐะหิ จายัส์มา คิริมานันโท ตัมหา อาพาธา ตะถาปะหีโน จะ ปะนายัส์มะโต คิริมานันทัสสะ โส อาพาโธ อะโหสีติ.

Athakho āyasmā ānando bhagavato santike imā dasa saññā uggahetvā, yenāyasmā girimānando, tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā āyasmato girimānandassa imā dasa saññā abhāsi. athakho āyasmato girimānandassa imā dasa saññā sutvā so ābādho ṭhānaso paṭippassambhi, vuṭṭhahi cāyasmā girimānando tamhā ābādhā tathāpahīno ca panāyasmato girimānandassa so ābādho ahosīti.

Then the venerable Ānanda, having learned these ten perceptions from the Blessed One, went to the venerable Girimānanda and spoke to him of them. And when the venerable Girimānanda had heard these ten perceptions, his affliction subsided on the spot; and the venerable Girimānanda rose up from that affliction, and that was how his affliction was abandoned.

บทขัด โลกะธัมมะสุตตะ bòt-kàt loo-gà-tam-má-sùt-dtaŋ The Introductory Verses to the Lokadhamma Sutta Chanted immediately before the Lokadhamma Sutta, introducing it. page 187 11 verses The introductory verses to the discourse on the eight worldly conditions, on the states that turn about the world.

When chanted: Chanted immediately before the Lokadhamma Sutta, introducing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Longer than most of these introductions at eleven units, and more abstract. It spends its length defining the term rather than telling a story.

โลกะธัมมะ are the worldly conditions — the eight things that happen to everybody and that the discourse is about.

Meaning and purpose

The definition is given as a circle, deliberately: for as long as the world goes on, so long do those states that travel with it turn about it; and the states that the world, in taking them up, turns about are called the worldly conditions.

Then the pairing that makes them difficult: welcome to the world and unwelcome, making for liking and aversion. They come in opposites, and each opposite pulls.

The purpose is stated as knowledge rather than escape — so that knowledge might range abroad and know things as they are. The discourse that follows does not promise the eight will stop coming.

The chant

As the book prints it: page 187 →

page 187

1

ยาวะตา วัตตะเต โลโก อะเนกาการะจิตตะโก

Yāvatā vattate loko anekākāracittako

For as long as the world goes on, in its many-shaped variety,

2

ตาวะ ตัง อะนุปะริวัตตันติ เย ธัมมา สะหะจาริโน.

Tāva taṃ anuparivattanti ye dhammā sahacārino.

so long do those states that travel with it turn about it.

3

เย ธัมเม สะมุปายันโต โลโก อะนุปะริวัตตะเต

Ye dhamme samupāyanto loko anuparivattate

The states that the world, in taking them up, turns about —

4

เต ธัมมา โลกันตะคุณา โลกะธัมมาติ กิตติตา.

Te dhammā lokantaguṇā lokadhammāti kittitā.

those states, bound to the world's end, are called the worldly conditions.

5

โลกัสสิฏฐา อะนิฏฐา จะ อะนุโรธะวิโรธิกา

Lokassiṭṭhā aniṭṭhā ca anurodhavirodhikā

Welcome to the world and unwelcome, making for liking and aversion —

6

เยส๎วานุโรธะวิโรเธ วิปปะหันต๎วานะ ปัณฑิตา.

Yesvānurodhavirodhe vippahantvāna paṇḍitā.

and the wise, having cast out liking and aversion among them,

7

ปะริมุจจันติ ทุกขัส๎มา สัมมา ภะวัสสะ ปาระคู

Parimuccanti dukkhasmā sammā bhavassa pāragū

are freed from suffering, rightly gone beyond becoming.

8

เตสุ มิจฉาปะฏิปัตติ โยนิโส ปะฏิปัตติ จะ.

Tesu micchāpaṭipatti yoniso paṭipatti ca.

Wrong practice towards them, and wise practice too,

9

ยัส๎มิง เตนะ มุนินเทนะ สุตตันตัส๎มิง ปะกาสิตา

Yasmiṃ tena munindena suttantasmiṃ pakāsitā

were made known by that lord of sages in a discourse,

10

ญาณัง สัญจาระยิต๎วานะ ยะถาภูตัง ปะชานิตุง.

Ñāṇaṃ sañcārayitvāna yathābhūtaṃ pajānituṃ.

so that knowledge might range abroad and know things as they are.

11

สาธูนัง อัตถะสิทธัตถัง ตัง สุตตันตัง ภะณามะ เส.

Sādhūnaṃ atthasiddhatthaṃ taṃ suttantaṃ bhaṇāma se.

For the good folk's welfare and accomplishment, let us recite that discourse.

โลกะธัมมะสุตตัง Lokadhammasuttaṃ The Discourse on the Eight Worldly Conditions Chanted after its introductory verses, among the discourses in the collection. pages 187–190 24 verses The eight worldly conditions — gain and loss, fame and obscurity, blame and praise, pleasure and pain — and what separates the noble disciple from the ordinary person.

When chanted: Chanted after its introductory verses, among the discourses in the collection.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The eight are named in the second unit and then never left. What the discourse actually examines is not the eight but the difference between two people to whom the same eight happen.

It is one of the most quoted discourses in lay teaching, because the eight are the whole of what most people worry about.

Meaning and purpose

The eight come in four pairs and each pair is an opposite: gain and loss, fame and obscurity, blame and praise, pleasure and pain. Nobody is exempt from any of them.

The question the discourse turns on is put directly: what then is the distinction, what the difference, what the distinguishing mark between the learned noble disciple and the unlearned ordinary person? Both have all eight. Something else must separate them.

The answer is reflection, and it is almost disappointingly small. The ordinary person, when gain arises, does not reflect that this gain is impermanent and bound to change; the noble disciple does. Nothing is prevented and nothing is escaped. What differs is whether the eight are recognised for what they are while they are happening.

The chant

As the book prints it: page 187, page 188, page 189 and page 190 →

page 187

1

เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา สาวัตถิยัง วิหะระติ เชตะวะเน อะนาถะปิณฑิกัสสะ อาราเม. ตัต๎ระ โข ภะคะวา ภิกขู อามันเตสิ ภิกขะโวติ. ภะทันเตติ, เต ภิกขู ภะคะวะโต ปัจจัสโสสุง. ภะคะวา เอตะทะโวจะ. อัฏฐิเม ภิกขะเว โลกะธัมมา โลกัง อะนุปะริวัตตันติ, โลโก จะ อัฏฐะ โลกะธัมเม อะนุปะริวัตตะติ.

Evamme sutaṃ. ekaṃ samayaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi bhikkhavoti. bhadanteti, te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ. bhagavā etadavoca. aṭṭhime bhikkhave lokadhammā lokaṃ anuparivattanti, loko ca aṭṭha lokadhamme anuparivattati.

Thus have I heard. At one time the Blessed One was dwelling at Sāvatthī, in Jeta's Grove, Anāthapiṇḍika's park. There the Blessed One addressed the bhikkhus: 'Bhikkhus.' 'Venerable sir,' those bhikkhus replied to the Blessed One. The Blessed One said this: 'Bhikkhus, these eight worldly conditions turn about the world, and the world turns about these eight worldly conditions.

2

กะตะเม อัฏฐะ, ลาโภ จะ อะลาโภ จะ, ยะโส จะ อะยะโส จะ, นินทา จะ ปะสังสา จะ, สุขัญจะ ทุกขัญจะ. อิเม โข ภิกขะเว อัฏฐะ โลกะธัมมา โลกัง อะนุปะริวัตตันติ, โลโก จะ อิเม อัฏฐะ โลกะธัมเม อะนุปะริวัตตะติ.

Katame aṭṭha, lābho ca alābho ca, yaso ca ayaso ca, nindā ca pasaṃsā ca, sukhañca dukkhañca. ime kho bhikkhave aṭṭha lokadhammā lokaṃ anuparivattanti, loko ca ime aṭṭha lokadhamme anuparivattati.

Which eight? Gain and loss, fame and obscurity, blame and praise, pleasure and pain. These, bhikkhus, are the eight worldly conditions that turn about the world, and the world turns about these eight worldly conditions.

page 188

3

อัสสุตะวะโต ภิกขะเว ปุถุชชะนัสสะ อุปปัชชะติ, ลาโภปิ อะลาโภปิ, ยะโสปิ อะยะโสปิ, นินทาปิ ปะสังสาปิ, สุขังปิ ทุกขังปิ. สุตะวะโตปิ ภิกขะเว อะริยะสาวะกัสสะ อุปปัชชะติ, ลาโภปิ อะลาโภปิ, ยะโสปิ อะยะโสปิ, นินทาปิ ปะสังสาปิ, สุขังปิ ทุกขังปิ.

Assutavato bhikkhave puthujjanassa uppajjati, lābhopi alābhopi, yasopi ayasopi, nindāpi pasaṃsāpi, sukhaṃpi dukkhaṃpi. sutavatopi bhikkhave ariyasāvakassa uppajjati, lābhopi alābhopi, yasopi ayasopi, nindāpi pasaṃsāpi, sukhaṃpi dukkhaṃpi.

For an unlearned ordinary person, bhikkhus, there arise gain and loss, fame and obscurity, blame and praise, pleasure and pain. For a learned noble disciple too, bhikkhus, there arise gain and loss, fame and obscurity, blame and praise, pleasure and pain.

4

ตัต๎ระ ภิกขะเว โก วิเสโส โก อะธิปปายะโส กิง นานากะระณัง, สุตะวะโต อะริยะสาวะกัสสะ อัสสุตะวะตา ปุถุชชะเนนาติ. ภะคะวังมูละกา โน ภันเต ธัมมา ภะคะวังเนตติกา ภะคะวังปะฏิสะระณา, สาธุ วะตะ ภันเต ภะคะวันตังเยวะ ปะฏิภาตุ เอตัสสะ ภาสิตัสสะ อัตโถ, ภะคะวะโต สุต๎วา ภิกขู ธาเรสสันตีติ. เตนะหิ ภิกขะเว สุณาถะ สาธุกัง มะนะสิกะโรถะ ภาสิสสามีติ. เอวัมภันเตติ โข เต ภิกขู ภะคะวะโต ปัจจัสโสสุง ภะคะวา เอตะทะโวจะ.

Tatra bhikkhave ko viseso ko adhippāyaso kiṃ nānākaraṇaṃ, sutavato ariyasāvakassa assutavatā puthujjanenāti. bhagavaṃmūlakā no bhante dhammā bhagavaṃnettikā bhagavaṃpaṭisaraṇā, sādhu vata bhante bhagavantaṃyeva paṭibhātu etassa bhāsitassa attho, bhagavato sutvā bhikkhū dhāressantīti. tenahi bhikkhave suṇātha sādhukaṃ manasikarotha bhāsissāmīti. evambhanteti kho te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ bhagavā etadavoca.

What then, bhikkhus, is the distinction, what the difference, what the distinguishing mark between the learned noble disciple and the unlearned ordinary person? 'Venerable sir, for us these things have the Blessed One as their root, the Blessed One as their guide, the Blessed One as their resort. It would be good if the meaning of this saying might occur to the Blessed One himself; hearing it from him, the bhikkhus will bear it in mind.' 'Then listen, bhikkhus, attend closely, I shall speak.' 'Even so, venerable sir,' those bhikkhus replied to the Blessed One, and the Blessed One said this:

5

อัสสุตะวะโต ภิกขะเว ปุถุชชะนัสสะ อุปปัชชะติ ลาโภ, โส นะ อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. อุปปันโน โข เม อะยัง ลาโภ, โส จะ โข อะนิจโจ ทุกโข วิปะริณามะธัมโมติ ยะถาภูตัง นัปปะชานาติ. อุปปัชชะติ อะลาโภ, โส นะ อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. อุปปันโน โข เม อะยัง อะลาโภ, โส จะ โข อะนิจจัง ทุกโข วิปะริณามะธัมโมติ ยะถาภูตัง นัปปะชานาติ. อุปปัชชะติ ยะโส, โส นะ อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. อุปปันโน โข เม อะยัง ยะโส, โส จะ โข อะนิจโจ ทุกโข วิปะริณามะธัมโมติ ยะถาภูตัง นัปปะชานาติ. อุปปัชชะติ อะยะโส, โส นะ อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. อุปปันโน โข เม อะยัง ยะโส, โส จะ โข อะนิจโจ ทุกโข วิปะริณามะธัมโมติ ยะถาภูตัง นัปปะชานาติ. อุปปัชชะติ นินทา, โส นะ อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. อุปปันนา โข เม อะยัง นินทา, สา จะ โข อะนิจจา ทุกขา วิปะริณามะธัมมาติ ยะถาภูตัง นัปปะชานาติ. อุปปัชชะติ ปะสังสา, โส นะ อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. อุปปันนา โข เม อะยัง ปะสังสา, สา จะ โข อะนิจจา ทุกขา วิปะริณามะธัมมาติ ยะถาภูตัง นัปปะชานาติ. อุปปัชชะติ สุขัง, โส นะ อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. อุปปันนัง โข เม อิทัง สุขัง, ตัญจะ โข อะนิจจัง ทุกขัง วิปะริณามะธัมมันติ ยะถาภูตัง นัปปะชานาติ. อุปปัชชะติ ทุกขัง, โส นะ อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. อุปปันนัง โข เม อิทัง ทุกขัง, ตัญจะ โข อะนิจจัง ทุกขัง วิปะริณามะธัมมันติ ยะถาภูตัง นัปปะชานาติ.

Assutavato bhikkhave puthujjanassa uppajjati lābho, so na iti paṭisañcikkhati. uppanno kho me ayaṃ lābho, so ca kho anicco dukkho vipariṇāmadhammoti yathābhūtaṃ nappajānāti. uppajjati alābho, so na iti paṭisañcikkhati. uppanno kho me ayaṃ alābho, so ca kho aniccaṃ dukkho vipariṇāmadhammoti yathābhūtaṃ nappajānāti. uppajjati yaso, so na iti paṭisañcikkhati. uppanno kho me ayaṃ yaso, so ca kho anicco dukkho vipariṇāmadhammoti yathābhūtaṃ nappajānāti. uppajjati ayaso, so na iti paṭisañcikkhati. uppanno kho me ayaṃ yaso, so ca kho anicco dukkho vipariṇāmadhammoti yathābhūtaṃ nappajānāti. uppajjati nindā, so na iti paṭisañcikkhati. uppannā kho me ayaṃ nindā, sā ca kho aniccā dukkhā vipariṇāmadhammāti yathābhūtaṃ nappajānāti. uppajjati pasaṃsā, so na iti paṭisañcikkhati. uppannā kho me ayaṃ pasaṃsā, sā ca kho aniccā dukkhā vipariṇāmadhammāti yathābhūtaṃ nappajānāti. uppajjati sukhaṃ, so na iti paṭisañcikkhati. uppannaṃ kho me idaṃ sukhaṃ, tañca kho aniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammanti yathābhūtaṃ nappajānāti. uppajjati dukkhaṃ, so na iti paṭisañcikkhati. uppannaṃ kho me idaṃ dukkhaṃ, tañca kho aniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammanti yathābhūtaṃ nappajānāti.

For an unlearned ordinary person, bhikkhus, gain arises, and he does not reflect thus: 'This gain of mine has arisen; it is impermanent, suffering, of the nature to change' — he does not know it as it really is. And so for loss, fame, obscurity, blame, praise, pleasure and pain.

page 189

6

ตัสสะ ลาโภปิ จิตตัง ปะริยาทายะ ติฏฐะติ, อะลาโภปิ จิตตัง ปะริยาทายะ ติฏฐะติ. ยะโสปิ จิตตัง ปะริยาทายะ ติฏฐะติ, อะยะโสปิ จิตตัง ปะริยาทายะ ติฏฐะติ. นินทาปิ จิตตัง ปะริยาทายะ ติฏฐะติ, ปะสังสาปิ จิตตัง ปะริยาทายะ ติฏฐะติ. สุขังปิ จิตตัง ปะริยาทายะ ติฏฐะติ, ทุกขังปิ จิตตัง ปะริยาทายะ ติฏฐะติ.

Tassa lābhopi cittaṃ pariyādāya tiṭṭhati, alābhopi cittaṃ pariyādāya tiṭṭhati. yasopi cittaṃ pariyādāya tiṭṭhati, ayasopi cittaṃ pariyādāya tiṭṭhati. nindāpi cittaṃ pariyādāya tiṭṭhati, pasaṃsāpi cittaṃ pariyādāya tiṭṭhati. sukhaṃpi cittaṃ pariyādāya tiṭṭhati, dukkhaṃpi cittaṃ pariyādāya tiṭṭhati.

Gain takes hold of his mind and remains, and loss takes hold of his mind and remains; and so with fame and obscurity, blame and praise, pleasure and pain.

7

โส จะ อุปปันนัง ลาภัง อะนุรุชฌะติ อะลาเภ ปะฏิวิรุชฌะติ, อุปปันนัง ยะสัง อะนุรุชฌะติ อะยะเส ปะฏิวิรุชฌะติ, อุปปันนัง ปะสังสัง อะนุรุชฌะติ นินทายะ ปะฏิวิรุชฌะติ, อุปปันนัง สุขัง อะนุรุชฌะติ ทุกเข ปะฏิวิรุชฌะติ.

So ca uppannaṃ lābhaṃ anurujjhati alābhe paṭivirujjhati, uppannaṃ yasaṃ anurujjhati ayase paṭivirujjhati, uppannaṃ pasaṃsaṃ anurujjhati nindāya paṭivirujjhati, uppannaṃ sukhaṃ anurujjhati dukkhe paṭivirujjhati.

He welcomes the gain that has arisen and resists the loss; he welcomes the fame that has arisen and resists the obscurity; he welcomes the praise that has arisen and resists the blame; he welcomes the pleasure that has arisen and resists the pain.

8

โส เอวัง อะนุโรธะวิโรธะสะมาปันโน, นะ ปะริมุจจะติ ชาติยา ชะรามะระเณนะ โสเกหิ ปะริเทเวหิ ทุกเขหิ โทมะนัสเสหิ อุปายาเสหิ, นะ ปะริมุจจะติ ทุกขัส๎มาติ วะทามิ.

So evaṃ anurodhavirodhasamāpanno, na parimuccati jātiyā jarāmaraṇena sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi, na parimuccati dukkhasmāti vadāmi.

Being thus taken up with welcoming and resisting, he is not freed from birth, from ageing and death, from sorrow, lamentation, pain, grief and despair; he is not freed from suffering, I say.

9

สุตะวะโต จะ โข ภิกขะเว อะริยะสาวะกัสสะ อุปปัชชะติ ลาโภ, โส อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. อุปปันโน โข เม อะยัง ลาโภ, โส จะ โข อะนิจโจ ทุกโข วิปะริณามะธัมโมติ ยะถาภูตัง ปะชานาติ. อุปปัชชะติ อะลาโภ, โส อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. อุปปันโน โข เม อะยัง อะลาโภ, โส จะ โข อะนิจโจ ทุกโข วิปะริณามะธัมโมติ ยะถาภูตัง ปะชานาติ. อุปปัชชะติ ยะโส, โส อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. อุปปันโน โข เม อะยัง ยะโส, โส จะ โข อะนิจโจ ทุกขัง วิปะริณามะธัมโมติ ยะถาภูตัง ปะชานาติ. อุปปัชชะติ อะยะโส, โส อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. อุปปันโน โข เม อะยัง อะยะโส, โส จะ โข อะนิจโจ ทุกโข วิปะริณามะธัมโมติ ยะถาภูตัง ปะชานาติ. อุปปัชชะติ นินทา, โส อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. อุปปันนา โข เม อะยัง นินทา, สา จะ โข อะนิจจา ทุกขา วิปะริณามะธัมมาติ ยะถาภูตัง ปะชานาติ. อุปปัชชะติ ปะสังสา, โส อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. อุปปันนา โข เม อะยัง ปะสังสา, สา จะ โข อะนิจจา ทุกขา วิปะริณามะธัมมาติ ยะถาภูตัง ปะชานาติ. อุปปัชชะติ สุขัง, โส อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. อุปปันนัง โข เม อิทัง สุขัง, ตัญจะ โข อะนิจจัง ทุกขัง วิปะริณามะธัมมันติ ยะถาภูตัง ปะชานาติ. อุปปัชชะติ ทุกขัง, โส อิติ ปะฏิสัญจิกขะติ. อุปปันนัง โข เม อิทัง ทุกขัง, ตัญจะ โข อะนิจจัง ทุกขัง วิปะริณามะธัมมันติ ยะถาภูตัง ปะชานาติ.

Sutavato ca kho bhikkhave ariyasāvakassa uppajjati lābho, so iti paṭisañcikkhati. uppanno kho me ayaṃ lābho, so ca kho anicco dukkho vipariṇāmadhammoti yathābhūtaṃ pajānāti. uppajjati alābho, so iti paṭisañcikkhati. uppanno kho me ayaṃ alābho, so ca kho anicco dukkho vipariṇāmadhammoti yathābhūtaṃ pajānāti. uppajjati yaso, so iti paṭisañcikkhati. uppanno kho me ayaṃ yaso, so ca kho anicco dukkhaṃ vipariṇāmadhammoti yathābhūtaṃ pajānāti. uppajjati ayaso, so iti paṭisañcikkhati. uppanno kho me ayaṃ ayaso, so ca kho anicco dukkho vipariṇāmadhammoti yathābhūtaṃ pajānāti. uppajjati nindā, so iti paṭisañcikkhati. uppannā kho me ayaṃ nindā, sā ca kho aniccā dukkhā vipariṇāmadhammāti yathābhūtaṃ pajānāti. uppajjati pasaṃsā, so iti paṭisañcikkhati. uppannā kho me ayaṃ pasaṃsā, sā ca kho aniccā dukkhā vipariṇāmadhammāti yathābhūtaṃ pajānāti. uppajjati sukhaṃ, so iti paṭisañcikkhati. uppannaṃ kho me idaṃ sukhaṃ, tañca kho aniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammanti yathābhūtaṃ pajānāti. uppajjati dukkhaṃ, so iti paṭisañcikkhati. uppannaṃ kho me idaṃ dukkhaṃ, tañca kho aniccaṃ dukkhaṃ vipariṇāmadhammanti yathābhūtaṃ pajānāti.

For a learned noble disciple, bhikkhus, gain arises, and he DOES reflect thus: 'This gain of mine has arisen; it is impermanent, suffering, of the nature to change' — and he knows it as it really is. And so for loss, fame, obscurity, blame, praise, pleasure and pain.

10

ตัสสะ ลาโภปิ จิตตัง นะ ปะริยาทายะ ติฏฐะติ, อะลาโภปิ จิตตัง นะ ปะริยาทายะ ติฏฐะติ, ยะโสปิ จิตตัง นะ ปะริยาทายะ ติฏฐะติ, อะยะโสปิ จิตตัง นะ ปะริยาทายะ ติฏฐะติ. นินทาปิ จิตตัง นะ ปะริยาทายะ ติฏฐะติ, ปะสังสาปิ จิตตัง นะ ปะริยาทายะ ติฏฐะติ. สุขังปิ จิตตัง นะ ปะริยาทายะ ติฏฐะติ, ทุกขังปิ จิตตัง นะ ปะริยาทายะ ติฏฐะติ, โส จะ อุปปันนัง ลาภัง นานุรุชฌะติ อะลาเภ นัปปะฏิวิรุชฌะติ, อุปปันนัง ยะสัง นานุรุชฌะติ อะยะเส นัปปะฏิวิรุชฌะติ, อุปปันนัง ปะสังสัง นานุรุชฌะติ นินทายะ นัปปะฏิวิรุชฌะติ, อุปปันนัง สุขัง นานุรุชฌะติ ทุกเข นัปปะฏิวิรุชฌะติ.

Tassa lābhopi cittaṃ na pariyādāya tiṭṭhati, alābhopi cittaṃ na pariyādāya tiṭṭhati, yasopi cittaṃ na pariyādāya tiṭṭhati, ayasopi cittaṃ na pariyādāya tiṭṭhati. nindāpi cittaṃ na pariyādāya tiṭṭhati, pasaṃsāpi cittaṃ na pariyādāya tiṭṭhati. sukhaṃpi cittaṃ na pariyādāya tiṭṭhati, dukkhaṃpi cittaṃ na pariyādāya tiṭṭhati, so ca uppannaṃ lābhaṃ nānurujjhati alābhe nappaṭivirujjhati, uppannaṃ yasaṃ nānurujjhati ayase nappaṭivirujjhati, uppannaṃ pasaṃsaṃ nānurujjhati nindāya nappaṭivirujjhati, uppannaṃ sukhaṃ nānurujjhati dukkhe nappaṭivirujjhati.

Gain does not take hold of his mind and remain, nor loss, nor fame nor obscurity, nor blame nor praise, nor pleasure nor pain; and he does not welcome the gain that has arisen nor resist the loss, nor welcome the fame nor resist the obscurity, nor welcome the praise nor resist the blame, nor welcome the pleasure nor resist the pain.

page 190

11

โส เอวัง อะนุโรธะวิโรธะวิปปะหีโน ปะริมุจจะติ ชาติยา ชะรามะระเณนะ โสเกหิ ปะริเทเวหิ ทุกเขหิ โทมะนัสเสหิ อุปายาเสหิ, ปะริมุจจะติ ทุกขัส๎มาติ วะทามิ.

So evaṃ anurodhavirodhavippahīno parimuccati jātiyā jarāmaraṇena sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi, parimuccati dukkhasmāti vadāmi.

Having thus abandoned welcoming and resisting, he is freed from birth, from ageing and death, from sorrow, lamentation, pain, grief and despair; he is freed from suffering, I say.

12

อะยัง โข ภิกขะเว วิเสโส อะยัง อะธิปปายะโส อิทัง นานากะระณัง สุตะวะโต อะริยะสาวะกัสสะ อัสสุตะวะตา ปุถุชชะเนนาติ. อิทะมะโวจะ ภะคะวา. อิทัง วัต๎วานะ สุคะโต, อะถาปะรัง เอตะทะโวจะ สัตถา.

Ayaṃ kho bhikkhave viseso ayaṃ adhippāyaso idaṃ nānākaraṇaṃ sutavato ariyasāvakassa assutavatā puthujjanenāti. idamavoca bhagavā. idaṃ vatvāna sugato, athāparaṃ etadavoca satthā.

This, bhikkhus, is the distinction, this the difference, this the distinguishing mark between the learned noble disciple and the unlearned ordinary person.' This is what the Blessed One said. Having said this, the Well-gone One, the Teacher, further said this:

page 190

13

ลาโภ อะลาโภ อะยะโส ยะโส จะ

Lābho alābho ayaso yaso ca

Gain and loss, obscurity and fame,

14

นินทา ปะสังสา จะ สุขัง จะ ทุกขัง

Nindā pasaṃsā ca sukhaṃ ca dukkhaṃ

blame and praise, and pleasure and pain —

15

เอเต อะนิจจา มะนุเชสุ ธัมมา

Ete aniccā manujesu dhammā

these states among human beings are impermanent,

16

อะสัสสะตา วิปะริณามะธัมมา.

Asassatā vipariṇāmadhammā.

not lasting, of the nature to change.

17

เอเต จะ ญัต๎วา สะติมา สุเมโธ

Ete ca ñatvā satimā sumedho

Knowing them, the mindful one, wise,

18

อะเวกขะติ วิปะริณามะธัมเม

Avekkhati vipariṇāmadhamme

looks on at states that change:

19

อิฏฐัสสะ ธัมมา นะ มะเถนติ จิตตัง

Iṭṭhassa dhammā na mathenti cittaṃ

the welcome ones do not stir his mind,

20

อะนิฏฐะโต โน ปะฏิฆาตะเมติ.

Aniṭṭhato no paṭighātameti.

and the unwelcome bring him no resistance.

21

ตัสสานุโรธา อะถะวา วิโรธา

Tassānurodhā athavā virodhā

His liking, and his aversion too,

22

วิธูปิตา อัตถะคะตา นะ สันติ

Vidhūpitā atthagatā na santi

are scattered, gone to their end, not there;

23

ปะทัญจะ ญัต๎วา วิระชัง อะโสกัง

Padañca ñatvā virajaṃ asokaṃ

and knowing the state that is stainless, sorrowless,

24

สัมมัปปะชานาติ ภะวัสสะ ปาระคูติ.

Sammappajānāti bhavassa pāragūti.

he understands rightly, gone beyond becoming.

คาถาจุดเทียนชัย kaa-tǎa jùt tiian-chai The Verse for Lighting the Victory Candle Chanted at the lighting of the victory candle; this is the printing that carries a Thai translation. page 193 4 verses The verse for lighting the victory candle, in the book's translated printing with Thai beside the Pali.

When chanted: Chanted at the lighting of the victory candle; this is the printing that carries a Thai translation.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

From page 193 the book starts again and prints the same chants a second time, now with a Thai translation set beneath each Pali line. This is one of those second printings.

Nothing in the Pali has changed. What the reader gains is the คำแปล — the rendering — which the first printing did not carry.

Meaning and purpose

The verse itself is the same four lines: the Buddha whose knowing is all-knowing, the Dhamma supreme and beyond the world, the Sangha standing in the paths and their fruits, and then the wish that all dangers perish.

What the Thai adds is not information but access. Somebody following the second half of this book can hear what they are chanting as they chant it, line by line, without knowing Pali.

That is worth saying plainly because it changes what the book is. The first half is a service book for people who already know what the words mean or do not need to; the second half is the same material offered to somebody who wants to understand it.

The chant

As the book prints it: page 193 →

page 193

1

พุทโธ สัพพัญญุตะญาโณ ธัมโม โลกุตตะโร วะโร

Buddho sabbaññutañāṇo dhammo lokuttaro varo

The Buddha, of omniscient knowledge; the Dhamma, supramundane and excellent;

page 193

2

สังโฆ มัคคะผะลัฏโฐ จะ อิจเจตัง ระตะนัตตะยัง

Saṅgho maggaphalaṭṭho ca iccetaṃ ratanattayaṃ

and the Sangha, established in path and fruit — such is the Triple Gem.

page 193

3

เอตัสสะ อานุภาเวนะ สัพพะทุกขา อุปัททะวา

Etassa ānubhāvena sabbadukkhā upaddavā

By its power, may all sufferings, misfortunes

page 193

4

อันตะรายา จะ นัสสันตุ สัพพะโสตถี ภะวันตุ โน

Antarāyā ca nassantu sabbasotthī bhavantu no

and dangers perish, and may every blessing be ours.

คำบูชาพระรัตนตรัย kam buu-chaa prá-rát-dtà-ná-dtrai The Offering of Homage to the Triple Gem Chanted at the opening of a service; this is the printing that carries a Thai translation. pages 193–194 8 verses The offering of homage to the Triple Gem in the translated printing, with Thai beneath each Pali line.

When chanted: Chanted at the opening of a service; this is the printing that carries a Thai translation.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The same chant that opens the whole book at page 1, printed again here with its Thai. The two printings differ in one small mark, which is recorded in the file's notes.

It is the first chant of the translated half, so it is where a reader working through the second pass begins.

Meaning and purpose

The Pali is unchanged: the Buddha, the Dhamma and the Sangha named by their epithets, the offering made with these gifts, and then the request that the Blessed One accept them though he attained final Nibbāna long ago.

The Thai rendering is not literal and is more helpful for that. Where the Pali says อะระหัง, the Thai expands it — having quenched entirely the fires of defilement and of suffering — so the epithet arrives as a description rather than a title.

Reading the two printings side by side is the best short demonstration of what this book is doing. The same words, chanted the same way, first as sound to be learned and then as meaning to be followed.

The chant

As the book prints it: page 193 and page 194 →

page 193

1

โย โส ภะคะวา อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ,

Yo so bhagavā arahaṃ sammāsambuddho,

พระผู้มีพระภาคเจ้านั้น พระองค์ใด, เป็นพระอรหันต์, ดับเพลิงกิเลส เพลิงทุกข์สิ้นเชิง, ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง,

prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo nán, prá-oŋ dai, bpen prá-à-rá-hǎn, dàp pləəŋ gì-lèet pləəŋ túk sîn-chəəŋ, dtràt-rúu chɔ̂ɔp dâai dooy prá-oŋ-eeŋ,

That Blessed One, whoever he is, is an arahant, who has quenched the fires of defilement and of suffering utterly, and who awakened rightly by himself,

page 193

2

ส๎วากขาโต เยนะ ภะคะวะตา ธัมโม,

Svākkhāto yena bhagavatā dhammo,

พระธรรมเป็นธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้า, ตรัสไว้ดีแล้ว,

prá-tam bpen tam tîi prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo, dtràt wái dii lɛ́ɛo,

The Dhamma is the teaching well proclaimed by that Blessed One,

page 193

3

สุปะฏิปันโน ยัสสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Supaṭipanno yassa bhagavato sāvakasaṅgho,

พระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์ใด, ปฏิบัติดีแล้ว,

prá-sǒŋ sǎa-wók kɔ̌ɔŋ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo prá-oŋ dai, bpà-dtì-bàt dii lɛ́ɛo,

The Sangha of that Blessed One's disciples has practised well,

page 193

4

ตัมมะยัง ภะคะวันตัง สะธัมมัง สะสังฆัง, อิเมหิ สักกาเรหิ ยะถาระหัง อาโรปิเตหิ อะภิปูชะยามะ,

Tammayaṃ bhagavantaṃ sadhammaṃ sasaṅghaṃ, imehi sakkārehi yathārahaṃ āropitehi abhipūjayāma,

ข้าพเจ้าทั้งหลาย, ขอบูชาอย่างยิ่งซึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น, พร้อมทั้งพระธรรมและพระสงฆ์,ด้วยเครื่องสักการะทั้งหลายเหล่านี้, อันยกขึ้นตามสมควรแล้วอย่างไร,

kâa-pá-jâo táŋ-lǎai, kɔ̌ɔ buu-chaa yàaŋ-yîŋ sʉ̂ŋ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo prá-oŋ nán, prɔ́ɔm táŋ prá-tam lɛ́ prá-sǒŋ, dûay krʉ̂aŋ sàk-gaa-rá táŋ-lǎai lào níi, an yók kʉ̂n dtaam sǒm-kuan lɛ́ɛo yàaŋ-rai,

We pay the highest homage to that Blessed One, together with the Dhamma and the Sangha, with these offerings raised up as is fitting,

page 193

5

สาธุ โน ภันเต ภะคะวา สุจิระปะรินิพพุโตปิ,

Sādhu no bhante bhagavā sucirāparinibbutopi,

ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ, พระผู้มีพระภาคเจ้าแม้ปรินิพพานนานแล้ว, ทรงสร้างคุณอันสำเร็จประโยชน์ไว้แก่ข้าพเจ้าทั้งหลาย,

kâa-dtɛ̀ɛ prá-oŋ pûu-jà-rəən, prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo mɛ́ɛ bpà-rí-níp-paan naan lɛ́ɛo, soŋ sâaŋ kun an sǎm-rèt bprà-yòot wái gɛ̀ɛ kâa-pá-jâo táŋ-lǎai,

Venerable sir, though the Blessed One long ago attained final Nibbāna, he brought into being what is of benefit to us,

page 194

6

ปัจฉิมาชะนะตานุกัมปะมานะสา,

Pacchimājanatānukampamānasā,

ทรงมีพระหฤทัยอนุเคราะห์แก่พวกข้าพเจ้า, อันเป็นชนรุ่นหลัง,

soŋ mii prá-há-rʉ́-tai à-nú-krɔ́ gɛ̀ɛ pûak kâa-pá-jâo, an bpen chon rûn-lǎŋ,

whose heart is compassionate towards us, who are of a later generation,

page 194

7

อิเม สักกาเร ทุคคะตะปัณณาการะภูเต ปะฏิคคัณหาตุ,

Ime sakkāre duggatapaṇṇākārabhūte paṭiggaṇhātu,

ขอพระผู้มีพระภาคเจ้าจงรับเครื่องสักการะ, อันเป็นบรรณาการของคนยากทั้งหลายเหล่านี้,

kɔ̌ɔ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo joŋ ráp krʉ̂aŋ sàk-gaa-rá, an bpen ban-naa-gaan kɔ̌ɔŋ kon yâak táŋ-lǎai lào níi,

may the Blessed One accept these offerings, which are the poor gifts of the needy,

page 194

8

อัมหากัง ทีฆะรัตตัง หิตายะ สุขายะ.

Amhākaṃ dīgharattaṃ hitāya sukhāya.

เพื่อประโยชน์และความสุขแก่ข้าพเจ้าทั้งหลาย, ตลอดกาลนานเทอญ.

pʉ̂a bprà-yòot lɛ́ kwaam-sùk gɛ̀ɛ kâa-pá-jâo táŋ-lǎai, dtà-lɔ̀ɔt gaan naan təən.

for our welfare and happiness, for a long time to come.

คำนมัสการพระรัตนตรัย kam ná-mát-sà-gaan prá-rát-dtà-ná-dtrai Homage to the Triple Gem Chanted at the opening of a service after the offering; this is the printing that carries a Thai translation. page 194 6 verses The threefold salutation to the Triple Gem in the translated printing, each line followed by a bow.

When chanted: Chanted at the opening of a service after the offering; this is the printing that carries a Thai translation.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The second chant of the translated half, matching the salutation printed at page 1. The rubric telling the assembly to bow together appears here as it does there.

Like its counterpart, this printing carries the mark on ส๎วากขาโต where the page-1 printing does not — one of the small differences between the two passes.

Meaning and purpose

The three lines work as they do everywhere: a statement about one of the Three Jewels in the third person, then a first-person act of homage, then a prostration made by everybody at once.

The three verbs remain distinct in the Pali — to salute, to pay homage, to bow — and the Thai keeps them distinct too, which a looser rendering could easily have flattened.

For somebody learning, this is the chant where the Thai layer earns its place. The English of all three lines looks nearly identical; the Thai shows that the tradition does not treat them as the same act.

The chant

As the book prints it: page 194 →

page 194

1

อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ ภะคะวา,

Arahaṃ sammāsambuddho bhagavā,

พระผู้มีพระภาคเจ้า, เป็นพระอรหันต์, ดับเพลิงกิเลส เพลิงทุกข์สิ้นเชิง, ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง,

prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo, bpen prá-à-rá-hǎn, dàp pləəŋ gì-lèet pləəŋ túk sîn-chəəŋ, dtràt-rúu chɔ̂ɔp dâai dooy prá-oŋ-eeŋ,

The Blessed One is an arahant, who has quenched the fires of defilement and of suffering utterly, and who awakened rightly by himself,

page 194

2

พุทธัง ภะคะวันตัง อะภิวาเทมิ.

Buddhaṃ bhagavantaṃ abhivādemi.

ข้าพเจ้าอภิวาทพระผู้มีพระภาคเจ้า, ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน.

kâa-pá-jâo à-pí-wâat prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo, pûu-rúu pûu-dtʉ̀ʉn pûu-bə̀ək-baan.

I bow low to the Blessed One, the one who knows, who is awake, who has blossomed.

page 194

3

ส๎วากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม,

Svākkhāto bhagavatā dhammo,

พระธรรม เป็นธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้า, ตรัสไว้ดีแล้ว,

prá-tam bpen tam tîi prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo, dtràt wái dii lɛ́ɛo,

The Dhamma is the teaching well proclaimed by the Blessed One,

page 194

4

ธัมมัง นะมัสสามิ.

Dhammaṃ namassāmi.

ข้าพเจ้านมัสการพระธรรม.

kâa-pá-jâo ná-mát-sà-gaan prá-tam.

I pay homage to the Dhamma.

page 194

5

สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Supaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

พระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า, ปฏิบัติดีแล้ว,

prá-sǒŋ sǎa-wók kɔ̌ɔŋ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo, bpà-dtì-bàt dii lɛ́ɛo,

The Sangha of the Blessed One's disciples has practised well,

page 194

6

สังฆัง นะมามิ.

Saṅghaṃ namāmi.

ข้าพเจ้านอบน้อมพระสงฆ์.

kâa-pá-jâo nɔ̂ɔp-nɔ́ɔm prá-sǒŋ.

I bow to the Sangha.

ปุพพะภาคะนะมะการ pùp-pá-paa-ká-ná-má-gaan The Preliminary Homage Chanted three times at the opening of a service; this is the printing that carries a Thai translation. page 195 3 verses The preliminary homage in the translated printing, the single line said three times.

When chanted: Chanted three times at the opening of a service; this is the printing that carries a Thai translation.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The third printing of this line in the book and the first with a Thai rendering beside it. It is set out three times in full, as in every other printing.

For most readers of the translated half this is the first place they will see, in their own language, what the sentence they have said all their lives actually means.

Meaning and purpose

The line contains no request and no doctrine: homage, and then the Blessed One under three epithets — fortunate, worthy, perfectly enlightened by himself.

The Thai has to make a choice the Pali does not force, which is how to render ตัสสะ — that one. The grammar keeps the Buddha at a distance, spoken of rather than spoken to, and a translation that smoothed it into an address would lose the whole posture of the sentence.

Three times, as everywhere. What the translated printing adds is that somebody saying it for the third time now knows what they have said twice.

The chant

As the book prints it: page 195 →

Invitation

(หันทะ มะยัง พุทธัสสะ ภะคะวะโต ปุพพะภาคะนะมะการัง กะโรมะ เส.)

(Handa mayaṃ buddhassa bhagavato pubbabhāganamakāraṃ karoma se.)

Now let us make the preliminary homage to the Buddha, the Blessed One.

page 195

1

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต,

Namo tassa bhagavato,

ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์นั้น,

kɔ̌ɔ nɔ̂ɔp-nɔ́ɔm dɛ̀ɛ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo prá-oŋ nán,

Homage to that Blessed One,

page 195

2

อะระหะโต,

Arahato,

ซึ่งเป็นผู้ไกลจากกิเลส,

sʉ̂ŋ bpen pûu glai jàak gì-lèet,

who is far from defilement,

page 195

3

สัมมาสัมพุทธัสสะ.

Sammāsambuddhassa.

ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง.

dtràt-rúu chɔ̂ɔp dâai dooy prá-oŋ-eeŋ.

who awakened rightly by himself.

พุทธาภิถุติ Buddhābhithuti Praise of the Buddha Chanted in the morning service after the preliminary homage; this is the printing that carries a Thai translation. pages 195–196 18 verses Praise of the Buddha in the translated printing: one long sentence of epithets and deeds, landing on an offering and a bow.

When chanted: Chanted in the morning service after the preliminary homage; this is the printing that carries a Thai translation.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The same chant printed at page 2 without a translation. This printing divides it into eighteen units against the earlier nine, because the Thai is set as its own units.

The file records that the two passes divide the same text differently, and that this is not a discrepancy to be reconciled.

Meaning and purpose

The chant is one suspended sentence. It opens โย โส ตะถาคะโต — that Tathāgata — and does not complete itself until the reciter says what he does about it: to that Blessed One I make offering, to that Blessed One I bow my head.

Between them come the epithets and then the deeds — he made this world known with its gods, its Māras and its Brahmās, having realised it himself through direct knowledge, and taught a Dhamma admirable in beginning, middle and end.

The Thai layer changes how the suspension is experienced. In Pali the sentence hangs unresolved for nine clauses; with a rendering beneath each, a reader can follow what is being accumulated and feel the sentence land, which is the effect the original assumes and only a Pali speaker would otherwise get.

The chant

As the book prints it: page 195 and page 196 →

Invitation

(หันทะ มะยัง พุทธาภิถุติง กะโรมะ เส.)

(Handa mayaṃ buddhābhithutiṃ karoma se.)

Now let us give praise to the Buddha.

page 195

1

โย โส ตะถาคะโต,

Yo so tathāgato,

พระตถาคตเจ้านั้น พระองค์ใด,

prá-dtà-taa-kót-jâo nán prá-oŋ dai,

That Tathāgata, whoever he is,

page 195

2

อะระหัง,

Arahaṃ,

เป็นผู้ไกลจากกิเลส,

bpen pûu glai jàak gì-lèet,

is far from defilement,

page 195

3

สัมมาสัมพุทโธ,

Sammāsambuddho,

เป็นผู้ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง,

bpen pûu dtràt-rúu chɔ̂ɔp dâai dooy prá-oŋ-eeŋ,

is one who awakened rightly by himself,

page 195

4

วิชชาจะระณะสัมปันโน,

Vijjācaraṇasampanno,

เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ,

bpen pûu tʉ̌ŋ prɔ́ɔm dûay wít-chaa lɛ́ jà-rá-ná,

is perfect in knowledge and conduct,

page 195

5

สุคะโต,

Sugato,

เป็นผู้ไปแล้วด้วยดี,

bpen pûu bpai lɛ́ɛo dûay dii,

is well gone,

page 195

6

โลกะวิทู,

Lokavidū,

เป็นผู้รู้โลกอย่างแจ่มแจ้ง,

bpen pûu rúu lôok yàaŋ jɛ̀m-jɛ̂ɛŋ,

is the knower of the world in clarity,

page 195

7

อะนุตตะโร ปุริสะทัมมะสาระถิ,

Anuttaro purisadammasārathi,

เป็นผู้สามารถฝึกบุรุษที่สมควรฝึกได้อย่างไม่มีใครยิ่งกว่า,

bpen pûu sǎa-mâat fʉ̀k bù-rùt tîi sǒm-kuan fʉ̀k dâai yàaŋ mâi mii krai yîŋ gwàa,

is the unsurpassed trainer of those fit to be trained,

page 195

8

สัตถา เทวะมะนุสสานัง,

Satthā devamanussānaṃ,

เป็นครูผู้สอนของเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย,

bpen kruu pûu sɔ̌ɔn kɔ̌ɔŋ têe-wá-daa lɛ́ má-nút táŋ-lǎai,

is the teacher of devas and humans,

page 195

9

พุทโธ,

Buddho,

เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานด้วยธรรม,

bpen pûu-rúu pûu-dtʉ̀ʉn pûu-bə̀ək-baan dûay tam,

is the one who knows, who is awake, who has blossomed through Dhamma,

page 195

10

ภะคะวา,

Bhagavā,

เป็นผู้มีความจำเริญ จำแนกธรรมสั่งสอนสัตว์,

bpen pûu mii kwaam-jam-rəən jam-nɛ̂ɛk tam sàŋ-sɔ̌ɔn sàt,

is the Blessed One, who divides the Dhamma and teaches beings,

page 195

11

โย อิมัง โลกัง สะเทวะกัง สะมาระกัง สะพ๎รัห๎มะกัง, สัสสะมะณะพ๎ราห๎มะณิง ปะชัง สะเทวะมะนุสสัง สะยัง อะภิญญา สัจฉิกัต๎วา ปะเวเทสิ,

Yo imaṃ lokaṃ sadevakaṃ samārakaṃ sabrahmakaṃ, sassamaṇabrāhmaṇiṃ pajaṃ sadevamanussaṃ sayaṃ abhiññā sacchikatvā pavedesi,

พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์ใด, ได้ทรงทำความดับทุกข์ให้แจ้งด้วยพระปัญญา อันยิ่งเองแล้ว, ทรงสอนโลกนี้ พร้อมทั้งเทวดา, มาร, พรหม, และหมู่สัตว์พร้อมทั้งสมณพราหมณ์, พร้อมทั้งเทวดา และมนุษย์ให้รู้ตาม,

prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo prá-oŋ dai, dâai soŋ tam kwaam-dàp-túk hâi jɛ̂ɛŋ dûay prá-bpan-yaa an yîŋ eeŋ lɛ́ɛo, soŋ sɔ̌ɔn lôok níi prɔ́ɔm táŋ têe-wá-daa, maan, prom, lɛ́ mùu sàt prɔ́ɔm táŋ sà-má-ná-praam, prɔ́ɔm táŋ têe-wá-daa lɛ́ má-nút hâi rúu dtaam,

The Blessed One, having realised by his own direct knowledge this world with its devas, its Māras and its Brahmās, this generation with its ascetics and brahmins, its devas and humans, made it known to them,

page 196

12

โย ธัมมัง เทเสสิ,

Yo dhammaṃ desesi,

พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์ใด, ทรงแสดงธรรมแล้ว,

prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo prá-oŋ dai, soŋ sà-dɛɛŋ tam lɛ́ɛo,

The Blessed One, whoever he is, has taught the Dhamma —

page 196

13

อาทิกัล๎ยาณัง,

Ādikalyāṇaṃ,

ไพเราะในเบื้องต้น,

pai-rɔ́ nai bʉ̂aŋ-dtôn,

beautiful in the beginning,

page 196

14

มัชเฌกัล๎ยาณัง,

Majjhekalyāṇaṃ,

ไพเราะในท่ามกลาง,

pai-rɔ́ nai tâam-glaaŋ,

beautiful in the middle,

page 196

15

ปะริโยสานะกัล๎ยาณัง,

Pariyosānakalyāṇaṃ,

ไพเราะในที่สุด,

pai-rɔ́ nai tîi-sùt,

beautiful in the end,

page 196

16

สาตถัง สะพ๎ยัญชะนัง เกวะละปะริปุณณัง ปะริสุทธัง พ๎รัห๎มะจะริยัง ปะกาเสสิ,

Sātthaṃ sabyañjanaṃ kevalaparipuṇṇaṃ parisuddhaṃ brahmacariyaṃ pakāsesi,

ทรงประกาศพรหมจรรย์ คือแบบแห่งการปฏิบัติอันประเสริฐ บริสุทธิ์ บริบูรณ์สิ้นเชิง, พร้อมทั้งอรรถะ พร้อมทั้งพยัญชนะ,

soŋ bprà-gàat prom-má-jan kʉʉ bɛ̀ɛp hɛ̀ŋ gaan bpà-dtì-bàt an bprà-sə̀ət bɔɔ-rí-sùt bɔɔ-rí-buun sîn-chəəŋ, prɔ́ɔm táŋ àt-tà prɔ́ɔm táŋ pá-yan-chá-ná,

he proclaimed the holy life — the pattern of noble practice, pure and wholly complete, with its meaning and its phrasing,

page 196

17

ตะมะหัง ภะคะวันตัง อะภิปูชะยามิ,

Tamahaṃ bhagavantaṃ abhipūjayāmi,

ข้าพเจ้าบูชาอย่างยิ่ง เฉพาะพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น,

kâa-pá-jâo buu-chaa yàaŋ-yîŋ chà-pɔ́ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo prá-oŋ nán,

I pay the highest homage to that Blessed One,

page 196

18

ตะมะหัง ภะคะวันตัง สิระสา นะมามิ.

Tamahaṃ bhagavantaṃ sirasā namāmi.

ข้าพเจ้านอบน้อมพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น, ด้วยเศียรเกล้า.

kâa-pá-jâo nɔ̂ɔp-nɔ́ɔm prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo prá-oŋ nán, dûay sǐian-glâo.

I bow to that Blessed One with my head.

ธัมมาภิถุติ Dhammābhithuti Praise of the Dhamma Chanted in the morning service after the recollection; this is the printing that carries a Thai translation. pages 196–197 8 verses Praise of the Dhamma in the translated printing, on the six qualities recollected of it.

When chanted: Chanted in the morning service after the recollection; this is the printing that carries a Thai translation.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time, now with a Thai rendering set beneath each Pali line. This is one of those second printings, and the Pali is unchanged from the first.

It is the middle of the three praises, and by far the shortest. The translated printing divides it into eight units where the first pass used three, because the Thai is set as units of its own.

Meaning and purpose

The six qualities describe the teaching by what can be done with it: well proclaimed, visible here and now, timeless, inviting all to come and see, leading onwards, and to be known each for himself by the wise.

The Thai rendering has to expand several of these to be intelligible — อะกาลิโก is one word in Pali and needs a clause in Thai — and that expansion is exactly what a reader following the second half of the book is here for.

The last quality is the one the others rest on, and it is why an assembly can chant this together without anybody speaking for anybody else. The knowing is each person's own, and cannot be held on another's behalf.

The chant

As the book prints it: page 196 and page 197 →

Invitation

(หันทะ มะยัง ธัมมาภิถุติง กะโรมะ เส.)

(Handa mayaṃ dhammābhithutiṃ karoma se.)

Now let us give praise to the Dhamma.

page 196

1

โย โส ส๎วากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม,

Yo so svākkhāto bhagavatā dhammo,

พระธรรมนั้นใด, เป็นสิ่งที่พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสไว้ดีแล้ว,

prá-tam nán dai, bpen sìŋ tîi prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo dâai dtràt wái dii lɛ́ɛo,

That Dhamma, whichever it is, was well proclaimed by the Blessed One,

page 196

2

สันทิฏฐิโก,

Sandiṭṭhiko,

เป็นสิ่งที่ผู้ศึกษาและปฏิบัติ พึงเห็นได้ด้วยตนเอง,

bpen sìŋ tîi pûu sʉ̀k-sǎa lɛ́ bpà-dtì-bàt pʉŋ hěn dâai dûay dton-eeŋ,

it is to be seen for oneself by one who studies and practises,

page 196

3

อะกาลิโก,

Akāliko,

เป็นสิ่งที่ปฏิบัติได้ และให้ผลได้ ไม่จำกัดกาล,

bpen sìŋ tîi bpà-dtì-bàt dâai lɛ́ hâi pǒn dâai mâi jam-gàt gaan,

it can be practised and bears fruit without limit of time,

page 196

4

เอหิปัสสิโก,

Ehipassiko,

เป็นสิ่งที่ควรกล่าวกะผู้อื่นว่า ท่านจงมาดูเถิด,

bpen sìŋ tîi kuan glàao gà pûu ʉ̀ʉn wâa tâan joŋ maa duu tə̀ət,

it is worth saying to another, 'Come and see',

page 196

5

โอปะนะยิโก,

Opanayiko,

เป็นสิ่งที่ควรน้อมเข้ามาใส่ตัว,

bpen sìŋ tîi kuan nɔ́ɔm kâo maa sài dtua,

it is worth drawing inward into oneself,

page 196

6

ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหิ,

Paccattaṃ veditabbo viññūhi,

เป็นสิ่งที่ผู้รู้ก็รู้ได้เฉพาะตน,

bpen sìŋ tîi pûu-rúu gɔ̂ rúu dâai chà-pɔ́ dton,

it is to be known by the wise, each for himself,

page 197

7

ตะมะหัง ธัมมัง อะภิปูชะยามิ,

Tamahaṃ dhammaṃ abhipūjayāmi,

ข้าพเจ้าบูชาอย่างยิ่ง เฉพาะพระธรรมนั้น,

kâa-pá-jâo buu-chaa yàaŋ-yîŋ chà-pɔ́ prá-tam nán,

I pay the highest homage to that Dhamma,

page 197

8

ตะมะหัง ธัมมัง สิระสา นะมามิ.

Tamahaṃ dhammaṃ sirasā namāmi.

ข้าพเจ้านอบน้อมพระธรรมนั้น ด้วยเศียรเกล้า.

kâa-pá-jâo nɔ̂ɔp-nɔ́ɔm prá-tam nán dûay sǐian-glâo.

I bow to that Dhamma with my head.

สังฆาภิถุติ Saṅghābhithuti Praise of the Sangha Chanted in the morning service after the recollection; this is the printing that carries a Thai translation. pages 197–198 14 verses Praise of the Sangha in the translated printing: four ways of practising, the four pairs, and the honours owed.

When chanted: Chanted in the morning service after the recollection; this is the printing that carries a Thai translation.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time, now with a Thai rendering set beneath each Pali line. This is one of those second printings, and the Pali is unchanged from the first.

The longest of the three praises, and the one that needs its translation most, because the phrase that defines the word Sangha is not obvious from the Pali alone.

Meaning and purpose

Four ways of practising open it, each with the whole phrase repeated rather than shortened: having practised well, straightforwardly, methodically, masterfully.

Then the definition that keeps the word from meaning whatever monks happen to be present: the four pairs, the eight kinds of noble ones. The Thai renders this in terms a lay reader can follow, which matters here more than anywhere else in the three praises.

And then the honours — worthy of gifts, of hospitality, of offerings, of respect — closing on the unexcelled field of merit for the world. Read with the Thai beneath, the sequence is plainly an argument: this is who they are, and this is what follows from it.

The chant

As the book prints it: page 197 and page 198 →

Invitation

(หันทะ มะยัง สังฆาภิถุติง กะโรมะ เส.)

(Handa mayaṃ saṅghābhithutiṃ karoma se.)

Now let us give praise to the Sangha.

page 197

1

โย โส สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Yo so supaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

สงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้านั้นหมู่ใด, ปฏิบัติดีแล้ว,

sǒŋ sǎa-wók kɔ̌ɔŋ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo nán mùu dai, bpà-dtì-bàt dii lɛ́ɛo,

That Sangha of the Blessed One's disciples, whichever it is, has practised well,

page 197

2

อุชุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Ujupaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

สงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้าหมู่ใด, ปฏิบัติตรงแล้ว,

sǒŋ sǎa-wók kɔ̌ɔŋ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo mùu dai, bpà-dtì-bàt dtroŋ lɛ́ɛo,

the Sangha of the Blessed One's disciples has practised straightly,

page 197

3

ญายะปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Ñāyapaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

สงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้าหมู่ใด, ปฏิบัติเพื่อรู้ธรรม เป็นเครื่องออกจากทุกข์แล้ว,

sǒŋ sǎa-wók kɔ̌ɔŋ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo mùu dai, bpà-dtì-bàt pʉ̂a rúu tam bpen krʉ̂aŋ ɔ̀ɔk jàak túk lɛ́ɛo,

the Sangha of the Blessed One's disciples has practised for knowing the Dhamma, the means of release from suffering,

page 197

4

สามีจิปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Sāmīcipaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

สงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้าหมู่ใด, ปฏิบัติสมควรแล้ว,

sǒŋ sǎa-wók kɔ̌ɔŋ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo mùu dai, bpà-dtì-bàt sǒm-kuan lɛ́ɛo,

the Sangha of the Blessed One's disciples has practised fittingly,

page 197

5

ยะทิทัง,

Yadidaṃ,

ได้แก่บุคคลเหล่านี้ คือ,

dâai-gɛ̀ɛ bùk-kon lào níi kʉʉ,

namely, these persons:

page 197

6

จัตตาริ ปุริสะยุคานิ อัฏฐะ ปุริสะปุคคะลา,

Cattāri purisayugāni aṭṭha purisapuggalā,

คู่แห่งบุรุษ ๔ คู่, นับเรียงตัวบุรุษได้ ๘ บุรุษ,

kûu hɛ̀ŋ bù-rùt sìi kûu, náp riiaŋ dtua bù-rùt dâai bpɛ̀ɛt bù-rùt,

four pairs of persons, eight individuals counted singly,

page 197

7

เอสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Esa bhagavato sāvakasaṅgho,

นั่นแหละ สงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า,

nân lɛ̀ sǒŋ sǎa-wók kɔ̌ɔŋ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo,

that is the Sangha of the Blessed One's disciples —

page 197

8

อาหุเนยโย,

Āhuneyyo,

เป็นสงฆ์ควรแก่สักการะที่เขานำมาบูชา,

bpen sǒŋ kuan gɛ̀ɛ sàk-gaa-rá tîi kǎo nam maa buu-chaa,

worthy of the offerings people bring,

page 197

9

ปาหุเนยโย,

Pāhuneyyo,

เป็นสงฆ์ควรแก่สักการะที่เขาจัดไว้ต้อนรับ,

bpen sǒŋ kuan gɛ̀ɛ sàk-gaa-rá tîi kǎo jàt wái dtɔ̂ɔn-ráp,

worthy of the offerings people set out in welcome,

page 198

10

ทักขิเณยโย,

Dakkhiṇeyyo,

เป็นผู้ควรรับทักษิณาทาน,

bpen pûu kuan ráp ták-sì-nǎa-taan,

worthy of gifts given in faith,

page 198

11

อัญชะลีกะระณีโย,

Añjalikaraṇīyo,

เป็นผู้ที่บุคคลทั่วไปควรทำอัญชลี,

bpen pûu tîi bùk-kon tûa-bpai kuan tam an-chá-lii,

worthy of reverent salutation by anyone,

page 198

12

อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสะ,

Anuttaraṃ puññakkhettaṃ lokassa,

เป็นเนื้อนาบุญของโลก, ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า,

bpen nʉ́a naa-bun kɔ̌ɔŋ lôok, mâi mii naa-bun ʉ̀ʉn yîŋ gwàa,

the unsurpassed field of merit for the world — no field of merit is greater,

page 198

13

ตะมะหัง สังฆัง อะภิปูชะยามิ,

Tamahaṃ saṅghaṃ abhipūjayāmi,

ข้าพเจ้าบูชาอย่างยิ่ง เฉพาะพระสงฆ์หมู่นั้น,

kâa-pá-jâo buu-chaa yàaŋ-yîŋ chà-pɔ́ prá-sǒŋ mùu nán,

I pay the highest homage to that Sangha,

page 198

14

ตะมะหัง สังฆัง สิระสา นะมามิ.

Tamahaṃ saṅghaṃ sirasā namāmi.

ข้าพเจ้านอบน้อมพระสงฆ์หมู่นั้น ด้วยเศียรเกล้า,

kâa-pá-jâo nɔ̂ɔp-nɔ́ɔm prá-sǒŋ mùu nán dûay sǐian-glâo,

I bow to that Sangha with my head.

ระตะนัตตะยัปปะณามะคาถา Ratanattayappaṇāmagāthā Verses of Homage to the Triple Gem Chanted in the morning service after the three praises; this is the printing that carries a Thai translation. pages 198–199 13 verses The verses of homage to the Triple Gem in the translated printing, four stanzas each ending in an act of reverence.

When chanted: Chanted in the morning service after the three praises; this is the printing that carries a Thai translation.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time, now with a Thai rendering set beneath each Pali line. This is one of those second printings, and the Pali is unchanged from the first.

These are the first verses in metre a reader of the translated half meets, and the Thai has a harder job here than with the prose praises — the imagery is ornamented and does not translate flatly.

Meaning and purpose

Each of the three salutations is built the same way: three lines of description, then the same closing line with one word changed — I revere that Buddha, that Dhamma, that Sangha, with devotion.

The images are chosen to say what each one does. The Buddha as a great ocean of compassion whose eye of knowledge is purified; the Dhamma as a lamp, which is not the destination but what makes the way visible; the Sangha as a field surpassing all fields.

The last stanza changes register and is the reason the chant sits where it does. Having made the salutations, it asks that the merit of having made them clear away obstacles — so the reverence just offered is turned into something with a use before the service goes on.

The chant

As the book prints it: page 198 and page 199 →

Invitation

(หันทะ มะยัง ระตะนัตตะยัปปะณามะคาถาโย เจวะ สังเวคะปะริกิตตะนะปาฐัญจะ ภะณามะ เส.)

(Handa mayaṃ ratanattayappaṇāmagāthāyo ceva saṃvegaparikittanapāṭhañca bhaṇāma se.)

Now let us recite the verses of homage to the Triple Gem, and the passage on spiritual urgency.

page 198

1

พุทโธ สุสุทโธ กะรุณามะหัณณะโว,

Buddho susuddho karuṇāmahaṇṇavo,

พระพุทธเจ้าผู้บริสุทธิ์ มีพระกรุณาดุจห้วงมหรรณพ,

prá-pút-tá-jâo pûu bɔɔ-rí-sùt mii prá-gà-rú-naa dùt hûaŋ má-han-ná-póp,

The Buddha, wholly pure, whose compassion is like a great ocean,

page 198

2

โยจจันตะสุทธัพพะระญาณะโลจะโน,

Yoccantasuddhabbarañāṇalocano,

พระองค์ใด มีตาคือญาณ อันประเสริฐหมดจดถึงที่สุด,

prá-oŋ dai mii dtaa kʉʉ yaan an bprà-sə̀ət mòt-jòt tʉ̌ŋ tîi-sùt,

whose eye is knowledge, excellent and utterly pure,

page 198

3

โลกัสสะ ปาปูปะกิเลสะฆาตะโก,

Lokassa pāpūpakilesaghātako,

เป็นผู้ฆ่าเสียซึ่งบาป และอุปกิเลสของโลก,

bpen pûu kâa sǐa sʉ̂ŋ bàap lɛ́ ù-bpà-gì-lèet kɔ̌ɔŋ lôok,

the destroyer of the world's evil and its defilements —

page 198

4

วันทามิ พุทธัง อะหะมาทะเรนะ ตัง,

Vandāmi buddhaṃ ahamādarena taṃ,

ข้าพเจ้าไหว้พระพุทธเจ้าพระองค์นั้น, โดยใจเคารพเอื้อเฟื้อ,

kâa-pá-jâo wâai prá-pút-tá-jâo prá-oŋ nán, dooy jai kao-róp ʉ́a-fʉ́ʉa,

I revere that Buddha with a heart of respect and care,

page 198

5

ธัมโม ปะทีโป วิยะ ตัสสะ สัตถุโน,

Dhammo padīpo viya tassa satthuno,

พระธรรมของพระศาสดา สว่างรุ่งเรืองเปรียบดวงประทีป,

prá-tam kɔ̌ɔŋ prá-sàat-sà-daa sà-wàaŋ rûŋ-rʉaŋ bpriiap duaŋ bprà-tîip,

The Dhamma of that Teacher shines bright as a lamp,

page 198

6

โย มัคคะปากามะตะเภทะภินนะโก,

Yo maggapākāmatabhedabhinnako,

จำแนกประเภท คือ มรรค ผล นิพพาน, ส่วนใด,

jam-nɛ̂ɛk bprà-pêet kʉʉ mák pǒn níp-paan, sùan dai,

which is divided into path, fruit and the deathless —

page 199

7

โลกุตตะโร โย จะ ตะทัตถะทีปะโน,

Lokuttaro yo ca tadatthadīpano,

ซึ่งเป็นตัวโลกุตระ, และส่วนใดที่ชี้แนวแห่งโลกุตระนั้น,

sʉ̂ŋ bpen dtua lôok-gùt-dtrà, lɛ́ sùan dai tîi chíi nɛɛo hɛ̀ŋ lôok-gùt-dtrà nán,

which is itself supramundane, and whatever points the way to it —

page 199

8

วันทามิ ธัมมัง อะหะมาทะเรนะ ตัง,

Vandāmi dhammaṃ ahamādarena taṃ,

ข้าพเจ้าไหว้พระธรรมนั้น โดยใจเคารพเอื้อเฟื้อ,

kâa-pá-jâo wâai prá-tam nán dooy jai kao-róp ʉ́a-fʉ́ʉa,

I revere that Dhamma with a heart of respect and care,

page 199

9

สังโฆ สุเขตตาภ๎ยะติเขตตะสัญญิโต,

Saṅgho sukhettābhyatikhettasaññito,

พระสงฆ์เป็นนาบุญอันยิ่งใหญ่กว่านาบุญอันดีทั้งหลาย,

prá-sǒŋ bpen naa-bun an yîŋ-yài gwàa naa-bun an dii táŋ-lǎai,

The Sangha is a field of merit greater than all good fields,

page 199

10

โย ทิฏฐะสันโต สุคะตานุโพธะโก,

Yo diṭṭhasanto sugatānubodhako,

เป็นผู้เห็นพระนิพพาน, ตรัสรู้ตามพระสุคต, หมู่ใด,

bpen pûu hěn prá-níp-paan, dtràt-rúu dtaam prá-sù-kót, mùu dai,

which has seen the peace, awakening after the Fortunate One,

page 199

11

โลลัปปะหีโน อะริโย สุเมธะโส,

Lolappahīno ariyo sumedhaso,

เป็นผู้ละกิเลสเครื่องโลเล เป็นพระอริยเจ้า มีปัญญาดี,

bpen pûu lá gì-lèet krʉ̂aŋ loo-lee bpen prá-à-rí-yá-jâo mii bpan-yaa dii,

which has abandoned wavering, noble and of good wisdom —

page 199

12

วันทามิ สังฆัง อะหะมาทะเรนะ ตัง,

Vandāmi saṅghaṃ ahamādarena taṃ,

ข้าพเจ้าไหว้พระสงฆ์หมู่นั้น โดยใจเคารพเอื้อเฟื้อ,

kâa-pá-jâo wâai prá-sǒŋ mùu nán dooy jai kao-róp ʉ́a-fʉ́ʉa,

I revere that Sangha with a heart of respect and care,

page 199

13

อิจเจวะเมกันตะภิปูชะเนยยะกัง, วัตถุตตะยัง วันทะยะตาภิสังขะตัง, ปุญญัง มะยา ยัง มะมะ สัพพุปัททะวา, มา โหนตุ เว ตัสสะ ปะภาวะสิทธิยา.

Iccevamekantabhipūjaneyyakaṃ, vatthuttayaṃ vandayatābhisaṅkhataṃ, puññaṃ mayā yaṃ mama sabbupaddavā, mā hontu ve tassa pabhāvasiddhiyā.

บุญใด ที่ข้าพเจ้าผู้ไหว้อยู่ซึ่งวัตถุสาม, คือพระรัตนตรัย อันควรบูชายิ่งโดยส่วนเดียว, ได้กระทำแล้วเป็นอย่างยิ่ง เช่นนี้, ขออุปัทวะทั้งหลาย, จงอย่ามีแก่ข้าพเจ้าเลย, ด้วยอำนาจความสำเร็จ อันเกิดจากบุญนั้น.

bun dai tîi kâa-pá-jâo pûu wâai yùu sʉ̂ŋ wát-tù sǎam, kʉʉ prá-rát-dtà-ná-dtrai an kuan buu-chaa yîŋ dooy sùan diao, dâai grà-tam lɛ́ɛo bpen yàaŋ-yîŋ chên-níi, kɔ̌ɔ ù-bpàt-tà-wá táŋ-lǎai, joŋ yàa mii gɛ̀ɛ kâa-pá-jâo ləəi, dûay am-nâat kwaam-sǎm-rèt an gə̀ət jàak bun nán.

By whatever merit I, revering the Threefold Object worthy of the highest homage, have thus produced — may no misfortune whatever come to me, by the power of its accomplishment.

สังเวคะปะริกิตตะนะปาฐะ Saṃvegaparikittanapāṭha The Passage on Spiritual Urgency Chanted in the morning service after the verses of homage; this is the printing that carries a Thai translation. pages 199–203 53 verses The passage on spiritual urgency in the translated printing, at fifty-three units the longest chant of the morning service.

When chanted: Chanted in the morning service after the verses of homage; this is the printing that carries a Thai translation.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time, now with a Thai rendering set beneath each Pali line. This is one of those second printings, and the Pali is unchanged from the first.

สังเวคะ names the jolt of recognising that the situation is serious and time is limited — not despair, which stops a person, but the thing that starts one. The title says what the passage is for rather than what it is about.

Meaning and purpose

It moves in three stages. First the situation: a Tathāgata has arisen and a Dhamma has been taught that leads out. Then what has been learned from it — birth, ageing and death are suffering, and in short the five aggregates of clinging are suffering.

The second stage takes those same five and says them twice more, first as impermanent and then as not-self. The repetition is slow and deliberate; the passage is not arguing but going through a list in a way that gives recognition time to land. With the Thai beneath, that slowness is doubled.

The third brings it to the people chanting — all of us are beset by birth, ageing and death — and then turns on one line: perhaps an end to this whole mass of suffering might be found. Everything after it is consequence, and the closing asks that the life undertaken lead where it was undertaken to lead.

The chant

As the book prints it: page 199, page 200, page 201, page 202 and page 203 →

page 199

1

อิธะ ตะถาคะโต โลเก อุปปันโน,

Idha tathāgato loke uppanno,

พระตถาคตเจ้าเกิดขึ้นแล้ว ในโลกนี้,

prá-dtà-taa-kót-jâo gə̀ət kʉ̂n lɛ́ɛo nai lôok níi,

Here a Tathāgata has arisen in the world,

page 199

2

อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ,

Arahaṃ sammāsambuddho,

เป็นผู้ไกลจากกิเลส, ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง,

bpen pûu glai jàak gì-lèet, dtràt-rúu chɔ̂ɔp dâai dooy prá-oŋ-eeŋ,

far from defilement, awakened rightly by himself,

page 199

3

ธัมโม จะ เทสิโต นิยยานิโก,

Dhammo ca desito niyyāniko,

และพระธรรมที่ทรงแสดง เป็นธรรมเครื่องออกจากทุกข์,

lɛ́ prá-tam tîi soŋ sà-dɛɛŋ bpen tam krʉ̂aŋ ɔ̀ɔk jàak túk,

and the Dhamma he taught leads out of suffering,

page 199

4

อุปะสะมิโก ปะรินิพพานิโก,

Upasamiko parinibbāniko,

เป็นเครื่องสงบกิเลส, เป็นไปเพื่อปรินิพพาน,

bpen krʉ̂aŋ sà-ŋòp gì-lèet, bpen bpai pʉ̂a bpà-rí-níp-paan,

it stills defilement and goes to final Nibbāna,

page 200

5

สัมโพธะคามี สุคะตัปปะเวทิโต,

Sambodhagāmī sugatappavedito,

เป็นไปเพื่อความรู้พร้อม, เป็นธรรมที่พระสุคตประกาศ,

bpen bpai pʉ̂a kwaam-rúu prɔ́ɔm, bpen tam tîi prá-sù-kót bprà-gàat,

it leads to full awakening, proclaimed by the Fortunate One,

page 200

6

มะยันตัง ธัมมัง สุต๎วา เอวัง ชานามะ :-

Mayantaṃ dhammaṃ sutvā evaṃ jānāma :-

พวกเราเมื่อได้ฟังธรรมนั้นแล้ว, จึงได้รู้อย่างนี้ว่า :-

pûak rao mʉ̂a dâai faŋ tam nán lɛ́ɛo, jʉŋ dâai rúu yàaŋ-níi wâa :-

Having heard that Dhamma, we know thus:—

page 200

7

ชาติปิ ทุกขา,

Jātipi dukkhā,

แม้ความเกิดก็เป็นทุกข์,

mɛ́ɛ kwaam-gə̀ət gɔ̂ bpen túk,

birth is suffering,

page 200

8

ชะราปิ ทุกขา,

Jarāpi dukkhā,

แม้ความแก่ก็เป็นทุกข์,

mɛ́ɛ kwaam-gɛ̀ɛ gɔ̂ bpen túk,

ageing is suffering,

page 200

9

มะระณัมปิ ทุกขัง,

Maraṇampi dukkhaṃ,

แม้ความตายก็เป็นทุกข์,

mɛ́ɛ kwaam-dtaai gɔ̂ bpen túk,

death is suffering,

page 200

10

โสกะปะริเทวะทุกขะโทมะนัสสุปายาสาปิ ทุกขา,

Sokaparidevadukkhadomanassupāyāsāpi dukkhā,

แม้ความโศก ความร่ำไรรำพัน ความไม่สบายกาย ความไม่สบายใจ ความคับแค้นใจ ก็เป็นทุกข์,

mɛ́ɛ kwaam-sòok kwaam-râm-rai-ram-pan kwaam mâi sà-baai gaai kwaam mâi sà-baai jai kwaam káp-kɛ́ɛn jai gɔ̂ bpen túk,

sorrow, lamentation, bodily pain, mental pain and despair are suffering,

page 200

11

อัปปิเยหิ สัมปะโยโค ทุกโข,

Appiyehi sampayogo dukkho,

ความประสบกับสิ่งไม่เป็นที่รักที่พอใจ ก็เป็นทุกข์,

kwaam bprà-sòp gàp sìŋ mâi bpen tîi rák tîi pɔɔ-jai gɔ̂ bpen túk,

meeting what is unloved and displeasing is suffering,

page 200

12

ปิเยหิ วิปปะโยโค ทุกโข,

Piyehi vippayogo dukkho,

ความพลัดพรากจากสิ่งเป็นที่รักที่พอใจ ก็เป็นทุกข์,

kwaam plát-prâak jàak sìŋ bpen tîi rák tîi pɔɔ-jai gɔ̂ bpen túk,

parting from what is loved and pleasing is suffering,

page 200

13

ยัมปิจฉัง นะ ละภะติ ตัมปิ ทุกขัง,

Yampicchaṃ na labhati tampi dukkhaṃ,

มีความปรารถนาสิ่งใด ไม่ได้สิ่งนั้น นั่นก็เป็นทุกข์,

mii kwaam bpràat-tà-nǎa sìŋ dai mâi dâai sìŋ nán nân gɔ̂ bpen túk,

not getting what one wishes for is suffering,

page 200

14

สังขิตเตนะ ปัญจุปาทานักขันธา ทุกขา,

Saṅkhittena pañcupādānakkhandhā dukkhā,

ว่าโดยย่อ อุปาทานขันธ์ทั้ง ๕ เป็นตัวทุกข์,

wâa dooy yɔ̂ɔ ù-bpaa-taan-kǎn táŋ hâa bpen dtua túk,

in brief, the five aggregates of clinging are suffering,

page 200

15

เสยยะถีทัง,

Seyyathīdaṃ,

ได้แก่สิ่งเหล่านี้ คือ :-

dâai-gɛ̀ɛ sìŋ lào níi kʉʉ :-

namely:—

page 200

16

รูปูปาทานักขันโธ,

Rūpūpādānakkhandho,

ขันธ์ อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่น คือ รูป,

kǎn an bpen tîi-dtâŋ hɛ̀ŋ kwaam yʉ́t-mân kʉʉ rûup,

the aggregate of clinging that is form,

page 200

17

เวทะนูปาทานักขันโธ,

Vedanūpādānakkhandho,

ขันธ์ อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่น คือ เวทนา,

kǎn an bpen tîi-dtâŋ hɛ̀ŋ kwaam yʉ́t-mân kʉʉ wêet-tà-naa,

the aggregate of clinging that is feeling,

page 200

18

สัญญูปาทานักขันโธ,

Saññūpādānakkhandho,

ขันธ์ อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่น คือ สัญญา,

kǎn an bpen tîi-dtâŋ hɛ̀ŋ kwaam yʉ́t-mân kʉʉ sǎn-yaa,

the aggregate of clinging that is perception,

page 200

19

สังขารูปาทานักขันโธ,

Saṅkhārūpādānakkhandho,

ขันธ์ อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่น คือ สังขาร,

kǎn an bpen tîi-dtâŋ hɛ̀ŋ kwaam yʉ́t-mân kʉʉ sǎŋ-kǎan,

the aggregate of clinging that is formations,

page 200

20

วิญญาณูปาทานักขันโธ,

Viññāṇūpādānakkhandho,

ขันธ์ อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่น คือ วิญญาณ,

kǎn an bpen tîi-dtâŋ hɛ̀ŋ kwaam yʉ́t-mân kʉʉ win-yaan,

the aggregate of clinging that is consciousness,

page 200

21

เยสัง ปะริญญายะ,

Yesaṃ pariññāya,

เพื่อให้สาวกกำหนดรอบรู้อุปาทานขันธ์ เหล่านี้เอง,

pʉ̂a hâi sǎa-wók gam-nòt rɔ̂ɔp-rúu ù-bpaa-taan-kǎn lào níi eeŋ,

for the full understanding of which,

page 201

22

ธะระมาโน โส ภะคะวา,

Dharamāno so bhagavā,

จึงพระผู้มีพระภาคเจ้านั้น เมื่อยังทรงพระชนม์อยู่,

jʉŋ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo nán mʉ̂a yaŋ soŋ prá-chon yùu,

So that Blessed One, while he still lived,

page 201

23

เอวัง พะหุลัง สาวะเก วิเนติ,

Evaṃ bahulaṃ sāvake vineti,

ย่อมทรงแนะนำสาวกทั้งหลาย เช่นนี้เป็นส่วนมาก,

yɔ̂m soŋ nɛ́-nam sǎa-wók táŋ-lǎai chên-níi bpen sùan mâak,

instructed his disciples largely in this way,

page 201

24

เอวัง ภาคา จะ ปะนัสสะ ภะคะวะโต สาวะเกสุ อะนุสาสะนี พะหุลา ปะวัตตะติ,

Evaṃ bhāgā ca panassa bhagavato sāvakesu anusāsanī bahulā pavattati,

อนึ่ง คำสั่งสอนของพระผู้มีพระภาคเจ้านั้น, ย่อมเป็นไปในสาวกทั้งหลาย, ส่วนมาก, มีส่วนคือการจำแนกอย่างนี้ว่า :-

à-nʉ̀ŋ kam-sàŋ-sɔ̌ɔn kɔ̌ɔŋ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo nán, yɔ̂m bpen bpai nai sǎa-wók táŋ-lǎai, sùan mâak, mii sùan kʉʉ gaan jam-nɛ̂ɛk yàaŋ-níi wâa :-

and moreover that Blessed One's instruction to his disciples largely proceeded with this division:—

page 201

25

รูปัง อะนิจจัง,

Rūpaṃ aniccaṃ,

รูปไม่เที่ยง,

rûup mâi tîaŋ,

form is impermanent,

page 201

26

เวทะนา อะนิจจา,

Vedanā aniccā,

เวทนาไม่เที่ยง,

wêet-tà-naa mâi tîaŋ,

feeling is impermanent,

page 201

27

สัญญา อะนิจจา,

Saññā aniccā,

สัญญาไม่เที่ยง,

sǎn-yaa mâi tîaŋ,

perception is impermanent,

page 201

28

สังขารา อะนิจจา,

Saṅkhārā aniccā,

สังขารไม่เที่ยง,

sǎŋ-kǎan mâi tîaŋ,

formations are impermanent,

page 201

29

วิญญาณัง อะนิจจัง,

Viññāṇaṃ aniccaṃ,

วิญญาณไม่เที่ยง,

win-yaan mâi tîaŋ,

consciousness is impermanent,

page 201

30

รูปัง อะนัตตา,

Rūpaṃ anattā,

รูปไม่ใช่ตัวตน,

rûup mâi châi dtua-dton,

form is not-self,

page 201

31

เวทะนา อะนัตตา,

Vedanā anattā,

เวทนาไม่ใช่ตัวตน,

wêet-tà-naa mâi châi dtua-dton,

feeling is not-self,

page 201

32

สัญญา อะนัตตา,

Saññā anattā,

สัญญาไม่ใช่ตัวตน,

sǎn-yaa mâi châi dtua-dton,

perception is not-self,

page 201

33

สังขารา อะนัตตา,

Saṅkhārā anattā,

สังขารไม่ใช่ตัวตน,

sǎŋ-kǎan mâi châi dtua-dton,

formations are not-self,

page 201

34

วิญญาณัง อะนัตตา,

Viññāṇaṃ anattā,

วิญญาณไม่ใช่ตัวตน,

win-yaan mâi châi dtua-dton,

consciousness is not-self,

page 201

35

สัพเพ สังขารา อะนิจจา,

Sabbe saṅkhārā aniccā,

สังขารทั้งหลายทั้งปวง ไม่เที่ยง,

sǎŋ-kǎan táŋ-lǎai táŋ-bpuaŋ mâi tîaŋ,

all formations are impermanent,

page 201

36

สัพเพ ธัมมา อะนัตตาติ,

Sabbe dhammā anattāti,

ธรรมทั้งหลายทั้งปวง ไม่ใช่ตัวตน ดังนี้,

tam táŋ-lǎai táŋ-bpuaŋ mâi châi dtua-dton daŋ-níi,

all things are not-self — thus,

page 201

37

เต (ตา) มะยัง โอติณณาม๎หะ,

Te (tā) mayaṃ otiṇṇāmha,

พวกเราทั้งหลาย เป็นผู้ถูกครอบงำแล้ว,

pûak rao táŋ-lǎai bpen pûu tùuk krɔ̂ɔp-ŋam lɛ́ɛo,

We are overwhelmed,

page 201

38

ชาติยา,

Jātiyā,

โดยความเกิด,

dooy kwaam-gə̀ət,

by birth,

page 201

39

ชะรามะระเณนะ,

Jarāmaraṇena,

โดยความแก่ และความตาย,

dooy kwaam-gɛ̀ɛ lɛ́ kwaam-dtaai,

by ageing and death,

page 201

40

โสเกหิ ปะริเทเวหิ ทุกเขหิ โทมะนัสเสหิ อุปายาเสหิ,

Sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi,

โดยความโศก ความร่ำไรรำพัน ความไม่สบายกาย ความไม่สบายใจ ความคับแค้นใจ ทั้งหลาย,

dooy kwaam-sòok kwaam-râm-rai-ram-pan kwaam mâi sà-baai gaai kwaam mâi sà-baai jai kwaam káp-kɛ́ɛn jai táŋ-lǎai,

by sorrow, lamentation, bodily pain, mental pain and despair,

page 202

41

ทุกโขติณณา,

Dukkhotiṇṇā,

เป็นผู้ถูกความทุกข์ หยั่งเอาแล้ว,

bpen pûu tùuk kwaam-túk yàŋ ao lɛ́ɛo,

overwhelmed by suffering,

page 202

42

ทุกขะปะเรตา,

Dukkhaparetā,

เป็นผู้มีความทุกข์ เป็นเบื้องหน้าแล้ว,

bpen pûu mii kwaam-túk bpen bʉ̂aŋ-nâa lɛ́ɛo,

with suffering before us,

page 202

43

อัปเปวะนามิมัสสะ เกวะลัสสะ ทุกขักขันธัสสะ อันตะกิริยา ปัญญาเยถาติ,

Appevanāmimassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyā paññāyethāti,

ทำไฉน การทำที่สุดแห่งกองทุกข์ทั้งสิ้นนี้, จะพึงปรากฏชัดแก่เราได้,

tam-chà-nǎi gaan tam tîi-sùt hɛ̀ŋ gɔɔŋ-túk táŋ-sîn níi, jà pʉŋ bpràa-gòt chát gɛ̀ɛ rao dâai,

how might the making an end of this whole mass of suffering be made plain to us,

page 202

44

จิระปะรินิพพุตัมปิ ตัง ภะคะวันตัง อุททิสสะ อะระหันตัง สัมมาสัมพุทธัง,

Ciraparinibbutampi taṃ bhagavantaṃ uddissa arahantaṃ sammāsambuddhaṃ,

เราทั้งหลาย อุทิศเฉพาะพระผู้มีพระภาคเจ้า, ผู้ไกลจากกิเลส, ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง, แม้ปรินิพพานนานแล้ว พระองค์นั้น,

rao táŋ-lǎai ù-tít chà-pɔ́ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo, pûu glai jàak gì-lèet, dtràt-rúu chɔ̂ɔp dâai dooy prá-oŋ eeŋ, mɛ́ɛ bpà-rí-níp-paan naan lɛ́ɛo prá-oŋ nán,

Dedicating ourselves to that Blessed One, the Arahant, perfectly awakened by himself, long since fully unbound,

page 202

45

สัทธา อะคารัส๎มา อะนะคาริยัง ปัพพะชิตา,

Saddhā agārasmā anagāriyaṃ pabbajitā,

เป็นผู้มีศรัทธา ออกบวชจากเรือน ไม่เกี่ยวข้องด้วยเรือนแล้ว,

bpen pûu mii sàt-taa ɔ̀ɔk-bùat jàak rʉan mâi gìao-kɔ̂ɔŋ dûay rʉan lɛ́ɛo,

we, out of faith, have gone forth from home into homelessness,

page 202

46

ตัส๎มิง ภะคะวะติ พ๎รัห๎มะจะริยัง จะรามะ,

Tasmiṃ bhagavati brahmacariyaṃ carāma,

ประพฤติอยู่ซึ่งพรหมจรรย์ ในพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น,

bprà-prʉ́t yùu sʉ̂ŋ prom-má-jan nai prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo prá-oŋ nán,

and live the holy life in that Blessed One,

page 202

47

ภิกขูนัง สิกขาสาชีวะสะมาปันนา,

Bhikkhūnaṃ sikkhāsājīvasamāpannā,

ถึงพร้อมด้วยสิกขาและธรรมเป็นเครื่องเลี้ยงชีวิต ของภิกษุทั้งหลาย

tʉ̌ŋ prɔ́ɔm dûay sìk-kǎa lɛ́ tam bpen krʉ̂aŋ líaŋ chii-wít kɔ̌ɔŋ pík-sù táŋ-lǎai

endowed with the training and the livelihood of the bhikkhus,

page 202

48

ตัง โน พ๎รัห๎มะจะริยัง อิมัสสะ เกวะลัสสะ ทุกขักขันธัสสะ อันตะกิริยายะ สังวัตตะตุ.

Taṃ no brahmacariyaṃ imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyāya saṃvattatu.

ขอให้พรหมจรรย์ของเราทั้งหลายนั้น, จงเป็นไปเพื่อการทำที่สุด แห่งกองทุกข์ทั้งสิ้นนี้ เทอญ.

kɔ̌ɔ hâi prom-má-jan kɔ̌ɔŋ rao táŋ-lǎai nán, joŋ bpen bpai pʉ̂a gaan tam tîi-sùt hɛ̀ŋ gɔɔŋ-túk táŋ-sîn níi təən.

May this holy life of ours lead to the making an end of this whole mass of suffering.

page 202

49

จิระปะรินิพพุตัมปิ ตัง ภะคะวันตัง สะระณัง คะตา,

Ciraparinibbutampi taṃ bhagavantaṃ saraṇaṃ gatā,

เราทั้งหลายผู้ถึงแล้วซึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้า แม้ปรินิพพานนานแล้ว พระองค์นั้น เป็นสรณะ,

rao táŋ-lǎai pûu tʉ̌ŋ lɛ́ɛo sʉ̂ŋ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo mɛ́ɛ bpà-rí-níp-paan naan lɛ́ɛo prá-oŋ nán bpen sà-rá-ná,

We, having gone to that Blessed One as refuge, long since fully unbound,

page 202

50

ธัมมัญจะ สังฆัญจะ,

Dhammañca saṅghañca,

ถึงพระธรรมด้วย, ถึงพระสงฆ์ด้วย,

tʉ̌ŋ prá-tam dûay, tʉ̌ŋ prá-sǒŋ dûay,

and to the Dhamma and to the Saṅgha,

page 203

51

ตัสสะ ภะคะวะโต สาสะนัง ยะถาสะติ ยะถาพะลัง มะนะสิกะโรมะ อะนุปะฏิปัชชามะ,

Tassa bhagavato sāsanaṃ yathāsati yathābalaṃ manasikaroma anupaṭipajjāma,

จักทำในใจอยู่ปฏิบัติตามอยู่ซึ่งคำสั่งสอนของพระผู้มีพระภาคเจ้านั้นตามสติกำลัง,

jàk tam nai jai yùu bpà-dtì-bàt dtaam yùu sʉ̂ŋ kam-sàŋ-sɔ̌ɔn kɔ̌ɔŋ prá-pûu-mii-prá-pâak-jâo nán dtaam sà-dtì gam-laŋ,

we will bear in mind and practise the teaching of that Blessed One as far as our mindfulness and strength allow,

page 203

52

สา สา โน ปะฏิปัตติ,

Sā sā no paṭipatti,

ขอให้ความปฏิบัตินั้น ๆ ของเราทั้งหลาย;

kɔ̌ɔ hâi kwaam bpà-dtì-bàt nán nán kɔ̌ɔŋ rao táŋ-lǎai;

may that practice of ours;

page 203

53

อิมัสสะ เกวะลัสสะ ทุกขักขันธัสสะ อันตะกิริยายะ สังวัตตะตุ.

Imassa kevalassa dukkhakkhandhassa antakiriyāya saṃvattatu.

จงเป็นไปเพื่อการทำที่สุดแห่งกองทุกข์ ทั้งสิ้นนี้ เทอญ.

joŋ bpen bpai pʉ̂a gaan tam tîi-sùt hɛ̀ŋ gɔɔŋ-túk táŋ-sîn níi təən.

lead to the making an end of this whole mass of suffering.

พุทธชัยมังคลคาถา (ถวายพรพระ) pút-tá-chai-maŋ-ká-lá-kaa-tǎa (tà-wǎai pɔɔn prá) Chanted at the offering of a meal and at almost any ceremony of blessing; this is the translated printing. pages 203–205 9 verses The eight verses of the Buddha's victory in the translated printing, each naming an adversary and the quality that overcame him.

When chanted: Chanted at the offering of a meal and at almost any ceremony of blessing; this is the translated printing.

Historical background

The same eight verses printed at page 44, here with their Thai. The book gives this printing no English title of its own — the entry carries a Thai title and a romanisation but no title_english — so the name used in this app is supplied.

Its Thai title names the occasion as well as the text: พุทธชัยมังคลคาถา (ถวายพรพระ), which is where these verses are actually heard.

Meaning and purpose

The design is in the answers, and no two are alike. Māra with his thousand arms was overcome by giving; Āḷavaka by patience and self-taming; the maddened elephant Nāḷāgiri by loving-kindness; Aṅgulimāla by psychic power; the slander of Ciñcā by peaceful means; Saccaka by wisdom; the nāga by instruction; and the brahmā Baka by knowledge.

Not one of the eight is overcome by force, and the adversaries are deliberately unlike each other — a temptation, a rage, an animal, a murderer, a lie, an argument, a spirit, and a god with a mistaken idea.

The ninth verse turns to the reciter and recommends the poem to them: whoever recites or calls these to mind day after day will put away obstacles. Read with the Thai beneath, the eight become something a person can actually use — a catalogue of eight kinds of trouble and eight different answers.

The chant

As the book prints it: page 203, page 204 and page 205 →

page 203

1

พาหุง สะหัสสะมะภินิมมิตะสาวุธันตัง, ค๎รีเมขะลัง อุทิตะโฆระสะเสนะมารัง, ทานาทิธัมมะวิธินา ชิตะวา มุนินโท, ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ.

Bāhuṃ sahassamabhinimmitasāvudhantaṃ, Grīmekhalaṃ uditaghorasasenamāraṃ, Dānādidhammavidhinā jitavā munindo, Tantejasā bhavatu te jayamaṅgalāni.

พระจอมมุนีได้ชนะพญามารผู้เนรมิตแขนมากตั้งพัน, ถืออาวุธครบมือ ขี่คชสารครีเมขละ, พร้อมด้วยเสนามารโห่ร้องก้องกึก, ด้วยธรรมวิธีมีทานบารมีเป็นต้น, ขอชัยมงคลทั้งหลาย จงมีแก่ท่าน, ด้วยเดชแห่งพระพุทธชัยมงคลนั้น.

prá-jɔɔm-mú-nii dâai chá-ná pá-yaa-maan pûu neen-rá-mít kɛ̌ɛn mâak dtâŋ pan, tʉ̌ʉ aa-wút króp mʉʉ kìi ká-chá-sǎan kriimeekálá, prɔ́ɔm dûay sěe-naa-maan hòo-rɔ́ɔŋ gɔ̂ŋ-gʉ́k, dûay tam-má wí-tii mii taan baa-rá-mii bpen dtôn, kɔ̌ɔ chai-moŋ-kon táŋ-lǎai joŋ mii gɛ̀ɛ tâan, dûay dèet hɛ̀ŋ prá-pút-tá-chai-moŋ-kon nán.

The Lord of Sages defeated Mara, who conjured a thousand arms, each with a weapon, riding the elephant Girimekhala with his roaring army - defeated him by the way of Dhamma, giving and the rest. By that power may the blessings of victory be yours.

page 203

2

มาราติเรกะมะภิยุชฌิตะสัพพะรัตติง, โฆรัมปะนาฬะวะกะมักขะมะถัทธะยักขัง, ขันตีสุทันตะวิธินา ชิตะวา มุนินโท, ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ.

Mārātirekamabhiyujjhitasabbarattiṃ, Ghorampanāḷavakamakkhamathaddhayakkhaṃ, Khantīsudantavidhinā jitavā munindo, Tantejasā bhavatu te jayamaṅgalāni.

พระจอมมุนีได้ชนะอาฬวกยักษ์, ผู้มีจิตกระด้างปราศจากความอดทน, มีฤทธิ์พิลึกยิ่งกว่าพญามาร, เข้ามาต่อสู้ยิ่งนักจนตลอดรุ่ง, ด้วยวิธีทรมานเป็นอันดี คือพระขันติ, ขอชัยมงคลทั้งหลายจงมีแก่ท่าน, ด้วยเดชแห่งพระพุทธชัยมงคลนั้น.

prá-jɔɔm-mú-nii dâai chá-ná aa-lá-wá-gá yák, pûu mii jìt grà-dâaŋ bpràat-sà-jàak kwaam òt-ton, mii rít pí-lʉ́k yîŋ gwàa pá-yaa-maan, kâo maa dtɔ̀ɔ-sûu yîŋ nák jon dtà-lɔ̀ɔt rûŋ, dûay wí-tii tɔɔ-rá-maan bpen an dii kʉʉ prá kǎn-dtì, kɔ̌ɔ chai-moŋ-kon táŋ-lǎai joŋ mii gɛ̀ɛ tâan, dûay dèet hɛ̀ŋ prá-pút-tá-chai-moŋ-kon nán.

The Lord of Sages defeated the yakkha Alavaka, hard of heart and without patience, of a power more frightening than Mara's, who fought him all night long - defeated him by the fine way of taming that is patience. By that power may the blessings of victory be yours.

page 203

3

นาฬาคิริง คะชะวะรัง อะติมัตตะภูตัง, ทาวัคคิจักกะมะสะนีวะ สุทารุณันตัง, เมตตัมพุเสกะวิธินา ชิตะวา มุนินโท, ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ.

Nāḷāgiriṃ gajavaraṃ atimattabhūtaṃ, Dāvaggicakkamasanīva sudāruṇantaṃ, Mettambusekavidhinā jitavā munindo, Tantejasā bhavatu te jayamaṅgalāni.

พระจอมมุนีได้ชนะช้างตัวประเสริฐชื่อนาฬาคิรี, เป็นช้างตกมันยิ่งนัก แสนที่จะทารุณ, ประดุจไฟป่า จักราวุธ และสายฟ้า, ด้วยวิธีรดลงด้วยน้ำคือพระเมตตา, ขอชัยมงคลทั้งหลายจงมีแก่ท่าน, ด้วยเดชแห่งพระพุทธชัยมงคลนั้น.

prá-jɔɔm-mú-nii dâai chá-ná cháaŋ dtua bprà-sə̀ət chʉ̂ʉ naa-laa-ki-rii, bpen cháaŋ dtòk man yîŋ nák sɛ̌ɛn tîi jà taa-run, bprà-dùt fai bpàa jàk-graa-wút lɛ́ sǎai-fáa, dûay wí-tii rót loŋ dûay náam kʉʉ prá mêet-dtaa, kɔ̌ɔ chai-moŋ-kon táŋ-lǎai joŋ mii gɛ̀ɛ tâan, dûay dèet hɛ̀ŋ prá-pút-tá-chai-moŋ-kon nán.

The Lord of Sages defeated the great elephant Nalagiri, maddened and utterly cruel, like a forest fire, a discus weapon, a thunderbolt - defeated him by sprinkling the water that is loving-kindness. By that power may the blessings of victory be yours.

page 204

4

อุกขิตตะขัคคะมะติหัตถะสุทารุณันตัง, ธาวันติโยชะนะปะถังคุลิมาละวันตัง, อิทธีภิสังขะตะมะโน ชิตะวา มุนินโท, ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ.

Ukkhittakhaggamatihatthasudāruṇantaṃ, Dhāvantiyojanapathaṅgulimālavantaṃ, Iddhībhisaṅkhatamano jitavā munindo, Tantejasā bhavatu te jayamaṅgalāni.

พระจอมมุนีมีพระหฤทัยไปในที่จะกระทำอิทธิปาฏิหาริย์, ได้ชนะโจรชื่อองคุลิมาล, (ผู้มีพวงดอกไม้คือนิ้วมือมนุษย์), แสนร้ายกาจ มีฝีมือ, ถือดาบวิ่งไล่พระองค์ไปสิ้นทางสามโยชน์, ขอชัยมงคลทั้งหลายจงมีแก่ท่าน, ด้วยเดชแห่งพระพุทธชัยมงคลนั้น.

prá-jɔɔm-mú-nii mii prá-hà-rʉ́-tai bpai nai tîi jà grà-tam ìt-tì-bpaa-dtì-hǎan, dâai chá-ná joon chʉ̂ʉ oŋ-kú-lí-maan, (pûu mii puaŋ-dɔ̀ɔk-máai kʉʉ níu-mʉʉ má-nút), sɛ̌ɛn ráai-gàat mii fǐi-mʉʉ, tʉ̌ʉ dàap wîŋ lâi prá-oŋ bpai sîn taaŋ sǎam yôot, kɔ̌ɔ chai-moŋ-kon táŋ-lǎai joŋ mii gɛ̀ɛ tâan, dûay dèet hɛ̀ŋ prá-pút-tá-chai-moŋ-kon nán.

The Lord of Sages, his mind set on a display of power, defeated the bandit Angulimala - he of the garland made of human fingers - vicious and skilled, who chased him sword in hand for three leagues. By that power may the blessings of victory be yours.

page 204

5

กัต๎วานะ กัฏฐะมุทะรัง อิวะ คัพภินียา, จิญจายะ ทุฏฐะวะจะนัง ชะนะกายะมัชเฌ, สันเตนะ โสมะวิธินา ชิตะวา มุนินโท, ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ.

Katvāna kaṭṭhamudaraṃ iva gabbhinīyā, Ciñcāya duṭṭhavacanaṃ janakāyamajjhe, Santena somavidhinā jitavā munindo, Tantejasā bhavatu te jayamaṅgalāni.

พระจอมมุนีได้ชนะคำกล่าวร้ายของนางจิญจมาณวิกา, ผู้เอาไม้กลมผูกที่ท้อง ทำอาการประหนึ่งว่ามีครรภ์, ด้วยวิธีสงบระงับอันงาม ในท่ามกลางหมู่ชน, ขอชัยมงคลทั้งหลายจงมีแก่ท่าน, ด้วยเดชแห่งพระพุทธชัยมงคลนั้น.

prá-jɔɔm-mú-nii dâai chá-ná kam glàao ráai kɔ̌ɔŋ naaŋ jin-já-maa-ná-wí-gaa, pûu ao máai glom pùuk tîi tɔ́ɔŋ tam aa-gaan bprà-nʉ̀ŋ wâa mii kan, dûay wí-tii sà-ŋòp rá-ŋáp an ŋaam nai tâam-glaaŋ mùu chon, kɔ̌ɔ chai-moŋ-kon táŋ-lǎai joŋ mii gɛ̀ɛ tâan, dûay dèet hɛ̀ŋ prá-pút-tá-chai-moŋ-kon nán.

The Lord of Sages defeated the slander of Cinca, who tied a round piece of wood to her belly to feign pregnancy, by the fine way of stillness, in the midst of the crowd. By that power may the blessings of victory be yours.

page 204

6

สัจจัง วิหายะ มะติสัจจะกะวาทะเกตุง, วาทาภิโรปิตะมะนัง อะติอันธะภูตัง, ปัญญาปะทีปะชะลิโต ชิตะวา มุนินโท, ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ.

Saccaṃ vihāya matisaccakavādaketuṃ, Vādābhiropitamanaṃ atiandhabhūtaṃ, Paññāpadīpajalito jitavā munindo, Tantejasā bhavatu te jayamaṅgalāni.

พระจอมมุนีรุ่งเรืองแล้วด้วยประทีปคือปัญญา, ได้ชนะสัจจกะนิครนถ์ ผู้สละเสียซึ่งความสัตย์, มีใจที่จะยกถ้อยคำของตนให้สูงดุจยกธง, เป็นผู้มืดมนยิ่งนัก, ด้วยเทศนาญาณวิธี, ขอชัยมงคลทั้งหลายจงมีแก่ท่าน, ด้วยเดชแห่งพระพุทธชัยมงคลนั้น.

prá-jɔɔm-mú-nii rûŋ-rʉaŋ lɛ́ɛo dûay bprà-tîip kʉʉ bpan-yaa, dâai chá-ná sàt-jà-gá ní-kron pûu sà-là sǐa sʉ̂ŋ kwaam-sàt, mii jai tîi jà yók tɔ̂ɔi-kam kɔ̌ɔŋ dton hâi sǔuŋ dùt yók toŋ, bpen pûu mʉ̂ʉt-mon yîŋ nák, dûay têet-sà-nǎa yaan-wí-tii, kɔ̌ɔ chai-moŋ-kon táŋ-lǎai joŋ mii gɛ̀ɛ tâan, dûay dèet hɛ̀ŋ prá-pút-tá-chai-moŋ-kon nán.

The Lord of Sages, ablaze with the lamp that is wisdom, defeated Saccaka the Nigantha, who had abandoned truth and set his mind on raising his own words like a banner, a man deep in darkness, by the way of the knowledge that teaches. By that power may the blessings of victory be yours.

page 204

7

นันโทปะนันทะภุชะคัง วิพุธัง มะหิทธิง, ปุตเตนะ เถระภุชะเคนะ ทะมาปะยันโต, อิทธูปะเทสะวิธินา ชิตะวา มุนินโท, ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ.

Nandopanandabhujagaṃ vibudhaṃ mahiddhiṃ, Puttena therabhujagena damāpayanto, Iddhūpadesavidhinā jitavā munindo, Tantejasā bhavatu te jayamaṅgalāni.

พระจอมมุนีโปรดให้พระโมคคัลลานเถระพุทธชิโนรส, นิรมิตกายเป็นนาคราช, ไปทรมานพญานาคราช ชื่อนันโทปนันทะ, ผู้มีความรู้ผิด มีฤทธิ์มาก, ด้วยวิธีแสดงฤทธิ์ที่เหนือกว่า, ขอชัยมงคลทั้งหลายจงมีแก่ท่าน, ด้วยเดชแห่งพระพุทธชัยมงคลนั้น.

prá-jɔɔm-mú-nii bpròot hâi prá-môok-kan-laan têe-rá pút-tá-chí-noo-rót, ní-rá-mít gaai bpen naa-ká-râat, bpai tɔɔ-rá-maan pá-yaa-naa-ká-râat chʉ̂ʉ nan-too-bpà-nan-tá, pûu mii kwaam-rúu-pìt mii rít mâak, dûay wí-tii sà-dɛɛŋ rít tîi nʉ̌a gwàa, kɔ̌ɔ chai-moŋ-kon táŋ-lǎai joŋ mii gɛ̀ɛ tâan, dûay dèet hɛ̀ŋ prá-pút-tá-chai-moŋ-kon nán.

The Lord of Sages had his son, the elder Moggallana, take the form of a naga and tame the naga king Nandopananda, wrong in view and great in power, by the way of a greater display of power. By that power may the blessings of victory be yours.

page 204

8

ทุคคาหะทิฏฐิภุชะเคนะ สุทัฏฐะหัตถัง, พ๎รัห๎มัง วิสุทธิชุติมิทธิพะกาภิธานัง, ญาณาคะเทนะ วิธินา ชิตะวา มุนินโท, ตันเตชะสา ภะวะตุ เต ชะยะมังคะลานิ.

Duggāhadiṭṭhibhujagena sudaṭṭhahatthaṃ, Brahmaṃ visuddhijutimiddhibakābhidhānaṃ, Ñāṇāgadena vidhinā jitavā munindo, Tantejasā bhavatu te jayamaṅgalāni.

พระจอมมุนีได้ชนะพรหมผู้มีนามว่าพกะ ผู้มีฤทธิ์ สำคัญตนว่ารุ่งเรืองด้วยคุณอันบริสุทธิ์, มีมืออันท้าวภุชงค์คือทิฏฐิที่ตนถือผิด รัดรึงไว้แน่นแฟ้นแล้ว, ด้วยวิธีวางยาอันพิเศษ คือเทศนาญาณ, ขอชัยมงคลทั้งหลายจงมีแก่ท่าน, ด้วยเดชแห่งพระพุทธชัยมงคลนั้น.

prá-jɔɔm-mú-nii dâai chá-ná prom pûu mii naam wâa pá-gà pûu mii rít sǎm-kan dton wâa rûŋ-rʉaŋ dûay kun an bɔɔ-rí-sùt, mii mʉʉ an táao pú-choŋ kʉʉ tít-tì tîi dton tʉ̌ʉ pìt rát-rʉŋ wái nɛ̂n-fɛ́n lɛ́ɛo, dûay wí-tii waaŋ yaa an pí-sèet kʉʉ têet-sà-nǎa-yaan, kɔ̌ɔ chai-moŋ-kon táŋ-lǎai joŋ mii gɛ̀ɛ tâan, dûay dèet hɛ̀ŋ prá-pút-tá-chai-moŋ-kon nán.

The Lord of Sages defeated the brahma named Baka, of great power, who supposed himself radiant with purity, his hand gripped fast by the serpent that is his own wrong view, by the way of the antidote that is knowledge. By that power may the blessings of victory be yours.

page 205

9

เอตาปิ พุทธะชะยะมังคะละอัฏฐะคาถา, โย วาจะโน ทินะทิเน สะระเตมะตันที, หิต๎วานะเนกะวิวิธานิ จุปัททะวานิ, โมกขัง สุขัง อะธิคะเมยยะ นะโร สะปัญโญ.

Etāpi buddhajayamaṅgalaaṭṭhagāthā, Yo vācano dinadine saratematandī, Hitvānanekavividhāni cupaddavāni, Mokkhaṃ sukhaṃ adhigameyya naro sapañño.

นรชนใดมีปัญญา ไม่เกียจคร้าน, สวดก็ดี ระลึกก็ดี, ซึ่งพระพุทธชัยมงคล ๘ คาถาเหล่านี้ทุกๆ วัน, นรชนนั้นจะขจัดอุปัทวันตรายทั้งหลาย เป็นอเนกประการเสียได้, ถึงซึ่งพระนิพพาน อันเป็นบรมสุขแล.

ná-rá-chon dai mii bpan-yaa mâi gìat-kráan, sùat gɔ̂ dii rá-lʉ́k gɔ̂ dii, sʉ̂ŋ prá-pút-tá-chai-moŋ-kon bpɛ̀ɛt kaa-tǎa lào níi túk-túk wan, ná-rá-chon nán jà kà-jàt ù-bpàt-dtà-wan-dtà-raai táŋ-lǎai bpen à-nèek bprà-gaan sǐa dâai, tʉ̌ŋ sʉ̂ŋ prá-níp-paan an bpen bɔɔ-rom-má-sùk lɛɛ.

Whatever wise and unwearied person recites or calls to mind these eight Buddha-victory verses day after day will put away obstacles many and various, and reach liberation, the highest happiness.

ตังขะณิกะปัจจะเวกขะณะปาโฐ Taṅkhaṇikapaccavekkhaṇapāṭho Recited by monastics at the moment a requisite is taken up, and in the morning service; this is the translated printing. pages 205–207 25 verses The reflection at the moment of use, in the translated printing: the four requisites and the proper reason for using each.

When chanted: Recited by monastics at the moment a requisite is taken up, and in the morning service; this is the translated printing.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time with a Thai rendering beneath each Pali line. This is one of those second printings, and the Pali is unchanged from the first. The book gives this printing no English title of its own, so the name used in the app is supplied.

ตังขะณิกะ means at that moment, and the title is doing real work: this is not a reflection on requisites in general but one made at the instant of use.

Meaning and purpose

Each of the four opens the same way — reflecting wisely, I make use of the robe — and then names its purposes. The construction that governs them all is only so far as: for just this much and no more. A limit is set before a use is granted.

The purposes given are deliberately modest and physical. Nothing is said about the quality of the robe, the taste of the food or the comfort of the lodging; only what the requisite is needed for.

With the Thai beneath, the effect on somebody actually holding a bowl is different from chanting it as sound. The reflection puts the question in the middle of the act itself, which is where it can be answered — and this printing is the one that lets a reader see that as they say it.

The chant

As the book prints it: page 205, page 206 and page 207 →

Invitation

(หันทะ มะยัง ตังขะณิกะปัจจะเวกขะณะปาฐัง ภะณามะ เส.)

(Handa mayaṃ taṅkhaṇikapaccavekkhaṇapāṭhaṃ bhaṇāma se.)

Now let us recite the reflection at the moment of use.

page 205

1

ปะฏิสังขา โยนิโส จีวะรัง ปะฏิเสวามิ,

Paṭisaṅkhā yoniso cīvaraṃ paṭisevāmi,

เราย่อมพิจารณา โดยแยบคายแล้ว นุ่งห่มจีวร,

rao yɔ̂m pí-jaa-rá-naa dooy yɛ̂ɛp-kaai lɛ́ɛo nûŋ-hòm jii-wɔɔn,

Reflecting wisely, I make use of the robe:

page 205

2

ยาวะเทวะ สีตัสสะ ปะฏิฆาตายะ,

Yāvadeva sītassa paṭighātāya,

เพียงเพื่อบำบัดความหนาว,

piaŋ pʉ̂a bam-bàt kwaam-nǎao,

only to ward off cold,

page 205

3

อุณหัสสะ ปะฏิฆาตายะ,

Uṇhassa paṭighātāya,

เพื่อบำบัดความร้อน

pʉ̂a bam-bàt kwaam-rɔ́ɔn

to ward off heat,

page 205

4

ฑังสะมะกะสะวาตาตะปะสิริงสะปะสัมผัสสานัง ปะฏิฆาตายะ,

Ḍaṃsamakasavātātapasiriṃsapasamphassānaṃ paṭighātāya,

เพื่อบำบัดสัมผัสอันเกิดจาก เหลือบ ยุง ลม แดด และสัตว์เลื้อยคลานทั้งหลาย,

pʉ̂a bam-bàt sǎm-pàt an gə̀ət jàak lʉ̀ap yuŋ lom dɛ̀ɛt lɛ́ sàt lʉ́ay-klaan táŋ-lǎai,

to ward off the touch of gadflies, mosquitoes, wind, sun and creeping things,

page 205

5

ยาวะเทวะ หิริโกปินะปะฏิจฉาทะนัตถัง,

Yāvadeva hirikopinapaṭicchādanatthaṃ,

และเพียงเพื่อปกปิดอวัยวะ อันให้เกิดความละอาย.

lɛ́ piaŋ pʉ̂a bpòk-bpìt à-wai-yá-wá an hâi gə̀ət kwaam lá-aai.

and only to cover the parts that bring shame.

page 205

6

ปะฏิสังขา โยนิโส ปิณฑะปาตัง ปะฏิเสวามิ,

Paṭisaṅkhā yoniso piṇḍapātaṃ paṭisevāmi,

เราย่อมพิจารณา โดยแยบคายแล้ว ฉันบิณฑบาต,

rao yɔ̂m pí-jaa-rá-naa dooy yɛ̂ɛp-kaai lɛ́ɛo chǎn bin-tá-bàat,

Reflecting wisely, I take alms food,

page 206

7

เนวะ ท๎วายะ,

Neva davāya,

ไม่ให้เป็นไปเพื่อความเพลิดเพลิน สนุกสนาน,

mâi hâi bpen bpai pʉ̂a kwaam plə̂ət-pləən sà-nùk-sà-nǎan,

not for play, not for amusement,

page 206

8

นะ มะทายะ,

Na madāya,

ไม่ให้เป็นไปเพื่อความเมามัน เกิดกำลังพลังทางกาย,

mâi hâi bpen bpai pʉ̂a kwaam mao-man gə̀ət gam-laŋ pá-laŋ taaŋ gaai,

not for intoxication, for putting on bodily strength,

page 206

9

นะ มัณฑะนายะ,

Na maṇḍanāya,

ไม่ให้เป็นไปเพื่อประดับ,

mâi hâi bpen bpai pʉ̂a bprà-dàp,

not for adornment,

page 206

10

นะ วิภูสะนายะ,

Na vibhūsanāya,

ไม่ให้เป็นไปเพื่อตกแต่ง,

mâi hâi bpen bpai pʉ̂a dtòk-dtɛ̀ŋ,

not for beautification,

page 206

11

ยาวะเทวะ อิมัสสะ กายัสสะ ฐิติยา,

Yāvadeva imassa kāyassa ṭhitiyā,

แต่ให้เป็นไปเพียงเพื่อความตั้งอยู่ได้แห่งกายนี้,

dtɛ̀ɛ hâi bpen bpai piaŋ pʉ̂a kwaam dtâŋ yùu dâai hɛ̀ŋ gaai níi,

but only for the maintaining of this body,

page 206

12

ยาปะนายะ,

Yāpanāya,

เพื่อความเป็นไปได้ของอัตภาพ,

pʉ̂a kwaam bpen bpai dâai kɔ̌ɔŋ àt-dtà-pâap,

for keeping it going,

page 206

13

วิหิงสุปะระติยา,

Vihiṃsuparatiyā,

เพื่อความสิ้นไปแห่งความลำบากทางกาย,

pʉ̂a kwaam sîn bpai hɛ̀ŋ kwaam lam-bàak taaŋ gaai,

for the ending of bodily hardship,

page 206

14

พ๎รัห๎มะจะริยานุคคะหายะ,

Brahmacariyānuggahāya,

เพื่ออนุเคราะห์แก่การประพฤติพรหมจรรย์,

pʉ̂a à-nú-krɔ́ gɛ̀ɛ gaan bprà-prʉ́t prom-má-jan,

for the support of the holy life,

page 206

15

อิติปุราณัญจะ เวทะนัง ปะฏิหังขามิ,

Iti purāṇañca vedanaṃ paṭihaṅkhāmi,

ด้วยการทำอย่างนี้ เราย่อมระงับเสียได้ซึ่งทุกขเวทนาเก่า คือความหิว,

dûay gaan tam yàaŋ-níi rao yɔ̂m rá-ŋáp sǐa dâai sʉ̂ŋ túk-kà-wêet-tà-naa gào kʉʉ kwaam hǐu,

thus I put an end to the old feeling, which is hunger,

page 206

16

นะวัญจะ เวทะนัง นะ อุปปาเทสสามิ,

Navañca vedanaṃ na uppādessāmi,

และไม่ทำทุกขเวทนาใหม่ให้เกิดขึ้น,

lɛ́ mâi tam túk-kà-wêet-tà-naa mài hâi gə̀ət kʉ̂n,

and do not give rise to a new feeling,

page 206

17

ยาต๎รา จะ เม ภะวิสสะติ อะนะวัชชะตา จะ ผาสุวิหาโร จาติ,

Yātrā ca me bhavissati anavajjatā ca phāsuvihāro cāti,

อนึ่ง, ความเป็นไปโดยสะดวกแห่งอัตภาพนี้ด้วย, ความเป็นผู้หาโทษมิได้ด้วย, และความเป็นอยู่โดยผาสุกด้วย, จักมีแก่เรา ดังนี้.

à-nʉ̀ŋ, kwaam bpen bpai dooy sà-dùak hɛ̀ŋ àt-dtà-pâap níi dûay, kwaam bpen pûu hǎa tôot mí dâai dûay, lɛ́ kwaam bpen yùu dooy pǎa-sùk dûay, jàk mii gɛ̀ɛ rao daŋ-níi.

and so there will be for me ease of living, blamelessness, and dwelling in comfort.

page 206

18

ปะฏิสังขา โยนิโส เสนาสะนัง ปะฏิเสวามิ,

Paṭisaṅkhā yoniso senāsanaṃ paṭisevāmi,

เราย่อมพิจารณา โดยแยบคายแล้ว ใช้สอยเสนาสนะ,

rao yɔ̂m pí-jaa-rá-naa dooy yɛ̂ɛp-kaai lɛ́ɛo chái-sɔ̌ɔi sěe-naa-sà-ná,

Reflecting wisely, I make use of the lodging,

page 206

19

ยาวะเทวะ สีตัสสะ ปะฏิฆาตายะ,

Yāvadeva sītassa paṭighātāya,

เพียงเพื่อบำบัดความหนาว,

piaŋ pʉ̂a bam-bàt kwaam-nǎao,

only to ward off cold,

page 206

20

อุณหัสสะ ปะฏิฆาตายะ,

Uṇhassa paṭighātāya,

เพื่อบำบัดความร้อน,

pʉ̂a bam-bàt kwaam-rɔ́ɔn,

to ward off heat,

page 206

21

ฑังสะมะกะสะวาตาตะปะสิริงสะปะสัมผัสสานัง ปะฏิฆาตายะ,

Ḍaṃsamakasavātātapasiriṃsapasamphassānaṃ paṭighātāya,

เพื่อบำบัดสัมผัสอันเกิดจากเหลือบ ยุง ลม แดด และสัตว์เลื้อยคลานทั้งหลาย,

pʉ̂a bam-bàt sǎm-pàt an gə̀ət jàak lʉ̀ap yuŋ lom dɛ̀ɛt lɛ́ sàt lʉ́ay-klaan táŋ-lǎai,

to ward off the touch of gadflies, mosquitoes, wind, sun and creeping things,

page 206

22

ยาวะเทวะ อุตุปะริสสะยะวิโนทะนัง ปะฏิสัลลานารามัตถัง,

Yāvadeva utuparissayavinodanaṃ paṭisallānārāmatthaṃ,

เพียงเพื่อบรรเทาอันตรายอันจะพึงมีจากดินฟ้าอากาศ, และเพื่อความเป็นผู้ยินดีอยู่ได้ในที่หลีกเร้นสำหรับภาวนา.

piaŋ pʉ̂a ban-tao an-dtà-raai an jà pʉŋ mii jàak din-fáa-aa-gàat, lɛ́ pʉ̂a kwaam bpen pûu yin-dii yùu dâai nai tîi lìik-rén sǎm-ràp paa-wá-naa.

only to dispel the dangers of the weather, and for delight in seclusion for meditation.

page 207

23

ปะฏิสังขา โยนิโส คิลานะปัจจะยะเภสัชชะปะริกขารัง ปะฏิเสวามิ,

Paṭisaṅkhā yoniso gilānapaccayabhesajjaparikkhāraṃ paṭisevāmi,

เราย่อมพิจารณา โดยแยบคายแล้ว บริโภคเภสัชบริขารอันเกื้อกูลแก่คนไข้,

rao yɔ̂m pí-jaa-rá-naa dooy yɛ̂ɛp-kaai lɛ́ɛo bɔɔ-rí-pôok pee-sàt bɔɔ-rí-kǎan an gʉ̂a-gùun gɛ̀ɛ kon-kâi,

Reflecting wisely, I make use of medicine as a support for the sick,

page 207

24

ยาวะเทวะ อุปปันนานัง เวยยาพาธิกานัง เวทะนานัง ปะฏิฆาตายะ,

Yāvadeva uppannānaṃ veyyābādhikānaṃ vedanānaṃ paṭighātāya,

เพียงเพื่อบำบัดทุกขเวทนาอันบังเกิดขึ้นแล้วมีอาพาธต่างๆ เป็นมูล

piaŋ pʉ̂a bam-bàt túk-kà-wêet-tà-naa an baŋ-gə̀ət kʉ̂n lɛ́ɛo mii aa-pâat dtàaŋ-dtàaŋ bpen muun

only to ward off the painful feelings that have arisen from various ailments,

page 207

25

อัพ๎ยาปัชฌะปะระมะตายาติ.

Abyāpajjhaparamatāyāti.

เพื่อความเป็นผู้ไม่มีโรคเบียดเบียนเป็นอย่างยิ่ง ดังนี้.

pʉ̂a kwaam bpen pûu mâi mii rôok bìat-bian bpen yàaŋ-yîŋ daŋ-níi.

and for the utmost freedom from affliction.

ธาตุปะฏิกูละปัจจะเวกขะณะปาโฐ Dhātupaṭikūlapaccavekkhaṇapāṭho Recited by monastics among the reflections on the requisites; this is the translated printing. pages 207–209 36 verses The reflection on the elements and on repulsiveness, in the translated printing: the requisites and their user alike are merely elements.

When chanted: Recited by monastics among the reflections on the requisites; this is the translated printing.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time with a Thai rendering beneath each Pali line. This is one of those second printings, and the Pali is unchanged from the first. The book gives this printing no English title of its own, so the name used in the app is supplied.

The book prints this reflection twice, at page 61 without a translation and here with one. The app holds both, one entry per printing, because what it shows must be what each page shows.

Meaning and purpose

The first move is applied evenly, and the evenness is what gives it force. These are mere elements, occurring according to their conditions — that is, this robe; and the person using it is mere elements too, not a being, not a soul, empty. The user is taken apart in the same sentence as the thing used.

The second move is stranger and more exact. The robes are not in themselves repulsive; yet on reaching this foul body they become exceedingly so. The repulsiveness is not in the object and not quite in the body either — it arises at the contact.

None of this is disgust at food or clothing, which the text rules out by saying they are not repulsive in themselves. What is undercut is the sense of there being someone to whom nice things are happening, and the four requisites are the last place a monastic's preferences can quietly operate.

The chant

As the book prints it: page 207, page 208 and page 209 →

Invitation

(หันทะ มะยัง ธาตุปะฏิกูละปัจจะเวกขะณะปาฐัง ภะณามะ เส.)

(Handa mayaṃ dhātupaṭikūlapaccavekkhaṇapāṭhaṃ bhaṇāma se.)

Now let us recite the reflection on the elements and on repulsiveness.

page 207

1

ยะถาปัจจะยัง ปะวัตตะมานัง ธาตุมัตตะเมเวตัง,

Yathāpaccayaṃ pavattamānaṃ dhātumattamevetaṃ,

สิ่งเหล่านี้ นี่เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติเท่านั้น, กำลังเป็นไปตามเหตุตามปัจจัยอยู่เนืองนิจ,

sìŋ lào níi nîi bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat tâo-nán, gam-laŋ bpen bpai dtaam hèet dtaam bpàt-jai yùu nʉaŋ-nít,

These are mere elements, occurring according to their conditions,

page 207

2

ยะทิทัง จีวะรัง, ตะทุปะภุญชะโก จะ ปุคคะโล,

Yadidaṃ cīvaraṃ, tadupabhuñjako ca puggalo,

สิ่งเหล่านี้คือจีวร, และคนผู้ใช้สอยจีวรนั้น,

sìŋ lào níi kʉʉ jii-wɔɔn, lɛ́ kon pûu chái-sɔ̌ɔi jii-wɔɔn nán,

that is, this robe, and the person using it,

page 207

3

ธาตุมัตตะโก,

Dhātumattako,

เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติ,

bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat,

are mere elements,

page 207

4

นิสสัตโต,

Nissatto,

มิได้เป็นสัตวะอันยั่งยืน,

mí dâai bpen sàt-dtà-wá an yâŋ-yʉʉn,

not a lasting being,

page 207

5

นิชชีโว,

Nijjīvo,

มิได้เป็นชีวะ อันเป็นบุรุษบุคคล,

mí dâai bpen chii-wá an bpen bù-rùt bùk-kon,

not a soul, not a person,

page 207

6

สุญโญ,

Suñño,

ว่างเปล่าจากความหมายแห่งความเป็นตัวตน,

wâaŋ-bplàao jàak kwaam-mǎai hɛ̀ŋ kwaam bpen dtua-dton,

empty of any meaning of selfhood,

page 207

7

สัพพานิ ปะนะ อิมานิ จีวะรานิ อะชิคุจฉะนียานิ,

Sabbāni pana imāni cīvarāni ajigucchanīyāni,

ก็จีวรทั้งหมดนี้, ไม่เป็นของน่าเกลียดมาแต่เดิม,

gɔ̂ jii-wɔɔn táŋ-mòt níi, mâi bpen kɔ̌ɔŋ nâa-glìat maa dtɛ̀ɛ dəəm,

and all these robes are not in themselves repulsive,

page 207

8

อิมัง ปูติกายัง ปัต๎วา

Imaṃ pūtikāyaṃ patvā

ครั้นมาถูกเข้ากับกายอันเน่าอยู่เป็นนิจนี้แล้ว,

krán maa tùuk kâo gàp gaai an nâo yùu bpen nít níi lɛ́ɛo,

but on reaching this putrid body,

page 207

9

อะติวิยะ ชิคุจฉะนียานิ ชายันติ,

Ativiya jigucchanīyāni jāyanti,

ย่อมกลายเป็นของน่าเกลียดอย่างยิ่งไปด้วยกัน.

yɔ̂m glaai bpen kɔ̌ɔŋ nâa-glìat yàaŋ-yîŋ bpai dûay gan.

they become exceedingly repulsive along with it.

page 208

10

ยะถาปัจจะยัง ปะวัตตะมานัง ธาตุมัตตะเมเวตัง,

Yathāpaccayaṃ pavattamānaṃ dhātumattamevetaṃ,

สิ่งเหล่านี้ นี่เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติเท่านั้น, กำลังเป็นไปตามเหตุตามปัจจัยอยู่เนืองนิจ,

sìŋ lào níi nîi bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat tâo-nán, gam-laŋ bpen bpai dtaam hèet dtaam bpàt-jai yùu nʉaŋ-nít,

These are mere elements, occurring according to their conditions,

page 208

11

ยะทิทัง ปิณฑะปาโต, ตะทุปะภุญชะโก จะ ปุคคะโล,

Yadidaṃ piṇḍapāto, tadupabhuñjako ca puggalo,

สิ่งเหล่านี้คือบิณฑบาต และคนบริโภคบิณฑบาตนั้น,

sìŋ lào níi kʉʉ bin-tá-bàat lɛ́ kon bɔɔ-rí-pôok bin-tá-bàat nán,

that is, this alms food, and the person consuming it,

page 208

12

ธาตุมัตตะโก,

Dhātumattako,

เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติ,

bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat,

are mere elements,

page 208

13

นิสสัตโต,

Nissatto,

มิได้เป็นสัตวะอันยั่งยืน,

mí dâai bpen sàt-dtà-wá an yâŋ-yʉʉn,

not a lasting being,

page 208

14

นิชชีโว,

Nijjīvo,

มิได้เป็นชีวะอันเป็นบุรุษบุคคล,

mí dâai bpen chii-wá an bpen bù-rùt bùk-kon,

not a soul, not a person,

page 208

15

สุญโญ,

Suñño,

ว่างเปล่าจากความหมายแห่งความเป็นตัวตน,

wâaŋ-bplàao jàak kwaam-mǎai hɛ̀ŋ kwaam bpen dtua-dton,

empty of any meaning of selfhood,

page 208

16

สัพโพ ปะนายัง ปิณฑะปาโต อะชิคุจฉะนีโย,

Sabbo panāyaṃ piṇḍapāto ajigucchanīyo,

ก็บิณฑบาตทั้งหมดนี้ ไม่เป็นของน่าเกลียดมาแต่เดิม,

gɔ̂ bin-tá-bàat táŋ-mòt níi mâi bpen kɔ̌ɔŋ nâa-glìat maa dtɛ̀ɛ dəəm,

and all this alms food is not in itself repulsive,

page 208

17

อิมัง ปูติกายัง ปัต๎วา,

Imaṃ pūtikāyaṃ patvā,

ครั้นมาถูกเข้ากับกายอันเน่าอยู่เป็นนิจนี้แล้ว,

krán maa tùuk kâo gàp gaai an nâo yùu bpen nít níi lɛ́ɛo,

but on reaching this putrid body,

page 208

18

อะติวิยะ ชิคุจฉะนีโย ชายะติ ฯ

Ativiya jigucchanīyo jāyati.

ย่อมกลายเป็นของน่าเกลียดอย่างยิ่งไปด้วยกัน.

yɔ̂m glaai bpen kɔ̌ɔŋ nâa-glìat yàaŋ-yîŋ bpai dûay gan.

it becomes exceedingly repulsive along with it.

page 208

19

ยะถาปัจจะยัง ปะวัตตะมานัง ธาตุมัตตะเมเวตัง,

Yathāpaccayaṃ pavattamānaṃ dhātumattamevetaṃ,

สิ่งเหล่านี้ นี่เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติเท่านั้น, กำลังเป็นไปตามเหตุตามปัจจัยอยู่เนืองนิจ,

sìŋ lào níi nîi bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat tâo-nán, gam-laŋ bpen bpai dtaam hèet dtaam bpàt-jai yùu nʉaŋ-nít,

These are mere elements, occurring according to their conditions,

page 208

20

ยะทิทัง เสนาสะนัง ตะทุปะภุญชะโก จะ ปุคคะโล,

Yadidaṃ senāsanaṃ tadupabhuñjako ca puggalo,

สิ่งเหล่านี้คือเสนาสนะ, และบุคคลผู้ใช้สอยเสนาสนะนั้น,

sìŋ lào níi kʉʉ sěe-naa-sà-ná, lɛ́ bùk-kon pûu chái-sɔ̌ɔi sěe-naa-sà-ná nán,

that is, this lodging, and the person making use of it,

page 208

21

ธาตุมัตตะโก,

Dhātumattako,

เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติ,

bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat,

are mere elements,

page 208

22

นิสสัตโต,

Nissatto,

มิได้เป็นสัตวะอันยั่งยืน,

mí dâai bpen sàt-dtà-wá an yâŋ-yʉʉn,

not a lasting being,

page 208

23

นิชชีโว,

Nijjīvo,

มิได้เป็นชีวะอันเป็นบุรุษบุคคล,

mí dâai bpen chii-wá an bpen bù-rùt bùk-kon,

not a soul, not a person,

page 209

24

สุญโญ,

Suñño,

ว่างเปล่าจากความหมายแห่งความเป็นตัวตน,

wâaŋ-bplàao jàak kwaam-mǎai hɛ̀ŋ kwaam bpen dtua-dton,

empty of any meaning of selfhood,

page 209

25

สัพพานิ ปะนะ อิมานิ เสนาสะนานิ อะชิคุจฉะนียานิ,

Sabbāni pana imāni senāsanāni ajigucchanīyāni,

ก็เสนาสนะทั้งหมดนี้ ไม่เป็นของน่าเกลียดมาแต่เดิม,

gɔ̂ sěe-naa-sà-ná táŋ-mòt níi mâi bpen kɔ̌ɔŋ nâa-glìat maa dtɛ̀ɛ dəəm,

and all these lodgings are not in themselves repulsive,

page 209

26

อิมัง ปูติกายัง ปัต๎วา,

Imaṃ pūtikāyaṃ patvā,

ครั้นมาถูกเข้ากับกายอันเน่าอยู่เป็นนิจนี้แล้ว,

krán maa tùuk kâo gàp gaai an nâo yùu bpen nít níi lɛ́ɛo,

but on reaching this putrid body,

page 209

27

อะติวิยะ ชิคุจฉะนียานิ ชายันติ ฯ

Ativiya jigucchanīyāni jāyanti.

ย่อมกลายเป็นของน่าเกลียดอย่างยิ่งไปด้วยกัน.

yɔ̂m glaai bpen kɔ̌ɔŋ nâa-glìat yàaŋ-yîŋ bpai dûay gan.

they become exceedingly repulsive along with it.

page 209

28

ยะถาปัจจะยัง ปะวัตตะมานัง ธาตุมัตตะเมเวตัง,

Yathāpaccayaṃ pavattamānaṃ dhātumattamevetaṃ,

สิ่งเหล่านี้ นี่เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติเท่านั้น, กำลังเป็นไปตามเหตุตามปัจจัยอยู่เนืองนิจ,

sìŋ lào níi nîi bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat tâo-nán, gam-laŋ bpen bpai dtaam hèet dtaam bpàt-jai yùu nʉaŋ-nít,

These are mere elements, occurring according to their conditions,

page 209

29

ยะทิทัง คิลานะปัจจะยะเภสัชชะปะริกขาโร, ตะทุปะภุญชะโก จะ ปุคคะโล,

Yadidaṃ gilānapaccayabhesajjaparikkhāro, tadupabhuñjako ca puggalo,

สิ่งเหล่านี้คือเภสัชบริขารอันเกื้อกูลแก่คนไข้, และคนผู้บริโภคเภสัชบริขารนั้น,

sìŋ lào níi kʉʉ pee-sàt bɔɔ-rí-kǎan an gʉ̂a-gùun gɛ̀ɛ kon-kâi, lɛ́ kon pûu bɔɔ-rí-pôok pee-sàt bɔɔ-rí-kǎan nán,

that is, this medicine as a support for the sick, and the person using it,

page 209

30

ธาตุมัตตะโก,

Dhātumattako,

เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติ,

bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat,

are mere elements,

page 209

31

นิสสัตโต,

Nissatto,

มิได้เป็นสัตวะอันยั่งยืน,

mí dâai bpen sàt-dtà-wá an yâŋ-yʉʉn,

not a lasting being,

page 209

32

นิชชีโว,

Nijjīvo,

มิได้เป็นชีวะอันเป็นบุรุษบุคคล,

mí dâai bpen chii-wá an bpen bù-rùt bùk-kon,

not a soul, not a person,

page 209

33

สุญโญ,

Suñño,

ว่างเปล่าจากความหมายแห่งความเป็นตัวตน,

wâaŋ-bplàao jàak kwaam-mǎai hɛ̀ŋ kwaam bpen dtua-dton,

empty of any meaning of selfhood,

page 209

34

สัพโพ ปะนายัง คิลานะปัจจะยะเภสัชชะปะริกขาโร อะชิคุจฉะนีโย,

Sabbo panāyaṃ gilānapaccayabhesajjaparikkhāro ajigucchanīyo,

ก็คิลานเภสัชบริขารทั้งหมดนี้ ไม่เป็นของน่าเกลียดมาแต่เดิม,

gɔ̂ kí-laa-ná-pee-sàt bɔɔ-rí-kǎan táŋ-mòt níi mâi bpen kɔ̌ɔŋ nâa-glìat maa dtɛ̀ɛ dəəm,

and all this medicine is not in itself repulsive,

page 209

35

อิมัง ปูติกายัง ปัต๎วา,

Imaṃ pūtikāyaṃ patvā,

ครั้นมาถูกเข้ากับกายอันเน่าอยู่เป็นนิจนี้แล้ว,

krán maa tùuk kâo gàp gaai an nâo yùu bpen nít níi lɛ́ɛo,

but on reaching this putrid body,

page 209

36

อะติวิยะ ชิคุจฉะนีโย ชายะติ,

Ativiya jigucchanīyo jāyati,

ย่อมกลายเป็นของน่าเกลียดอย่างยิ่งไปด้วยกัน ดังนี้,

yɔ̂m glaai bpen kɔ̌ɔŋ nâa-glìat yàaŋ-yîŋ bpai dûay gan daŋ-níi,

it becomes exceedingly repulsive along with it - thus.

ปัตติทานะคาถา Pattidānagāthā Chanted at the end of the morning service; this is the translated printing. pages 210–211 20 verses The verses for sharing merit in the translated printing, from the devas of the monastery outward to every living thing.

When chanted: Chanted at the end of the morning service; this is the translated printing.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time with a Thai rendering beneath each Pali line. This is one of those second printings. The book gives this printing no English title of its own, so the name used in the app is supplied.

ปัตติทานะ is the giving over of merit. The tradition holds that merit is not spent by being shared, so a service ends by handing on what it has just made.

Meaning and purpose

The first movement addresses the devas of the place — at the shrine, at the Bodhi enclosure, here and there — and what is offered them is the gift of Dhamma. Not goods and not praise: the merit of the service just completed.

It then widens in a deliberate order, and the order is the argument: the monks by seniority, then helpers and donors and lay followers, then villages and lands and their rulers, then all living beings, then the four ways of being born. By the end nothing that lives is outside the sentence.

The closing verses stop sharing and start blessing, asking for ordinary conditions rather than spiritual ones — rain in season, and rulers who protect their people as a mother and father cherish their own child. A service that closed on its own praise would finish facing inward; this one finishes facing the weather and the government.

The chant

As the book prints it: page 210 and page 211 →

Invitation

(หันทะ มะยัง ปัตติทานะคาถาโย ภะณามะ เส.)

(Handa mayaṃ pattidānagāthāyo bhaṇāma se.)

Now let us recite the verses for sharing merit.

page 210

1

ยา เทวะตา สันติ วิหาระวาสินี,

Yā devatā santi vihāravāsinī,

เทวดาทั้งหลายเหล่าใด, มีปกติอยู่ในวิหาร,

têe-wá-daa táŋ-lǎai lào dai, mii bpòk-gà-dtì yùu nai wí-hǎan,

Whatever devas dwell in this monastery,

page 210

2

ถูเป ฆะเร โพธิฆะเร ตะหิง ตะหิง,

Thūpe ghare bodhighare tahiṃ tahiṃ,

สิงสถิตที่เรือนพระสถูป ที่เรือนโพธิ์ ในที่นั้น ๆ,

sǐŋ-sà-tìt tîi rʉan prá-sà-tǔup tîi rʉan poo nai tîi nán nán,

at the shrine, at the Bodhi enclosure, here and there,

page 210

3

ตา ธัมมะทาเนนะ ภะวันตุ ปูชิตา,

Tā dhammadānena bhavantu pūjitā,

เทวดาทั้งหลายเหล่านั้น, เป็นผู้อันเราทั้งหลายบูชาแล้วด้วยธรรมทาน,

têe-wá-daa táŋ-lǎai lào nán, bpen pûu an rao táŋ-lǎai buu-chaa lɛ́ɛo dûay tam-má-taan,

may those devas be honoured by us with the gift of Dhamma,

page 210

4

โสตถิง กะโรนเตธะ วิหาระมัณฑะเล,

Sotthiṃ karontedha vihāramaṇḍale,

ขอจงทำซึ่งความสวัสดี ความเจริญ ในมณฑลวิหารนี้,

kɔ̌ɔ joŋ tam sʉ̂ŋ kwaam sà-wàt-dii kwaam jà-rəən nai mon-ton wí-hǎan níi,

and may they bring safety and growth to this monastery precinct,

page 210

5

เถรา จะ มัชฌา นะวะกา จะ ภิกขะโว,

Therā ca majjhā navakā ca bhikkhavo,

พระภิกษุทั้งหลายที่เป็นเถระก็ดี, ที่เป็นปานกลางก็ดี, ที่เป็นผู้บวชใหม่ก็ดี,

prá-pík-sù táŋ-lǎai tîi bpen těe-rá gɔ̂ dii, tîi bpen bpaan-glaaŋ gɔ̂ dii, tîi bpen pûu bùat mài gɔ̂ dii,

the bhikkhus, whether elders, of middle standing, or newly ordained,

page 210

6

สารามิกา ทานะปะตี อุปาสะกา,

Sārāmikā dānapatī upāsakā,

อุบาสกอุบาสิกาทั้งหลาย, ที่เป็นทานบดีพร้อมด้วยอารามิกชนก็ดี,

ù-baa-sòk ù-baa-sì-gaa táŋ-lǎai, tîi bpen taan-ná-bɔɔ-dii prɔ́ɔm dûay aa-raa-mí-gà-chon gɔ̂ dii,

the laymen and laywomen who are donors, together with the monastery attendants,

page 210

7

คามา จะ เทสา นิคะมา จะ อิสสะรา,

Gāmā ca desā nigamā ca issarā,

ชนทั้งหลายเหล่าใด, ที่เป็นชาวบ้านก็ดี,ที่เป็นชาวประเทศก็ดี, ที่เป็นชาวนิคมก็ดี, ที่เป็นอิสระเป็นใหญ่ก็ดี,

chon táŋ-lǎai lào dai, tîi bpen chaao-bâan gɔ̂ dii, tîi bpen chaao bprà-têet gɔ̂ dii, tîi bpen chaao ní-kom gɔ̂ dii, tîi bpen ìt-sà-rà bpen yài gɔ̂ dii,

whatever people are villagers, country folk, townspeople, or rulers,

page 210

8

สัปปาณะภูตา สุขิตา ภะวันตุ เต,

Sappāṇabhūtā sukhitā bhavantu te,

ขอชนทั้งหลายเหล่านั้น จงเป็นผู้มีความสุขเถิด,

kɔ̌ɔ chon táŋ-lǎai lào nán joŋ bpen pûu mii kwaam-sùk tə̀ət,

may all those living beings be happy,

page 210

9

ชะลาพุชา เยปิ จะ อัณฑะสัมภะวา,

Jalābujā yepi ca aṇḍasambhavā,

สัตว์ทั้งหลายเหล่าใด, ที่เป็นชลาพุชะกำเนิดก็ดี, ที่เป็นอัณฑชะกำเนิดก็ดี,

sàt táŋ-lǎai lào dai, tîi bpen chá-laa-pú-chá gam-nə̀ət gɔ̂ dii, tîi bpen an-tá-chá gam-nə̀ət gɔ̂ dii,

whatever beings are womb-born or egg-born,

page 210

10

สังเสทะชาตา อะถะโวปะปาติกา,

Saṃsedajātā athavopapātikā,

ที่เป็นสังเสทชะกำเนิดก็ดี, ที่เป็นโอปปาติกะกำเนิดก็ดี,

tîi bpen sǎŋ-sèet-tá-chá gam-nə̀ət gɔ̂ dii, tîi bpen oo-bpà-bpaa-dtì-gà gam-nə̀ət gɔ̂ dii,

moisture-born or spontaneously arisen,

page 211

11

นิยยานิกัง ธัมมะวะรัง ปะฏิจจะ เต, สัพเพปิ ทุกขัสสะ กะโรนตุ สังขะยัง,

Niyyānikaṃ dhammavaraṃ paṭicca te, sabbepi dukkhassa karontu saṅkhayaṃ,

สัตว์ทั้งหลายแม้ทั้งปวงเหล่านั้น, ได้อาศัยซึ่งธรรมอันประเสริฐ, อันนำผู้ปฏิบัติให้ออกไปจากสังสารทุกข์, จงกระทำซึ่งความสิ้นไปพร้อมแห่งทุกข์เถิด,

sàt táŋ-lǎai mɛ́ɛ táŋ-bpuaŋ lào nán, dâai aa-sǎi sʉ̂ŋ tam an bprà-sə̀ət, an nam pûu bpà-dtì-bàt hâi ɔ̀ɔk bpai jàak sǎŋ-sǎan-ná-túk, joŋ grà-tam sʉ̂ŋ kwaam sîn bpai prɔ́ɔm hɛ̀ŋ túk tə̀ət,

may all those beings, depending on the excellent Dhamma that leads out, make an end of suffering,

page 211

12

ฐาตุ จิรัง สะตัง ธัมโม ธัมมัทธะรา จะ ปุคคะลา,

Ṭhātu ciraṃ sataṃ dhammo dhammaddharā ca puggalā,

ขอธรรมของสัตบุรุษทั้งหลายจงตั้งอยู่นาน, อนึ่ง ขอบุคคลทั้งหลายผู้ทรงไว้ซึ่งธรรมจงดำรงอยู่นาน

kɔ̌ɔ tam kɔ̌ɔŋ sàt-bù-rùt táŋ-lǎai joŋ dtâŋ yùu naan, à-nʉ̀ŋ kɔ̌ɔ bùk-kon táŋ-lǎai pûu soŋ wái sʉ̂ŋ tam joŋ dam-roŋ yùu naan

may the Dhamma of the good long endure, and those who uphold it long remain,

page 211

13

สังโฆ โหตุ สะมัคโค วะ อัตถายะ จะ หิตายะ จะ,

Saṅgho hotu samaggo va atthāya ca hitāya ca,

ขอพระสงฆ์ จงมีความสามัคคีพร้อมเพรียงกัน, ในอันทำซึ่งประโยชน์ และสิ่งอันเกื้อกูลเถิด,

kɔ̌ɔ prá-sǒŋ joŋ mii kwaam sǎa-mák-kii prɔ́ɔm-priaŋ gan, nai an tam sʉ̂ŋ bprà-yòot lɛ́ sìŋ an gʉ̂a-gùun tə̀ət,

may the Sangha be united, for welfare and for benefit,

page 211

14

อัมเห รักขะตุ สัทธัมโม สัพเพปิ ธัมมะจาริโน,

Amhe rakkhatu saddhammo sabbepi dhammacārino,

ขอพระสัทธรรมจงรักษาไว้ซึ่งเราทั้งหลาย, และจงรักษาไว้ซึ่งบุคคลทั้งหลายผู้ประพฤติซึ่งธรรมแม้ทั้งปวง,

kɔ̌ɔ prá-sàt-tam joŋ rák-sǎa wái sʉ̂ŋ rao táŋ-lǎai, lɛ́ joŋ rák-sǎa wái sʉ̂ŋ bùk-kon táŋ-lǎai pûu bprà-prʉ́t sʉ̂ŋ tam mɛ́ɛ táŋ-bpuaŋ,

may the true Dhamma protect us, and all who practise it,

page 211

15

วุฑฒิง สัมปาปุเณยยามะ ธัมเม อะริยัปปะเวทิเต,

Vuḍḍhiṃ sampāpuṇeyyāma dhamme ariyappavedite,

ขอเราทั้งหลายพึงถึงพร้อมซึ่งความเจริญในธรรม, ที่พระอริยเจ้าประกาศไว้แล้ว,

kɔ̌ɔ rao táŋ-lǎai pʉŋ tʉ̌ŋ prɔ́ɔm sʉ̂ŋ kwaam jà-rəən nai tam, tîi prá-à-rí-yá-jâo bprà-gàat wái lɛ́ɛo,

may we attain growth in the Dhamma the Noble Ones have declared,

page 211

16

ปะสันนา โหนตุ สัพเพปิ ปาณิโน พุทธะสาสะเน,

Pasannā hontu sabbepi pāṇino buddhasāsane,

ขอสรรพสัตว์ทั้งหลายแม้ทั้งปวง, จงเป็นผู้เลื่อมใสแล้วในพระพุทธศาสนา,

kɔ̌ɔ sàp-pá-sàt táŋ-lǎai mɛ́ɛ táŋ-bpuaŋ, joŋ bpen pûu lʉ̂am-sǎi lɛ́ɛo nai prá-pút-tá-sàat-sà-nǎa,

may all living beings have faith in the Buddha's teaching,

page 211

17

สัมมา ธารัง ปะเวจฉันโต กาเล เทโว ปะวัสสะตุ,

Sammā dhāraṃ pavecchanto kāle devo pavassatu,

ขอฝนจงเพิ่มให้อุทกธาร, ตกต้องในกาลโดยชอบ,

kɔ̌ɔ fǒn joŋ pə̂əm hâi ù-tók-gà-taan, dtòk dtɔ̂ŋ nai gaan dooy chɔ̂ɔp,

may the rain fall in season, giving its streams of water,

page 211

18

วุฑฒิภาวายะ สัตตานัง สะมิทธัง เนตุ เมทะนิง,

Vuḍḍhibhāvāya sattānaṃ samiddhaṃ netu medaniṃ,

ขอฝนจงนำความสำเร็จมาสู่พื้นปฐพี, เพื่อความเจริญแก่สัตว์ทั้งหลาย,

kɔ̌ɔ fǒn joŋ nam kwaam sǎm-rèt maa sùu pʉ́ʉn bpà-tà-pii, pʉ̂a kwaam jà-rəən gɛ̀ɛ sàt táŋ-lǎai,

may it bring the earth to plenty, for the growth of beings,

page 211

19

มาตาปิตา จะ อัต๎ระชัง นิจจัง รักขันติ ปุตตะกัง,

Mātāpitā ca atrajaṃ niccaṃ rakkhanti puttakaṃ,

มารดาและบิดา, ย่อมถนอมบุตรน้อย ผู้บังเกิดในตนเป็นนิตย์ ฉันใด,

maan-daa lɛ́ bì-daa, yɔ̂m tà-nɔ̌ɔm bùt nɔ́ɔi pûu baŋ-gə̀ət nai dton bpen nít chǎn dai,

as a mother and father always cherish the little child born of them,

page 211

20

เอวัง ธัมเมนะ ราชาโน ปะชัง รักขันตุ สัพพะทา ฯ

Evaṃ dhammena rājāno pajaṃ rakkhantu sabbadā.

ขอพระราชาทั้งหลาย, จงทรงรักษาประชาราษฎร์ โดยชอบธรรม ในกาลทุกเมื่อฉันนั้น เทอญ.

kɔ̌ɔ prá-raa-chaa táŋ-lǎai, joŋ soŋ rák-sǎa bprà-chaa-râat dooy chɔ̂ɔp-tam nai gaan túk mʉ̂a chǎn nán təən.

so may rulers always protect their people by what is right.

สัพพะปัตติทานะคาถา Sabbapattidānagāthā Chanted at the close of a service where merit is dedicated; this is the translated printing. page 212 5 verses The verses sharing merit with all beings without exception, including those who will never know of it.

When chanted: Chanted at the close of a service where merit is dedicated; this is the translated printing.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time with a Thai rendering beneath each Pali line. This is one of those second printings. The book gives this printing no English title of its own, so the name used in the app is supplied.

สัพพะปัตติทานะ is the giving of merit to all. Where the verses before it begin with the devas of one monastery, these begin with beings without end and without measure.

Meaning and purpose

The list is built to exclude nobody, and it says so twice over. Those dear and full of virtue, such as mother and father, seen or unseen; and others, neutral or hostile. The hostile are named and not qualified.

Then the cosmology, which is there to close the last gaps: beings in the three planes, in the four kinds of birth, with five aggregates, with one, or with four. Every category the tradition recognises is listed so that none can be argued out.

The last verse handles the obvious objection. Those who know of the merit shared may rejoice in it themselves; and for those who do not know, may the devas carry word to them. The dedication does not depend on the recipient hearing about it — and where hearing matters, arrangements are made.

The chant

As the book prints it: page 212 →

Invitation

(หันทะ มะยัง สัพพะปัตติทานะคาถาโย ภะณามะ เส.)

(Handa mayaṃ sabbapattidānagāthāyo bhaṇāma se.)

Now let us recite the verses for sharing merit with all.

page 212

1

ปุญญัสสิทานิ กะตัสสะ ยานัญญานิ กะตานิ เม เตสัญจะ ภาคิโน โหนตุ สัตตานันตาปะมาณะกา

Puññassidāni katassa yānaññāni katāni me tesañca bhāgino hontu sattānantāpamāṇakā

สัตว์ทั้งหลาย ไม่มีที่สุด ไม่มีประมาณ จงมีส่วนแห่งบุญที่ข้าพเจ้าได้ทำในบัดนี้ และแห่งบุญอื่นที่ได้ทำไว้ก่อนแล้ว

sàt táŋ-lǎai mâi mii tîi-sùt mâi mii bprà-maan joŋ mii sùan hɛ̀ŋ bun tîi kâa-pá-jâo dâai tam nai bàt-níi lɛ́ hɛ̀ŋ bun ʉ̀ʉn tîi dâai tam wái gɔ̀ɔn lɛ́ɛo

May beings without end and without measure share in the merit I have made now, and in the other merit made before

page 212

2

เย ปิยา คุณะวันตา จะ มัยหัง มาตาปิตาทะโย ทิฏฐา เม จาปะยะทิฏฐา วา อัญเญ มัชฌัตตะเวริโน

Ye piyā guṇavantā ca mayhaṃ mātāpitādayo diṭṭhā me cāpayadiṭṭhā vā aññe majjhattaverino

คือจะเป็นสัตว์เหล่าใด ซึ่งเป็นที่รักใคร่และมีบุญคุณ เช่น มารดา บิดาของข้าพเจ้าเป็นต้น ก็ดี ที่ข้าพเจ้าเห็นแล้วหรือไม่ได้เห็นก็ดี สัตว์เหล่าอื่นที่เป็นกลางๆ หรือเป็นคู่เวรกันก็ดี

kʉʉ jà bpen sàt lào dai sʉ̂ŋ bpen tîi rák-krâi lɛ́ mii bun-kun chên maan-daa bì-daa kɔ̌ɔŋ kâa-pá-jâo bpen dtôn gɔ̂ dii tîi kâa-pá-jâo hěn lɛ́ɛo rʉ̌ʉ mâi dâai hěn gɔ̂ dii sàt lào ʉ̀ʉn tîi bpen glaaŋ-glaaŋ rʉ̌ʉ bpen kûu-ween gan gɔ̂ dii

whether dear and full of virtue, such as my mother and father, seen by me or unseen, or others, neutral or hostile

page 212

3

สัตตา ติฏฐันติ โลกัส๎มิง เต ภุมมา จะตุโยนิกา ปัญเจกะจะตุโวการา สังสะรันตา ภะวาภะเว

Sattā tiṭṭhanti lokasmiṃ te bhummā catuyonikā pañcekacatuvokārā saṃsarantā bhavābhave

สัตว์ทั้งหลาย ตั้งอยู่ในโลก อยู่ในภูมิทั้งสาม อยู่ในกำเนิดทั้งสี่ มีขันธ์ห้าขันธ์ มีขันธ์ขันธ์เดียว มีขันธ์สี่ขันธ์ กำลังท่องเที่ยวอยู่ในภพน้อยภพใหญ่ก็ดี

sàt táŋ-lǎai dtâŋ yùu nai lôok yùu nai puum táŋ sǎam yùu nai gam-nə̀ət táŋ sìi mii kǎn hâa kǎn mii kǎn kǎn diao mii kǎn sìi kǎn gam-laŋ tɔ̂ŋ-tîao yùu nai pôp nɔ́ɔi pôp yài gɔ̂ dii

beings established in the world, in the three planes, in the four kinds of birth, with five aggregates, with one, or with four, wandering in becoming great and small

page 212

4

ญาตัง เย ปัตติทานัมเม อะนุโมทันตุ เต สะยัง เย จิมัง นัปปะชานันติ เทวา เตสัง นิเวทะยุง

Ñātaṃ ye pattidānamme anumodantu te sayaṃ ye cimaṃ nappajānanti devā tesaṃ nivedayuṃ

สัตว์เหล่าใด รู้ส่วนบุญที่ข้าพเจ้าแผ่ให้แล้ว สัตว์เหล่านั้น จงอนุโมทนาเองเถิด ส่วนสัตว์เหล่าใด ยังไม่รู้ส่วนบุญนี้ ขอเทวดาทั้งหลายจงบอกสัตว์เหล่านั้นให้รู้

sàt lào dai rúu sùan bun tîi kâa-pá-jâo pɛ̀ɛ hâi lɛ́ɛo sàt lào nán joŋ à-nú-moo-tá-naa eeŋ tə̀ət sùan sàt lào dai yaŋ mâi rúu sùan bun níi kɔ̌ɔ têe-wá-daa táŋ-lǎai joŋ bɔ̀ɔk sàt lào nán hâi rúu

those who know of the merit I have shared, may they rejoice in it themselves; and those who do not yet know it, may the devas tell them

page 212

5

มะยา ทินนานะ ปุญญานัง อะนุโมทะนะเหตุนา สัพเพ สัตตา สะทา โหนตุ อะเวรา สุขะชีวิโน เขมัปปะทัญจะ ปัปโปนตุ เตสาสา สิชฌะตัง สุภา ฯ

Mayā dinnāna puññānaṃ anumodanahetunā sabbe sattā sadā hontu averā sukhajīvino khemappadañca pappontu tesāsā sijjhataṃ subhā.

เพราะเหตุที่ได้อนุโมทนาส่วนบุญที่ข้าพเจ้าแผ่ให้แล้ว สัตว์ทั้งหลายทั้งปวง จงเป็นผู้ไม่มีเวร อยู่เป็นสุขทุกเมื่อ จงถึงบทอันเกษม กล่าวคือพระนิพพาน ความปรารถนาที่ดีงามของสัตว์เหล่านั้น จงสำเร็จเถิด ฯ

prɔ́ hèet tîi dâai à-nú-moo-tá-naa sùan bun tîi kâa-pá-jâo pɛ̀ɛ hâi lɛ́ɛo sàt táŋ-lǎai táŋ-bpuaŋ joŋ bpen pûu mâi mii ween yùu bpen sùk túk mʉ̂a joŋ tʉ̌ŋ bòt an gà-sěem glàao kʉʉ prá-níp-paan kwaam bpràat-tà-nǎa tîi dii-ŋaam kɔ̌ɔŋ sàt lào nán joŋ sǎm-rèt tə̀ət

By the merit of rejoicing in the share I have given, may all beings always be free from enmity and live happily, may they reach the place of peace, that is Nibbana, and may their good wishes be fulfilled.

ปัฏฐะนะฐะปะนะคาถา Paṭṭhanaṭhapanagāthā Chanted after the sharing of merit, where an aspiration is being made; this is the translated printing. pages 213–214 12 verses Verses setting out an aspiration: swift realisation if possible, and if not, a long list of conditions for the lives in between.

When chanted: Chanted after the sharing of merit, where an aspiration is being made; this is the translated printing.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time with a Thai rendering beneath each Pali line. This is one of those second printings. The book gives this printing no English title of its own, so the name used in the app is supplied.

ปัฏฐะนะฐะปะนะ is the setting down of an aspiration. What makes these verses unusual is that they plan for the aspiration not being granted.

Meaning and purpose

The first request is the direct one: by whatever merit I have made, may I quickly realise the nine supramundane states. Two lines, and then the concession that shapes everything after it — but if I am still incapable of it and must wander on.

What follows is a specification for that wandering, and it is extraordinarily detailed: not to fall into the eighteen states of incapacity, to avoid the five enmities, to delight in keeping the precepts, to be unattached to the five strands of sense pleasure. Somebody has thought carefully about what would make the next several lives usable.

The last verse plans even for the worst case. If no Buddha arises and the good kamma is complete, then may I gain the awakening of a Paccekabuddha — an awakening with nobody to teach it to. The aspiration works its way down through every contingency and refuses to end in nothing.

The chant

As the book prints it: page 213 and page 214 →

Invitation

(หันทะ มะยัง ปัฏฐะนะฐะปะนะคาถาโย ภะณามะ เส.)

(Handa mayaṃ paṭṭhanaṭhapanagāthāyo bhaṇāma se.)

Now let us recite the verses that set an aspiration.

page 213

1

ยันทานิ เม กะตัง ปุญญัง เตนาเนนุททิเสนะ จะ ขิปปัง สัจฉิกะเรยยาหัง ธัมเม โลกุตตะเร นะวะ,

Yandāni me kataṃ puññaṃ tenānenuddisena ca khippaṃ sacchikareyyāhaṃ dhamme lokuttare nava,

บุญใดที่ข้าพเจ้าได้ทำในบัดนี้, เพราะบุญนั้น และการอุทิศแผ่ส่วนบุญนั้น, ขอให้ข้าพเจ้าทำให้แจ้งโลกุตรธรรมเก้าในทันที,

bun dai tîi kâa-pá-jâo dâai tam nai bàt-níi, prɔ́ bun nán lɛ́ gaan ù-tít pɛ̀ɛ sùan bun nán, kɔ̌ɔ hâi kâa-pá-jâo tam hâi jɛ̂ɛŋ loo-gùt-dtà-ra-tam gâo nai tan-tii,

By whatever merit I have made now, and by this sharing of it, may I quickly realise the nine supramundane states,

page 213

2

สะเจ ตาวะ อะภัพโพหัง สังสาเร ปะนะ สังสะรัง,

Sace tāva abhabbohaṃ saṃsāre pana saṃsaraṃ,

ถ้าข้าพเจ้าเป็นผู้อาภัพอยู่ ยังต้องท่องเที่ยวไปในวัฏฏสงสาร,

tâa kâa-pá-jâo bpen pûu aa-pàp yùu yaŋ dtɔ̂ŋ tɔ̂ŋ-tîao bpai nai wát-dtà-sǒŋ-sǎan,

but if I am still incapable of it and must wander on in samsara,

page 213

3

นิยะโต โพธิสัตโตวะ สัมพุทเธนะ วิยากะโต นาฏฐาระสะปิ อาภัพพะฐานานิ ปาปุเณยยะหัง,

Niyato bodhisattova sambuddhena viyākato nāṭṭhārasapi ābhabbaṭhānāni pāpuṇeyyahaṃ,

ขอให้ข้าพเจ้าเป็นเหมือนโพธิสัตว์ผู้เที่ยงแท้, ได้รับพยากรณ์แต่พระพุทธเจ้าแล้ว, ไม่ถึงฐานะแห่งความอาภัพ ๑๘ อย่าง,

kɔ̌ɔ hâi kâa-pá-jâo bpen mʉ̌an poo-tí-sàt pûu tîaŋ-tɛ́ɛ, dâai ráp pá-yaa-gɔɔn dtɛ̀ɛ prá-pút-tá-jâo lɛ́ɛo, mâi tʉ̌ŋ tǎa-ná hɛ̀ŋ kwaam aa-pàp sìp-bpɛ̀ɛt yàaŋ,

may I be like the bodhisatta who is certain, declared so by a Buddha, and not fall into the eighteen states of incapacity,

page 213

4

ปัญจะเวรานิ วัชเชยยัง ระเมยยัง สีละรักขะเน ปัญจะกาเม อะลัคโคหัง วัชเชยยัง กามะปังกะโต,

Pañcaverāni vajjeyyaṃ rameyyaṃ sīlarakkhane pañcakāme alaggohaṃ vajjeyyaṃ kāmapaṅkato,

ข้าพเจ้าพึงเว้นจากเวรทั้งห้า, พึงยินดีในการรักษาศีล, ไม่เกาะเกี่ยวในกามคุณทั้งห้า, พึงเว้นจากเปือกตม กล่าวคือกาม,

kâa-pá-jâo pʉŋ wén jàak ween táŋ hâa, pʉŋ yin-dii nai gaan rák-sǎa sǐin, mâi gɔ̀ nǐao nai gaam-má-kun táŋ hâa, pʉŋ wén jàak bpʉ̀ak-dtom glàao kʉʉ gaam,

may I avoid the five enmities and delight in keeping the precepts, unattached to the five strands of sense pleasure, avoiding the mire of lust,

page 213

5

ทุททิฏฐิยา นะ ยุชเชยยัง สังยุชเชยยัง สุทิฏฐิยา ปาเป มิตเต นะ เสเวยยัง เสเวยยัง ปัณฑิเต สะทา,

Duddiṭṭhiyā na yujjeyyaṃ saṃyujjeyyaṃ sudiṭṭhiyā pāpe mitte na seveyyaṃ seveyyaṃ paṇḍite sadā,

ขอให้ข้าพเจ้าไม่พึงประกอบด้วยทิฐิชั่ว, พึงประกอบด้วยทิฐิที่ดีงาม, ไม่พึงคบมิตรชั่ว, พึงคบแต่บัณฑิตทุกเมื่อ,

kɔ̌ɔ hâi kâa-pá-jâo mâi pʉŋ bprà-gɔ̀ɔp dûay tít-tì chûa, pʉŋ bprà-gɔ̀ɔp dûay tít-tì tîi dii-ŋaam, mâi pʉŋ kóp mít chûa, pʉŋ kóp dtɛ̀ɛ ban-dìt túk mʉ̂a,

may I not be joined to wrong view but to right view, not keep bad friends but always the wise,

page 213

6

สัทธาสะติหิโรตตัปปา- ตาปักขันติคุณากะโร อัปปะสัยโห วะ สัตตูหิ เหยยัง อะมันทะมุยหะโก,

Saddhāsatihirottappā- tāpakkhantiguṇākaro appasayho va sattūhi heyyaṃ amandamuyhako,

ขอให้ข้าพเจ้าเป็นบ่อที่เกิดแห่งคุณ, คือ ศรัทธา สติ หิริ โอตตัปปะ ความเพียร และขันติ, พึงเป็นผู้ที่ศัตรูครอบงำไม่ได้, ไม่เป็นคนเขลา คนหลงงมงาย,

kɔ̌ɔ hâi kâa-pá-jâo bpen bɔ̀ɔ tîi gə̀ət hɛ̀ŋ kun, kʉʉ sàt-taa sà-dtì hì-rí oo-dtàt-dtà-bpà kwaam-piian lɛ́ kǎn-dtì, pʉŋ bpen pûu tîi sàt-dtruu krɔ̂ɔp-ŋam mâi dâai, mâi bpen kon klǎo kon lǒŋ ŋom-ŋaai,

may I be a mine of good qualities - faith, mindfulness, moral shame and dread, energy and patience - unconquerable by enemies, neither dull nor deluded,

page 214

7

สัพพายาปายุปาเยสุ เฉโก ธัมมัตถะโกวิโท เญยเย วัตตัต๎วะสัชชัง เม ญาณัง อะเมวะ มาลุโต,

Sabbāyāpāyupāyesu cheko dhammatthakovido ñeyye vattatvasajjaṃ me ñāṇaṃ ameva māluto,

ขอให้ข้าพเจ้าเป็นผู้ฉลาดในอุบายแห่งความเสื่อมและความเจริญ, เป็นผู้เฉียบแหลมในอรรถและธรรม, ขอให้ญาณของข้าพเจ้าเป็นไป ไม่ข้องขัดในธรรมที่ควรรู้, ดุจลมพัดไปในอากาศ ฉะนั้น,

kɔ̌ɔ hâi kâa-pá-jâo bpen pûu chà-làat nai ù-baai hɛ̀ŋ kwaam sʉ̀am lɛ́ kwaam jà-rəən, bpen pûu chìap-lɛ̌ɛm nai àt lɛ́ tam, kɔ̌ɔ hâi yaan kɔ̌ɔŋ kâa-pá-jâo bpen bpai mâi kɔ̂ɔŋ-kàt nai tam tîi kuan rúu, dùt lom pát bpai nai aa-gàat chà-nán,

may I be skilled in the ways of decline and growth, sharp in meaning and in Dhamma, and may my knowledge move unobstructed through what should be known, as the wind moves through the air,

page 214

8

ยา กาจิ กุสะลา มะยาสา สุเขนะ สิชฌะตัง สะทา เอวัง วุตตา คุณา สัพเพ โหนตุ มัยหัง ภะเว ภะเว,

Yā kāci kusalā mayāsā sukhena sijjhataṃ sadā evaṃ vuttā guṇā sabbe hontu mayhaṃ bhave bhave,

ความปรารถนาใดๆ ของข้าพเจ้าที่เป็นกุศล, ขอให้สำเร็จโดยง่ายทุกเมื่อ, คุณที่ข้าพเจ้ากล่าวมาแล้วทั้งปวงนี้, จงมีแก่ข้าพเจ้าทุกๆ ภพ,

kwaam bpràat-tà-nǎa dai-dai kɔ̌ɔŋ kâa-pá-jâo tîi bpen gù-sǒn, kɔ̌ɔ hâi sǎm-rèt dooy ŋâai túk mʉ̂a, kun tîi kâa-pá-jâo glàao maa lɛ́ɛo táŋ-bpuaŋ níi, joŋ mii gɛ̀ɛ kâa-pá-jâo túk-túk pôp,

whatever wholesome wishes I have, may they always be easily fulfilled, and may all the qualities spoken of be mine in every existence,

page 214

9

ยะทา อุปปัชชะติ โลเก สัมพุทโธ โมกขะเทสะโก ตะทา มุตโต กุกัมเมหิ ลัทโธกาโส ภะเวยยะหัง,

Yadā uppajjati loke sambuddho mokkhadesako tadā mutto kukammehi laddhokāso bhaveyyahaṃ,

เมื่อใด, พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้แสดงธรรมเครื่องพ้นทุกข์, เกิดขึ้นแล้วในโลก, เมื่อนั้น, ขอให้ข้าพเจ้าพ้นจากกรรมอันชั่วช้าทั้งหลาย, เป็นผู้ได้โอกาสแห่งการบรรลุธรรม,

mʉ̂a dai, prá-sǎm-maa-sǎm-pút-tá-jâo pûu sà-dɛɛŋ tam krʉ̂aŋ pón túk, gə̀ət kʉ̂n lɛ́ɛo nai lôok, mʉ̂a nán, kɔ̌ɔ hâi kâa-pá-jâo pón jàak gam an chûa-cháa táŋ-lǎai, bpen pûu dâai oo-gàat hɛ̀ŋ gaan ban-lú tam,

when a Perfectly Awakened One who teaches release arises in the world, may I then be free from evil deeds and gain the opportunity to realise it,

page 214

10

มะนุสสัตตัญจะ ลิงคัญจะ ปัพพัชชัญจุปะสัมปะทัง ละภิต๎วา เปสะโล สีลี ธาเรยยัง สัตถุ สาสะนัง,

Manussattañca liṅgañca pabbajjañcupasampadaṃ labhitvā pesalo sīlī dhāreyyaṃ satthu sāsanaṃ,

ขอให้ข้าพเจ้าพึงได้ความเป็นมนุษย์, ได้เพศบริสุทธิ์, ได้บรรพชาอุปสมบทแล้ว, เป็นคนรักศีล, มีศีล, ทรงไว้ซึ่งพระศาสนาของพระศาสดา,

kɔ̌ɔ hâi kâa-pá-jâo pʉŋ dâai kwaam bpen má-nút, dâai pêet bɔɔ-rí-sùt, dâai bàn-pá-chaa ù-bpà-sǒm-bòt lɛ́ɛo, bpen kon rák sǐin, mii sǐin, soŋ wái sʉ̂ŋ prá-sàat-sà-nǎa kɔ̌ɔŋ prá-sàat-sà-daa,

having gained human birth, the pure form, the going forth and full ordination, may I be of good conduct, virtuous, upholding the Teacher's dispensation,

page 214

11

สุขาปะฏิปะโท ขิปปา- ภิญโญ สัจฉิกะเรยยะหัง อะระหัตตัปผะลัง อัคคัง วิชชาทิคุณะลังกะตัง,

Sukhāpaṭipado khippā- bhiñño sacchikareyyahaṃ arahattapphalaṃ aggaṃ vijjādiguṇalaṅkataṃ,

ขอให้เป็นผู้มีการปฏิบัติโดยสะดวก, ตรัสรู้ได้พลัน, กระทำให้แจ้งซึ่งอรหัตผลอันเลิศ, อันประดับด้วยธรรม มีวิชชาเป็นต้น,

kɔ̌ɔ hâi bpen pûu mii gaan bpà-dtì-bàt dooy sà-dùak, dtràt-rúu dâai plan, grà-tam hâi jɛ̂ɛŋ sʉ̂ŋ à-rá-hàt-dtà-pǒn an lə̂ət, an bprà-dàp dûay tam mii wít-chaa bpen dtôn,

may my practice be easy and my realisation swift, and may I realise the highest fruit of arahantship, adorned with the knowledges and the rest,

page 214

12

ยะทิ นุปปัชชะติ พุทโธ กัมมัง ปะริปูรัญจะ เม เอวัง สันเต ละเภยยาหัง ปัจเจกะโพธิมุตตะมันติ.

Yadi nuppajjati buddho kammaṃ paripūrañca me evaṃ sante labheyyāhaṃ paccekabodhimuttamanti.

ถ้าหากพระพุทธเจ้าไม่บังเกิดขึ้น, แต่กุศลกรรมของข้าพเจ้าเต็มเปี่ยมแล้ว, เมื่อเป็นเช่นนั้น, ขอให้ข้าพเจ้าพึงได้ญาณ เครื่องรู้เฉพาะตนอันสูงสุด เทอญ.

tâa-hàak prá-pút-tá-jâo mâi baŋ-gə̀ət kʉ̂n, dtɛ̀ɛ gù-sǒn-lá-gam kɔ̌ɔŋ kâa-pá-jâo dtem-bpìam lɛ́ɛo, mʉ̂a bpen chên nán, kɔ̌ɔ hâi kâa-pá-jâo pʉŋ dâai yaan krʉ̂aŋ rúu chà-pɔ́ dton an sǔuŋ-sùt təən.

but if no Buddha arises and my good kamma is complete, then may I gain the highest self-awakening of a Paccekabuddha.

เขมาเขมะสะระณะทีปิกะคาถา Khemākhemasaraṇadīpikagāthā Chanted among the reflections; this is the translated printing. page 215 5 verses Verses distinguishing the refuges that are not safe from the one that is, in the translated printing.

When chanted: Chanted among the reflections; this is the translated printing.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time with a Thai rendering beneath each Pali line. This is one of those second printings. The book gives this printing no English title of its own, so the name used in the app is supplied.

เขมาเขมะ pairs the safe with the unsafe, and the verses are built on that contrast. They are among the most quoted lines in the canon on what refuge means.

Meaning and purpose

The observation is made without contempt: driven by fear, many people take as refuge mountains, forests, parks and tree shrines. The motive is named first, and it is fear rather than foolishness.

Then the verdict, stated flatly and three times over: that is no safe refuge, that is no supreme refuge; coming to that refuge one is not freed from all suffering. The claim is specific — not that such refuges do nothing, but that they do not free.

What is offered instead is not a better shrine but a way of seeing. Whoever has gone to the Buddha, the Dhamma and the Sangha as refuge sees with right wisdom the four noble truths — and the truths are then listed. The refuge turns out to consist in understanding something, which is why the verses can say the mountains do not work.

The chant

As the book prints it: page 215 →

Invitation

(หันทะ มะยัง เขมาเขมะสะระณะทีปิกะคาถาโย ภะณามะ เส.)

(Handa mayaṃ khemākhemasaraṇadīpikagāthāyo bhaṇāma se.)

Now let us recite the verses showing the safe refuge and the unsafe.

page 215

1

พะหุง เว สะระณัง ยันติ ปัพพะตานิ วะนานิ จะ อารามะรุกขะ เจต๎ยานิ มะนุสสา ภะยะตัชชิตา

Bahuṃ ve saraṇaṃ yanti pabbatāni vanāni ca ārāmarukkha cetyāni manussā bhayatajjitā

มนุษย์เป็นอันมาก เมื่อเกิดมีภัยคุกคามแล้ว ก็ถือเอาภูเขาบ้าง ป่าไม้บ้าง อารามและรุกขเจดีย์บ้าง เป็นสรณะ

má-nút bpen an mâak mʉ̂a gə̀ət mii pai kúk-kaam lɛ́ɛo gɔ̂ tʉ̌ʉ ao puu-kǎo bâaŋ bpàa-máai bâaŋ aa-raam lɛ́ rúk-kà-jee-dii bâaŋ bpen sà-rá-ná

Driven by fear, many people take as refuge mountains, forests, parks and tree shrines

page 215

2

เนตัง โข สะระณัง เขมัง เนตัง สะระณะมุตตะมัง เนตัง สะระณะมาคัมมะ สัพพะทุกขา ปะมุจจะติ

Netaṃ kho saraṇaṃ khemaṃ netaṃ saraṇamuttamaṃ netaṃ saraṇamāgamma sabbadukkhā pamuccati

นั่นมิใช่สรณะอันเกษมเลย นั่นมิใช่สรณะอันสูงสุด เขาอาศัยสรณะนั่นแล้ว ย่อมไม่พ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้

nân mí châi sà-rá-ná an gà-sěem ləəi nân mí châi sà-rá-ná an sǔuŋ-sùt kǎo aa-sǎi sà-rá-ná nân lɛ́ɛo yɔ̂m mâi pón jàak túk táŋ-bpuaŋ dâai

that is no safe refuge, that is no supreme refuge; coming to that refuge one is not freed from all suffering

page 215

3

โย จะ พุทธัญจะ ธัมมัญจะ สังฆัญจะ สะระณัง คะโต จัตตาริ อะริยะสัจจานิ สัมมัปปัญญายะ ปัสสะติ

Yo ca buddhañca dhammañca saṅghañca saraṇaṃ gato cattāri ariyasaccāni sammappaññāya passati

ส่วนผู้ใดถือเอาพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เป็นสรณะแล้ว เห็นอริยสัจ คือความจริงอันประเสริฐสี่ ด้วยปัญญาอันชอบ

sùan pûu dai tʉ̌ʉ ao prá-pút prá-tam prá-sǒŋ bpen sà-rá-ná lɛ́ɛo hěn à-rí-yá-sàt kʉʉ kwaam-jiŋ an bprà-sə̀ət sìi dûay bpan-yaa an chɔ̂ɔp

but whoever has gone to the Buddha, the Dhamma and the Sangha as refuge sees with right wisdom the four noble truths

page 215

4

ทุกขัง ทุกขะสะมุปปาทัง ทุกขัสสะ จะ อะติกกะมัง อะริยัญจัฏฐังคิกัง มัคคัง ทุกขูปะสะมะคามินัง

Dukkhaṃ dukkhasamuppādaṃ dukkhassa ca atikkamaṃ ariyañcaṭṭhaṅgikaṃ maggaṃ dukkhūpasamagāminaṃ

คือ เห็นความทุกข์ เหตุให้เกิดทุกข์ ความก้าวล่วงทุกข์เสียได้ และหนทางมีองค์แปดอันประเสริฐ เครื่องถึงความระงับทุกข์

kʉʉ hěn kwaam-túk hèet hâi gə̀ət túk kwaam gâao-lûaŋ túk sǐa dâai lɛ́ hǒn-taaŋ mii oŋ bpɛ̀ɛt an bprà-sə̀ət krʉ̂aŋ tʉ̌ŋ kwaam rá-ŋáp túk

suffering, its arising, the going beyond it, and the noble eightfold path that leads to its stilling

page 215

5

เอตัง โข สะระณัง เขมัง เอตัง สะระณะมุตตะมัง เอตัง สะระณะมาคัมมะ สัพพะทุกขา ปะมุจจะติ ฯ

Etaṃ kho saraṇaṃ khemaṃ etaṃ saraṇamuttamaṃ etaṃ saraṇamāgamma sabbadukkhā pamuccati.

นั่นแหละ เป็นสรณะอันเกษม นั่นเป็นสรณะอันสูงสุด เขาอาศัยสรณะนั่นแล้ว ย่อมพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้ ฯ

nân-lɛ̀ bpen sà-rá-ná an gà-sěem nân bpen sà-rá-ná an sǔuŋ-sùt kǎo aa-sǎi sà-rá-ná nân lɛ́ɛo yɔ̂m pón jàak túk táŋ-bpuaŋ dâai

that indeed is the safe refuge, that is the supreme refuge; coming to that refuge one is freed from all suffering.

อะภิณหะปัจจะเวกขะณะ ๕ Abhiṇhapaccavekkhaṇa 5 Recited among the daily reflections by lay people and monastics alike; this is the translated printing. page 216 13 verses The five constant reflections in the translated printing, closing with the instruction to reflect on them often.

When chanted: Recited among the daily reflections by lay people and monastics alike; this is the translated printing.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time with a Thai rendering beneath each Pali line. This is one of those second printings. The book gives this printing no English title of its own, so the name used in the app is supplied. Its Thai title names the number — the five constant reflections.

The book prints these five three times over. This printing is the briefest, giving the formulas without the discourse that explains them.

Meaning and purpose

The first three proceed by a single repeated construction: I am of the nature to grow old, and I have not gone beyond ageing. Then illness, then death. They are not presented as misfortunes that may arrive but as the ordinary constitution of a life.

The fourth shifts from the body to everything around it — I must be parted from all that is dear and pleasing to me. It does not ask the reciter to love less; it asks them to hold what they love knowing that parting is already contained in the having.

The fifth answers the first four. Where they describe what cannot be escaped, it names what remains one's own: whatever kamma I do, to that I shall be heir. And then the closing line, which is the instruction rather than the content — thus should we often reflect.

The chant

As the book prints it: page 216 →

Invitation

(หันทะ มะยัง อะภิณหะปัจจะเวกขะณะปาฐัง ภะณามะ เส.)

(Handa mayaṃ abhiṇhapaccavekkhaṇapāṭhaṃ bhaṇāma se.)

Now let us recite the passage on the five frequent recollections.

page 216

1

ชะราธัมโมมหิ ชะรัง อะนะตีโต (หญิงว่า อะนะตีตา)

Jarādhammomhi jaraṃ anatīto (women say: anatītā)

เรามีความแก่เป็นธรรมดา ไม่ล่วงพ้นความแก่ไปได้

rao mii kwaam-gɛ̀ɛ bpen tam-má-daa mâi lûaŋ-pón kwaam-gɛ̀ɛ bpai dâai

I am of the nature to grow old; I have not gone beyond ageing.

page 216

2

พ๎ยาธิธัมโมมหิ พ๎ยาธิง อะนะตีโต (อะนะตีตา)

Byādhidhammomhi byādhiṃ anatīto (anatītā)

เรามีความเจ็บไข้เป็นธรรมดา ไม่ล่วงพ้นความเจ็บไข้ไปได้

rao mii kwaam jèp-kâi bpen tam-má-daa mâi lûaŋ-pón kwaam jèp-kâi bpai dâai

I am of the nature to fall ill; I have not gone beyond illness.

page 216

3

มะระณะธัมโมมหิ มะระณัง อะนะตีโต (อะนะตีตา)

Maraṇadhammomhi maraṇaṃ anatīto (anatītā)

เรามีความตายเป็นธรรมดา ไม่ล่วงพ้นความตายไปได้

rao mii kwaam-dtaai bpen tam-má-daa mâi lûaŋ-pón kwaam-dtaai bpai dâai

I am of the nature to die; I have not gone beyond dying.

page 216

4

สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว

Sabbehi me piyehi manāpehi nānābhāvo vinābhāvo

เราจักต้องพลัดพรากจากของรักของชอบใจทั้งหลายทั้งปวง

rao jàk dtɔ̂ŋ plát-prâak jàak kɔ̌ɔŋ rák kɔ̌ɔŋ chɔ̂ɔp-jai táŋ-lǎai táŋ-bpuaŋ

I must be parted from all that is dear and pleasing to me.

page 216

5

กัมมัสสะโกมหิ

Kammassakomhi

เรามีกรรมเป็นของ ๆ ตน

rao mii gam bpen kɔ̌ɔŋ kɔ̌ɔŋ dton

I am the owner of my kamma,

page 216

6

กัมมะทายาโท

Kammadāyādo

เรามีกรรมเป็นทายาท

rao mii gam bpen taa-yâat

heir to my kamma,

page 216

7

กัมมะโยนิ

Kammayoni

เรามีกรรมเป็นกำเนิด

rao mii gam bpen gam-nə̀ət

born of my kamma,

page 216

8

กัมมะพันธุ

Kammabandhu

เรามีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์

rao mii gam bpen pào-pan

related to my kamma,

page 216

9

กัมมะปะฏิสะระโณ

Kammapaṭisaraṇo

เรามีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย

rao mii gam bpen tîi-pʉ̂ŋ aa-sǎi

abiding supported by my kamma.

page 216

10

ยัง กัมมัง กะริสสามิ

Yaṃ kammaṃ karissāmi

เราทำกรรมอันใดไว้

rao tam gam an dai wái

Whatever kamma I do,

page 216

11

กัล๎ยาณัง วา ปาปะกัง วา

Kalyāṇaṃ vā pāpakaṃ vā

ดีก็ตาม ชั่วก็ตาม

dii gɔ̂ dtaam chûa gɔ̂ dtaam

for good or for ill,

page 216

12

ตัสสะ ทายาโท ภะวิสสามิ

Tassa dāyādo bhavissāmi

เราจักต้องรับผลของกรรมนั้น

rao jàk dtɔ̂ŋ ráp pǒn kɔ̌ɔŋ gam nán

to that I shall be heir.

page 216

13

เอวัง อะภิณหัง อัมเหหิ ปัจจะเวกขิตัพพัง

Evaṃ abhiṇhaṃ amhehi paccavekkhitabbaṃ

เราทั้งหลาย พึงพิจารณาเนือง ๆ อย่างนี้แล ฯ

rao táŋ-lǎai pʉŋ pí-jaa-rá-naa nʉaŋ nʉaŋ yàaŋ níi lɛɛ

Thus should we often reflect.

ท์วัตติงสาการะปาโฐ Dvattiṃsākārapāṭho The Passage on the Thirty-Two Parts of the Body Recited as a reflection on the body, commonly in the evening service and as a support for meditation on its constituent parts. pages 217–218 43 verses A reflection on the body from the soles of the feet up and the crown of the hair down: bounded by skin, full of impurities, and enumerated part by part.

When chanted: Recited as a reflection on the body, commonly in the evening service and as a support for meditation on its constituent parts.

Historical background

This is one of the oldest and most widely used reflections in the tradition, and the Thai chanting books print it in a fixed shape: a preamble that frames the body as a bounded, impure whole, followed by the enumeration of its thirty-two parts. The parts are chanted as a bare list, each with its Thai gloss beneath.

This completes the enumeration begun in the previous paste. The list runs from the liver through the solid organs, then through the twelve liquids, and ends with the brain in the skull — the part that some older recensions omit, giving thirty-one, and that the Thai books consistently include.

The chant then returns to its opening. The same four lines that framed the body before the list are repeated after it, with เอวะมะยัง, thus is this, in place of อะยัง โข, this indeed. The reflection is therefore circular by design: the survey is stated, the evidence is given, and the survey is stated again, now with the list standing behind it.

Meaning and purpose

The preamble establishes the boundaries of what is to be examined before naming anything within them. This body of mine, from the soles of the feet upward, from the crown of the hair downward, bounded all round by skin. The two directions are given so that nothing is left outside the survey, and the skin is named not as a covering but as a limit — that which encloses what follows.

Only then does the judgement come: full of impurities of various kinds. The Thai keeps this in the plainest possible terms, ของไม่สะอาด, things not clean. Nothing is said about the body's ugliness in the abstract; the claim is about contents, and the list that follows is the evidence.

The enumeration itself carries no adjectives. Head hair, body hair, nails, teeth, skin, flesh, sinews, bones, marrow, kidney — each named and no more. The reflection works by inventory rather than by rhetoric, and the practitioner is left to draw the conclusion from the list itself. The register of the Thai preserves this restraint exactly: เบื้องบนแต่พื้นเท้าขึ้นมา, an older construction than modern Thai would use, and no more emphatic than the Pali it renders.

The second half of the list turns from what is solid to what is fluid. Bile, phlegm, pus, blood, sweat, fat, tears, grease, spittle, mucus, joint-fluid, urine. Twelve of the thirty-two parts are liquids, and the Thai marks each with น้ำ, water — น้ำดี, น้ำเหงื่อ, น้ำตา — so that the chanted list has an audible rhythm of its own in Thai that the Pali does not have.

The last item is set apart by its construction. Where every other part is named in a single word, the brain is given as มัตถะเก มัตถะลุงคัง, the brain in the skull, with its location stated. The Thai expands this further to เยื่อมันสมองในกะโหลกศีรษะ. It is the innermost and least accessible of the parts, and the chant ends its inventory there.

The closing recapitulation adds one word to what was said at the start: อย่างนี้, thus, in just this way. The body was described as full of impurities before the list was given; it is described so again afterwards, and the second statement rests on the first having been demonstrated part by part. Nothing new is asserted. The reflection simply asks that the same sentence be heard differently the second time.

The chant

As the book prints it: page 217 and page 218 →

Invitation

หันทะ มะยัง ท๎วัตติงสาการะปาฐัง ภะณามะ เส.

handa mayaṃ dvattiṃsākārapāṭhaṃ bhaṇāma se.

Now let us recite the passage on the thirty-two parts.

1

อะยัง โข เม กาโย,

ayaṃ kho me kāyo,

กายของเรานี้แล,

gaai kɔ̌ɔŋ rao níi lɛɛ,

This body of mine,

2

อุทธัง ปาทะตะลา,

uddhaṃ pādatalā,

เบื้องบนแต่พื้นเท้าขึ้นมา,

bʉ̂aŋ bon dtɛ̀ɛ pʉ́ʉn táo kʉ̂n maa,

from the soles of the feet upward,

3

อะโธ เกสะมัตถะกา,

adho kesamatthakā,

เบื้องต่ำแต่ปลายผมลงไป,

bʉ̂aŋ dtàm dtɛ̀ɛ bplaai pǒm loŋ bpai,

from the crown of the hair downward,

4

ตะจะปะริยันโต,

tacapariyanto,

มีหนังหุ้มอยู่เป็นที่สุดรอบ,

mii nǎŋ hûm yùu bpen tîi-sùt rɔ̂ɔp,

bounded all round by skin,

5

ปูโร นานัปปะการัสสะ อะสุจิโน,

pūro nānappakārassa asucino,

เต็มไปด้วยของไม่สะอาด มีประการต่างๆ

dtem bpai dûay kɔ̌ɔŋ mâi sà-àat mii bprà-gaan dtàaŋ dtàaŋ

full of impurities of various kinds.

6

อัตถิ อิมัส๎มิง กาเย,

atthi imasmiṃ kāye,

ในร่างกายนี้มี,

nai râaŋ-gaai níi mii,

In this body there are:

7

เกสา

kesā

ผมทั้งหลาย,

pǒm táŋ-lǎai,

hairs of the head,

8

โลมา

lomā

ขนทั้งหลาย,

kǒn táŋ-lǎai,

hairs of the body,

9

นะขา

nakhā

เล็บทั้งหลาย,

lép táŋ-lǎai,

nails,

10

ทันตา

dantā

ฟันทั้งหลาย,

fan táŋ-lǎai,

teeth,

11

ตะโจ

taco

หนัง,

nǎŋ,

skin,

12

มังสัง

maṃsaṃ

เนื้อ,

nʉ́a,

flesh,

13

นะหารู

nahārū

เอ็นทั้งหลาย,

en táŋ-lǎai,

sinews,

14

อัฏฐี

aṭṭhī

กระดูกทั้งหลาย,

grà-dùuk táŋ-lǎai,

bones,

15

อัฏฐิมิญชัง

aṭṭhimiñjaṃ

เยื่อในกระดูก,

yʉ̂a nai grà-dùuk,

marrow of the bones,

16

วักกัง

vakkaṃ

ไต,

dtai,

kidney,

page 218

17

หะทะยัง

hadayaṃ

หัวใจ,

hǔa-jai,

heart,

18

ยะกะนัง

yakanaṃ

ตับ,

dtàp,

liver,

19

กิโลมะกัง

kilomakaṃ

พังผืด,

paŋ-pʉ̀ʉt,

membranes,

20

ปิหะกัง

pihakaṃ

ม้าม,

máam,

spleen,

21

ปัปผาสัง

papphāsaṃ

ปอด,

bpɔ̀ɔt,

lungs,

22

อันตัง

antaṃ

ไส้ใหญ่,

sâi yài,

large intestine,

23

อันตะคุณัง

antaguṇaṃ

ไส้น้อย,

sâi nɔ́ɔy,

small intestine,

24

อุทะริยัง

udariyaṃ

อาหารใหม่,

aa-hǎan mài,

undigested food,

25

กะรีสัง

karīsaṃ

อาหารเก่า,

aa-hǎan gào,

digested food,

26

ปิตตัง

pittaṃ

น้ำดี,

nám dii,

bile,

27

เสมหัง

semhaṃ

น้ำเสลด,

nám sà-lèet,

phlegm,

28

ปุพโพ

pubbo

น้ำหนอง,

nám nɔ̌ɔŋ,

pus,

29

โลหิตัง

lohitaṃ

น้ำเลือด,

nám lʉ̂at,

blood,

30

เสโท

sedo

น้ำเหงื่อ,

nám ŋʉ̀a,

sweat,

31

เมโท

medo

น้ำมันข้น,

nám-man kôn,

solid fat,

32

อัสสุ

assu

น้ำตา,

nám-dtaa,

tears,

33

วะสา

vasā

น้ำมันเหลว,

nám-man lěeo,

liquid fat,

34

เขโพ

khepo

น้ำลาย,

nám-laai,

spittle,

35

สิงฆานิกา

siṅghānikā

น้ำมูก,

nám-mûuk,

mucus,

36

ละสิกา

lasikā

น้ำไขข้อ,

nám kǎi kɔ̂ɔ,

fluid of the joints,

37

มุตตัง

muttaṃ

น้ำมูตร,

nám mûut,

urine,

38

มัตถะเก มัตถะลุงคัง,

matthake matthaluṅgaṃ,

เยื่อมันสมองในกะโหลกศีรษะ,

yʉ̂a man sà-mɔ̌ɔŋ nai gà-lòok sǐi-sà,

and the brain within the skull.

39

เอวะมะยัง เม กาโย,

evamayaṃ me kāyo,

กายของเรานี้อย่างนี้,

gaai kɔ̌ɔŋ rao níi yàaŋ níi,

Thus is this body of mine,

40

อุทธัง ปาทะตะลา,

uddhaṃ pādatalā,

เบื้องบนแต่พื้นเท้าขึ้นมา,

bʉ̂aŋ bon dtɛ̀ɛ pʉ́ʉn táo kʉ̂n maa,

from the soles of the feet upward,

41

อะโธ เกสะมัตถะกา,

adho kesamatthakā,

เบื้องต่ำแต่ปลายผมลงไป,

bʉ̂aŋ dtàm dtɛ̀ɛ bplaai pǒm loŋ bpai,

from the crown of the hair downward,

42

ตะจะปะริยันโต,

tacapariyanto,

มีหนังหุ้มอยู่เป็นที่สุดรอบ,

mii nǎŋ hûm yùu bpen tîi-sùt rɔ̂ɔp,

bounded all round by skin,

43

ปูโร นานัปปะการัสสะ อะสุจิโน,

pūro nānappakārassa asucino,

เต็มไปด้วยของไม่สะอาด มีประการต่าง ๆ อย่าง นี้แล

dtem bpai dûay kɔ̌ɔŋ mâi sà-àat mii bprà-gaan dtàaŋ dtàaŋ yàaŋ níi lɛɛ

full of impurities of various kinds — thus it is.

ภาระสุตตะคาถา Bhārasuttagāthā The Verses of the Discourse on the Burden Recited among the reflections on the five aggregates, and as a short teaching on clinging and its laying down. pages 218–219 8 verses The five aggregates are a burden, the person their bearer; taking it up is suffering in the world, and setting it down is happiness.

When chanted: Recited among the reflections on the five aggregates, and as a short teaching on clinging and its laying down.

Historical background

These verses close a short discourse on the burden, in which the burden, its bearer, its taking up and its laying down are defined in turn. The chanting books print the verses alone, without the prose that precedes them, which is why the entry opens directly with ภารา หะเว.

The Thai translation here is unusually colloquial in two places — เน้อ at the end of the first line and แหละ in the second are conversational particles rather than the literary vocabulary this register normally uses. Both are reproduced as printed. They give the opening a spoken, almost admonitory tone that the Pali does not itself carry.

Meaning and purpose

The first stanza states a proposition in four steps, each a bare equation. The five aggregates are a burden; the person is the bearer of that burden; taking the burden up is suffering in the world; setting the burden down is happiness. Nothing is argued. The verses simply name four things and let their arrangement do the work.

The word ปุคคะโล in the second line has occupied commentators for a long time, since the discourse elsewhere denies a person as an ultimate entity while here naming one as the burden's bearer. The Thai renders it บุคคลแหละ, with the particle throwing emphasis onto the word — the person, precisely — rather than softening it. The verses are describing how the matter appears, not conceding a self.

The second stanza describes the one who has finished. Having set down the heavy burden, he does not take up another; he has pulled out craving together with its root; he is without hunger and wholly quenched. The Thai adds พระอริยเจ้า, the noble one, naming the subject the Pali leaves implicit, and closes with ไม่มีส่วนเหลือ, with no remainder left. The sequence matters: not taking up another burden comes before the uprooting of craving, because the second is what makes the first possible.

The chant

As the book prints it: page 218 and page 219 →

Invitation

(หันทะ มะยัง ภาระสุตตะคาถาโย ภะณามะ เส.)

handa mayaṃ bhārasuttagāthāyo bhaṇāma se.

Now let us recite the verses of the discourse on the burden.

1

ภารา หะเว ปัญจักขันธา,

bhārā have pañcakkhandhā,

ขันธ์ทั้งห้า เป็นของหนักเน้อ,

kǎn táŋ hâa bpen kɔ̌ɔŋ nàk nə́ə,

The five aggregates are indeed a burden,

2

ภาระหาโร จะ ปุคคะโล,

bhārahāro ca puggalo,

บุคคลแหละ เป็นผู้แบกของหนักพาไป,

bùk-kon lɛ̀ bpen pûu bɛ̀ɛk kɔ̌ɔŋ nàk paa bpai,

and the person is the bearer who carries that burden along,

3

ภาราทานัง ทุกขัง โลเก,

bhārādānaṃ dukkhaṃ loke,

การแบกถือของหนัก เป็นความทุกข์ในโลก,

gaan bɛ̀ɛk tʉ̌ʉ kɔ̌ɔŋ nàk bpen kwaam túk nai lôok,

The taking up of the burden is suffering in the world,

4

ภาระนิกเขปะนัง สุขัง,

bhāranikkhepanaṃ sukhaṃ,

การสลัดของหนักทิ้งลงเสีย เป็นความสุข,

gaan sà-làt kɔ̌ɔŋ nàk tíŋ loŋ sǐa bpen kwaam sùk,

and the setting down of the burden is happiness.

page 219

5

นิกขิปิต๎วา คะรุง ภารัง,

nikkhipitvā garuṃ bhāraṃ,

พระอริยเจ้า สลัดทิ้งของหนัก ลงเสียแล้ว,

prá à-rí-yá-jâo sà-làt tíŋ kɔ̌ɔŋ nàk loŋ sǐa lɛ́ɛo,

Having set down the heavy burden,

6

อัญญัง ภารัง อะนาทิยะ,

aññaṃ bhāraṃ anādiya,

ทั้งไม่หยิบฉวยเอาของหนักอันอื่น ขึ้นมาอีก,

táŋ mâi yìp chǔay ao kɔ̌ɔŋ nàk an ʉ̀ʉn kʉ̂n maa ìik,

and taking up no other burden again,

7

สะมูลัง ตัณหัง อัพพุยหะ,

samūlaṃ taṇhaṃ abbuyha,

ก็เป็นผู้ถอนตัณหาขึ้นได้ กระทั่งราก,

gɔ̂ɔ bpen pûu tɔ̌ɔn dtan-hǎa kʉ̂n dâai grà-tâŋ râak,

having drawn out craving together with its root,

8

นิจฉาโต ปะรินิพพุโต.

nicchāto parinibbuto.

เป็นผู้หมดสิ่งปรารถนา ดับสนิทไม่มีส่วนเหลือ.

bpen pûu mòt sìŋ bpràat-tà-nǎa dàp sà-nìt mâi mii sùan lʉ̌a.

he is without hunger, wholly quenched.

ติโลกะวิชะยะราชะปัตติทานะคาถา Tilokavijayarājapattidānagāthā The Verses on Dedicating Merit, of the King Victorious in the Three Worlds Recited as a dedication of merit, sharing the fruit of one's good actions with all beings whether they know of it or not. pages 220–221 8 verses A dedication of all merit done by body, speech and mind to every being, percipient or not, with the wish that all obtain excellent food.

When chanted: Recited as a dedication of merit, sharing the fruit of one's good actions with all beings whether they know of it or not.

Historical background

Pattidāna verses give away what has just been gained. Where an anumodanā rejoices in another's gift, this chant assigns the reciter's own accumulated merit outward, and does so without reserving any portion. The title attributes the verses to a king victorious in the three worlds, though no canonical source is printed alongside them here.

The Thai translation here is expansive rather than literal, a common feature of older Thai chanting books. A three-word Pali line such as ติทะเส สุคะตัง กะตัง receives a full sentence naming the Tāvatiṃsa heaven and the potency of its rewards. The page sets two pādas to a printed line and prints the Thai as a block beneath, so the two layers run in step stanza by stanza rather than pāda by pāda.

Meaning and purpose

The opening movement gathers everything eligible for dedication: whatever wholesome action is to be done, done by body, speech and mind, and done such that it leads to the realm of the thirty. Nothing is set aside as too small or too private. The Thai adds that the reciter has already accumulated and fulfilled these, so what follows is the disposal of something actually possessed.

The recipients are then defined as widely as the cosmology permits. Beings without perception and beings with perception — the Thai glosses the first as those existing as mere form alone — together exhaust the categories. May they all be sharers in the fruit of the merit I have made. The formula deliberately leaves no class of being outside the gift.

A practical difficulty follows, and the verses meet it directly. Merit dedicated to those who do not know of it might seem to fall idle, so the chant asks the devas to announce it to them. This is why pattidāna verses are so often chanted aloud: the giving is completed by its being made known, and where human speech cannot reach, the devas are asked to carry it.

The closing movement narrows to a single, concrete wish. All beings in the world subsist by nutriment; may they all obtain food that is agreeable. Having dedicated merit in the largest possible terms, the chant ends by asking for the plainest possible good, and the Thai adds that this is done according to the reciter's own intention, in support of their welfare and happiness.

The chant

As the book prints it: page 220 and page 221 →

Invitation

หันทะ มะยัง ติโลกะวิชะยะราชะปัตติทานะคาถาโย ภะณามะ เส.

handa mayaṃ tilokavijayarājapattidānagāthāyo bhaṇāma se.

Now let us recite the verses on dedicating merit, of the king victorious in the three worlds.

1

ยังกิญจิ กุสะลัง กัมมัง, กัตตัพพัง กิริยัง มะมะ,

yaṅkiñci kusalaṃ kammaṃ, kattabbaṃ kiriyaṃ mama,

กิจที่ควรจะกระทำ, คือกุศลกรรมสิ่งใดสิ่งหนึ่ง,

gìt tîi kuan jà grà-tam, kʉʉ gù-sǒn-lá-gam sìŋ dai sìŋ nʉ̀ŋ,

Whatever wholesome action there may be, the deed that is to be done by me,

2

กาเยนะ วาจา มะนะสา, ติทะเส สุคะตัง กะตัง,

kāyena vācā manasā, tidase sugataṃ kataṃ,

อันสัตว์พึงกระทำด้วยกาย วาจา ใจ เป็นของของตนนั้น, ข้าพเจ้าก็ได้สะสมบำเพ็ญแล้ว มีอยู่, กุศลกรรม ทั้งปวงเหล่านั้น ข้าพเจ้าก็ได้กระทำแล้ว, ให้เป็นไป ในเหล่าไตรทศเทพยดาทั้งหลาย, คือมีอานุภาพ วิบาก สมบัติกล้า, ควรจะนำให้อุบัติบังเกิดในดาวดึงสาลัยทิพยสถาน,

an sàt pʉŋ grà-tam dûay gaai waa-jaa jai bpen kɔ̌ɔŋ kɔ̌ɔŋ dton nán, kâa-pá-jâao gɔ̂ dâai sà-sǒm bam-pen lɛ́ɛo mii yùu, gù-sǒn-lá-gam táŋ-bpuaŋ lào nán kâa-pá-jâao gɔ̂ dâai grà-tam lɛ́ɛo, hâi bpen bpai nai lào dtrai-tót têep-pá-yá-daa táŋ-lǎai, kʉʉ mii aa-nú-pâap wí-bàak sǒm-bàt glâa, kuan jà nam hâi ù-bàt baŋ-gə̀ət nai daao-dʉŋ-sǎa-lai típ-pá-yá-sà-tǎan,

by body, by speech and by mind — such as a being should do and hold as their own: these I have gathered and fulfilled, and all those wholesome actions I have indeed performed, done such that it leads well among the thirty devas, that is, having such power and strength of resultant fortune as should bring about rebirth in the heavenly abode of Tāvatiṃsa,

3

เย สัตตา สัญญิโน อัตถิ, เย จะ สัตตา อะสัญญิโน,

ye sattā saññino atthi, ye ca sattā asaññino,

สัตว์ทั้งหลายเหล่าใดที่มีสัญญาก็ดี, สัตว์ทั้งหลายเหล่าใดที่มิใช่สัตว์มีสัญญา ดำรงอยู่สักว่ารูปอย่างเดียวก็ดี,

sàt táŋ-lǎai lào dai tîi mii sǎn-yaa gɔ̂ dii, sàt táŋ-lǎai lào dai tîi mí-châi sàt mii sǎn-yaa dam-roŋ yùu sàk wâa rûup yàaŋ diao gɔ̂ dii,

and whatever beings there are that possess perception, and whatever beings are without perception, subsisting as mere form alone,

4

กะตัง ปุญญะผะลัง มัยหัง, สัพเพ ภาคี ภะวันตุ เต.

kataṃ puññaphalaṃ mayhaṃ, sabbe bhāgī bhavantu te.

ผลแห่งบุญที่ข้าพเจ้าได้ก่อสร้างแล้วทั้งปวงเหล่านี้, ขอสัตว์ทั้งหลายทั้งหมดครบถ้วนทุกหมู่เหล่า, จงเป็นผู้มีส่วนได้เสวยซึ่งผลแห่งบุญนั้น ๆ,

pǒn hɛ̀ŋ bun tîi kâa-pá-jâao dâai gɔ̀ɔ-sâaŋ lɛ́ɛo táŋ-bpuaŋ lào níi, kɔ̌ɔ sàt táŋ-lǎai táŋ-mòt króp-tûan túk mùu lào, joŋ bpen pûu mii sùan dâai sà-wə̌əy sʉ̂ŋ pǒn hɛ̀ŋ bun nán nán,

all this fruit of merit that I have built up — may all beings, every group of them complete, be sharers in that fruit of merit.

5

เย ตัง กะตัง สุวิทิตัง, ทินนัง ปุญญะผะลัง มะยา,

ye taṃ kataṃ suviditaṃ, dinnaṃ puññaphalaṃ mayā,

บุญที่ข้าพเจ้าได้กระทำแล้วนั้น, สัตว์ทั้งหลายเหล่าใดได้รู้แจ้งแล้ว, ผลแห่งบุญอันข้าพเจ้าได้ให้แล้วแก่สัตว์ทั้งหลายเหล่านั้น,

bun tîi kâa-pá-jâao dâai grà-tam lɛ́ɛo nán, sàt táŋ-lǎai lào dai dâai rúu jɛ̂ɛŋ lɛ́ɛo, pǒn hɛ̀ŋ bun an kâa-pá-jâao dâai hâi lɛ́ɛo gɛ̀ɛ sàt táŋ-lǎai lào nán,

Those who have come to know well what has been done — to them the fruit of merit has been given by me.

6

เย จะ ตัตถะ นะ ชานันติ, เทวา เตสัง นิเวทะยุง.

ye ca tattha na jānanti, devā tesaṃ nivedayuṃ.

สัตว์ทั้งหลายเหล่าใดที่ยังไม่รู้ซึ่งผลแห่งบุญนั้น มีอยู่แล้วไซร้, ขอเทพเจ้าผู้ทรงเทวฤทธานุภาพทั้งหลาย, พึงบอกแก่สัตว์เหล่านั้น ให้รู้แล้วและอนุโมทนาเถิด,

sàt táŋ-lǎai lào dai tîi yaŋ mâi rúu sʉ̂ŋ pǒn hɛ̀ŋ bun nán mii yùu lɛ́ɛo sái, kɔ̌ɔ têep-pá-jâao pûu soŋ tee-wá-rít-taa-nú-pâap táŋ-lǎai, pʉŋ bɔ̀ɔk gɛ̀ɛ sàt lào nán hâi rúu lɛ́ɛo lɛ́ à-nú-moo-tá-naa tə̀ət,

And if there be those who do not know of it, may the devas, bearing their divine might, announce it to those beings, that they may know and rejoice.

7

สัพเพ โลกัมหิ เย สัตตา, ชีวันตาหาระเหตุกา,

sabbe lokamhi ye sattā, jīvantāhārahetukā,

สัตว์ทั้งหลายในโลกสันนิวาส บรรดาที่มีอาหารเป็นเหตุ, ย่อมเป็นอยู่และดำรงอยู่ด้วยอาหาร เป็นเครื่องหล่อเลี้ยงรูปกายนี้แล้ว,

sàt táŋ-lǎai nai lôok sǎn-ní-wâat ban-daa tîi mii aa-hǎan bpen hèet, yɔ̂m bpen yùu lɛ́ dam-roŋ yùu dûay aa-hǎan bpen krʉ̂aŋ lɔ̀ɔ líaŋ rûup-bpà-gaai níi lɛ́ɛo,

All beings in this world of dwelling together, all who have nutriment as their cause, who live and are sustained by food as that which nourishes this bodily form,

page 221

8

มะนุญญัง โภชะนัง สัพเพ, ละภันตุ มะมะ เจตะสาติ.

manuññaṃ bhojanaṃ sabbe, labhantu mama cetasāti.

สัตว์ทั้งหลายทั้งหมดเหล่านั้น, จงเป็นผู้ได้ซึ่งโภชนะอันอุดมประณีต, เป็นที่เจริญแห่งจิต สำเร็จด้วยบุญฤทธิ์ ตามจิตของข้าพเจ้าจำนงเกื้อหนุนซึ่งความสุขประโยชน์ ด้วยประการฉะนี้แล.

sàt táŋ-lǎai táŋ-mòt lào nán, joŋ bpen pûu dâai sʉ̂ŋ poo-chá-ná an ù-dom bprà-nîit, bpen tîi jà-rəən hɛ̀ŋ jìt sǎm-rèt dûay bun-yá-rít dtaam jìt kɔ̌ɔŋ kâa-pá-jâao jam-noŋ gʉ̂a-nǔn sʉ̂ŋ kwaam sùk bprà-yòot dûay bprà-gaan chà-níi lɛɛ.

may all those beings obtain food that is excellent and refined, food that gladdens the mind, accomplished by the power of merit, according to my own intention in support of their welfare and happiness. So it is.

บทพิจารณาสังขาร bòt pí-jaa-rá-naa sǎŋ-kǎan Reflection on Conditioned Phenomena (Sabbe) At every morning chanting service and before sleeping. page 222 Dhammapada 277–279, 41 13 verses Reflections on impermanence, unsatisfactoriness and not-self, ending with the body laid on the ground like a discarded log.

Pali source: Dhammapada 277–279, 41
When chanted: At every morning chanting service and before sleeping.

Historical background

These verses gather three teachings the Buddha returned to throughout his life. The first lines are the summary of the three characteristics — that all conditioned things are impermanent, unsatisfactory, and that all things without exception are not-self.

The closing verse comes from a different occasion, when the Buddha spoke of the body's fate once consciousness has departed: it lies on the ground as useless as a discarded piece of firewood. Thai temples place these together so that the reflection moves from a general truth to the practitioner's own body.

Meaning and purpose

The chant walks deliberately from the abstract to the personal. It begins with all conditioned things, narrows to the certainty of death, and ends with this body, on this ground.

The middle verses are recited in the first person on purpose — my life is uncertain, my death is certain — because the teaching is not that people die but that I will.

It is chanted morning and night rather than at funerals, so that the reflection becomes ordinary rather than reserved for grief. The intention is not gloom but urgency: a life seen as short is a life less easily wasted.

The chant

As the book prints it: page 222 →

Reflection on impermanence

1

สัพเพ สังขารา อะนิจจา,

Sabbe saṅkhārā aniccā

สังขารคือร่างกายจิตใจ, และรูปธรรมนามธรรม ทั้งหมดทั้งสิ้น, มันไม่เที่ยง, เกิดขึ้นแล้วดับไป มีแล้ว หายไป

sǎŋ-kǎan kʉʉ râaŋ-gaai jìt-jai, lɛ́ rûup-bpà-tam naam-má-tam táŋ-mòt táŋ-sîn, man mâi tîaŋ, gə̀ət-kʉ̂n lɛ́ɛo dàp bpai mii lɛ́ɛo hǎai bpai

All conditioned things — body and mind, and all material and mental phenomena without exception — are impermanent. Having arisen they cease; having been, they vanish.

2

สัพเพ สังขารา ทุกขา,

Sabbe saṅkhārā dukkhā

สังขารคือร่างกายจิตใจ, และรูปธรรมนามธรรม ทั้งหมดทั้งสิ้น, มันเป็นทุกข์ทนได้ยากเพราะเกิดขึ้นแล้ว, แก่ เจ็บ ตายไป

sǎŋ-kǎan kʉʉ râaŋ-gaai jìt-jai, lɛ́ rûup-bpà-tam naam-má-tam táŋ-mòt táŋ-sîn, man bpen túk ton dâai yâak prɔ́ gə̀ət-kʉ̂n lɛ́ɛo, gɛ̀ɛ jèp dtaai bpai

All conditioned things — body and mind, and all material and mental phenomena without exception — are suffering, hard to bear, because having arisen they age, sicken and die.

3

สัพเพ ธัมมา อะนัตตา,

Sabbe dhammā anattā

สิ่งทั้งหลายทั้งปวง, ทั้งที่เป็นสังขารและมิใช่สังขาร ทั้งหมดทั้งสิ้น, ไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตน, ไม่ควรถือว่าเรา ว่า ของเรา ว่าตัวว่าตนของเรา

sìŋ táŋ-lǎai táŋ-bpuaŋ, táŋ tîi bpen sǎŋ-kǎan lɛ́ mí-châi sǎŋ-kǎan táŋ-mòt táŋ-sîn, mâi-châi dtua mâi-châi dton, mâi kuan tʉ̌ʉ wâa rao wâa kɔ̌ɔŋ rao wâa dtua wâa dton kɔ̌ɔŋ rao

All things whatsoever, conditioned and unconditioned alike, are not self. They should not be held to as "I", as "mine", or as "my self".

Reflection on life and death

4

อะธุวัง ชีวิตัง,

Adhuvaṃ jīvitaṃ

ชีวิตเป็นของไม่ยั่งยืน

chii-wít bpen kɔ̌ɔŋ mâi yâŋ-yʉʉn

Life is not enduring.

5

ธุวัง มะระณัง,

Dhuvaṃ maraṇaṃ

ความตายเป็นของยั่งยืน

kwaam-dtaai bpen kɔ̌ɔŋ yâŋ-yʉʉn

Death is enduring.

6

อะวัสสัง มะยา มะริตัพพัง,

Avassaṃ mayā maritabbaṃ

อันเราจะพึงตายเป็นแน่

an rao jà pʉŋ dtaai bpen nɛ̂ɛ

It is certain that I must die.

7

มะระณะปะริโยสานัง เม ชีวิตัง,

Maraṇapariyosānaṃ me jīvitaṃ

ชีวิตของเรา มีความตายเป็นที่สุดรอบ

chii-wít kɔ̌ɔŋ rao mii kwaam-dtaai bpen tîi-sùt rɔ̂ɔp

My life has death as its end.

8

ชีวิตัง เม อะนิยะตัง,

Jīvitaṃ me aniyataṃ

ชีวิตของเรา เป็นของไม่เที่ยง

chii-wít kɔ̌ɔŋ rao bpen kɔ̌ɔŋ mâi tîaŋ

My life is uncertain.

9

มะระณัง เม นิยะตัง,

Maraṇaṃ me niyataṃ

ความตายของเรา เป็นของเที่ยง

kwaam-dtaai kɔ̌ɔŋ rao bpen kɔ̌ɔŋ tîaŋ

My death is certain.

Reflection on the body

10

อะจิรัง วะตะ อะยัง กาโย,

Aciraṃ vata ayaṃ kāyo

ร่างกายนี้หนอ, เป็นภาวะที่ตั้งอยู่ไม่นานเลย

râaŋ-gaai níi nɔ̌ɔ, bpen paa-wá tîi dtâŋ yùu mâi naan ləəi

This body, alas, is a thing that does not remain long.

11

ปะฐะวิง อะธิเสสสะติ,

Paṭhaviṃ adhisessati

จักนอนทับบนแผ่นดิน

jàk nɔɔn táp bon pɛ̀n-din

It will lie upon the earth.

12

ฉุฑโท อะเปตะวิญญาโณ,

Chuḍdo apetaviññāṇo

ครั้นปราศจากวิญญาณ, อันเขาทิ้งเสียแล้ว

krán bpràat-sà-jàak win-yaan, an kǎo tíŋ sǐa lɛ́ɛo

Once bereft of consciousness, cast aside.

13

นิรัตถัง วะ กะลิงคะรัง

Niratthaṃ va kaliṅgaraṃ

ประดุจดังว่าท่อนไม้และท่อนฟืน ซึ่งไร้ประโยชน์ แล้วนั้นแล

bprà-dùt daŋ wâa tɔ̂n-máai lɛ́ tɔ̂n-fʉʉn sʉ̂ŋ rái bprà-yòot lɛ́ɛo nán-lɛɛ

Just like a log of wood or firewood, which is without use.

อะภิณหะปัจจะเวกขะณะ Abhiṇhapaccavekkhaṇa The Subjects for Frequent Recollection Recited as part of the daily reflections, commonly in the evening chanting and by lay and monastic alike. page 223 16 verses Five things to be recollected constantly — ageing, sickness, death, separation from all that is dear, and ownership of one's own kamma.

When chanted: Recited as part of the daily reflections, commonly in the evening chanting and by lay and monastic alike.

Historical background

This is among the best known of the short reflections, given equally to lay people and to monastics, and the book gives it a Thai subtitle — ธรรมที่ควรพิจารณาเนืองๆ, the teachings that should be reflected upon frequently — which states its purpose plainly. The last line makes the instruction explicit: these are to be reflected upon in just this way, and often.

The text carries a feature rare in a chanting book: alternative forms printed in parentheses. อะนะตีโต is the masculine form and อะนะตีตา the feminine, and likewise ทายาโท and ทายาทา. A reciter says whichever agrees with themselves. Their presence in the printed page is a sign that this reflection is meant to be spoken in the first person and meant honestly, not merely read.

Meaning and purpose

The first five subjects proceed by a single repeated construction: I am of such a nature, and I have not gone beyond it. Ageing, sickness and death are not presented as misfortunes that may arrive but as ธรรมดา — the ordinary way of things, what is normal. The Thai word does the same work as the Pali dhamma here: it names these not as intrusions upon life but as the constitution of it.

The fifth subject shifts from the body to what surrounds it. นานาภาโว วินาภาโว — becoming otherwise, becoming separate — is rendered by the Thai as พลัดพรากจาก, to be parted from all that is loved and pleasing. The reflection does not ask the reciter to love less; it asks them to hold what they love in the knowledge that parting is already contained in the having.

The sixth subject answers the first five. Where they describe what cannot be escaped, this one names what remains one's own: kamma as possession, inheritance, origin, kin and refuge. The construction is deliberate — each is a relationship one might otherwise claim with property, family or a protector, and each is here assigned to one's own action instead. The closing lines draw the consequence: whatever deed I do, fair or foul, of that I shall be the heir.

The chant

As the book prints it: page 223 →

อะภิณหะปัจจะเวกขะณะ: The Five Recollections

1

ชะราธัมโมมหิ,

jarādhammomhi,

เรามีความแก่เป็นธรรมดา

rao mii kwaam gɛ̀ɛ bpen tam-má-daa

I am of the nature to age,

2

ชะรัง อะนะตีโต (อะนะตีตา),

jaraṃ anatīto (anatītā),

จักล่วงพ้นความแก่ไปไม่ได้

jàk lûaŋ pón kwaam gɛ̀ɛ bpai mâi dâai

I have not gone beyond ageing,

3

พ๎ยาธิธัมโมมหิ,

byādhidhammomhi,

เรามีความเจ็บไข้เป็นธรรมดา

rao mii kwaam jèp kâi bpen tam-má-daa

I am of the nature to sicken,

4

พ๎ยาธิง อะนะตีโต (อะนะตีตา),

byādhiṃ anatīto (anatītā),

จักล่วงพ้นความเจ็บไข้ไปไม่ได้

jàk lûaŋ pón kwaam jèp kâi bpai mâi dâai

I have not gone beyond sickness,

5

มะระณะธัมโมมหิ,

maraṇadhammomhi,

เรามีความตายเป็นธรรมดา

rao mii kwaam dtaai bpen tam-má-daa

I am of the nature to die,

6

มะระณัง อะนะตีโต (อะนะตีตา),

maraṇaṃ anatīto (anatītā),

จักล่วงพ้นความตายไปไม่ได้

jàk lûaŋ pón kwaam dtaai bpai mâi dâai

I have not gone beyond death,

7

สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว.

sabbehi me piyehi manāpehi nānābhāvo vinābhāvo.

เราจักต้องพลัดพรากจากของรักของชอบใจทั้งหลายทั้งปวง

rao jàk dtɔ̂ŋ plát prâak jàak kɔ̌ɔŋ rák kɔ̌ɔŋ chɔ̂ɔp jai táŋ-lǎai táŋ-bpuaŋ

I must be parted and separated from all that is dear and pleasing to me.

กรรม: The Reflection on Kamma

8

กัมมัสสะโกมหิ,

kammassakomhi,

เราเป็นผู้มีกรรมเป็นของๆ ตน

rao bpen pûu mii gam bpen kɔ̌ɔŋ kɔ̌ɔŋ dton

I am the owner of my kamma,

9

กัมมะทายาโท,

kammadāyādo,

เรามีกรรมเป็นทายาท

rao mii gam bpen taa-yâat

I am the heir to my kamma,

10

กัมมะโยนิ,

kammayoni,

เราเป็นผู้มีกรรมเป็นกำเนิด

rao bpen pûu mii gam bpen gam-nə̀ət

I am born of my kamma,

11

กัมมะพันธุ,

kammabandhu,

เราเป็นผู้มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์

rao bpen pûu mii gam bpen pào-pan

I am kin to my kamma,

12

กัมมะปะฏิสะระโณ,

kammapaṭisaraṇo,

เราเป็นผู้มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย

rao bpen pûu mii gam bpen tîi pʉ̂ŋ aa-sǎi

I abide supported by my kamma,

13

ยัง กัมมัง กะริสสามิ,

yaṃ kammaṃ karissāmi,

เราจักทำกรรมอันใดไว้

rao jàk tam gam an dai wái

Whatever kamma I shall do,

14

กัล๎ยาณัง วา ปาปะกัง วา,

kalyāṇaṃ vā pāpakaṃ vā,

ดีก็ตาม ชั่วก็ตาม

dii gɔ̂ dtaam chûa gɔ̂ dtaam

whether fair or foul,

15

ตัสสะ ทายาโท (ทายาทา) ภะวิสสามิ.

tassa dāyādo (dāyādā) bhavissāmi.

เราจักเป็นผู้รับผลของกรรมอันนั้น

rao jàk bpen pûu ráp pǒn kɔ̌ɔŋ gam an nán

of that I shall be the heir.

เอวัง: The Closing Exhortation

16

เอวัง อัมเหหิ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง.

evaṃ amhehi abhiṇhaṃ paccavekkhitabbaṃ.

เราทั้งหลาย พึงพิจารณาเนืองๆ อย่างนี้ แล.

rao táŋ-lǎai pʉŋ pí-jaa-rá-naa nʉaŋ nʉaŋ yàaŋ níi lɛɛ.

Thus should we reflect, frequently and in this way.

คำบูชาพระรัตนตรัย kam buu-chaa prá-rát-dtà-ná-dtrai The Words of Offering to the Triple Gem Chanted at the opening of the evening service; this is the printing that carries a Thai translation. pages 224–225 8 verses The offering to the Triple Gem for the evening service, in the translated printing.

When chanted: Chanted at the opening of the evening service; this is the printing that carries a Thai translation.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time with a Thai rendering beneath each Pali line. This is one of those second printings, and the Pali is unchanged from the first.

This is the fourth printing of this text in the book — morning and evening, each pass — which is what a service book does rather than cross-reference. The page has to work for somebody chanting from it.

Meaning and purpose

The first three clauses identify rather than address: the Buddha as worthy and perfectly enlightened by himself, the Dhamma as well proclaimed, the Sangha as having practised well. Only in the fourth are they gathered, and only in the fifth does anything happen.

The second movement turns and asks, and grants at once what might be passed over — that the Blessed One long ago attained final Nibbāna — and asks anyway, on the ground of his compassion for later generations. The gifts are described just as candidly: poor gifts though they are.

That candour is the point. It is not an attempt to reach someone, and it does not claim the offering is worth much. What is being arranged is the assembly, and the closing line names who benefits — not the one receiving, but us.

The chant

As the book prints it: page 224 and page 225 →

page 224

1

โย โส ภะคะวา อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ,

Yo so bhagavā arahaṃ sammāsambuddho,

พระผู้มีพระภาคเจ้านั้น พระองค์ใด, เป็นพระอรหันต์, ดับเพลิงกิเลส เพลิงทุกข์สิ้นเชิง, ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง,

That Blessed One, whoever he is, is an arahant, who has quenched the fires of defilement and of suffering utterly, and who awakened rightly by himself,

2

ส๎วากขาโต เยนะ ภะคะวะตา ธัมโม,

Svākkhāto yena bhagavatā dhammo,

พระธรรมเป็นธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์ใด, ตรัสไว้ดีแล้ว,

The Dhamma is the teaching well proclaimed by that Blessed One,

3

สุปะฏิปันโน ยัสสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Supaṭipanno yassa bhagavato sāvakasaṅgho,

พระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์ใด, ปฏิบัติดีแล้ว,

The Sangha of that Blessed One's disciples has practised well,

4

ตัมมะยัง ภะคะวันตัง สะธัมมัง สะสังฆัง, อิเมหิ สักกาเรหิ ยะถาระหัง อาโรปิเตหิ อะภิปูชะยามะ,

Tammayaṃ bhagavantaṃ sadhammaṃ sasaṅghaṃ, imehi sakkārehi yathārahaṃ āropitehi abhipūjayāma,

ข้าพเจ้าทั้งหลาย, ขอบูชาอย่างยิ่ง, ซึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น, พร้อมทั้งพระธรรมและพระสงฆ์, ด้วยเครื่องสักการะทั้งหลายเหล่านี้, อันยกขึ้นตามสมควรแล้วอย่างไร,

We pay the highest homage to that Blessed One, together with the Dhamma and the Sangha, with these offerings raised up as is fitting,

5

สาธุ โน ภันเต ภะคะวา สุจิระปะรินิพพุโตปิ,

Sādhu no bhante bhagavā suciraparinibbutopi,

ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ, พระผู้มีพระภาคเจ้าแม้ปรินิพพานนานแล้ว, ทรงสร้างคุณอันสำเร็จประโยชน์ไว้แก่ข้าพเจ้าทั้งหลาย,

Venerable sir, though the Blessed One long ago attained final Nibbāna, he brought into being what is of benefit to us,

6

ปัจฉิมาชะนะตานุกัมปะมานะสา,

Pacchimājanatānukampamānasā,

ทรงมีพระหฤทัยอนุเคราะห์แก่พวกข้าพเจ้า, อันเป็นชนรุ่นหลัง,

whose heart is compassionate towards us, who are of a later generation,

7

อิเม สักกาเร ทุคคะตะปัณณาการะภูเต ปะฏิคคัณหาตุ,

Ime sakkāre duggatapaṇṇākārabhūte paṭiggaṇhātu,

ขอพระผู้มีพระภาคเจ้า จงรับเครื่องสักการะ, อันเป็นบรรณาการของคนยากทั้งหลายเหล่านี้,

may the Blessed One accept these offerings, which are the poor gifts of the needy,

page 225

8

อัมหากัง ทีฆะรัตตัง หิตายะ สุขายะ.

Amhākaṃ dīgharattaṃ hitāya sukhāya.

เพื่อประโยชน์และความสุข แก่ข้าพเจ้าทั้งหลาย, ตลอดกาลนาน เทอญ.

for our welfare and happiness, for a long time to come.

คำนมัสการพระรัตนตรัย kam ná-mát-sà-gaan prá-rát-dtà-ná-dtrai The Words of Homage to the Triple Gem Chanted at the opening of the evening service after the offering; this is the translated printing. page 225 9 verses The threefold salutation for the evening service, in the translated printing, each line followed by a bow.

When chanted: Chanted at the opening of the evening service after the offering; this is the translated printing.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time with a Thai rendering beneath each Pali line. This is one of those second printings, and the Pali is unchanged from the first.

Three lines and three prostrations. The rubric telling the assembly to bow together is printed after each, as in every other printing of this chant.

Meaning and purpose

Each line has two halves and they are grammatically unlike. The first states something in the third person — the Blessed One is worthy and perfectly enlightened; the Dhamma is well proclaimed; the Sangha has practised well. Nothing is asked and nothing claimed.

Only in the second half does a speaker appear, and then only to say what they are doing. The three verbs are not one word three times, and the Thai keeps them apart — the salutation made to a person, the homage paid to what is revered, and the plain act of bowing.

The chant is short because it is not principally words. Its purpose is the three bows, and the lines exist to give each bow something to be about, stated immediately before the body performs it.

The chant

As the book prints it: page 225 →

page 225

1

อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ ภะคะวา,

Arahaṃ sammāsambuddho bhagavā,

พระผู้มีพระภาคเจ้า, เป็นพระอรหันต์, ดับเพลิงกิเลส เพลิงทุกข์สิ้นเชิง, ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง,

The Blessed One is an arahant, who has quenched the fires of defilement and of suffering utterly, and who awakened rightly by himself,

2

พุทธัง ภะคะวันตัง อะภิวาเทมิ.

Buddhaṃ bhagavantaṃ abhivādemi.

ข้าพเจ้าอภิวาทพระผู้มีพระภาคเจ้า, ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน.

I bow low to the Blessed One, the one who knows, who is awake, who has blossomed.

3

(กราบ)

(bow)

4

ส๎วากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม,

Svākkhāto bhagavatā dhammo,

พระธรรม เป็นธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้า, ตรัสไว้ดีแล้ว,

The Dhamma is the teaching well proclaimed by the Blessed One,

5

ธัมมัง นะมัสสามิ.

Dhammaṃ namassāmi.

ข้าพเจ้านมัสการพระธรรม.

I pay homage to the Dhamma.

6

(กราบ)

(bow)

7

สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Supaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

พระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า, ปฏิบัติดีแล้ว,

The Sangha of the Blessed One's disciples has practised well,

8

สังฆัง นะมามิ.

Saṅghaṃ namāmi.

ข้าพเจ้านอบน้อมพระสงฆ์.

I bow to the Sangha.

9

(กราบ)

(bow)

ปุพพะภาคะนะมะการ pùp-pá-paa-ká-ná-má-gaan The Preliminary Homage Chanted three times at the opening of the evening service; this is the translated printing. page 225 4 verses The preliminary homage for the evening service, in the translated printing, said three times.

When chanted: Chanted three times at the opening of the evening service; this is the translated printing.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time with a Thai rendering beneath each Pali line. This is one of those second printings, and the Pali is unchanged from the first.

The fourth printing of this single line in the book. It is set out three times in full every time, rather than once with a note to repeat, because the page has to be usable in a dim hall without turning back.

Meaning and purpose

The line contains no request, no doctrine and no promise: homage, and then the Blessed One under three epithets — the fortunate one, the worthy one, the one perfectly enlightened by himself.

The grammar keeps its distance. ตัสสะ means that one; the Buddha is spoken about, not spoken to. Nothing supposes a presence in the room or expects an answer, which is why the same words serve at a funeral, before a lesson and at the start of an ordinary evening.

Its work is to mark a threshold. Said three times, it separates ordinary speech from chanting, so that whatever follows begins already inside the act rather than drifting into it.

The chant

As the book prints it: page 225 →

Invitation

หันทะ มะยัง พุทธัสสะ ภะคะวะโต ปุพพะภาคะนะมะการัง กะโรมะ เส.

Handa mayaṃ buddhassa bhagavato pubbabhāganamakāraṃ karoma se.

Now let us make the preliminary homage to the Buddha, the Blessed One.

page 225

1

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต,

Namo tassa bhagavato,

ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์นั้น,

Homage to the Blessed One,

2

อะระหะโต,

Arahato,

ซึ่งเป็นผู้ไกลจากกิเลส,

the worthy one,

3

สัมมาสัมพุทธัสสะ.

Sammāsambuddhassa.

ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง.

perfectly enlightened by himself.

4

(๓ ครั้ง)

(three times)

พุทธานุสสติ Buddhānussati The Recollection of the Buddha Chanted in the evening service as the first recollection; this is the translated printing. page 226 11 verses The recollection of the Buddha in the translated printing: the good report and the nine epithets.

When chanted: Chanted in the evening service as the first recollection; this is the translated printing.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time with a Thai rendering beneath each Pali line. This is one of those second printings, and the Pali is unchanged from the first.

It opens with its own invitation — now let us make the recollection of the Buddha — which the first-pass printing at page 52 does not carry.

Meaning and purpose

The frame is what to notice. It begins ตัง โข ปะนะ — and this good report has gone abroad concerning that Blessed One — so the epithets arrive as something said of him rather than as a definition.

The nine follow, and this printing gives each its own unit: worthy; perfectly enlightened by himself; accomplished in knowledge and conduct; well-farer; knower of the worlds; unsurpassed trainer; teacher of gods and men; awakened; blessed.

Because the qualities are introduced as a report, the reciter is not asserting them on their own authority but repeating what has been said. That is what makes this an act of recollection rather than a claim — and with the Thai beneath, a reader can see the difference the frame makes.

The chant

As the book prints it: page 226 →

Invitation

หันทะ มะยัง พุทธานุสสะตินะยัง กะโรมะ เส.

Handa mayaṃ buddhānussatinayaṃ karoma se.

Now let us make the recollection of the Buddha.

page 226

1

ตัง โข ปะนะ ภะคะวันตัง เอวัง กัล๎ยาโณ กิตติสัทโท อัพภุคคะโต,

Taṃ kho pana bhagavantaṃ evaṃ kalyāṇo kittisaddo abbhuggato,

ก็กิตติศัพท์อันงามของพระผู้มีพระภาคเจ้า, ได้ฟุ้งไปแล้วอย่างนี้ว่า :-

And this good report has gone abroad concerning that Blessed One:

2

อิติปิ โส ภะคะวา,

Itipi so bhagavā,

เพราะเหตุอย่างนี้ ๆ พระผู้มีพระภาคเจ้านั้น,

So indeed is he, the Blessed One —

3

อะระหัง,

Arahaṃ,

เป็นผู้ไกลจากกิเลส,

worthy,

4

สัมมาสัมพุทโธ,

Sammāsambuddho,

เป็นผู้ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง,

perfectly enlightened by himself,

5

วิชชาจะระณะสัมปันโน,

Vijjācaraṇasampanno,

เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ,

accomplished in knowledge and conduct,

6

สุคะโต,

Sugato,

เป็นผู้ไปแล้วด้วยดี,

well-farer,

7

โลกะวิทู,

Lokavidū,

เป็นผู้รู้โลกอย่างแจ่มแจ้ง,

knower of the worlds,

8

อะนุตตะโร ปุริสะทัมมะสาระถิ,

Anuttaro purisadammasārathi,

เป็นผู้สามารถฝึกบุรุษที่สมควรฝึกได้อย่างไม่มีใครยิ่งกว่า,

unsurpassed trainer of those who can be trained,

9

สัตถา เทวะมะนุสสานัง,

Satthā devamanussānaṃ,

เป็นครูผู้สอนของเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย,

teacher of devas and humans,

10

พุทโธ,

Buddho,

เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานด้วยธรรม,

awakened,

11

ภะคะวาติ.

Bhagavāti.

เป็นผู้มีความจำเริญ จำแนกธรรมสั่งสอนสัตว์ ดังนี้.

blessed.

พุทธาภิคีติ Buddhābhigīti The Chant in Praise of the Buddha Chanted in the evening service after the recollection of the Buddha; this is the translated printing. pages 226–228 19 verses The hymn in praise of the Buddha in the translated printing, the first of the three evening hymns.

When chanted: Chanted in the evening service after the recollection of the Buddha; this is the translated printing.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time with a Thai rendering beneath each Pali line. This is one of those second printings, and the Pali is unchanged from the first.

The first of the three hymns and the one that sets their pattern. All three are the same length and, from the fifth verse, the same words with the object changed.

Meaning and purpose

The opening is in a register found nowhere else in the daily services: joined to the highest qualities, in whose being purity, higher knowing and compassion have come together, who awakened the good folk as the sun awakens the lotus.

What follows turns personal in a way the morning service never does. I am the Buddha's servant; the Buddha is my lord and master; to the Buddha I surrender this body and this life; for me there is no other refuge. Nothing in these lines is hedged, and with the Thai beneath nothing can be passed over as formula.

The last movement is announced by an instruction printed on the page rather than chanted — prostrate together, then chant with the voice lowered. What is said in that lowered voice is not praise but the request for pardon. The day's last act of the service is to ask to be excused the day.

The chant

As the book prints it: page 226, page 227 and page 228 →

Invitation

หันทะ มะยัง พุทธาภิคีติง กะโรมะ เส.

Handa mayaṃ buddhābhigītiṃ karoma se.

Now let us make the chant in praise of the Buddha.

page 226

1

พุทธ๎วาระหันตะวะระตาทิคุณาภิยุตโต,

Buddhvārahantavaratādiguṇābhiyutto,

พระพุทธเจ้าประกอบด้วยคุณ มีความประเสริฐแห่งอรหันตคุณ เป็นต้น,

The Buddha, joined to the highest qualities, arahantship foremost among them,

2

สุทธาภิญาณะกะรุณาหิ สะมาคะตัตโต,

Suddhābhiñāṇakaruṇāhi samāgatatto,

มีพระองค์อันประกอบด้วยพระญาณ และพระกรุณาอันบริสุทธิ์,

in whose being purity, higher knowing and compassion have come together,

3

โพเธสิ โย สุชะนะตัง กะมะลังวะ สูโร,

Bodhesi yo sujanataṃ kamalaṃva sūro,

พระองค์ใด ทรงกระทำชนที่ดีให้เบิกบาน ดุจอาทิตย์ทำบัวให้บาน,

who awakened the good folk as the sun awakens the lotus,

page 227

4

วันทามะหัง ตะมะระณัง สิระสา ชิเนนทัง,

Vandāmahaṃ tamaraṇaṃ sirasā jinendaṃ,

ข้าพเจ้าไหว้พระชินสีห์ ผู้ไม่มีกิเลส พระองค์นั้น ด้วยเศียรเกล้า,

that Peaceful One, Lord of Conquerors, I salute with my head.

5

พุทโธ โย สัพพะปาณีนัง สะระณัง เขมะมุตตะมัง,

Buddho yo sabbapāṇīnaṃ saraṇaṃ khemamuttamaṃ,

พระพุทธเจ้าพระองค์ใด เป็นสรณะอันเกษมสูงสุด ของสัตว์ทั้งหลาย,

The Buddha, who is for all breathing things the refuge, safe and supreme,

6

ปะฐะมานุสสะติฏฐานัง วันทามิ ตัง สิเรนะหัง,

Paṭhamānussatiṭṭhānaṃ vandāmi taṃ sirenahaṃ,

ข้าพเจ้าไหว้พระพุทธเจ้าพระองค์นั้น, อันเป็นที่ตั้งแห่งความระลึก องค์ที่หนึ่ง, ด้วยเศียรเกล้า,

the first of the objects of recollection — him I revere with my head.

7

พุทธัสสาหัส๎มิ ทาโส (ทาสี) วะ พุทโธ เม สามิกิสสะโร,

Buddhassāhasmi dāso (dāsī) va buddho me sāmikissaro,

ข้าพเจ้าเป็นทาสของพระพุทธเจ้า, พระพุทธเจ้าเป็นนายมีอิสระเหนือข้าพเจ้า,

I am the Buddha's servant; the Buddha is my lord and master.

8

พุทโธ ทุกขัสสะ ฆาตา จะ วิธาตา จะ หิตัสสะ เม,

Buddho dukkhassa ghātā ca vidhātā ca hitassa me,

พระพุทธเจ้าเป็นเครื่องกำจัดทุกข์ และทรงไว้ซึ่งประโยชน์แก่ข้าพเจ้า,

The Buddha destroys suffering, and brings about what is for my welfare.

9

พุทธัสสาหัง นิยยาเทมิ สะรีรัญชีวิตัญจิทัง,

Buddhassāhaṃ niyyādemi sarīrañjīvitañcidaṃ,

ข้าพเจ้ามอบกายถวายชีวิตนี้ แด่พระพุทธเจ้า,

To the Buddha I surrender this body and this life,

10

วันทันโตหัง (ตีหัง) จะริสสามิ พุทธัสเสวะ สุโพธิตัง,

Vandantohaṃ (tīhaṃ) carissāmi buddhasseva subodhitaṃ,

ข้าพเจ้าผู้ไหว้อยู่จักประพฤติตาม, ซึ่งความตรัสรู้ดีของพระพุทธเจ้า,

Revering him, I shall walk on by the Buddha's own true awakening.

11

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง พุทโธ เม สะระณัง วะรัง,

Natthi me saraṇaṃ aññaṃ buddho me saraṇaṃ varaṃ,

สรณะอื่นของข้าพเจ้าไม่มี, พระพุทธเจ้าเป็นสรณะอันประเสริฐของข้าพเจ้า,

For me there is no other refuge; the Buddha is my refuge, the best of them.

12

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ วัฑเฒยยัง สัตถุสาสะเน,

Etena saccavajjena vaḍḍheyyaṃ satthusāsane,

ด้วยการกล่าวคำสัตย์นี้ ข้าพเจ้าพึงเจริญในพระศาสนาของพระศาสดา,

By the speaking of this truth, may I grow in the Teacher's dispensation.

13

พุทธัง เม วันทะมาเนนะ (มานายะ) ยัง ปุญญัง ปะสุตัง อิธะ,

Buddhaṃ me vandamānena (mānāya) yaṃ puññaṃ pasutaṃ idha,

ข้าพเจ้าผู้ไหว้อยู่ซึ่งพระพุทธเจ้า ได้ขวนขวายบุญใด ในบัดนี้,

Whatever merit I have gained here in revering the Buddha —

14

สัพเพปิ อันตะรายา เม มาเหสุง ตัสสะ เตชะสา.

Sabbepi antarāyā me māhesuṃ tassa tejasā.

อันตรายทั้งปวง อย่าได้มีแก่ข้าพเจ้า ด้วยเดชแห่งบุญนั้น.

by the power of it, may all obstacles for me come to nothing.

page 228

15

(กราบพร้อมกับหมอบลงว่า)

(bow, and while bowing low say:)

16

กาเยนะ วาจายะ วะ เจตะสา วา,

Kāyena vācāya va cetasā vā,

ด้วยกายก็ดี ด้วยวาจาก็ดี ด้วยใจก็ดี,

By body, by speech, or by mind,

17

พุทเธ กุกัมมัง ปะกะตัง มะยา ยัง,

Buddhe kukammaṃ pakataṃ mayā yaṃ,

กรรมน่าติเตียนอันใด ที่ข้าพเจ้ากระทำแล้วในพระพุทธเจ้า,

whatever wrong has been done by me towards the Buddha —

18

พุทโธ ปะฏิคคัณหะตุ อัจจะยันตัง,

Buddho paṭiggaṇhatu accayantaṃ,

ขอพระพุทธเจ้า จงงดซึ่งโทษล่วงเกินอันนั้น,

may the Buddha accept that transgression,

19

กาลันตะเร สังวะริตุง วะ พุทเธ,

Kālantare saṃvarituṃ va buddhe,

เพื่อการสำรวมระวัง ในพระพุทธเจ้า ในกาลต่อไป.

that in time to come I may be restrained towards the Buddha.

ธัมมานุสสติ Dhammānussati The Recollection of the Dhamma Chanted in the evening service as the second recollection; this is the translated printing. page 228 6 verses The recollection of the Dhamma in the translated printing: the six qualities, one to a line.

When chanted: Chanted in the evening service as the second recollection; this is the translated printing.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time with a Thai rendering beneath each Pali line. This is one of those second printings, and the Pali is unchanged from the first.

The shortest passage in the evening service — six qualities and no frame around them at all. This printing gives each its own unit, so the Thai sits directly beneath the word it renders.

Meaning and purpose

The six describe the teaching by what can be done with it rather than by what it asserts: well proclaimed; visible here and now; timeless; inviting all to come and see; leading onwards; to be known each for himself by the wise.

Setting one to a line is the right decision for a translated printing. Each of the six is a single compressed Pali word, and a reader who meets them run together has no way to tell where one ends.

The last carries the others, and it is why the recollection can be recited by a whole hall at once. The knowing is each person's own and cannot be held on anyone else's behalf, so nobody chanting it is speaking for the person beside them.

The chant

As the book prints it: page 228 →

Invitation

หันทะ มะยัง ธัมมานุสสะตินะยัง กะโรมะ เส.

Handa mayaṃ dhammānussatinayaṃ karoma se.

Now let us make the recollection of the Dhamma.

page 228

1

ส๎วากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม,

Svākkhāto bhagavatā dhammo,

พระธรรม เป็นสิ่งที่พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสไว้ดีแล้ว,

The Dhamma is well proclaimed by the Blessed One,

2

สันทิฏฐิโก,

Sandiṭṭhiko,

เป็นสิ่งที่ผู้ศึกษาและปฏิบัติ พึงเห็นได้ด้วยตนเอง,

visible here and now,

3

อะกาลิโก,

Akāliko,

เป็นสิ่งที่ปฏิบัติได้ และให้ผลได้ ไม่จำกัดกาล,

timeless,

4

เอหิปัสสิโก,

Ehipassiko,

เป็นสิ่งที่ควรกล่าวกะผู้อื่นว่า ท่านจงมาดูเถิด,

inviting all to come and see,

5

โอปะนะยิโก,

Opanayiko,

เป็นสิ่งที่ควรน้อมเข้ามาใส่ตัว,

leading onwards,

6

ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหีติ.

Paccattaṃ veditabbo viññūhīti.

เป็นสิ่งที่ผู้รู้ก็รู้ได้เฉพาะตน ดังนี้.

to be known each for himself by the wise.

ธัมมาภิคีติ Dhammābhigīti The Chant in Praise of the Dhamma Chanted in the evening service after the recollection of the Dhamma; this is the translated printing. pages 229–230 19 verses The hymn in praise of the Dhamma in the translated printing, the second of the three evening hymns.

When chanted: Chanted in the evening service after the recollection of the Dhamma; this is the translated printing.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time with a Thai rendering beneath each Pali line. This is one of those second printings, and the Pali is unchanged from the first.

Its opening stanza is its own; from the fifth verse it follows the hymn to the Buddha word for word, changing only its object. The book prints each of the three in full rather than abbreviating.

Meaning and purpose

The opening image is of holding rather than of light, though it uses both: the Dhamma holds up those who hold to it and keeps them from falling into the wretched worlds, and it is saluted as the dispeller of darkness.

Then the shared template, and it reads differently when the object is a teaching rather than a person. I am the Dhamma's servant; the Dhamma is my lord and master; to the Dhamma I surrender this body and this life. Calling oneself the servant of a teaching is a stranger thing than it looks, and the verses do not soften it.

It ends with the prostration, the lowered voice and the request for pardon — whatever wrong has been done towards the Dhamma, which in practice means neglect of it, brought into the open before the service goes on.

The chant

As the book prints it: page 229 and page 230 →

Invitation

หันทะ มะยัง ธัมมาภิคีติง กะโรมะ เส.

Handa mayaṃ dhammābhigītiṃ karoma se.

Now let us make the chant in praise of the Dhamma.

page 229

1

ส๎วากขาตะตาทิคุณะโยคะวะเสนะ เสยโย,

Svākkhātatādiguṇayogavasena seyyo,

พระธรรม เป็นสิ่งที่ประเสริฐเพราะประกอบด้วยคุณ คือความที่พระผู้มีพระภาคเจ้า ตรัสไว้ดีแล้ว เป็นต้น,

Better than all else, by reason of its being well proclaimed and the other qualities that go with it,

2

โย มัคคะปากะปะริยัตติวิโมกขะเภโท,

Yo maggapākapariyattivimokkhabhedo,

เป็นธรรมอันจำแนกเป็น มรรค ผล ปริยัติ และนิพพาน ส่วนใด,

divided into path, fruit, scripture and release,

3

ธัมโม กุโลกะปะตะนา ตะทะธาริธารี,

Dhammo kulokapatanā tadadhāridhārī,

เป็นธรรมทรงไว้ซึ่งผู้ทรงธรรม จากการตกไปสู่โลกที่ชั่ว,

the Dhamma, which holds up those who hold to it and keeps them from falling into the wretched worlds —

4

วันทามะหัง ตะมะหะรัง วะระธัมมะเมตัง,

Vandāmahaṃ tamaharaṃ varadhammametaṃ,

ข้าพเจ้าไหว้พระธรรมอันประเสริฐนั้น อันเป็นเครื่องขจัดเสีย ซึ่งความมืด,

that excellent Dhamma, dispeller of darkness, I salute with my head.

5

ธัมโม โย สัพพะปาณีนัง สะระณัง เขมะมุตตะมัง,

Dhammo yo sabbapāṇīnaṃ saraṇaṃ khemamuttamaṃ,

พระธรรมใด เป็นสรณะอันเกษมสูงสุดของสัตว์ทั้งหลาย,

The Dhamma, which is for all breathing things the refuge, safe and supreme,

6

ทุติยานุสสะติฏฐานัง วันทามิ ตัง สิเรนะหัง,

Dutiyānussatiṭṭhānaṃ vandāmi taṃ sirenahaṃ,

ข้าพเจ้าไหว้พระธรรมนั้น อันเป็นที่ตั้งแห่งความระลึก องค์ที่สอง ด้วยเศียรเกล้า,

the second of the objects of recollection — it I revere with my head.

7

ธัมมัสสาหัส๎มิ ทาโส (ทาสี) วะ ธัมโม เม สามิกิสสะโร,

Dhammassāhasmi dāso (dāsī) va dhammo me sāmikissaro,

ข้าพเจ้าเป็นทาสของพระธรรม, พระธรรมเป็นนาย มีอิสระเหนือข้าพเจ้า,

I am the Dhamma's servant; the Dhamma is my lord and master.

8

ธัมโม ทุกขัสสะ ฆาตา จะ วิธาตา จะ หิตัสสะ เม,

Dhammo dukkhassa ghātā ca vidhātā ca hitassa me,

พระธรรมเป็นเครื่องกำจัดทุกข์และทรงไว้ซึ่งประโยชน์แก่ข้าพเจ้า,

The Dhamma destroys suffering, and brings about what is for my welfare.

9

ธัมมัสสาหัง นิยยาเทมิ สะรีรัญชีวิตัญจิทัง,

Dhammassāhaṃ niyyādemi sarīrañjīvitañcidaṃ,

ข้าพเจ้ามอบกายถวายชีวิตนี้ แด่พระธรรม,

To the Dhamma I surrender this body and this life,

10

วันทันโตหัง (ตีหัง) จะริสสามิ ธัมมัสเสวะ สุธัมมะตัง,

Vandantohaṃ (tīhaṃ) carissāmi dhammasseva sudhammataṃ,

ข้าพเจ้าผู้ไหว้อยู่จักประพฤติตาม, ซึ่งความเป็นธรรมดีของพระธรรม,

Revering it, I shall walk on by the Dhamma's own true excellence.

page 230

11

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง ธัมโม เม สะระณัง วะรัง,

Natthi me saraṇaṃ aññaṃ dhammo me saraṇaṃ varaṃ,

สรณะอื่นของข้าพเจ้าไม่มี, พระธรรมเป็นสรณะอันประเสริฐของข้าพเจ้า,

For me there is no other refuge; the Dhamma is my refuge, the best of them.

12

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ วัฑเฒยยัง สัตถุสาสะเน,

Etena saccavajjena vaḍḍheyyaṃ satthusāsane,

ด้วยการกล่าวคำสัตย์นี้ ข้าพเจ้าพึงเจริญในพระศาสนาของพระศาสดา,

By the speaking of this truth, may I grow in the Teacher's dispensation.

13

ธัมมัง เม วันทะมาเนนะ (มานายะ) ยัง ปุญญัง ปะสุตัง อิธะ,

Dhammaṃ me vandamānena (mānāya) yaṃ puññaṃ pasutaṃ idha,

ข้าพเจ้าผู้ไหว้อยู่ซึ่งพระธรรม ได้ขวนขวายบุญใดในบัดนี้,

Whatever merit I have gained here in revering the Dhamma —

14

สัพเพปิ อันตะรายา เม มาเหสุง ตัสสะ เตชะสา.

Sabbepi antarāyā me māhesuṃ tassa tejasā.

อันตรายทั้งปวง อย่าได้มีแก่ข้าพเจ้า ด้วยเดชแห่งบุญนั้น.

by the power of it, may all obstacles for me come to nothing.

15

(กราบพร้อมกับหมอบลงว่า)

(bow, and while bowing low say:)

16

กาเยนะ วาจายะ วะ เจตะสา วา,

Kāyena vācāya va cetasā vā,

ด้วยกายก็ดี ด้วยวาจาก็ดี ด้วยใจก็ดี,

By body, by speech, or by mind,

17

ธัมเม กุกัมมัง ปะกะตัง มะยา ยัง,

Dhamme kukammaṃ pakataṃ mayā yaṃ,

กรรมน่าติเตียนอันใด ที่ข้าพเจ้ากระทำแล้ว ในพระธรรม

whatever wrong has been done by me towards the Dhamma —

18

ธัมโม ปะฏิคคัณหะตุ อัจจะยันตัง,

Dhammo paṭiggaṇhatu accayantaṃ,

ขอพระธรรม จงงดซึ่งโทษล่วงเกินอันนั้น,

may the Dhamma accept that transgression,

19

กาลันตะเร สังวะริตุง วะ ธัมเม,

Kālantare saṃvarituṃ va dhamme,

เพื่อการสำรวมระวัง ในพระธรรม ในกาลต่อไป.

that in time to come I may be restrained towards the Dhamma.

สังฆานุสสติ Saṅghānussati The Recollection of the Sangha Chanted in the evening service as the third recollection; this is the translated printing. page 231 12 verses The recollection of the Sangha in the translated printing: the four ways of practising and the honours owed.

When chanted: Chanted in the evening service as the third recollection; this is the translated printing.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time with a Thai rendering beneath each Pali line. This is one of those second printings, and the Pali is unchanged from the first.

อนุสสติ is recollection — a calling to mind rather than a praise. The evening service is built as three of these, each answered by a longer hymn, and this is the third.

Meaning and purpose

The four ways of practising open it and the whole phrase is repeated each time rather than shortened: has practised well, straightly, for knowing the Dhamma which is the means of release from suffering, and properly.

The third of the four is the one the Thai has to work hardest on, and the rendering here spells out what ญายะปะฏิปันโน means — practising by the right method, for the sake of knowing. A bare English word like methodically loses that.

Then the definition and the honours, ending on the unexcelled field of merit for the world. The Buddha and the Dhamma can be recollected by naming qualities; the Sangha has to be said what it is first, because the word is used loosely everywhere else.

The chant

As the book prints it: page 231 →

Invitation

หันทะ มะยัง สังฆานุสสะตินะยัง กะโรมะ เส.

Handa mayaṃ saṅghānussatinayaṃ karoma se.

Now let us make the recollection of the Sangha.

page 231

1

สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Supaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

สงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้าหมู่ใด, ปฏิบัติดีแล้ว,

The Sangha of the Blessed One's disciples has practised well,

2

อุชุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Ujupaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

สงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้าหมู่ใด, ปฏิบัติตรงแล้ว,

the Sangha of the Blessed One's disciples has practised straightly,

3

ญายะปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Ñāyapaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

สงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้าหมู่ใด, ปฏิบัติเพื่อรู้ธรรมเป็นเครื่องออกจากทุกข์แล้ว,

the Sangha of the Blessed One's disciples has practised for knowing the Dhamma, the means of release from suffering,

4

สามีจิปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Sāmīcipaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho,

สงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้าหมู่ใด, ปฏิบัติสมควรแล้ว,

the Sangha of the Blessed One's disciples has practised fittingly,

5

ยะทิทัง,

Yadidaṃ,

ได้แก่บุคคลเหล่านี้ คือ :-

namely, these persons:

6

จัตตาริ ปุริสะยุคานิ อัฏฐะ ปุริสะปุคคะลา,

Cattāri purisayugāni aṭṭha purisapuggalā,

คู่แห่งบุรุษ ๔ คู่, นับเรียงตัวบุรุษได้ ๘ บุรุษ,

four pairs of persons, eight individuals counted singly,

7

เอสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ,

Esa bhagavato sāvakasaṅgho,

นั่นแหละ สงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า,

that is the Sangha of the Blessed One's disciples —

8

อาหุเนยโย,

Āhuneyyo,

เป็นสงฆ์ควรแก่สักการะที่เขานำมาบูชา,

worthy of the offerings people bring,

9

ปาหุเนยโย,

Pāhuneyyo,

เป็นสงฆ์ควรแก่สักการะที่เขาจัดไว้ต้อนรับ,

worthy of the offerings people set out in welcome,

10

ทักขิเณยโย,

Dakkhiṇeyyo,

เป็นผู้ควรรับทักษิณาทาน,

worthy of gifts given in faith,

11

อัญชะลีกะระณีโย,

Añjalīkaraṇīyo,

เป็นผู้ที่บุคคลทั่วไปควรทำอัญชลี,

worthy of reverent salutation by anyone,

12

อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสาติ.

Anuttaraṃ puññakkhettaṃ lokassāti.

เป็นเนื้อนาบุญของโลก, ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า ดังนี้.

the unsurpassed field of merit for the world — no field of merit is greater,

สังฆาภิคีติ Saṅghābhigīti The Chant in Praise of the Sangha Chanted in the evening service after the recollection of the Sangha's qualities; this is the translated printing. pages 232–233 19 verses The hymn in praise of the Sangha in the translated printing, completing the three hymns of the evening service.

When chanted: Chanted in the evening service after the recollection of the Sangha's qualities; this is the translated printing.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

From page 193 the book prints its material a second time, now with a Thai rendering set beneath each Pali line. This is one of those second printings, and the Pali is unchanged from the first.

The third of the three evening hymns. From its fifth verse it repeats the same template as the hymns to the Buddha and the Dhamma, changing only its object, so a reader meets the same lines a third time.

Meaning and purpose

The opening stanza is its own: the Sangha born of the true Dhamma, of eight kinds, whose body and mind are the dwelling place of virtue — and then the salutation to that wholly pure company.

Then the shared template, and its force is different when the object is a community. I am the Sangha's servant; the Sangha is my lord and master; to the Sangha I surrender this body and this life; there is no other refuge. With the Thai beneath, none of that can be passed over as formula.

It closes as the other two do, with the prostration, the lowered voice, and the request for pardon. Read across all three hymns the effect is cumulative: the same complete devotion offered three times, in identical words, to three different objects, with nothing ranked above anything else.

The chant

As the book prints it: page 232 and page 233 →

Invitation

หันทะ มะยัง สังฆาภิคีติง กะโรมะ เส.

Handa mayaṃ saṅghābhigītiṃ karoma se.

Now let us make the chant in praise of the Sangha.

page 232

1

สัทธัมมะโช สุปะฏิปัตติคุณาทิยุตโต,

Saddhammajo supaṭipattiguṇādiyutto,

พระสงฆ์ที่เกิดโดยพระสัทธรรมประกอบด้วยคุณ มีความปฏิบัติดี เป็นต้น,

Born of the true Dhamma, endowed with the quality of practising well and the rest,

2

โยฏฐัพพิโธ อะริยะปุคคะละสังฆะเสฏโฐ,

Yoṭṭhabbidho ariyapuggalasaṅghaseṭṭho,

เป็นหมู่แห่งพระอริยบุคคลอันประเสริฐแปดจำพวก,

the supreme Sangha of noble persons, which is of eight kinds,

3

สีลาทิธัมมะปะวะราสะยะกายะจิตโต,

Sīlādidhammapavarāsayakāyacitto,

มีกายและจิต อันอาศัยธรรมมีศีลเป็นต้น อันบวร,

whose body and mind are the dwelling place of virtue and the other excellent qualities —

4

วันทามะหัง ตะมะริยานะคะณัง สุสุทธัง,

Vandāmahaṃ tamariyānagaṇaṃ susuddhaṃ,

ข้าพเจ้าไหว้หมู่แห่งพระอริยเจ้าเหล่านั้น อันบริสุทธิ์ด้วยดี,

that wholly pure company of the noble ones I salute with my head.

5

สังโฆ โย สัพพะปาณีนัง สะระณัง เขมะมุตตะมัง,

Saṅgho yo sabbapāṇīnaṃ saraṇaṃ khemamuttamaṃ,

พระสงฆ์หมู่ใด เป็นสรณะอันเกษมสูงสุด ของสัตว์ทั้งหลาย,

The Sangha, which is for all breathing things the refuge, safe and supreme,

6

ตะติยานุสสะติฏฐานัง วันทามิ ตัง สิเรนะหัง,

Tatiyānussatiṭṭhānaṃ vandāmi taṃ sirenahaṃ,

ข้าพเจ้าไหว้พระสงฆ์หมู่นั้น อันเป็นที่ตั้งแห่งความระลึกองค์ที่สาม ด้วยเศียรเกล้า,

the third of the objects of recollection — it I revere with my head.

7

สังฆัสสาหัส๎มิ ทาโส (ทาสี) วะ สังโฆ เม สามิกิสสะโร,

Saṅghassāhasmi dāso (dāsī) va saṅgho me sāmikissaro,

ข้าพเจ้าเป็นทาสของพระสงฆ์, พระสงฆ์เป็นนาย มีอิสระเหนือข้าพเจ้า,

I am the Sangha's servant; the Sangha is my lord and master.

8

สังโฆ ทุกขัสสะ ฆาตา จะ วิธาตา จะ หิตัสสะ เม,

Saṅgho dukkhassa ghātā ca vidhātā ca hitassa me,

พระสงฆ์เป็นเครื่องกำจัดทุกข์ และทรงไว้ซึ่งประโยชน์แก่ข้าพเจ้า,

The Sangha destroys suffering, and brings about what is for my welfare.

9

สังฆัสสาหัง นิยยาเทมิ สะรีรัญชีวิตัญจิทัง,

Saṅghassāhaṃ niyyādemi sarīrañjīvitañcidaṃ,

ข้าพเจ้ามอบกายถวายชีวิตนี้ แด่พระสงฆ์,

To the Sangha I surrender this body and this life,

10

วันทันโตหัง (ตีหัง) จะริสสามิ สังฆัสโสปะฏิปันนะตัง,

Vandantohaṃ (tīhaṃ) carissāmi saṅghassopaṭipannataṃ,

ข้าพเจ้าผู้ไหว้อยู่จักประพฤติตาม ซึ่งความปฏิบัติดีของพระสงฆ์,

Revering it, I shall walk on by the Sangha's own good practice.

11

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง สังโฆ เม สะระณัง วะรัง,

Natthi me saraṇaṃ aññaṃ saṅgho me saraṇaṃ varaṃ,

สรณะอื่นของข้าพเจ้าไม่มี, พระสงฆ์เป็นสรณะอันประเสริฐของข้าพเจ้า,

For me there is no other refuge; the Sangha is my refuge, the best of them.

page 233

12

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ วัฑเฒยยัง สัตถุสาสะเน,

Etena saccavajjena vaḍḍheyyaṃ satthusāsane,

ด้วยการกล่าวคำสัตย์นี้ ข้าพเจ้าพึงเจริญในพระศาสนา ของพระศาสดา,

By the speaking of this truth, may I grow in the Teacher's dispensation.

13

สังฆัง เม วันทะมาเนนะ (มานายะ) ยัง ปุญญัง ปะสุตัง อิธะ,

Saṅghaṃ me vandamānena (mānāya) yaṃ puññaṃ pasutaṃ idha,

ข้าพเจ้าผู้ไหว้อยู่ซึ่งพระสงฆ์ ได้ขวนขวายบุญใด ในบัดนี้,

Whatever merit I have gained here in revering the Sangha —

14

สัพเพปิ อันตะรายา เม มาเหสุง ตัสสะ เตชะสา.

Sabbepi antarāyā me māhesuṃ tassa tejasā.

อันตรายทั้งปวง อย่าได้มีแก่ข้าพเจ้า ด้วยเดชแห่งบุญนั้น.

by the power of it, may all obstacles for me come to nothing.

15

(กราบพร้อมกับหมอบลงว่า)

(bow, and while bowing low say:)

16

กาเยนะ วาจายะ วะ เจตะสา วา,

Kāyena vācāya va cetasā vā,

ด้วยกายก็ดี ด้วยวาจาก็ดี ด้วยใจก็ดี,

By body, by speech, or by mind,

17

สังเฆ กุกัมมัง ปะกะตัง มะยา ยัง,

Saṅghe kukammaṃ pakataṃ mayā yaṃ,

กรรมน่าติเตียนอันใด ที่ข้าพเจ้ากระทำแล้ว ในพระสงฆ์,

whatever wrong has been done by me towards the Sangha —

18

สังโฆ ปะฏิคคัณหะตุ อัจจะยันตัง,

Saṅgho paṭiggaṇhatu accayantaṃ,

ขอพระสงฆ์ จงงดซึ่งโทษล่วงเกินอันนั้น,

may the Sangha accept that transgression,

19

กาลันตะเร สังวะริตุง วะ สังเฆ.

Kālantare saṃvarituṃ va saṅghe.

เพื่อการสำรวมระวัง ในพระสงฆ์ ในกาลต่อไป.

that in time to come I may be restrained towards the Sangha.

อะตีตะปัจจะเวกขะณะปาโฐ Atītapaccavekkhaṇapāṭho The Passage of Reflection After the Fact Recited by monastics in the evening on the requisites used during the day; this is the translated printing. pages 234–236 29 verses The reflection on requisites already used, in the translated printing, with a bracketed note naming each occasion.

When chanted: Recited by monastics in the evening on the requisites used during the day; this is the translated printing.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The same reflection printed at page 60 without a translation. What this printing adds, besides the Thai, is a bracketed heading before each section naming the requisite — after using a robe, and so on.

อะตีตะ means past. The reflection exists because the one made at the moment of use is very often not made.

Meaning and purpose

Every section opens with the admission built into its grammar: whatever robe I have used today without reflecting. The text does not ask whether the reflection was made; it assumes it was not.

What follows is the purpose clause of the earlier reflection moved into the past — that was only for warding off cold, heat, the touch of gadflies and the rest. The reflection is applied retrospectively to an act already finished.

A tradition could have insisted the reflection be made at the time and left it there. Instead it wrote a second text for the commoner case and gave it a place in the evening. It is a rule that expects to be forgotten and provides for it.

The chant

As the book prints it: page 234, page 235 and page 236 →

Invitation

หันทะ มะยัง อะตีตะปัจจะเวกขะณะปาฐัง ภะณามะ เส.

Handa mayaṃ atītapaccavekkhaṇapāṭhaṃ bhaṇāma se.

Now let us recite the passage of reflection after the fact.

page 234

1

(ภายหลังการใช้สอยจีวร)

(after using a robe)

2

อัชชะ มะยา อะปัจจะเวกขิต๎วา ยัง จีวะรัง ปะริภุตตัง,

Ajja mayā apaccavekkhitvā yaṃ cīvaraṃ paribhuttaṃ,

จีวรใด อันเรานุ่งห่มแล้ว, ไม่ทันพิจารณา ในวันนี้,

Whatever robe I have used today without reflecting,

3

ตัง ยาวะเทวะ สีตัสสะ ปะฏิฆาตายะ,

Taṃ yāvadeva sītassa paṭighātāya,

จีวรนั้น เรานุ่งห่มแล้ว, เพียงเพื่อบำบัดความหนาว,

that was only for warding off cold,

4

อุณหัสสะ ปะฏิฆาตายะ,

Uṇhassa paṭighātāya,

เพื่อบำบัดความร้อน,

for warding off heat,

5

ฑังสะมะกะสะวาตาตะปะสิริงสะปะสัมผัสสานังปะฏิฆาตายะ,

Ḍaṃsamakasavātātapasiriṃsapasamphassānaṃpaṭighātāya,

เพื่อบำบัดสัมผัสอันเกิดจากเหลือบ ยุง ลม แดด และสัตว์เลื้อยคลานทั้งหลาย,

for warding off the touch of gadflies, mosquitoes, wind, sun and creeping things,

6

ยาวะเทวะ หิริโกปีนะปะฏิจฉาทะนัตถัง.

Yāvadeva hirikopīnapaṭicchādanatthaṃ.

และเพียงเพื่อปกปิดอวัยวะ อันให้เกิดความละอาย,

and only for the sake of covering what modesty conceals.

7

(ภายหลังการบริโภคบิณฑบาต)

(after eating almsfood)

8

อัชชะ มะยา อะปัจจะเวกขิต๎วา โย ปิณฑะปาโต ปะริภุตโต,

Ajja mayā apaccavekkhitvā yo piṇḍapāto paribhutto,

บิณฑบาตใด อันเราบริโภคแล้ว, ไม่ทันพิจารณาในวันนี้,

Whatever almsfood I have used today without reflecting,

9

โส เนวะ ท๎วายะ,

So neva dvāya,

บิณฑบาตนั้นเราบริโภคแล้ว, ไม่ใช่เป็นไปเพื่อความเพลิดเพลิน สนุกสนาน,

that was not for amusement,

10

นะ มะทายะ,

Na madāya,

ไม่ใช่เป็นไปเพื่อความเมามัน เกิดกำลังพลังทางกาย,

nor for intoxication,

11

นะ มัณฑะนายะ,

Na maṇḍanāya,

ไม่ใช่เป็นไปเพื่อประดับ,

nor for adornment,

12

นะ วิภูสะนายะ,

Na vibhūsanāya,

ไม่ใช่เป็นไปเพื่อตกแต่ง,

nor for beautifying,

13

ยาวะเทวะ อิมัสสะ กายัสสะ ฐิติยา,

Yāvadeva imassa kāyassa ṭhitiyā,

แต่ให้เป็นไปเพียงเพื่อความตั้งอยู่ได้แห่งกายนี้,

but only for the endurance of this body,

14

ยาปะนายะ,

Yāpanāya,

เพื่อความเป็นไปได้ของอัตภาพ,

for its continuance,

page 235

15

วิหิงสุปะระติยา,

Vihiṃsuparatiyā,

เพื่อความสิ้นไปแห่งความลำบากทางกาย,

for the ending of its hurt,

16

พ๎รัห๎มะจะริยานุคคะหายะ,

Brahmacariyānuggahāya,

เพื่ออนุเคราะห์แก่การประพฤติพรหมจรรย์,

and for the support of the holy life,

17

อิติ ปุราณัญจะ เวทะนัง ปะฏิหังขามิ,

Iti purāṇañca vedanaṃ paṭihaṅkhāmi,

ด้วยการทำอย่างนี้, เราย่อมระงับเสียได้ซึ่งทุกขเวทนาเก่า คือความหิว,

thinking: thus I put an end to the old feeling,

18

นะวัญจะ เวทะนัง นะ อุปปาเทสสามิ,

Navañca vedanaṃ na uppādessāmi,

และไม่ทำทุกขเวทนาใหม่ให้เกิดขึ้น,

and I shall not give rise to a new feeling,

19

ยาต๎รา จะ เม ภะวิสสะติ อะนะวัชชะตา จะ ผาสุวิหาโร จาติ.

Yātrā ca me bhavissati anavajjatā ca phāsuvihāro cāti.

อนึ่ง ความเป็นไปโดยสะดวกแห่งอัตภาพนี้ด้วย, ความเป็นผู้หาโทษมิได้ด้วย, และความเป็นอยู่โดยผาสุกด้วย, จักมีแก่เรา ดังนี้.

and I shall have sustenance, blamelessness, and a life of ease.

20

(ภายหลังการใช้สอยเสนาสนะ)

(after using a lodging)

21

อัชชะ มะยา อะปัจจะเวกขิต๎วา ยัง เสนาสะนัง ปะริภุตตัง,

Ajja mayā apaccavekkhitvā yaṃ senāsanaṃ paribhuttaṃ,

เสนาสนะใด อันเราใช้สอยแล้ว, ไม่ทันพิจารณาในวันนี้,

Whatever lodging I have used today without reflecting,

22

ตัง ยาวะเทวะ สีตัสสะ ปะฏิฆาตายะ,

Taṃ yāvadeva sītassa paṭighātāya,

เสนาสนะนั้น เราใช้สอยแล้ว, เพียงเพื่อบำบัดความหนาว,

that was only for warding off cold,

23

อุณหัสสะ ปะฏิฆาตายะ,

Uṇhassa paṭighātāya,

เพื่อบำบัดความร้อน,

for warding off heat,

24

ฑังสะมะกะสะวาตาตะปะสิริงสะปะสัมผัสสานัง ปะฏิฆาตายะ,

Ḍaṃsamakasavātātapasiriṃsapasamphassānaṃ paṭighātāya,

เพื่อบำบัดสัมผัสอันเกิดจากเหลือบ ยุง ลม แดด และสัตว์เลื้อยคลานทั้งหลาย,

for warding off the touch of gadflies, mosquitoes, wind, sun and creeping things,

25

ยาวะเทวะ อุตุปะริสสะยะวิโนทะนัง ปะฏิสัลลานารามัตถัง.

Yāvadeva utuparissayavinodanaṃ paṭisallānārāmatthaṃ.

เพียงเพื่อบรรเทาอันตรายอันจะพึงมีจากดินฟ้าอากาศ, และเพื่อความเป็นผู้ยินดีอยู่ได้, ในที่หลีกเร้นสำหรับภาวนา.

and only for dispelling the perils of the seasons and for delighting in seclusion.

page 236

26

(ภายหลังบริโภคคิลานเภสัช)

(after taking medicine)

27

อัชชะ มะยา อะปัจจะเวกขิต๎วา โย คิลานะปัจจะยะเภสัชชะปะริกขาโร ปะริภุตโต,

Ajja mayā apaccavekkhitvā yo gilānapaccayabhesajjaparikkhāro paribhutto,

คิลานเภสัชบริขารใด อันเราบริโภคแล้ว, ไม่ทันพิจารณา ในวันนี้,

Whatever medicine for use in sickness I have used today without reflecting,

28

โส ยาวะเทวะ อุปปันนานัง เวยยาพาธิกานัง เวทะนานัง ปะฏิฆาตายะ,

So yāvadeva uppannānaṃ veyyābādhikānaṃ vedanānaṃ paṭighātāya,

คิลานเภสัชบริขารนั้น เราบริโภคแล้ว, เพียงเพื่อบำบัดทุกขเวทนา อันบังเกิดขึ้นแล้ว มีอาพาธต่าง ๆ เป็นมูล,

that was only for warding off painful feelings that had arisen,

29

อัพ๎ยาปัชฌะปะระมะตายาติ.

Abyāpajjhaparamatāyāti.

เพื่อความเป็นผู้ไม่มีโรคเบียดเบียนเป็นอย่างยิ่ง ดังนี้.

and for freedom from affliction as the highest aim.

นมัสการพระอรหันต์ 8 ทิศ ná-mát-sà-gaan prá à-rá-hǎn bpɛ̀ɛt tít Homage to the Arahants of the Eight Directions Chanted for blessing and protection, where the arrangement of the eight directions is invoked. page 236 12 verses Homage to the arahants of the eight directions: the Buddha at the centre and eight named disciples around him.

When chanted: Chanted for blessing and protection, where the arrangement of the eight directions is invoked.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book's title for this printing names it differently from the earlier one — homage to the arahants of the eight directions rather than the auspicious verses of the Buddha — which is a plainer description of what it does.

What the verses build is an arrangement rather than a teaching.

Meaning and purpose

Each disciple is given a direction and nothing else: Koṇḍañña in the east, Kassapa in the south-east, Sāriputta in the south, Upāli in the south-west, Ānanda in the west, Gavampati in the north-west, Moggallāna in the north, Rāhula in the north-east.

No quality, no story, not even an epithet is attached to any of them. What a reciter assembles while chanting is not a set of characters but a place — a centre and a complete circle with no gap left open.

Then the claim that makes it protective: these are all established here, revered by us and honoured with offerings, and by their power may every blessing be ours. The word doing the work is here, and it means the room the chanting is happening in.

The chant

As the book prints it: page 236 →

Invitation

หันทะ มะยัง สะระภัญเญนะ พุทธะมังคะละคาถาโย ภะณามะ เส.

Handa mayaṃ sarabhaññena buddhamaṅgalagāthāyo bhaṇāma se.

Now let us recite, in the chanting tone, the verses of the Buddha's blessing.

page 236

1

สัมพุทโธ ทิปะทัง เสฏโฐ นิสินโน เจวะ มัชฌิเม

Sambuddho dipadaṃ seṭṭho nisinno ceva majjhime

The Perfectly Awakened One, best of those who go on two feet, is seated in the middle;

2

โกณฑัญโญ ปุพพะภาเค จะ อาคะเนยเย จะ กัสสะโป

Koṇḍañño pubbabhāge ca āganeyye ca kassapo

Koṇḍañña in the eastern quarter, and Kassapa in the south-east,

3

สารีปุตโต จะ ทักขิเณ หะระติเย อุปาลี จะ

Sārīputto ca dakkhiṇe haratiye upālī ca

Sāriputta in the south, and Upāli in the south-west,

4

ปัจฉิเมปิ จะ อานันโท พายัพเพ จะ คะวัมปะติ

Pacchimepi ca ānando bāyabbe ca gavampati

Ānanda in the west also, and Gavampati in the north-west.

5

โมคคัลลาโน จะ อุตตะเร อิสาเณปิ จะ ราหุโล

Moggallāno ca uttare isāṇepi ca rāhulo

Moggallāna in the north, and Rāhula in the north-east —

6

อิเม โข มังคะลา พุทธา สัพเพ อิธะ ปะติฏฐิตา

Ime kho maṅgalā buddhā sabbe idha patiṭṭhitā

these auspicious enlightened ones are all established here,

7

วันทิตา เต จะ อัมเหหิ สักกาเรหิ จะ ปูชิตา

Vanditā te ca amhehi sakkārehi ca pūjitā

and they are revered by us and honoured with offerings,

8

เอเตสัง อานุภาเวนะ สัพพะโสตถี ภะวันตุ โน ฯ

Etesaṃ ānubhāvena sabbasotthī bhavantu no

and by their power, may every blessing be ours.

9

อิจเจวะมัจจันตะนะมัสสะเนยยัง

Iccevamaccantanamassaneyyaṃ

Thus, that which is supremely worthy of salutation —

10

นะมัสสะมาโน ระตะนัตตะยัง ยัง

Namassamāno ratanattayaṃ yaṃ

saluting that Triple Gem,

11

ปุญญาภิสันทัง วิปุลัง อะลัตถัง

Puññābhisandaṃ vipulaṃ alatthaṃ

I have gained an abundant stream of merit;

12

ตัสสานุภาเวนะ หะตันตะราโย ฯ

Tassānubhāvena hatantarāyo

by the power of that, may my obstacles be destroyed.

อุณ์หิสสะวิชะยะคาถา Uṇhissavijayagāthā The Uṇhissavijaya Verses Chanted for protection and for long life, particularly where untimely death is feared. page 237 10 verses The Uṇhissavijaya verses, said to ward off punishment, wild animals, poison and untimely death, and to lengthen life.

When chanted: Chanted for protection and for long life, particularly where untimely death is feared.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

อุณ๎หิสสะวิชะยะ is the victory of the crown of the head. The verses belong to the protective literature rather than to the canon, and they are addressed to a deity rather than to a congregation.

They are among the chants most often written out and carried, which the text itself recommends.

Meaning and purpose

The claim is made at once and without qualification: there is the Uṇhissavijaya, a teaching unsurpassed in the world. Then the instruction — for the welfare of all beings, take it up, O deity.

What it wards off is listed concretely and the list is worth reading: royal punishment, non-human beings and fire, tigers, serpents, poison and spirits, and untimely death. Half of those are hazards of the road and the forest, and one of them is the state.

The closing verses name five ways of using it — writing it, reflecting on it, honouring it, bearing it in mind, reciting it with reverence — and add a sixth: hearing it taught to others. That a written copy is treated as equivalent to a recitation is what has kept these verses on amulets and cloth for centuries.

The chant

As the book prints it: page 237 →

page 237

1

อัตถิ อุณ๎หิสสะ วิชะโย ธัมโม โลเก อะนุตตะโร

atthi uṇhissa vijayo dhammo loke anuttaro

There is the Uṇhissavijaya, a teaching unsurpassed in the world.

2

สัพพะสัตตะหิตัตถายะ ตัง ต๎วัง คัณหาหิ เทวะเต

sabbasattahitatthāya taṃ tvaṃ gaṇhāhi devate

For the welfare of all beings, take it up, O deity.

3

ปะริวัชเช ราชะทัณเฑ อะมะนุสเสหิ ปาวะเก

parivajje rājadaṇḍe amanussehi pāvake

It wards off royal punishment, non-human beings and fire,

4

พ๎ยัคเฆ นาเค วิเส ภูเต อะกาละมะระเณนะ วา

byagghe nāge vise bhūte akālamaraṇena vā

tigers, serpents, poison and spirits, and untimely death.

5

สัพพัส๎มา มะระณา มุตโต ฐะเปต๎วา กาละมาริตัง

sabbasmā maraṇā mutto ṭhapetvā kālamāritaṃ

One is freed from every death but the death that comes in its time.

6

ตัสเสวะ อานุภาเวนะ โหตุ เทโว สุขี สะทา

tasseva ānubhāvena hotu devo sukhī sadā

By the power of that very thing, may the deity be always happy.

7

สุทธะสีลัง สะมาทายะ ธัมมัง สุจะริตัง จะเร

suddhasīlaṃ samādāya dhammaṃ sucaritaṃ care

Undertaking pure virtue, let one walk the Dhamma well practised.

8

ตัสเสวะ อานุภาเวนะ โหตุ เทโว สุขี สะทา

tasseva ānubhāvena hotu devo sukhī sadā

By the power of that very thing, may the deity be always happy.

9

ลิกขิตัง จินติตัง ปูชัง ธาระณัง วาจะนัง คะรุง

likkhitaṃ cintitaṃ pūjaṃ dhāraṇaṃ vācanaṃ garuṃ

Writing it, reflecting on it, honouring it, bearing it in mind, reciting it with reverence,

10

ปะเรสัง เทสะนัง สุต๎วา ตัสสะ อายุ ปะวัฑฒะติ ฯ

paresaṃ desanaṃ sutvā tassa āyu pavaḍḍhati

and hearing it taught to others — that person's life increases.

พระคาถาชินบัญชร prá-kaa-tǎa chin-ná-ban-chɔɔn The Verses of the Victor's Cage Chanted for protection; the most widely recited of all such texts in Thailand. pages 237–238 37 verses The Jinapañjara in Thai script: the Buddhas and great disciples stationed at every part of the body, forming a cage of protection.

When chanted: Chanted for protection; the most widely recited of all such texts in Thailand.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints this twice, here in Thai script and again in the roman-script appendix. This printing is slightly longer, because it carries an instruction the other does not.

ชินบัญชร is the Victor's cage or lattice — a structure built out of holy beings with the reciter inside it.

Meaning and purpose

It opens on the promise of sons and wealth, which is unlike anything else in this book, and then — in this printing only — an instruction in brackets: then develop the meditation. The chant is marked as the preliminary to something, not the whole of it.

The stationing that follows is anatomical and exact. The twenty-eight Buddhas established upon the head; then the Buddha on the head, the Dhamma in the two eyes, and onward through the body with a named disciple at each place.

The last line is in the present tense and describes a place the reciter is now inside: guarded by the power of the true Dhamma, I live in the Victor's cage. What has been built during the chanting is not a wish but, on the text's own account, a structure.

The chant

As the book prints it: page 237 and page 238 →

page 237

1

ปุตตะกาโมละเภปุตตัง ธะนะกาโมละเภธะนัง

puttakāmolabheputtaṃ dhanakāmolabhedhanaṃ

One who wants a son gains a son; one who wants wealth gains wealth.

2

อัตถิกาเยกายะญายะ เทวานังปิยะตังสุตตะวา

atthikāyekāyañāya devānaṃpiyataṃsuttavā

Having heard this in the body by the body's own way, one becomes dear to the devas.

3

(แล้วจึงเจริญภาวนา)

(then develop the meditation)

4

ชะยาสะนาคะตา พุทธา เชต๎วา มารัง สะวาหะนัง

jayāsanāgatā buddhā jetvā māraṃ savāhanaṃ

The Buddhas, having come to the seat of victory, having conquered Māra with his mount,

5

จะตุสัจจาสะภัง ระสัง เย ปิวิงสุ นะราสะภา

catusaccāsabhaṃ rasaṃ ye piviṃsu narāsabhā

those chief among men who drank the excellent nectar of the four truths.

6

ตัณหังกะราทะโย พุทธา อัฏฐะวีสะติ นายะกา

taṇhaṅkarādayo buddhā aṭṭhavīsati nāyakā

The twenty-eight Buddhas, leaders beginning with Taṇhaṅkara,

7

สัพเพ ปะติฏฐิตา มัยหัง มัตถะเก เต มุนิสสะรา

sabbe patiṭṭhitā mayhaṃ matthake te munissarā

all those lords of sages are established upon my head.

8

สีเส ปะติฏฐิโต มัยหัง พุทโธ ธัมโม ท๎วิโลจะเน

sīse patiṭṭhito mayhaṃ buddho dhammo dvilocane

The Buddha is established on my head, the Dhamma in my two eyes,

9

สังโฆ ปะติฏฐิโต มัยหัง อุเร สัพพะคุณากะโร

saṅgho patiṭṭhito mayhaṃ ure sabbaguṇākaro

the Saṅgha, the mine of all virtues, is established in my breast.

10

หะทะเย เม อะนุรุทโธ สารีปุตโต จะ ทักขิเณ

hadaye me anuruddho sārīputto ca dakkhiṇe

Anuruddha is in my heart, Sāriputta on my right,

11

โกณฑัญโญ ปิฏฐิภาคัส๎มิง โมคคัลลาโน จะ วามะเก

koṇḍañño piṭṭhibhāgasmiṃ moggallāno ca vāmake

Koṇḍañña at my back, and Moggallāna on my left.

page 238

12

ทักขิเณ สะวะเน มัยหัง อาสุง อานันทะราหุโล

dakkhiṇe savane mayhaṃ āsuṃ ānandarāhulo

In my right ear are Ānanda and Rāhula,

13

กัสสะโป จะ มะหานาโม อุภาสุง วามะโสตะเก

kassapo ca mahānāmo ubhāsuṃ vāmasotake

and Kassapa and Mahānāma are both in my left ear.

14

เกสะโต ปิฏฐิภาคัส๎มิง สุริโยวะ ปะภังกะโร

kesato piṭṭhibhāgasmiṃ suriyova pabhaṅkaro

At the end of my hair behind, like the radiant sun,

15

นิสินโน สิริสัมปันโน โสภีโต มุนิปุงคะโว

nisinno sirisampanno sobhīto munipuṅgavo

sits Sobhita, endowed with splendour, chief of sages.

16

กุมาระกัสสะโป เถโร มะเหสี จิตตะวาทะโก

kumārakassapo thero mahesī cittavādako

The elder Kumārakassapa, great seeker, eloquent speaker,

17

โส มัยหัง วะทะเน นิจจัง ปะติฏฐาสิ คุณากะโร

so mayhaṃ vadane niccaṃ patiṭṭhāsi guṇākaro

that mine of virtues is ever established in my mouth.

18

ปุณโณ อังคุลิมาโล จะ อุปาลี นันทะสีวะลี

puṇṇo aṅgulimālo ca upālī nandasīvalī

Puṇṇa and Aṅgulimāla, Upāli, Nanda and Sīvalī —

19

เถรา ปัญจะ อิเม ชาตา นะลาเฏ ติละกา มะมะ

therā pañca ime jātā nalāṭe tilakā mama

these five elders are become the auspicious marks upon my forehead

20

เสสาสีติ มะหาเถรา วิชิตา ชินะสาวะกา

sesāsīti mahātherā vijitā jinasāvakā

The remaining eighty great elders, victorious disciples of the Victor,

21

เอเตสีติ มะหาเถรา ชิตะวันโต ชิโนระสา

etesīti mahātherā jitavanto jinorasā

these great elders, conquerors, true sons of the Victor,

22

ชะลันตา สีละเตเชนะ อังคะมังเคสุ สัณฐิตา

jalantā sīlatejena aṅgamaṅgesu saṇṭhitā

blazing with the power of virtue, are established in each of my limbs.

23

ระตะนัง ปุระโต อาสิ ทักขิเณ เมตตะสุตตะกัง

ratanaṃ purato āsi dakkhiṇe mettasuttakaṃ

The Ratana Sutta is before me, the Metta Sutta on my right,

24

ธะชัคคัง ปัจฉะโต อาสิ วาเม อังคุลิมาละกัง

dhajaggaṃ pacchato āsi vāme aṅgulimālakaṃ

the Dhajagga behind me, the Aṅgulimāla on my left.

25

ขันธะโมระปะริตตัญจะ อาฏานาฏิยะสุตตะกัง

khandhamoraparittañca āṭānāṭiyasuttakaṃ

The Khandha and Mora parittas and the Āṭānāṭiya Sutta

26

อากาเส ฉะทะนัง อาสิ เสสา ปาการะสัณฐิตา

ākāse chadanaṃ āsi sesā pākārasaṇṭhitā

are a canopy in the sky; the rest stand as a rampart.

27

ชินาณา วะระสังยุตตา สัตตัปปาการะลังกะตา

jināṇā varasaṃyuttā sattappākāralaṅkatā

Joined with the manifold excellence of the Victor, adorned with seven ramparts,

28

วาตะปิตตาทิสัญชาตา พาหิรัชฌัตตุปัททะวา

vātapittādisañjātā bāhirajjhattupaddavā

may the troubles born of wind and bile and the rest, outward and inward,

29

อะเสสา วินะยัง ยันตุ อะนันตะชินะเตชะสา

asesā vinayaṃ yantu anantajinatejasā

go without remainder to their end, by the boundless power of the Victor,

30

วะสะโต เม สะกิจเจนะ สะทา สัมพุทธะปัญชะเร

vasato me sakiccena sadā sambuddhapañjare

while I dwell about my business, always in the cage of the Fully Enlightened One.

31

ชินะปัญชะระมัชฌัมหิ วิหะรันตัง มะหีตะเล

jinapañjaramajjhamhi viharantaṃ mahītale

As I dwell in the midst of the Victor's cage upon the earth,

32

สะทา ปาเลนตุ มัง สัพเพ เต มะหาปุริสาสะภา

sadā pālentu maṃ sabbe te mahāpurisāsabhā

may all those great and noble ones ever protect me.

33

อิจเจวะมันโต สุคุตโต สุรักโข

iccevamanto sugutto surakkho

Thus well guarded, well protected,

34

ชินานุภาเวนะ ชิตูปัททะโว

jinānubhāvena jitūpaddavo

by the power of the Victor troubles are conquered,

35

ธัมมานุภาเวนะ ชิตาริสังโค

dhammānubhāvena jitārisaṅgo

by the power of the Dhamma the host of enemies is conquered,

36

สังฆานุภาเวนะ ชิตันตะราโย

saṅghānubhāvena jitantarāyo

by the power of the Saṅgha dangers are conquered,

37

สัทธัมมานุภาวะปาลิโต จะรามิ ชินะปัญชะเรติ ฯ

saddhammānubhāvapālito carāmi jinapañjareti

guarded by the power of the true Dhamma, I live in the Victor's cage.

อุททิสะนาธิฏฐานะคาถา Uddisanādhiṭṭhānagāthā The Verses of Dedication and Resolve Chanted at the close of a period of practice or a ceremony; this is the printing that carries a Thai translation. pages 239–240 34 verses The verses of dedication and resolve in the translated printing, dedicating merit to a very wide list of beings.

When chanted: Chanted at the close of a period of practice or a ceremony; this is the printing that carries a Thai translation.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The same verses printed earlier in the book without a translation, here given with Thai beneath. The book spells the title with a doubled letter in both printings on the page, though its own contents page spells it with a single one.

At thirty-four units this printing is longer than the earlier one, because the Thai is set as its own units rather than beside the Pali.

Meaning and purpose

The dedication list is what the chant is remembered for and the Thai makes its reach unmistakable: preceptors, teachers, mother and father, kin; the sun, the moon, the king; brahmās, māras, indras, the guardians of the world; Yama, friends, the indifferent — and the hostile.

Then the resolve, which turns from the list to the speaker: may I swiftly come to the cutting off of craving and clinging, and may whatever base states are in my mind-stream perish, in birth after birth.

It closes by asking only that the māras find no opening. Not victory over them — room to keep working, which is how a great many chants in this book end.

The chant

As the book prints it: page 239 and page 240 →

Invitation

หันทะ มะยัง อุททิสะนาธิฏฐานะคาถาโย ภะณามะ เส.

Handa mayaṃ uddisanādhiṭṭhānagāthāyo bhaṇāma se.

Now let us recite the verses of dedication and resolve.

page 239

1

อิมินา ปุญญะกัมเมนะ

Iminā puññakammena

ด้วยบุญนี้ อุทิศให้

By this deed of merit, dedicated

2

อุปัชฌายา คุณุตตะรา

Upajjhāyā guṇuttarā

อุปัชฌาย์ ผู้เลิศคุณ

to the preceptors of highest virtue,

3

อาจะริยูปะการา จะ

Ācariyūpakārā ca

แลอาจารย์ ผู้เกื้อหนุน

and to the teachers who have helped me,

4

มาตาปิตา จะ ญาตะกา

Mātāpitā ca ñātakā

ทั้งพ่อแม่ แลปวงญาติ

to mother and father and kinsfolk,

5

สุริโย จันทิมา ราชา

Suriyo candimā rājā

สูรย์จันทร์ แลราชา

to the sun and the moon and the king,

6

คุณะวันตา นะราปิ จะ

Guṇavantā narāpi ca

ผู้ทรงคุณ หรือสูงชาติ

to people of virtue and of high birth,

7

พ๎รัห๎มะมารา จะ อินทา จะ

Brahmamārā ca indā ca

พรหม มาร และอินทราช

to Brahmā, to Māra and to Indra,

8

โลกะปาลา จะ เทวะตา

Lokapālā ca devatā

ทั้งทวยเทพ และโลกบาล

to the guardians of the world and the deities,

9

ยะโม มิตตา มะนุสสา จะ

Yamo mittā manussā ca

ยมราช มนุษย์ มิตร

to Yama, to friends and to human beings,

10

มัชฌัตตา เวริกาปิ จะ

Majjhattā verikāpi ca

ผู้เป็นกลาง ผู้จองผลาญ

to the indifferent and to those who bear enmity —

11

สัพเพ สัตตา สุขี โหนตุ

Sabbe sattā sukhī hontu

ขอให้เป็นสุขศานติ์ ทุกทั่วหน้า อย่าทุกข์ทน

may all beings be happy, every one of them, and free from suffering.

12

ปุญญานิ ปะกะตานิ เม

Puññāni pakatāni me

บุญผองที่ข้าทำ จงช่วยอำนวยศุภผล

May the merits I have made bring about their good fruit,

13

สุขัง จะ ติวิธัง เทนตุ

Sukhaṃ ca tividhaṃ dentu

ให้สุขสามอย่างล้น

and grant happiness of the three kinds in abundance,

14

ขิปปัง ปาเปถะ โว มะตัง

Khippaṃ pāpetha vo mataṃ

ให้ลุถึงนิพพานพลัน

and swiftly bring you to what you have set your heart on.

15

อิมินา ปุญญะกัมเมนะ

Iminā puññakammena

ด้วยบุญนี้ ที่เราทำ

By this deed of merit that we have done,

16

อิมินา อุททิเสนะ จะ

Iminā uddisena ca

แลอุทิศ ให้ปวงสัตว์

and by this dedication to all beings,

17

ขิปปาหัง สุละเภ เจวะ

Khippāhaṃ sulabhe ceva

เราพลันได้ ซึ่งการตัด

may I swiftly come to the cutting off

18

ตัณหุปาทานะเฉทะนัง

Taṇhupādānachedanaṃ

ตัวตัณหา อุปาทาน

of craving and of clinging.

19

เย สันตาเน หินา ธัมมา

Ye santāne hinā dhammā

สิ่งชั่วในดวงใจ

Whatever base states are in my heart,

20

ยาวะ นิพพานะโต มะมัง

Yāva nibbānato mamaṃ

กว่าเราจะถึงนิพพาน

until I reach Nibbāna,

21

นัสสันตุ สัพพะทา เยวะ

Nassantu sabbadā yeva

มลายสิ้น จากสันดาน

let them perish utterly from my nature,

22

ยัตถะ ชาโต ภะเว ภะเว

Yattha jāto bhave bhave

ทุก ๆ ภพ ที่เราเกิด

in every existence in which I am born.

page 240

23

อุชุจิตตัง สะติปัญญา

Ujucittaṃ satipaññā

มีจิตตรง และสติ ทั้งปัญญา อันประเสริฐ

An upright mind, mindfulness, and excellent wisdom,

24

สัลเลโข วิริยัมหินา

Sallekho viriyamhinā

พร้อมทั้ง ความเพียรเลิศ เป็นเครื่องขูด กิเลสหาย

together with surpassing effort, scouring the defilements away —

25

มารา ละภันตุ โนกาสัง

Mārā labhantu nokāsaṃ

โอกาสอย่าพึงมี แก่หมู่มาร สิ้นทั้งหลาย

may the hosts of Māra find no opening at all,

26

กาตุญจะ วิริเยสุ เม

Kātuñca viriyesu me

เป็นช่องประทุษร้าย ทำลายล้าง ความเพียรจม

no chink through which to do harm and sink my effort.

27

พุทธาทิปะวะโร นาโถ

Buddhādipavaro nātho

พระพุทธผู้บวรนาถ

The Buddha, the excellent refuge;

28

ธัมโม นาโถ วะรุตตะโม

Dhammo nātho varuttamo

พระธรรมที่พึ่งอุดม

the Dhamma, the supreme refuge;

29

นาโถ ปัจเจกะพุทโธ จะ

Nātho paccekabuddho ca

พระปัจเจกพุทธสม-

the Paccekabuddhas as refuge too,

30

สังโฆ นาโถตตะโร มะมัง

Saṅgho nāthottaro mamaṃ

ทบพระสงฆ์ ที่พึ่งผยอง

and the Saṅgha, the refuge above all, are mine.

31

เตโสตตะมานุภาเวนะ

Tesottamānubhāvena

ด้วยอานุภาพนั้น

By the power of those supreme ones,

32

มาโรกาสัง ละภันตุ มา

Mārokāsaṃ labhantu mā

ขอหมู่มารอย่าได้ช่อง

may Māra find no opening;

33

ทะสะปุญญานุภาเวนะ

Dasapuññānubhāvena

ด้วยเดชบุญทั้งสิบป้อง

by the power of the ten kinds of merit,

34

มาโรกาสัง ละภันตุ มา ฯ

Mārokāsaṃ labhantu mā

อย่าเปิดโอกาสแก่มาร เทอญ ฯ

let no opening be given to Māra at all.

ยอดพระกัณฑ์ไตรปิฎก yɔ̂ɔt prá-gan dtrai-bpì-dòk The Peak of the Tipiṭaka Chanted where a condensed form of the whole canon is wanted; this is the Thai-script printing. pages 241–245 86 verses The Peak of the Tipiṭaka in Thai script, the same chant the appendix prints in roman.

When chanted: Chanted where a condensed form of the whole canon is wanted; this is the Thai-script printing.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints this chant twice: here in Thai script, and again in the roman-script appendix at the back. The two are the same text, and neither carries a Thai translation.

Its title claims the summit of the Tipiṭaka, and the method is compression — the standard recollections taken apart into their epithets, then reduced further to syllables.

Meaning and purpose

It begins by breaking the familiar formula into separate acts of recollection: such is the Blessed One, worthy indeed; then fully enlightened; then perfect in knowledge and conduct. Each epithet is given a line and a reverence of its own.

Then the refuge, taken epithet by epithet rather than to the person as a whole — to the Worthy One I go for refuge. What is normally one act becomes a series.

The last verses reduce to heart syllables set beside suffering, impermanence and not-self. This belongs to a tradition of Thai esoteric practice in which the syllables are held to carry the whole of what they abbreviate, and the book prints it without comment on either side.

The chant

As the book prints it: page 241, page 242, page 243, page 244 and page 245 →

page 241

1

อิติปิ โส ภะคะวา อะระหัง วะตะ โส ภะคะวา.

itipi so bhagavā arahaṃ vata so bhagavā.

Such is the Blessed One: worthy indeed is that Blessed One.

2

อิติปิ โส ภะคะวา สัมมาสัมพุทโธ วะตะ โส ภะคะวา.

itipi so bhagavā sammāsambuddho vata so bhagavā.

Such is the Blessed One: fully enlightened indeed is that Blessed One.

3

อิติปิ โส ภะคะวา วิชชาจะระณะสัมปันโน วะตะ โส ภะคะวา.

itipi so bhagavā vijjācaraṇasampanno vata so bhagavā.

Such is the Blessed One: perfect in knowledge and conduct indeed is that Blessed One

4

อิติปิ โส ภะคะวา สุคะโต วะตะ โส ภะคะวา.

itipi so bhagavā sugato vata so bhagavā.

Such is the Blessed One: well-gone indeed is that Blessed One.

5

อิติปิ โส ภะคะวา โลกะวิทู วะตะ โส ภะคะวา.

itipi so bhagavā lokavidū vata so bhagavā.

Such is the Blessed One: knower of worlds indeed is that Blessed One.

6

อะระหันตัง สะระณัง คัจฉามิ.

arahantaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

To the Worthy One I go for refuge.

7

อะระหันตัง สิระสา นะมามิ.

arahantaṃ sirasā namāmi.

To the Worthy One I bow with my head.

8

สัมมาสัมพุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

sammāsambuddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

To the Fully Enlightened One I go for refuge.

9

สัมมาสัมพุทธัง สิระสา นะมามิ.

sammāsambuddhaṃ sirasā namāmi.

To the Fully Enlightened One I bow with my head.

10

วิชชาจะระณะสัมปันนัง สะระณัง คัจฉามิ.

vijjācaraṇasampannaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

To the One Perfect in Knowledge and Conduct I go for refuge.

11

วิชชาจะระณะสัมปันนัง สิระสา นะมามิ.

vijjācaraṇasampannaṃ sirasā namāmi.

To the One Perfect in Knowledge and Conduct I bow with my head.

12

สุคะตัง สะระณัง คัจฉามิ.

sugataṃ saraṇaṃ gacchāmi.

To the Well-Gone One I go for refuge.

13

สุคะตัง สิระสา นะมามิ.

sugataṃ sirasā namāmi.

To the Well-Gone One I bow with my head.

14

โลกะวิทัง สะระณัง คัจฉามิ.

lokavidaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

To the Knower of Worlds I go for refuge.

15

โลกะวิทัง สิระสา นะมามิ.

lokavidaṃ sirasā namāmi.

To the Knower of Worlds I bow with my head.

16

อิติปิ โส ภะคะวา อะนุตตะโร วะตะ โส ภะคะวา.

itipi so bhagavā anuttaro vata so bhagavā.

Such is the Blessed One: unsurpassed indeed is that Blessed One.

17

อิติปิ โส ภะคะวา ปุริสะทัมมะสาระถิ วะตะ โส ภะคะวา.

itipi so bhagavā purisadammasārathi vata so bhagavā.

Such is the Blessed One: trainer of tameable people indeed is that Blessed One.

18

อิติปิ โส ภะคะวา สัตถา เทวะมะนุสสานัง วะตะ โส ภะคะวา.

itipi so bhagavā satthā devamanussānaṃ vata so bhagavā.

Such is the Blessed One: teacher of devas and humans indeed is that Blessed One.

19

อิติปิ โส ภะคะวา พุทโธ วะตะ โส ภะคะวา.

itipi so bhagavā buddho vata so bhagavā.

Such is the Blessed One: awakened indeed is that Blessed One.

20

อะนุตตะรัง สะระณัง คัจฉามิ.

anuttaraṃ saraṇaṃ gacchāmi.

To the Unsurpassed One I go for refuge.

21

อะนุตตะรัง สิระสา นะมามิ.

anuttaraṃ sirasā namāmi.

To the Unsurpassed One I bow with my head.

22

ปุริสะทัมมะสาระถิ สะระณัง คัจฉามิ.

purisadammasārathi saraṇaṃ gacchāmi.

To the Trainer of Tameable People I go for refuge.

23

ปุริสะทัมมะสาระถิ สิระสา นะมามิ.

purisadammasārathi sirasā namāmi.

To the Trainer of Tameable People I bow with my head.

24

สัตถา เทวะมะนุสสานัง สะระณัง คัจฉามิ.

satthā devamanussānaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

To the Teacher of Devas and Humans I go for refuge.

page 242

25

สัตถา เทวะมะนุสสานัง สิระสา นะมามิ.

satthā devamanussānaṃ sirasā namāmi.

To the Teacher of Devas and Humans I bow with my head.

26

พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

To the Awakened One I go for refuge.

27

พุทธัง สิระสา นะมามิ.

buddhaṃ sirasā namāmi.

To the Awakened One I bow with my head.

28

อิติปิ โส ภะคะวา.

itipi so bhagavā.

Such is the Blessed One.

29

อิติปิ โส ภะคะวา รูปะขันโธ อะนิจจะลักขะณะปาระมี จะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā rūpakhandho aniccalakkhaṇapāramī ca sampanno.

Such is the Blessed One: the aggregate of form, perfect in the mark of impermanence and in the perfections.

30

อิติปิ โส ภะคะวา เวทะนาขันโธ อะนิจจะลักขะณะปาระมี จะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā vedanākhandho aniccalakkhaṇapāramī ca sampanno.

Such is the Blessed One: the aggregate of feeling, perfect in the mark of impermanence and in the perfections.

31

อิติปิ โส ภะคะวา สัญญาขันโธ อะนิจจะลักขะณะปาระมี จะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā saññākhandho aniccalakkhaṇapāramī ca sampanno.

Such is the Blessed One: the aggregate of perception, perfect in the mark of impermanence and in the perfections.

32

อิติปิ โส ภะคะวา สังขาระขันโธ อะนิจจะลักขะณะปาระมี จะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā saṅkhārakhandho aniccalakkhaṇapāramī ca sampanno.

Such is the Blessed One: the aggregate of formations, perfect in the mark of impermanence and in the perfections.

33

อิติปิ โส ภะคะวา วิญญาณะขันโธ อะนิจจะลักขะณะปาระมิ จะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā viññāṇakhandho aniccalakkhaṇapārami ca sampanno.

Such is the Blessed One: the aggregate of consciousness, perfect in the mark of impermanence and in the perfections.

34

อิติปิ โส ภะคะวา ปะฐะวี ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā paṭhavī dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the earth element.

35

อิติปิ โส ภะคะวา อาโป ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā āpo dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the water element.

36

อิติปิ โส ภะคะวา เตโช ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā tejo dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the fire element.

37

อิติปิ โส ภะคะวา วาโย ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā vāyo dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the air element.

38

อิติปิ โส ภะคะวา อากาสะ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā ākāsa dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the space element.

39

อิติปิ โส ภะคะวา วิญญาณะ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā viññāṇa dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the consciousness element.

40

อิติปิ โส ภะคะวา จักกะวาฬะ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā cakkavāḷa dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the world-sphere element.

41

อิติปิ โส ภะคะวา จาตุมมะหาราชิกา ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā cātummahārājikā dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the realm of the Four Great Kings.

42

อิติปิ โส ภะคะวา ตาวะติงสา ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā tāvatiṃsā dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the Tāvatiṃsa heaven.

43

อิติปิ โส ภะคะวา ยามา ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā yāmā dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the Yāma heaven.

44

อิติปิ โส ภะคะวา ตุสิตา ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā tusitā dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the Tusita heaven.

45

อิติปิ โส ภะคะวา นิมมานะระตี ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā nimmānaratī dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the Nimmānaratī heaven.

46

อิติปิ โส ภะคะวา ปะระนิมมิตะวะสะวัตตี ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā paranimmitavasavattī dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the Paranimmitavasavattī heaven.

47

อิติปิ โส ภะคะวา กามาวะจะระ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā kāmāvacara dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the sense-sphere realm.

48

อิติปิ โส ภะคะวา รูปาวะจะระ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā rūpāvacara dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the form realm.

49

อิติปิ โส ภะคะวา อะรูปาวะจะระ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā arūpāvacara dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the formless realm.

50

อิติปิ โส ภะคะวา โลกุตตะระ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā lokuttara dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the supramundane.

51

อิติปิ โส ภะคะวา ปะฐะมะฌานะ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā paṭhamajhāna dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the first jhāna.

page 243

52

อิติปิ โส ภะคะวา ทุติยะฌานะ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā dutiyajhāna dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the second jhāna.

53

อิติปิ โส ภะคะวา ตะติยะฌานะ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā tatiyajhāna dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the third jhāna.

54

อิติปิ โส ภะคะวา จะตุตถะฌานะ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā catutthajhāna dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the fourth jhāna.

55

อิติปิ โส ภะคะวา ปัญจะมะฌานะ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā pañcamajhāna dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the fifth jhāna.

56

อิติปิ โส ภะคะวา อากาสานัญจายะตะนะ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā ākāsānañcāyatana dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the base of infinite space.

57

อิติปิ โส ภะคะวา วิญญาณัญจายะตะนะ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā viññāṇañcāyatana dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the base of infinite consciousness.

58

อิติปิ โส ภะคะวา อากิญจัญญายะตะนะ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā ākiñcaññāyatana dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the base of nothingness.

59

อิติปิ โส ภะคะวา เนวะสัญญานาสัญญายะตะนะ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā nevasaññānāsaññāyatana dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the base of neither-perception-nor-non-perception.

60

อิติปิ โส ภะคะวา โสตาปัตติมัคคะ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā sotāpattimagga dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the path of stream-entry.

61

อิติปิ โส ภะคะวา สะกิทาคามิมัคคะ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā sakidāgāmimagga dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the path of once-returning.

62

อิติปิ โส ภะคะวา อะนาคามิมัคคะ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā anāgāmimagga dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the path of non-returning.

63

อิติปิ โส ภะคะวา อะระหัตตะมัคคะ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā arahattamagga dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the path of arahantship.

64

อิติปิ โส ภะคะวา โสตาปัตติผะละ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā sotāpattiphala dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the fruit of stream-entry.

65

อิติปิ โส ภะคะวา สะกิทาคามิผะละ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā sakidāgāmiphala dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the fruit of once-returning.

66

อิติปิ โส ภะคะวา อะนาคามิผะละ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā anāgāmiphala dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the fruit of non-returning.

67

อิติปิ โส ภะคะวา อะระหัตตะผะละ ธาตุ สะมาธิญาณะ สัมปันโน.

itipi so bhagavā arahattaphala dhātu samādhiñāṇa sampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the fruit of arahantship.

68

กุสะลา ธัมมา อิติปิ โส ภะคะวา อะอา ยาวะชีวัง พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ. ชัมพูทีปัญจะ อิสสะโร กุสะลา ธัมมา นะโม พุทธายะ นะโม ธัมมายะ นะโม สังฆายะ ปัญจะพุทธา นะมามิหัง อาปามะจุปะ ทีมะสังอังขุ สังวิธาปุกะยะปะ อุปะสะชะสะเห ปาสายะโส.

kusalā dhammā itipi so bhagavā aā yāvajīvaṃ buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi. jambūdīpañca issaro kusalā dhammā namo buddhāya namo dhammāya namo saṅghāya pañcabuddhā namāmihaṃ āpāmacupa dīmasaṃaṅkhu saṃvidhāpukayapa upasajasahe pāsāyaso.

Wholesome states. Such is the Blessed One. For as long as life lasts I go to the Buddha for refuge. Lord of the Jambū continent, wholesome states. Homage to the Buddha, homage to the Dhamma, homage to the Saṅgha. I revere the five Buddhas — followed by the heart-syllable formulas.

69

โสโสสะสะ อะอะอะอะนิ เตชะสุเนมะภูจะนาวิเว อะสังวิสุโลปุสะพุภะ อิสะวาสุ สุสะวาอิ กุสะลา ธัมมา จิตติ วิอัตถิ.

sososasa aaaani tejasunemabhūcanāvive asaṃvisulopusabubha isavāsu susavāi kusalā dhammā citti viatthi.

Heart-syllable formulas, each letter standing for a whole phrase; then: wholesome states, the mind, and what is present.

70

อิติปิ โส ภะคะวา อะระหัง อะอา ยาวะชีวัง พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ สา โพธิ ปัญจะ อิสสะโร ธัมมา กุสะลา ธัมมา.

itipi so bhagavā arahaṃ aā yāvajīvaṃ buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi sā bodhi pañca issaro dhammā kusalā dhammā.

Such is the Blessed One, the worthy one. For as long as life lasts I go to the Buddha for refuge. Lord of the five awakenings, states. Wholesome states

71

นันทะวิวังโก อิติ สัมมาสัมพุทโธ สุคะลาโน ยาวะชีวัง พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

nandavivaṅko iti sammāsambuddho sugalāno yāvajīvaṃ buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

Nandavivaṅka: thus the Fully Enlightened One, the well-gone. For as long as life lasts I go to the Buddha for refuge.

page 244

72

จาตุมมะหาราชิกา อิสสะโร กุสะลา ธัมมา อิติ วิชชาจะระณะสัมปันโน อุอุ ยาวะชีวัง พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

cātummahārājikā issaro kusalā dhammā iti vijjācaraṇasampanno uu yāvajīvaṃ buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

Lord of the realm of the Four Great Kings, wholesome states; thus, perfect in knowledge and conduct — u-ū — for as long as life lasts I go to the Buddha for refuge.

73

ตาวะติงสา อิสสะโร กุสะลา ธัมมา นันทะ ปัญจะ สุคะโต โลกะวิทู มะหาเอโอ ยาวะชีวัง พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

tāvatiṃsā issaro kusalā dhammā nanda pañca sugato lokavidū mahāeo yāvajīvaṃ buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

Lord of the Tāvatiṃsa heaven, wholesome states; the well-gone one, knower of worlds — mahā-e-o — for as long as life lasts I go to the Buddha for refuge.

74

ยามา อิสสะโร กุสะลา ธัมมา พ๎รัห๎มาสัททะ ปัญจะ สัตตา สัตตาปาระมี อะนุตตะโร ยะมะกะขะ ยาวะชีวัง พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

yāmā issaro kusalā dhammā brahmāsadda pañca sattā sattāpāramī anuttaro yamakakha yāvajīvaṃ buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

Lord of the Yāma heaven, wholesome states; Brahmā, sound, the five and seven, the seven perfections, the unsurpassed — yamakakha — for as long as life lasts I go to the Buddha for refuge.

75

ตุสิตา อิสสะโร กุสะลา ธัมมา ปุกะยะปะ ปุริสะทัมมะสาระถิ ยาวะชีวัง พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

tusitā issaro kusalā dhammā pukayapa purisadammasārathi yāvajīvaṃ buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

Lord of the Tusita heaven, wholesome states; puyapaka, trainer of tameable people — for as long as life lasts I go to the Buddha for refuge.

76

นิมมานะระตี อิสสะโร กุสะลา ธัมมา เหตุโปวะ สัตถา เทวะมะนุสสานัง ตะถา ยาวะชีวัง พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

nimmānaratī issaro kusalā dhammā hetupova satthā devamanussānaṃ tathā yāvajīvaṃ buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

Lord of the Nimmānaratī heaven, wholesome states; hetupova, teacher of devas and humans, likewise — for as long as life lasts I go to the Buddha for refuge.

77

ปะระนิมมิตะวะสะวัตตี อิสสะโร กุสะลา ธัมมา สังขารักขันโธ ทุกขัง อะนิจจัง อะนัตตา รูปักขันโธ พุทธะปะผะ ยาวะชีวัง พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

paranimmitavasavattī issaro kusalā dhammā saṅkhārakkhandho dukkhaṃ aniccaṃ anattā rūpakkhandho buddhapapha yāvajīvaṃ buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

Lord of the Paranimmitavasavattī heaven, wholesome states; the aggregate of formations — suffering, impermanent, not-self — the aggregate of form, buddhapapha — for as long as life lasts I go to the Buddha for refuge.

78

พ๎รัห๎มา อิสสะโร กุสะลา ธัมมา นัตถิปัจจะยา วินะปัญจะ ภะคะวะตา ยาวะนิพพานัง สะระณัง คัจฉามิ.

brahmā issaro kusalā dhammā natthipaccayā vinapañca bhagavatā yāvanibbānaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

Lord Brahmā, wholesome states; by the condition of non-existence, vinapañca, by the Blessed One — until Nibbāna I go for refuge.

79

นะโม พุทธัสสะ นะโม ธัมมัสสะ นะโม สังฆัสสะ พุทธิลาโภกะลา กะระกะนา เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหนตุ หุลู หุลู หุลู สะวาหายะ.

namo buddhassa namo dhammassa namo saṅghassa buddhilābhokalā karakanā etena saccena suvatthi hontu hulū hulū hulū savāhāya.

Homage to the Buddha, homage to the Dhamma, homage to the Saṅgha; the gain of awakening. By this truth may there be well-being — hulū hulū hulū savāhāya.

80

นะโม พุทธัสสะ นะโม ธัมมัสสะ นะโม สังฆัสสะ วิตติ วิตติ วิตติ มิตติ มิตติ มิตติ จิตติ จิตติ วัตติ วัตติ มะยะสุ สุวัตถิ โหนตุ หุลู หุลู หุลู สะวาหายะ.

namo buddhassa namo dhammassa namo saṅghassa vitti vitti vitti mitti mitti mitti citti citti vatti vatti mayasu suvatthi hontu hulū hulū hulū savāhāya.

Homage to the Buddha, homage to the Dhamma, homage to the Saṅgha; syllable formulas repeated in threes and pairs. May there be well-being — hulū hulū hulū savāhāya.

81

อินทะสาวัง มะหาอินทะสาวัง พ๎รัห๎มะสาวัง มะหาพ๎รัห๎มะสาวัง จักกะวัตติสาวัง มะหาจักกะวัตติสาวัง เทวาสาวัง มะหาเทวาสาวัง อิสิสาวัง มะหาอิสิสาวัง มุนีสาวัง มะหามุนีสาวัง สัปปุริสะสาวัง มะหาสัปปุริสะสาวัง พุทธะสาวัง ปัจเจกะพุทธะสาวัง อะระหัตตะสาวัง สัพพะสิทธิวิชชาธาระณังสาวัง สัพพะโลกา อิริยานังสาวัง เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหนตุ.

indasāvaṃ mahāindasāvaṃ brahmasāvaṃ mahābrahmasāvaṃ cakkavattisāvaṃ mahācakkavattisāvaṃ devāsāvaṃ mahādevāsāvaṃ isisāvaṃ mahāisisāvaṃ munīsāvaṃ mahāmunīsāvaṃ sappurisasāvaṃ mahāsappurisasāvaṃ buddhasāvaṃ paccekabuddhasāvaṃ arahattasāvaṃ sabbasiddhivijjādhāraṇaṃsāvaṃ sabbalokā iriyānaṃsāvaṃ etena saccena suvatthi hontu.

The power of Inda and of great Inda, of Brahmā and great Brahmā, of the wheel-turning king and the great wheel-turner, of devas and great devas, of seers and great seers, of sages and great sages, of good people and great good people, of Buddhas, of Paccekabuddhas, of arahantship, of all attainment and knowledge held, and of all the world's conduct. By this truth may there be well-being.

82

สาวัง คุณัง วิชชา วะชะ พะลัง เตชัง วิริยัง สิทธิกัมมัง ธัมมัง สัจจัง นิพพานัง โมกขัง คุยหะกัง ทานัง สีลัง ปัญญานิกขัง ปุญญัง ภาคะยัง ตะปัง ยะสัง สุขัง สิริรูปัง จะตุวีสะติเทสะนัง เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหนตุ หุลู หุลู หุลู สะวาหายะ.

sāvaṃ guṇaṃ vijjā vaja balaṃ tejaṃ viriyaṃ siddhikammaṃ dhammaṃ saccaṃ nibbānaṃ mokkhaṃ guyhakaṃ dānaṃ sīlaṃ paññānikkhaṃ puññaṃ bhāgayaṃ tapaṃ yasaṃ sukhaṃ sirirūpaṃ catuvīsatidesanaṃ etena saccena suvatthi hontu hulū hulū hulū savāhāya.

Power, virtue, speech, strength, brilliance, energy, attainment, action, Dhamma, truth, Nibbāna, release, what is hidden, giving, morality, wisdom, renunciation, merit, fortune, fame, satisfaction, happiness, splendour, form, and the twenty-four teachings. By this truth may there be well-being — hulū hulū hulū savāhāya.

83

นะโม พุทธัสสะ ทุกขัง อะนิจจัง อะนัตตา รูปะขันโธ เวทะนาขันโธ สัญญาขันโธ สังขาระขันโธ วิญญาณะขันโธ นะโม อิติปิ โส ภะคะวา.

namo buddhassa dukkhaṃ aniccaṃ anattā rūpakhandho vedanākhandho saññākhandho saṅkhārakhandho viññāṇakhandho namo itipi so bhagavā.

Homage to the Buddha. Suffering, impermanent, not-self: the aggregates of form, feeling, perception, formations and consciousness. Homage — such is the Blessed One.

84

นะโม ธัมมัสสะ ทุกขัง อะนิจจัง อะนัตตา รูปะขันโธ เวทะนาขันโธ สัญญาขันโธ สังขาระขันโธ วิญญาณะขันโธ นะโม ส๎วากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม.

namo dhammassa dukkhaṃ aniccaṃ anattā rūpakhandho vedanākhandho saññākhandho saṅkhārakhandho viññāṇakhandho namo svākkhāto bhagavatā dhammo.

Homage to the Dhamma. Suffering, impermanent, not-self: the aggregates of form, feeling, perception, formations and consciousness. Homage — well proclaimed by the Blessed One is the Dhamma.

page 245

85

นะโม สังฆัสสะ ทุกขัง อะนิจจัง อะนัตตา รูปะขันโธ เวทะนาขันโธ สัญญาขันโธ สังขาระขันโธ วิญญาณะขันโธ นะโม สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ วาหะปะริตตัง.

namo saṅghassa dukkhaṃ aniccaṃ anattā rūpakhandho vedanākhandho saññākhandho saṅkhārakhandho viññāṇakhandho namo supaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho vāhaparittaṃ.

Homage to the Saṅgha. Suffering, impermanent, not-self: the aggregates of form, feeling, perception, formations and consciousness. Homage — of good practice is the Blessed One's community of disciples. The protective recitation.

86

นะโม พุทธายะ มะอะอุ ทุกขัง อะนิจจัง อะนัตตา ยาวะ ตัสสะ หาโย โมนะ อุอะมะ ทุกขัง อะนิจจัง อะนัตตา อุอะมะอะ วันทา นะโม พุทธายะ นะอะ กะติ นิสะระณะ อาระปะขุทธัง มะอะอุ ทุกขัง อะนิจจัง อะนัตตา.

namo buddhāya maau dukkhaṃ aniccaṃ anattā yāva tassa hāyo mona uama dukkhaṃ aniccaṃ anattā uamaa vandā namo buddhāya naa kati nisaraṇa ārapakhuddhaṃ maau dukkhaṃ aniccaṃ anattā.

Homage to the Buddha — ma-a-u — suffering, impermanent, not-self; and so on through the heart syllables u-a-ma and na-a, with reverence, escape, and again: suffering, impermanent, not-self.

วิปัสสิต Vipassit Chanted as a brief blessing; this is the Thai-script printing. page 245 1 verses The one-line Vipassit blessing in Thai script, asking that all suffering, fear and illness perish.

When chanted: Chanted as a brief blessing; this is the Thai-script printing.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints this single line twice, here in Thai script and again in the roman-script appendix. Neither printing carries a Thai translation.

At nine words of Pali it is the shortest chant in the book, and it has a title and an entry of its own in both places.

Meaning and purpose

Three things are named and the same thing is asked of each: สัพพะทุกขา สัพพะภะยา สัพพะโรคา วินาสสันตุ — may all suffering, all fear and all illness perish.

The three are the categories the whole protective collection works over: the doctrinal, the one that brings people to a temple, and the bodily. Nothing else is asked for.

That the book keeps it as a chant in its own right, twice, rather than folding it into something longer, is the interesting decision. Somebody wanted a blessing short enough to say in a doorway.

The chant

As the book prints it: page 245 →

page 245

1

สัพพะทุกขา สัพพะภะยา สัพพะโรคา วินาสสันตุ

sabbadukkhā sabbabhayā sabbarogā vināssantu

May all suffering, all fear and all illness be destroyed.

คำอาราธนาศีล 5 ปรกติ The Words for Requesting the Ordinary Five Precepts Spoken by lay people asking a monk for the five precepts. page 249 3 verses The request for the ordinary five precepts, each to be kept separately, said three times.

When chanted: Spoken by lay people asking a monk for the five precepts.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The commonest formula in Thai lay Buddhist life, said at the start of almost every ceremony. The book gives it first of the four requests on these pages.

Its distinguishing phrase is วิสุง วิสุง รักขะณัตถายะ — to keep each one separately — and that is what makes it the ordinary form.

Meaning and purpose

What is asked for is the five precepts together with the three refuges, in one request. Refuge and precepts are never separated in this book.

Keeping them separately means each stands on its own. A person who breaks one has broken one, and the other four remain intact and still binding.

That is a more forgiving arrangement than it first appears, and it is the arrangement most lay people live under. The alternative is printed on the same page, and choosing between them is the point of the two formulas.

The chant

As the book prints it: page 249 →

page 249

1

มะยัง ภันเต, วิสุง วิสุง รักขะณัตถายะ, ติสะระเณนะ สะหะ, ปัญจะ สีลานิ ยาจามะ.

Mayaṃ bhante, visuṃ visuṃ rakkhaṇatthāya, tisaraṇena saha, pañca sīlāni yācāma.

Venerable sir, we ask for the five precepts, together with the three refuges, to keep each one separately.

2

ทุติยัมปิ มะยัง ภันเต, วิสุง วิสุง รักขะณัตถายะ, ติสะระเณนะ สะหะ, ปัญจะ สีลานิ ยาจามะ,

Dutiyampi mayaṃ bhante, visuṃ visuṃ rakkhaṇatthāya, tisaraṇena saha, pañca sīlāni yācāma,

For a second time, venerable sir, we ask for the five precepts, together with the three refuges, to keep each one separately.

3

ตะติยัมปิ มะยัง ภันเต, วิสุง วิสุง รักขะณัตถายะ, ติสะระเณนะ สะหะ, ปัญจะ สีลานิ ยาจามะ.

Tatiyampi mayaṃ bhante, visuṃ visuṃ rakkhaṇatthāya, tisaraṇena saha, pañca sīlāni yācāma.

For a third time, venerable sir, we ask for the five precepts, together with the three refuges, to keep each one separately.

คำอาราธนาศีล 5 พิเศษ คือนิจศีล The Words for Requesting the Special Five Precepts, the Constant Precepts Spoken by lay people undertaking the five precepts as a permanent commitment rather than for an occasion. page 249 3 verses The request for the constant precepts, complete in their five factors, taken as a single undertaking.

When chanted: Spoken by lay people undertaking the five precepts as a permanent commitment rather than for an occasion.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

นิจศีล is the constant virtue — the five precepts held not for a ceremony or a day but continuously. The book names it in the title so nobody mistakes what is being asked.

It is the special counterpart of the ordinary five, and it differs in one phrase.

Meaning and purpose

Where the ordinary request asks to keep each precept separately, this asks for ปัญจังคะสะมันนาคะตัง — complete in their five factors. The five are taken as one thing.

The consequence is the one the other formula avoids: break a factor and what was undertaken is no longer complete. It is a harder undertaking, and the difference is not visible in the precepts themselves but only in these words.

That a tradition prints both, on the same page, in the same shape, and lets the person asking choose, is a fair summary of how it handles lay commitment throughout this book.

The chant

As the book prints it: page 249 →

page 249

1

มะยัง ภันเต, ติสะระเณนะ สะหะ, ปัญจังคะสะมันนาคะตัง นิจจะสีลัง ยาจามะ.

Mayaṃ bhante, tisaraṇena saha, pañcaṅgasamannāgataṃ niccasīlaṃ yācāma.

Venerable sir, we ask for the constant precepts, complete in their five factors, together with the three refuges.

2

ทุติยัมปิ มะยัง ภันเต, ติสะระเณนะ สะหะ, ปัญจังคะสะมันนาคะตัง นิจจะสีลัง ยาจามะ.

Dutiyampi mayaṃ bhante, tisaraṇena saha, pañcaṅgasamannāgataṃ niccasīlaṃ yācāma.

For a second time, venerable sir, we ask for the constant precepts, complete in their five factors, together with the three refuges.

3

ตะติยัมปิ มะยัง ภันเต, ติสะระเณนะ สะหะ, ปัญจังคะสะมันนาคะตัง นิจจะสีลัง ยาจามะ.

Tatiyampi mayaṃ bhante, tisaraṇena saha, pañcaṅgasamannāgataṃ niccasīlaṃ yācāma.

For a third time, venerable sir, we ask for the constant precepts, complete in their five factors, together with the three refuges.

คำอาราธนาศีล 8 ปรกติ The Words for Requesting the Ordinary Eight Precepts Spoken by lay people asking a monk for the eight precepts outside an observance day. page 249 3 verses The request for the ordinary eight precepts, each to be kept separately, said three times.

When chanted: Spoken by lay people asking a monk for the eight precepts outside an observance day.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The third of the four requests on these pages, and the eight-precept counterpart of the ordinary five. The distinguishing phrase is identical — to keep each one separately.

It is used when somebody wants the eight but is not undertaking them as an uposatha.

Meaning and purpose

The wording differs from the ordinary five in one word: eight in place of five. Everything else, including the request for the refuges in the same breath, is unchanged.

Keeping them separately again means each stands alone. Somebody who eats after noon has broken that one rule and not the undertaking as a whole.

Set beside the uposatha form on the facing page, the pair shows the tradition distinguishing two quite different things that a bystander would see as identical — eight rules, kept by a lay person, for a period. What separates them is only which sentence was said at the start.

The chant

As the book prints it: page 249 →

page 249

1

มะยัง ภันเต, วิสุง วิสุง รักขะณัตถายะ, ติสะระเณนะ สะหะ, อัฏฐะ สีลานิ ยาจามะ.

Mayaṃ bhante, visuṃ visuṃ rakkhaṇatthāya, tisaraṇena saha, aṭṭha sīlāni yācāma.

Venerable sir, we ask for the eight precepts, together with the three refuges, to keep each one separately.

2

ทุติยัมปิ มะยัง ภันเต, วิสุง วิสุง รักขะณัตถายะ, ติสะระเณนะ สะหะ, อัฏฐะ สีลานิ ยาจามะ.

Dutiyampi mayaṃ bhante, visuṃ visuṃ rakkhaṇatthāya, tisaraṇena saha, aṭṭha sīlāni yācāma.

For a second time, venerable sir, we ask for the eight precepts, together with the three refuges, to keep each one separately.

3

ตะติยัมปิ มะยัง ภันเต, วิสุง วิสุง รักขะณัตถายะ, ติสะระเณนะ สะหะ, อัฏฐะ สีลานิ ยาจามะ.

Tatiyampi mayaṃ bhante, visuṃ visuṃ rakkhaṇatthāya, tisaraṇena saha, aṭṭha sīlāni yācāma.

For a third time, venerable sir, we ask for the eight precepts, together with the three refuges, to keep each one separately.

คำอาราธนาศีล 8 พิเศษ คืออุโบสถศีล The Words for Requesting the Special Eight Precepts, the Uposatha Precepts Spoken by lay people on an observance day, asking for the eight precepts as an uposatha. page 250 3 verses The request for the uposatha observance complete in its eight factors, distinguished from the ordinary eight precepts.

When chanted: Spoken by lay people on an observance day, asking for the eight precepts as an uposatha.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints four requests for precepts on these two pages, in two pairs: five ordinary and five special, eight ordinary and eight special. This is the last of the four.

What makes an eight พิเศษ rather than ปรกติ is not the content — the eight rules are the same — but how they are held and for how long.

Meaning and purpose

The special form asks for อัฏฐังคะสะมันนาคะตัง อุโปสะถัง — the uposatha complete in its eight factors. The eight are taken as a single indivisible undertaking.

The ordinary form printed a page earlier asks instead for the eight precepts วิสุง วิสุง รักขะณัตถายะ, to keep each one separately. Breaking one there does not break the rest; breaking one here breaks the observance.

That distinction is the whole reason for printing four requests where two would seem to do. The words a person uses decide what they have taken on, and the book will not let somebody blur it by accident.

The chant

As the book prints it: page 250 →

page 250

1

มะยัง ภันเต, ติสะระเณนะ สะหะ, อัฏฐังคะสะมันนาคะตัง อุโปสะถัง ยาจามะ.

Mayaṃ bhante, tisaraṇena saha, aṭṭhaṅgasamannāgataṃ uposathaṃ yācāma.

Venerable sir, we ask for the uposatha observance complete in its eight factors, together with the three refuges.

2

ทุติยัมปิ มะยัง ภันเต, ติสะระเณนะ สะหะ, อัฏฐังคะสะมันนาคะตัง อุโปสะถัง ยาจามะ.

Dutiyampi mayaṃ bhante, tisaraṇena saha, aṭṭhaṅgasamannāgataṃ uposathaṃ yācāma.

For a second time, venerable sir, we ask for the uposatha observance complete in its eight factors, together with the three refuges.

3

ตะติยัมปิ มะยัง ภันเต, ติสะระเณนะ สะหะ, อัฏฐังคะสะมันนาคะตัง อุโปสะถัง ยาจามะ.

Tatiyampi mayaṃ bhante, tisaraṇena saha, aṭṭhaṅgasamannāgataṃ uposathaṃ yācāma.

For a third time, venerable sir, we ask for the uposatha observance complete in its eight factors, together with the three refuges.

คำอาราธนาสวดพระปริตร The Words for Requesting the Chanting of the Parittas Spoken by a lay person to the Sangha to request a paritta chanting, before the monks begin. page 250 6 verses The lay request for the chanting of the parittas, made three times with a different danger named each time.

When chanted: Spoken by a lay person to the Sangha to request a paritta chanting, before the monks begin.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Every running order in this book begins the same way: when the layman has finished requesting the parittas. These are the words of that request.

It is three couplets, and the first line of each is identical. Only the danger changes.

Meaning and purpose

The unchanging line states the purpose twice over, negatively and positively: for the warding off of misfortune, for the achieving of every good fortune. Both halves are asked for every time.

What changes is the third clause, and the three make a set: for the destruction of all suffering; of all fear; of all illness. ทุกขะ, ภะยะ, โรคะ — the doctrinal, the mental and the bodily.

Then the imperative, which is the same in all three and is genuinely an instruction: ปะริตตัง พ๎รูถะ มังคะลัง, chant the auspicious paritta. The whole protective apparatus of this book is set in motion by a lay person telling the monks to start.

The chant

As the book prints it: page 250 →

page 250

1

วิปัตติปะฏิพาหายะ สัพพะสัมปัตติสิทธิยา

Vipattipaṭibāhāya sabbasampattisiddhiyā

For the warding off of misfortune, for the achieving of every good fortune,

2

สัพพะทุกขะวินาสายะ ปะริตตัง พ๎รูถะ มังคะลัง.

Sabbadukkhavināsāya parittaṃ brūtha maṅgalaṃ.

for the destruction of all suffering, chant the auspicious paritta.

3

วิปัตติปะฏิพาหายะ สัพพะสัมปัตติสิทธิยา

Vipattipaṭibāhāya sabbasampattisiddhiyā

For the warding off of misfortune, for the achieving of every good fortune,

4

สัพพะภะยะวินาสายะ ปะริตตัง พ๎รูถะ มังคะลัง.

Sabbabhayavināsāya parittaṃ brūtha maṅgalaṃ.

for the destruction of all fear, chant the auspicious paritta.

5

วิปัตติปะฏิพาหายะ สัพพะสัมปัตติสิทธิยา

Vipattipaṭibāhāya sabbasampattisiddhiyā

For the warding off of misfortune, for the achieving of every good fortune,

6

สัพพะโรคะวินาสายะ ปะริตตัง พ๎รูถะ มังคะลัง.

Sabbarogavināsāya parittaṃ brūtha maṅgalaṃ.

for the destruction of all illness, chant the auspicious paritta.

คำอาราธนาแสดงธรรม The Words for Requesting a Teaching of the Dhamma Spoken by a lay person before a sermon, requesting it. page 250 4 verses The short request for a Dhamma teaching, recalling Brahmā Sahampati's request that the Buddha teach at all.

When chanted: Spoken by a lay person before a sermon, requesting it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Four lines, and they are the most quoted request in Thai Buddhism. A sermon is asked for, not offered, and this is how it is asked.

The words do not ask on the assembly's own behalf. They recount somebody else's request — the one made after the awakening, when the Buddha was inclined not to teach.

Meaning and purpose

Brahmā Sahampati, lord of the world, with hands joined in reverence, made his request of the Excellent One. The posture is named, and it is the posture the person chanting is in.

The argument he made is given in one line: there are beings here with little dust in their eyes. Not that all will understand, only that some might — which is the smallest claim that could have worked.

And the request itself asks for compassion rather than instruction: may he teach the Dhamma, out of compassion for these people. Every sermon in this tradition is therefore requested in words that remember it might not have been given at all.

The chant

As the book prints it: page 250 →

page 250

1

พ๎รัห๎มา จะ โลกาธิปะตี สะหัมปะติ

Brahmā ca lokādhipatī sahampati

Brahmā Sahampati, lord of the world,

2

กัตอัญชะลี อันธิวะรัง อะยาจะถะ

Katañjalī andhivaraṃ ayācatha

with hands joined in reverence, made his request of the Excellent One:

3

สันตีธะ สัตตาปะระชักขะชาติกา

Santīdha sattāparajakkhajātikā

there are beings here with little dust in their eyes;

4

เทเสตุ ธัมมัง อะนุกัมปิมัง ปะชัง.

Desetu dhammaṃ anukampimaṃ pajaṃ.

may he teach the Dhamma, out of compassion for these people.

คำอาราธนาแสดงธรรมอย่างพิสดาร The Words for Requesting a Teaching of the Dhamma, the Elaborate Form Spoken before a sermon on formal occasions, in place of the short request. pages 250–251 30 verses The long form of the request for a teaching, telling the whole story of Brahmā's entreaty before asking.

When chanted: Spoken before a sermon on formal occasions, in place of the short request.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Thirty units where the short form has four. As with the other pairs in this book, the long version does not add a different request — it tells the story the short one alludes to.

It ends by joining that story to the present room, which the short form never does.

Meaning and purpose

It opens exactly as the short form does, with Brahmā's request, and then goes on to what happened next: so it was that the Blessed One, unsurpassed, was entreated, and out of compassion, entering into pity for beings, he looked upon this world with the eye of wisdom.

That look is the moment the tradition turns on, and the long form is printed so that it can be recounted rather than assumed. Everything that follows in this book — every discourse, every paritta — depends on the decision made in that verse.

Then the join: and so this assembly has gathered here to hear the Dhamma. The room is placed at the end of a line that begins with Brahmā, and the request is made in the same terms as the short form — that the Sangha teach, and that everyone present attend closely and listen.

The chant

As the book prints it: page 250 and page 251 →

page 250

1

พ๎รัห๎มา จะ โลกาธิปะตี สะหัมปะติ

Brahmā ca lokādhipatī sahampati

Brahmā Sahampati, lord of the world,

2

กัตอัญชะลี อันธิวะรัง อะยาจะถะ

Katañjalī andhivaraṃ ayācatha

with hands joined in reverence, made his request of the Excellent One:

3

สันตีธะ สัตตาปะระชักขะชาติกา

Santīdha sattāparajakkhajātikā

there are beings here with little dust in their eyes;

4

เทเสตุ ธัมมัง อะนุกัมปิมัง ปะชัง.

Desetu dhammaṃ anukampimaṃ pajaṃ.

may he teach the Dhamma, out of compassion for these people.

5

เอวัญหิ โลกาภิมะเตนะ พ๎รัห๎มุนา

Evañhi lokābhimatena brahmunā

So it was that, by Brahmā, honoured throughout the world,

page 251

6

อัชเฌสิโต โส ภะคะวา อะนุตตะโร

Ajjhesito so bhagavā anuttaro

the Blessed One, unsurpassed, was entreated;

7

สัตเตสุ การุญญะตะโมกะมันตะโต

Sattesu kāruññatamokamantato

and out of compassion, entering into pity for beings,

8

โวโลกะยี โลกะมิมัง สุจักขุนา.

Volokayī lokamimaṃ sucakkhunā.

he looked upon this world with the eye of wisdom.

9

อะทักขิ เวเนยยะชะเน อะนัปปะเก

Adakkhi veneyyajane anappake

He saw beings fit to be trained, and not a few,

10

สันเตวะ โลกุตตะระโพธะนาระเห

Santeva lokuttarabodhanārahe

truly present, worthy of the supramundane awakening,

11

วิญญาปะเย อัปปะระชักขะชาติเก

Viññāpaye apparajakkhajātike

those of little dust who could be made to understand;

12

อะเถวะมัชเฌสะนามาธิวาสะยิ.

Athevamajjhesanāmādhivāsayi.

and so he consented to the request.

13

อะปารุตา เต อะมะตัสสะ ท๎วารา

Apārutā te amatassa dvārā

Opened for them are the doors to the deathless:

14

เย โสตะวันโต ปะมุญจันตุ สัทธัง

Ye sotavanto pamuñcantu saddhaṃ

let those who have ears to hear release their faith.

15

วิหิงสะสัญญี ปะคุณัง นะ ภาสิง

Vihiṃsasaññī paguṇaṃ na bhāsiṃ

Perceiving only trouble, I did not speak the practised Dhamma,

16

ธัมมัง ปะณีตัง มะนุเชสุ พ๎รัห๎เม.

Dhammaṃ paṇītaṃ manujesu brahme.

the excellent Dhamma, among human beings, O Brahmā.

17

ตะโต มะหาการุณิโก มะเหสี

Tato mahākāruṇiko mahesī

Thereafter the great seer, of great compassion,

18

สัมพุทธะกิจจัง ภะคะวา อะกาสิ

Sambuddhakiccaṃ bhagavā akāsi

the Blessed One, did the work of a Fully Awakened One:

19

สัทธัมมะจักกัสสะ ปะวัตตะสาทิง

Saddhammacakkassa pavattasādiṃ

beginning with the turning of the wheel of the true Dhamma,

20

ฐะเปสิ โส สาสะนะธัมมะเสฏฐัง.

Ṭhapesi so sāsanadhammaseṭṭhaṃ.

he established the supreme Dhamma of the dispensation.

21

ทัมเม ทะมัง โมจะยิ ภัพพะสัตเต

Damme damaṃ mocayi bhabbasatte

Training those to be trained, he freed the beings capable of it

22

สังสาระทุกขา พะหุเกปิ เตนะ

Saṃsāradukkhā bahukepi tena

from the suffering of saṃsāra, and many by that means;

23

สัทธัมมะทีปัง ติวิธัมปิ โลเก

Saddhammadīpaṃ tividhampi loke

and the lamp of the true Dhamma, threefold, in the world

24

หิตายะ สัมมา วะ ปะวัตตะยิตถะ.

Hitāya sammā va pavattayittha.

he set rightly turning, for the welfare of all.

25

จาตุททะสี ปัณณะระสี ยา จะ ปักขัสสะ อัฏฐะมี

Cātuddasī paṇṇarasī yā ca pakkhassa aṭṭhamī

The fourteenth, the fifteenth, and the eighth of the fortnight —

26

กาลา พุทเธนะ ปัญญัตตา สัทธัมมัสสะวะนัสสิเม.

Kālā buddhena paññattā saddhammassavanassime.

these are the times appointed by the Buddha for hearing the true Dhamma.

27

ปัณณะระสี อะยันทานิ สัมปัตตา อะภิลักขิตา

Paṇṇarasī ayandāni sampattā abhilakkhitā

Now this fifteenth day has come, marked out and auspicious,

28

เตนายัง ปะริสา ธัมมัง โสตุง อิธะ สะมาคะตา.

Tenāyaṃ parisā dhammaṃ sotuṃ idha samāgatā.

and so this assembly has gathered here to hear the Dhamma.

29

สาธุ อัยโย ภิกขุสังโฆ กะโรตุ ธัมมะเทสะนัง

Sādhu ayyo bhikkhusaṅgho karotu dhammadesanaṃ

It would be good if the venerable Bhikkhu Saṅgha would give a Dhamma teaching,

30

อะยัญจะ ปะริสา สัพพา อัฏฐิกัต๎วา สุณาตุ ตัง.

Ayañca parisā sabbā aṭṭhikatvā suṇātu taṃ.

and may this whole assembly attend closely and listen to it.

คำบังสุกุลศพหรืออัฐิ The Words of the Paṃsukūla for a Body or for Relics Chanted by the monks as they take hold of the cloth at a funeral or at a bone-relic ceremony. page 252 8 verses The verse chanted while drawing the paṃsukūla cloth over a body or relics, given in both the Mahānikāya and Dhammayut forms.

When chanted: Chanted by the monks as they take hold of the cloth at a funeral or at a bone-relic ceremony.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints the verse twice, once under แบบมหานิกาย and once under แบบธรรมยุต — the two monastic fraternities of Thai Buddhism. It is one of very few places in this book where a difference of school is named at all.

This is the verse most Thai people have heard more often than any other, because it is chanted at every funeral, and it is four lines long.

Meaning and purpose

อะนิจจา วะตะ สังขารา — impermanent, alas, are formations. The วะตะ is a particle of lament, and the tradition does not usually allow itself one. Here it does.

What follows is stated as a general law rather than as anything about the person on the bier: of the nature to arise and pass away; having arisen, they cease. Nobody is named and nothing is said about where they have gone.

Then the last line, which is the whole of the consolation offered: เตสัง วูปะสะโม สุโข — their stilling is happiness. Not that death is happiness, and not that the dead are at peace, but that the coming to rest of what rises and falls is what happiness means. Chanted over a coffin, with the cloth in hand.

The chant

As the book prints it: page 252 →

page 252

1

แบบมหานิกาย

The Mahānikāya form

2

อะนิจจา วะตะ สังขารา อุปปาทะวะยะธัมมิโน

Aniccā vata saṅkhārā uppādavayadhammino

Impermanent, alas, are formations, of the nature to arise and pass away.

3

อุปปัชชิต๎วา นิรุชฌันติ เตสัง วูปะสะโม สุโข.

Uppajjitvā nirujjhanti tesaṃ vūpasamo sukho.

Having arisen, they cease; their stilling is happiness.

4

แบบธรรมยุต

The Dhammayut form

5

อะนิจจา วะตะ สังขารา อุปปาทะวะยะธัมมิโน

Aniccā vata saṅkhārā uppādavayadhammino

Impermanent, alas, are formations, of the nature to arise and pass away.

6

อุปปัชชิต๎วา นิรุชฌันติ เตสัง วูปะสะโม สุโข.

Uppajjitvā nirujjhanti tesaṃ vūpasamo sukho.

Having arisen, they cease; their stilling is happiness.

7

สัพเพ สัตตา มะรันติ จะ มะริงสุ จะ มะริสสะเร

Sabbe sattā maranti ca mariṃsu ca marissare

All beings die, and have died, and will die;

8

ตะเถวาหัง มะริสสามิ นัตถิ เม เอตถะ สังสะโย.

Tathevāhaṃ marissāmi natthi me ettha saṃsayo.

just so shall I die — of this I have no doubt.

คำบังสุกุลคนเป็น The Words of the Paṃsukūla for the Living Chanted at a paṃsukūla performed for somebody still alive, commonly at a long-life or life-extension ceremony. page 252 2 verses The paṃsukūla verse for the living: that before long this body will lie on the earth like a useless log.

When chanted: Chanted at a paṃsukūla performed for somebody still alive, commonly at a long-life or life-extension ceremony.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints this immediately after the verse for the dead, and the pairing is the point. The same rite is performed for the living, with two lines changed.

A paṃsukūla for a living person is done at ceremonies for prolonging life or turning misfortune — the person lies under the cloth as a corpse would.

Meaning and purpose

อะจิรัง วะตะยัง กาโย — before long, alas, this body. The lament particle appears again, and the demonstrative is doing the work: this body, the one under the cloth, the one listening.

The image given is deliberately without dignity: cast aside, bereft of consciousness, like a useless log. กะลิงคะรัง is a piece of firewood — not a fallen tree, but the offcut nobody wants.

Chanted over somebody who has come to have their life extended, it is a startling thing to say. That is the tradition's answer to the occasion: the ceremony may be for long life, but the words used are the ones that describe what long life is postponing.

The chant

As the book prints it: page 252 →

page 252

1

อะจิรัง วะตะยัง กาโย ปะฐะวิง อะธิเสสสะติ

Aciraṃ vatayaṃ kāyo paṭhaviṃ adhisessati

Before long, alas, this body will lie upon the earth,

2

ฉุฑโฑ อะเปตะวิญญาโณ นิรัตถังวะ กะลิงคะรัง.

Chuḍḍo apetaviññāṇo niratthaṃva kaliṅgaraṃ.

cast aside, bereft of consciousness, like a useless log.

คำขอขมาโทษพระรัตนตรัย The Words for Asking Pardon of the Triple Gem Spoken by lay people or monastics before a ceremony, or wherever a period of practice is about to begin. page 252 9 verses The formula for asking pardon of the Buddha, the Dhamma and the Sangha for every disrespect shown since birth.

When chanted: Spoken by lay people or monastics before a ceremony, or wherever a period of practice is about to begin.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The same shape as the pardon asked of a Great Elder, redirected. Where that named a person who could reply, this is addressed to the Three Jewels, which cannot.

It is the widest of the pardon formulas in scope, and the phrase that widens it is ชาติโต ปัฏฐายะ — from birth onwards.

Meaning and purpose

The self-description is the same unsparing one used to a Great Elder: as fools, as deluded, as unskilful. Nothing is adjusted for the fact that the hearer is a teaching and a community rather than a man.

The offence is named as disrespect — towards the Buddha, or the Dhamma, or the Sangha — done by body, by speech, or by mind. Three objects and three doors, which between them exhaust the possibilities.

And the request is the same as everywhere else in this book: that the transgression be accepted as a transgression, for the sake of restraint in future. Since nothing here can answer, what the formula actually produces is the statement itself — which is all the other pardon formulas produce too, said aloud in front of somebody who then agrees.

The chant

As the book prints it: page 252 →

page 252

1

อัจจะโย โน ภันเต อัจจัคคะมา,

Accayo no bhante accaggamā,

Venerable sirs, a transgression has overcome us,

2

ยะถาพาเล ยะถามุฬเห ยะถาอะกุสะเล,

yathābāle yathāmuḷhe yathāakusale,

as fools, as deluded, as unskilful,

3

เย มะยัง ภันเต ชาติโต ปัฏฐายะ ปะมาทัง วา อาคัมมะ,

ye mayaṃ bhante jātito paṭṭhāya pamādaṃ vā āgamma,

in that we, venerable sirs, from birth onwards, having come under the sway of heedlessness,

4

อะโยนิโสมะนะสิการัง วา อาคัมมะ,

ayonisomanasikāraṃ vā āgamma,

or having come under the sway of unwise attention,

5

พุทเธ วา ธัมเม วา สังเฆ วา อะคาระวัง อะกะริมหา,

buddhe vā dhamme vā saṅghe vā agāravaṃ akarimhā,

have shown disrespect towards the Buddha, or the Dhamma, or the Saṅgha,

6

กาเยนะ วา วาจายะ วา มะนะสา วา,

kāyena vā vācāya vā manasā vā,

by body, by speech, or by mind,

7

สัมมุขาปิ ปะรัมมุขาปิ,

sammukhāpi parammukhāpi,

whether face to face or out of sight —

8

เตสัง โน ภันเต,

tesaṃ no bhante,

of these, venerable sirs,

9

อัจจะยัง อัจจะยะโต ปะฏิคคัณหาตุ อายะติง สังวะรายะ,

accayaṃ accayato paṭiggaṇhātu āyatiṃ saṃvarāya,

may our transgression be accepted as a transgression, for the sake of restraint in future,

คำขอขมาโทษแด่พระมหาเถระ The Words for Asking Pardon of a Great Elder Spoken to a Great Elder by monks asking pardon, on formal occasions. page 253 11 verses The formal address asking a Great Elder to accept a transgression as a transgression, for the sake of future restraint.

When chanted: Spoken to a Great Elder by monks asking pardon, on formal occasions.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The fullest of the pardon formulas, and the one used towards the most senior. Where the general form is a sentence, this takes eleven units to say the same thing.

It is printed with the reply and the elder's rejoicing on the same page, so the whole exchange can be read as one.

Meaning and purpose

The self-description is unsparing and is the reason for the length: as fools, as deluded, as unskilful. Three words, none of them softened, applied by the speakers to themselves.

The cause is then named twice over — having come under the sway of heedlessness, or of unwise attention. Not malice. The formula assumes that what goes wrong between people in a monastery goes wrong through inattention, and says so.

The request is put with unusual precision: may the Great Elder accept our transgression as a transgression, for the sake of restraint in future. Nothing is asked to be excused or forgotten. What is asked is that it be correctly classified — and the reason given is entirely about what happens next.

The chant

As the book prints it: page 253 →

page 253

1

อัจจะโย โน ภันเต อัจจัคคะมา,

Accayo no bhante accaggamā,

Venerable sir, a transgression has overcome us,

2

ยะถาพาเล ยะถามุฬเห ยะถาอะกุสะเล,

yathābāle yathāmuḷhe yathāakusale,

as fools, as deluded, as unskilful,

3

เย มะยัง ภันเต,

ye mayaṃ bhante,

in that we, venerable sir,

4

กะทาจิ กะระหะจิ,

kadāci karahaci,

at some time or other,

5

ปะมาทัง วา อาคัมมะ,

pamādaṃ vā āgamma,

having come under the sway of heedlessness,

6

อะโยนิโสมะนะสิการัง วา อาคัมมะ,

ayonisomanasikāraṃ vā āgamma,

or having come under the sway of unwise attention,

7

มะหาเถเร อะคาระวัง อะกะริมหา,

mahāthere agāravaṃ akarimhā,

have shown disrespect towards the Great Elder,

8

กาเยนะ วา วาจายะ วา มะนะสา วา,

kāyena vā vācāya vā manasā vā,

by body, by speech, or by mind,

9

สัมมุขาปิ ปะรัมมุขาปิ,

sammukhāpi parammukhāpi,

whether to his face or behind his back —

10

เตสัง โน ภันเต มะหาเถโร,

tesaṃ no bhante mahāthero,

of these, venerable sir, may the Great Elder

11

อัจจะยัง อัจจะยะโต ปะฏิคคัณหาตุ อายะติง สังวะรายะ.

accayaṃ accayato paṭiggaṇhātu āyatiṃ saṃvarāya.

accept our transgression as a transgression, for the sake of restraint in future.

คำรับขมาโทษของพระมหาเถระ The Great Elder's Words Accepting the Asking of Pardon Spoken by a Great Elder in reply to monks asking pardon. page 253 15 verses The Great Elder's reply, which grants the pardon and repeats the fault back before naming what makes amends possible.

When chanted: Spoken by a Great Elder in reply to monks asking pardon.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The other half of the exchange, and it is longer than the request. That is unusual: in most such pairs in this book the reply is a single sentence.

It follows the request clause for clause, which is what gives it its particular effect when the two are heard together.

Meaning and purpose

It begins by agreeing, and it does not moderate the terms: indeed, friends, a transgression has overcome you, as fools, as deluded, as unskilful. The elder repeats the self-accusation back rather than waving it away.

He then names what was done, which the request did not: you have shown disrespect towards me. The vague formula is made specific by the person who was wronged, not by the people apologising.

And then the principle that makes the whole exchange work, stated as a general rule rather than as a personal concession: one who sees a transgression as a transgression makes amends for it according to the Dhamma, and undertakes restraint in future. The pardon is granted because the rule says so, not because the elder feels generous — which is precisely what makes it possible to ask for.

The chant

As the book prints it: page 253 →

page 253

1

ตัคฆะ โว อาวุโส อัจจะโย อัจจัคคะมา,

Taggha vo āvuso accayo accaggamā,

Indeed, friends, a transgression has overcome you,

2

ยะถาพาเล ยะถามุฬเห ยะถาอะกุสะเล,

yathābāle yathāmuḷhe yathāakusale,

as fools, as deluded, as unskilful,

3

เย ตุมเห กะทาจิ กะระหะจิ,

ye tumhe kadāci karahaci,

in that you, at some time or other,

4

ปะมาทัง วา อาคัมมะ,

pamādaṃ vā āgamma,

having come under the sway of heedlessness,

5

อะโยนิโสมะนะสิการัง วา อาคัมมะ,

ayonisomanasikāraṃ vā āgamma,

or having come under the sway of unwise attention,

6

มะยิ อะคาระวัง อะกัตถะ,

mayi agāravaṃ akattha,

have shown disrespect towards me,

7

กาเยนะ วา วาจายะ วา มะนะสา วา,

kāyena vā vācāya vā manasā vā,

by body, by speech, or by mind,

8

สัมมุขาปิ ปะรัมมุขาปิ,

sammukhāpi parammukhāpi,

whether to my face or behind my back.

9

ยะโต จะ โข ตุมเห อัจจะยัง อัจจะยะโต ทิส๎วา,

yato ca kho tumhe accayaṃ accayato disvā,

But since you have seen the transgression as a transgression,

10

ยะถาธัมมัง ปะฏิกกะโรถะ,

yathādhammaṃ paṭikkarotha,

and make amends for it according to the Dhamma,

11

อายะติง สังวะรัง อาปัชชะถะ,

āyatiṃ saṃvaraṃ āpajjatha,

and undertake restraint in future,

12

ตัง โว ปะฏิคคัณหามิ,

taṃ vo paṭiggaṇhāmi,

I accept it of you.

13

วุฑฒิ เหสา อาวุโส อะริยัสสะ วินะเย,

vuḍḍhi hesā āvuso ariyassa vinaye,

For this is growth, friends, in the discipline of the noble one:

14

โย อัจจะยัง อัจจะยะโต ทิส๎วา ยะถาธัมมัง ปะฏิกกะโรติ,

yo accayaṃ accayato disvā yathādhammaṃ paṭikkaroti,

that one who sees a transgression as a transgression makes amends for it according to the Dhamma,

15

อายะติง สังวะรัง อาปัชชะติ.

āyatiṃ saṃvaraṃ āpajjati.

and undertakes restraint in future.

คำอนุโมทนาของพระมหาเถระ The Great Elder's Words of Rejoicing Spoken by a Great Elder after accepting the asking of pardon. page 253 7 verses The Great Elder's dedication of his own merit to those who asked pardon, closing the exchange.

When chanted: Spoken by a Great Elder after accepting the asking of pardon.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The third part of the exchange, and the one that turns it from a procedure into something else. Having been apologised to and having granted pardon, the elder gives something away.

It is the same act of dedication printed elsewhere in this book for donors and for the dead, here directed at the people who have just admitted wronging him.

Meaning and purpose

Whatever merit I have made and gathered, by body, by speech, or by mind — the same three doors through which the offence was done are the three through which the merit was made.

All of it is dedicated to the venerable ones, so that they may become sharers in it and rejoice. And then the line that names what rejoicing is worth: by that merit, which is itself made of rejoicing, may they be happy, free of illness and free of harm.

The exchange therefore ends with the wronged party handing over everything he has accumulated to the people who wronged him. Read as procedure it is one more formula; read in sequence, immediately after an accusation has been agreed to, it is the point of the whole arrangement.

The chant

As the book prints it: page 253 →

page 253

1

ยัง ยัง ปุญญัง มะยา กะตัง อุปะจิตัง,

Yaṃ yaṃ puññaṃ mayā kataṃ upacitaṃ,

Whatever merit I have made and gathered,

2

กาเยนะ วา วาจายะ วา มะนะสา วา,

kāyena vā vācāya vā manasā vā,

by body, by speech, or by mind,

3

ตัง ตัง อายัส๎มันตานัง อาทิสสามิ,

taṃ taṃ āyasmantānaṃ ādissāmi,

all of it I dedicate to the venerable ones,

4

สาธายัส๎มันโต อัส๎มิง อัส๎มิง ปุญเญ ปัตติกา หุต๎วา อะนุโมทันตุ,

sādhāyasmanto asmiṃ asmiṃ puññe pattikā hutvā anumodantu,

so that the venerable ones, becoming sharers in this merit and that, may rejoice in it well,

5

เตนะ อะนุโมทะนามะเยนะปิ ปุญเญนะ สุขิตา โหนตุ อะโรคา นิรุปัททะวา.

tena anumodanāmayenapi puññena sukhitā hontu arogā nirupaddavā.

and by that merit, which is itself made of rejoicing, may they be happy, free of illness and free of harm.

6

จิรัง ทีฆะมัทธานัง อิมัส๎มิง ตะถาคะตัปปะเวทิเต ธัมมะวินะเย,

ciraṃ dīghamaddhānaṃ imasmiṃ tathāgatappavedite dhammavinaye,

For a long time, for a long span, in this Dhamma and discipline made known by the Tathāgata,

7

วุฑฒิง วิรุฬหิง เวปุลลัง อาปัชชันตุ.

vuḍḍhiṃ viruḷhiṃ vepullaṃ āpajjantu.

may they come to growth, increase and abundance.

คำขอขมาโทษพระเถรานุเถระทั่วไป The Words for Asking Pardon of the Elders and Junior Elders Generally Spoken to the assembled elders, commonly before the rains or at occasions where the community gathers. page 254 4 verses The short form for asking pardon of the elders as a body, with the elder's reply and a note on the singular.

When chanted: Spoken to the assembled elders, commonly before the rains or at occasions where the community gathers.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The shortest of the pardon formulas in this book, and the one for everyday use. Where the address to a Great Elder runs to eleven units, this does the same work in one sentence.

It is printed as an exchange, with the elder's answer and the junior monks' reply given as part of the entry rather than left to be known.

Meaning and purpose

What is asked pardon for is described only by how it was done: through heedlessness, by way of the three doors. No offence is named, and the three doors — body, speech and mind — between them cover everything a person could have done.

The elder's reply is the part worth noticing: ahaṃ khamāmi, āyasmantehipi me khamitabbaṃ — I forgive, and you should forgive me too. Pardon is not granted downward. It is exchanged, and the senior asks for it in the same breath he gives it.

The closing note handles the grammar: this is for several monks asking together, and for one alone the wording changes as usage requires. As everywhere in this book, the practical adjustment is printed rather than assumed.

The chant

As the book prints it: page 254 →

page 254

1

เถเร ปะมาเทนะ, ท๎วารัตตะเยนะ กะตัง, สัพพัง อะปะราธัง ขะมะตุ โน ภันเต.

There pamādena, dvārattayena kataṃ, sabbaṃ aparādhaṃ khamatu no bhante.

Venerable sir, may you forgive us every offence done towards the elder through heedlessness, by way of the three doors.

2

พระเถระตอบว่า อะหัง ขะมามิ, อายัส์มันเตหิปิ เม ขะมิตัพพัง.

The elder answers ahaṃ khamāmi, āyasmantehipi me khamitabbaṃ.

3

พระอนุเถระรับว่า ขะมามะ ภันเต.

The junior monks reply khamāma bhante.

4

นี้สำหรับผู้ขอขมาโทษหลายรูป ถ้ารูปเดียวให้เปลี่ยนตามภาษานิยม คือ คำว่า ขะมะตุ โน ภันเต เปลี่ยนเป็น ขะมะตุ เม ภันเต คำว่า อายัส์มันเตหิปิ เม ขะมิตัพพัง เปลี่ยนเป็น อายัส์มะตาปิ เม ขะมิตัพพัง. คำว่า ขะมามะ ภันเต เปลี่ยนเป็น ขะมามิ ภันเต คำว่า เถเร ปะมาเทนะ สำหรับพระเถระ 10 พรรษาขึ้นไป ถ้าต่ำกว่า 10 พรรษาลงมาเปลี่ยนเป็น อายัส์มันเต ปะมาเทนะ.

This is for several monks asking pardon together. For one alone the wording changes as usage requires: khamatu no bhante becomes khamatu me bhante; āyasmantehipi me khamitabbaṃ becomes āyasmatāpi me khamitabbaṃ; khamāma bhante becomes khamāmi bhante. And there ye pamādena is for an elder of ten rains or more; below ten rains it becomes āyasmante pamādena.

คาถาจุดเทียนชัย The Verses for Lighting the Victory Candle Chanted at the lighting of the victory candle, at the start of a major auspicious ceremony. page 254 4 verses Four lines chanted as the victory candle is lit, naming the Three Jewels and asking that dangers perish.

When chanted: Chanted at the lighting of the victory candle, at the start of a major auspicious ceremony.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

เทียนชัย is the victory candle: a large candle lit at the beginning of a great ceremony and kept burning throughout, then quenched at the end with its own chant.

The pair of chants — lighting and quenching — bracket the occasion, and the difference in their length is striking. Four lines to light it, forty-one to put it out.

Meaning and purpose

The lighting verse does the minimum. It names each of the Three Jewels with one epithet: the Buddha whose knowing is all-knowing, the Dhamma supreme and beyond the world, the Sangha standing in the paths and their fruits.

Then the consequence, in the form the book uses everywhere: by the power of these, may all sufferings and misfortunes and dangers perish, and may every blessing be yours.

Nothing is said about the candle. What is being marked is not the flame but the start, and the words could open any ceremony at all — which is presumably why they are short enough to say while somebody is holding a taper.

The chant

As the book prints it: page 254 →

page 254

1

พุทโธ สัพพัญญุตะญาโณ ธัมโม โลกุตตะโร วะโร

Buddho sabbaññutañāṇo dhammo lokuttaro varo

The Buddha, whose knowing is all-knowing; the Dhamma, supreme and beyond the world;

2

สังโฆ มัคคะผะลัฏโฐ จะ อิจเจตัง ระตะนัตตะยัง.

Saṅgho maggaphalaṭṭho ca iccetaṃ ratanattayaṃ.

and the Saṅgha, standing in the paths and their fruits — these are the Three Jewels.

3

เอตัสสะ อานุภาเวนะ สัพพะทุกขา อุปัททะวา

Etassa ānubhāvena sabbadukkhā upaddavā

By the power of these, may all sufferings and misfortunes,

4

อันตะรายา จะ นัสสันตุ สัพพะโสตถี ภะวันตุ เต.

Antarāyā ca nassantu sabbasotthī bhavantu te.

and all dangers, perish; and may every blessing be yours.

คาถาดับเทียนชัย The Verses for Quenching the Victory Candle Chanted at the quenching of the victory candle, closing a major auspicious ceremony. pages 254–256 41 verses The long chant for putting out the victory candle, ending by wishing the hearer quenched as the lamp is quenched.

When chanted: Chanted at the quenching of the victory candle, closing a major auspicious ceremony.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Forty-one units against the four that lit it. The disproportion is the point: the ceremony has happened in between, and the closing gathers up everything that was chanted during it.

Much of it is assembled from chants printed elsewhere in the book — the refuge verses, the Jayaparitta, the Āṭānāṭiya blessing — which is why a reader will keep meeting familiar lines.

Meaning and purpose

It opens on the threefold declaration of refuge, one Jewel at a time, each followed by the same line: by the speaking of this truth, may the blessing of victory be yours. Three truths, three blessings.

The body of it then runs through the protective material of the whole occasion in compressed form, so that a ceremony which has taken hours is recapitulated as it ends.

The last line is the one the chant exists for, and it turns the candle into the simile: freed from every illness, spared every burning torment, having passed beyond all enmity — may you be quenched as this lamp is quenched. The flame is put out at that moment, and นิพพุติ, the quenching, is the tradition's own word for the goal. A ceremony about prosperity ends by wishing somebody extinguished.

The chant

As the book prints it: page 254, page 255 and page 256 →

page 254

1

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง พุทโธ เม สะระณัง วะรัง

Natthi me saraṇaṃ aññaṃ buddho me saraṇaṃ varaṃ

I have no other refuge; the Buddha is my excellent refuge.

2

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง.

Etena saccavajjena hotu te jayamaṅgalaṃ.

By the speaking of this truth, may the blessing of victory be yours.

3

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง ธัมโม เม สะระณัง วะรัง

Natthi me saraṇaṃ aññaṃ dhammo me saraṇaṃ varaṃ

I have no other refuge; the Dhamma is my excellent refuge.

4

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง.

Etena saccavajjena hotu te jayamaṅgalaṃ.

By the speaking of this truth, may the blessing of victory be yours.

5

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง สังโฆ เม สะระณัง วะรัง

Natthi me saraṇaṃ aññaṃ saṅgho me saraṇaṃ varaṃ

I have no other refuge; the Saṅgha is my excellent refuge.

6

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง.

Etena saccavajjena hotu te jayamaṅgalaṃ.

By the speaking of this truth, may the blessing of victory be yours.

7

ยังกิญจิ วิตตัง อิธะ วา หุรัง วา

Yaṅkiñci vittaṃ idha vā huraṃ vā

Whatever treasure there is, here or beyond,

8

สัคเคสุ วา ยัง ระตะนัง ปะณีตัง

Saggesu vā yaṃ ratanaṃ paṇītaṃ

or whatever excellent jewel is in the heavens,

9

นะ โน สะมัง อัตถิ ตะถาคะเตนะ

Na no samaṃ atthi tathāgatena

there is none equal to the Tathāgata.

page 255

10

อิทัมปิ พุทเธ ระตะนัง ปะณีตัง.

Idampi buddhe ratanaṃ paṇītaṃ.

This too is the excellent jewel in the Buddha.

11

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

12

ขะยัง วิราคัง อะมะตัง ปะณีตัง

Khayaṃ virāgaṃ amataṃ paṇītaṃ

That ending, that fading of desire, the deathless, the excellent,

13

ยะทัชฌะคา สัก๎ยะมุนี สะมาหิโต

Yadajjhagā sakyamunī samāhito

which the Sakyan sage, composed, attained —

14

นะ เตนะ ธัมเมนะ สะมัตถิ กิญจิ

Na tena dhammena samatthi kiñci

there is nothing equal to that Dhamma.

15

อิทัมปิ ธัมเม ระตะนัง ปะณีตัง

Idampi dhamme ratanaṃ paṇītaṃ

This too is the excellent jewel in the Dhamma.

16

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

17

ยัมพุทธะเสฏโฐ ปะริวัณณะยี สุจิง

Yambuddhaseṭṭho parivaṇṇayī suciṃ

That purity which the supreme Buddha praised,

18

สะมาธิมานันตะริกัญญะมาหุ

Samādhimānantarikaññamāhu

the concentration they call the one with immediate result —

19

สะมาธินา เตนะ สะโม นะ วิชชะติ

Samādhinā tena samo na vijjati

no concentration equal to that is found.

20

อิทัมปิ ธัมเม ระตะนัง ปะณีตัง.

Idampi dhamme ratanaṃ paṇītaṃ.

This too is the excellent jewel in the Dhamma.

21

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

22

เย ปุคคะลา อัฏฐะ สะตัง ปะสัตถา

Ye puggalā aṭṭha sataṃ pasatthā

Those eight persons, praised by the good,

23

จัตตาริ เอตานิ ยุคานิ โหนติ

Cattāri etāni yugāni honti

who make up these four pairs,

24

เต ทักขิเณยยา สุคะตัสสะ สาวะกา

Te dakkhiṇeyyā sugatassa sāvakā

they are the disciples of the Well-Gone One, worthy of offerings;

25

เอเตสุ ทินนานิ มะหัปผะลานิ.

Etesu dinnāni mahapphalāni.

what is given to them bears great fruit.

26

อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง

Idampi saṅghe ratanaṃ paṇītaṃ

This too is the excellent jewel in the Saṅgha.

27

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

28

เย สุปปะยุตตา มะนะสา ทัฬเหนะ

Ye suppayuttā manasā daḷhena

Those who, with a firm mind, applied themselves well

29

นิกกามิโน โคตะมะสาสะนัมหิ

Nikkāmino gotamasāsanamhi

in the teaching of Gotama, wanting nothing,

30

เต ปัตติปัตตา อะมะตัง วิคัยหะ

Te pattipattā amataṃ vigayha

have reached what was to be reached, plunging into the deathless,

31

ลัทธา มุธา นิพพุติง ภุญชะมานา.

Laddhā mudhā nibbutiṃ bhuñjamānā.

and, having gained it freely, they enjoy the peace of quenching.

32

อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง.

Idampi saṅghe ratanaṃ paṇītaṃ.

This too is the excellent jewel in the Saṅgha.

33

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

34

ขีณัง ปุราณัง นะวัง นัตถิ สัมภะวัง

Khīṇaṃ purāṇaṃ navaṃ natthi sambhavaṃ

The old is exhausted, no new becoming arises;

35

วิรัตตะจิตตายะติเก ภะวัส๎มิง

Virattacittāyatike bhavasmiṃ

their minds are dispassionate towards any being to come.

page 256

36

เต ขีณะพีชา อะวิรุฬหิฉันทา

Te khīṇabījā aviruḷhichandā

Their seed is spent, their wish to grow is gone;

37

นิพพันติ ธีรา ยะถายัมปะทีโป

Nibbanti dhīrā yathāyampadīpo

the wise go out, as this lamp goes out.

38

อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง

Idampi saṅghe ratanaṃ paṇītaṃ

This too is the excellent jewel in the Saṅgha.

39

เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

Etena saccena suvatthi hotu.

By this truth, may there be well-being.

40

สัพพะโรคะวินิมุตโต สัพพะสันตาปะวัชชิโต

Sabbarogavinimutto sabbasantāpavajjito

Freed from every illness, spared every burning torment,

41

สัพพะเวระมะติกกันโต ยะถา ทีโป จะ นิพพุโต.

Sabbaveramatikkanto yathā dīpo ca nibbuto.

having passed beyond all enmity, may you be quenched as this lamp is quenched.

ระเบียบสวดมนต์งานพิธีมงคล The Order of Chanting at an Auspicious Ceremony Followed at a birthday merit-making ceremony. pages 256–258 24 verses The order for a birthday merit-making, in which the Dhammacakka is chanted with the short Seven Tamnan added at the end.

When chanted: Followed at a birthday merit-making ceremony.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The birthday ceremony gets an order of its own, and the reason is in the first line: it is usual to chant the Dhammacakkappavattana Sutta, with the short Seven Tamnan added at the end.

That pairing is the point. The discourse of the first teaching is chanted on the anniversary of somebody's own beginning.

Meaning and purpose

The sequence follows the usual shape — the layman requests the parittas, a monk raises his fan and assembles the devas, then the opening block of homage, refuge and Namakārasiddhi.

What is set in the middle is the Dhammacakka, at length; and only after it the short Seven Tamnan, which on any other occasion would be the whole of the service rather than an addition to it.

The closing is the familiar one, ending on the verse about the stars, the yakkhas and the spirits. A birthday is treated as an auspicious occasion needing protection like any other, and the difference from an ordinary one is the discourse chosen for the middle.

The chant

As the book prints it: page 256, page 257 and page 258 →

page 256

1

ถ้าเป็นงานทำบุญฉลองอายุ มีนิยมให้สวด ธัมมะจักกัปปะวัตตะนะสุตตะ และเจ็ดตำนานย่อต่อท้ายดังนี้

For a birthday merit-making ceremony it is usual to chant the Dhammacakkappavattana Sutta, with the short Seven Tamnan added at the end, as follows:

2

เมื่อทายกอาราธนาพระปริตรจบแล้ว พระภิกษุรูปหนึ่งตั้งพัดขัดชุมนุมเทวดาขึ้น ผะริต์วานะ เมตตัง สะเมตตา ภะทันตา ฯเปฯ ธัมมัสสะวะนะกาโล อะยัมภะทันตา. วางพัดไว้แล้วพระเถระผู้เป็นประธานนำสวดต่อไปตามลำดับดังนี้ คือ

When the layman has finished requesting the parittas, one monk raises his fan and chants the introduction assembling the devas, pharitvāna mettaṃ sametā bhadantā … ending dhammassavanakālo ayambhadantā. He sets the fan down, and the presiding elder leads the chanting in order, thus:

3

ต้นตำนาน

The Opening of the Tamnan

4

นะมะการะปาฐะ คือ นะโม ฯเปฯ 3 จบ

The homage passage, that is namo … three times.

5

สะระณะคะมะนะปาฐะ คือ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ ฯเปฯ ตะติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

The going-for-refuge passage, buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi … tatiyampi saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

page 257

6

นะมะการะสิทธิคาถา คือ โย จักขุมา โมหะมะลาปะกัฏโฐ ฯเปฯ สัพพันตะรายา จะ วินาสะเมนตุ.

The Namakārasiddhi verses, yo cakkhumā mohamalāpakaṭṭho … sabbantarāyā ca vināsamentu.

7

นะโมการะอัฏฐะกะคาถา คือ นะโม อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ มะเหสิโน ฯเปฯ นะโมการัสสะ เตเชนะ วิธิมหิ โหมิ เตชะวา.

The Namokāra-aṭṭhaka verses, namo arahato sammāsambuddhassa mahesino … namokārassa tejena vidhimhi homi tejavā.

8

หยุดสวดไว้เพียงนี้ แล้วพระภิกษุรูปที่ขัดตั้งพัดเริ่มขัด เย สันตา สันตะจิตตา ติสะระณะสะระณา เอตถะ โลกันตะเร วา ฯเปฯ อะนีฆา สุมะนา โหนตุ สะหะ สัพเพหิ ญาติภิ แล้วขัด ธัมมะจักกัปปะวัตตะนะสุตตะ ต่อไปว่า อะนุตตะรัง อะภิสัมโพธิง สัมพุชฌิต์วา ตะถาคะโต ฯเปฯ เวยยากะระณะปาเฐนะ สังคีตันตัมภะณามะ เส.

The chanting stops here. The monk who gave the introduction raises his fan and begins ye santā santacittā tisaraṇasaraṇā ettha lokantare vā … anīghā sumanā hontu saha sabbehi ñātibhi; then he gives the introduction to the Dhammacakkappavattana Sutta, anuttaraṃ abhisambodhiṃ sambujjhitvā tathāgato … veyyākaraṇapāṭhena saṅgītantambhaṇāma se.

9

วางพัดไว้ พระเถระผู้เป็นประธานนำสวด ธัมมะจักกัปปะวัตตะนะสุตตัง ขึ้นต้นบทว่า เอวัมเม สุตัง รองประธานและพระภิกษุนอกนี้รับ เอกัง สะมะยัง ภะคะวา ฯเปฯ ต่อกันไปจนถึง อิทัง โข ปะนะ ภิกขะเว ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทา อะริยะสัจจัง. อะยะเมวะ อะริโย อัฏฐังคิโก มัคโค. เสยยะถีทัง. สัมมาทิฏฐิ สัมมาสังกัปโป สัมมาวาจา สัมมากัมมันโต สัมมาอาชีโว สัมมาวายาโม สัมมาสะติ สัมมาสะมาธิ. ลงพร้อมกันที่ตรงนี้ แล้วประธานขึ้นบทต่อไปว่า อิทัง ทุกขัง นอกนี้รับต่อพร้อมกันว่า อะริยะสัจจันติ เม ภิกขะเว ฯเปฯ สวดจนถึง ปะวัตติเต จะ ภะคะวะตา ธัมมะจักเก ภุมมา เทวา สัททะมะนุสสาเวสุง เอตัมภะคะวะตา ฯเปฯ พ์รัห์มุนา วา เกนะจิ วา โลกัส์มินติ. ลงพร้อมกันที่ตรงนี้เป็นวาระที่ 2 แล้วประธานขึ้นบทต่อไปว่า ภุมมานัง นอกนี้รับพร้อมกันว่า เทวานัง สัททัง สุต์วา ฯเปฯ สวดไปจนถึง พ์รัห์มุนา วา เกนะจิ วา โลกัส์มินติ. ลงพร้อมกันที่ตรงนี้เป็นวาระที่ 3 แล้วประธานขึ้นบทต่อไปว่า อิติหะ เตนะ นอกนี้รับพร้อมกันว่า ขะเณนะ เตนะ มุหุตเตนะ ฯเปฯ สวดต่อไปจนจบ คือ อัญญาโกณฑัญโญเต์ววะ นามัง อะโหสีติ.

He sets the fan down. The presiding elder leads the Dhammacakkappavattana Sutta, beginning evaṃ me sutaṃ; the vice-president and the other monks take it up at ekaṃ samayaṃ bhagavā … and carry on to idaṃ kho pana bhikkhave dukkhanirodhagāminī paṭipadā ariyasaccaṃ, ayameva ariyo aṭṭhaṅgiko maggo, seyyathīdaṃ, sammādiṭṭhi sammāsaṅkappo sammāvācā sammākammanto sammāājīvo sammāvāyāmo sammāsati sammāsamādhi. All close together here. The president then begins idaṃ dukkhaṃ and the rest take it up together at ariyasaccanti me bhikkhave … chanting as far as pavattite ca bhagavatā dhammacakke bhummā devā saddamanussāvesuṃ etambhagavatā … brahmunā vā kenaci vā lokasminti. All close together here, the second time. The president then begins bhummānaṃ and the rest take it up at devānaṃ saddaṃ sutvā … as far as brahmunā vā kenaci vā lokasminti. All close together here, the third time. The president then begins itiha tena and the rest take it up at khaṇena tena muhuttena … to the end, aññākoṇḍaññoteva nāmaṃ ahosīti.

10

ประธานนำสวดเจ็ดตำนานย่อต่อไปคือ

The president then leads the short Seven Tamnan, thus:

11

มังคะละสุตตะ ขึ้น อะเสวะนา จะ พาลานัง ฯเปฯ ลง ตันเตสัง มังคะละมุตตะมันติ.

The Maṅgala Sutta, beginning asevanā ca bālānaṃ … closing at tantesaṃ maṅgalamuttamanti.

12

ระตะนะสุตตะ ขึ้น ยังกิญจิ วิตตัง อิธะ วา หุรัง วา ฯเปฯ ถึง เย

The Ratana Sutta, beginning yaṃ kiñci vittaṃ idha vā huraṃ vā … as far as ye

page 258

13

สุปปะยุตตา มะนะสา ฯเปฯ สุวัตถิ โหตุ แล้วข้ามไปขึ้น ขีณัง ปุราณัง นะวัง ฯเปฯ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

suppayuttā manasā … suvatthi hotu; then skip on to khīṇaṃ purāṇaṃ navaṃ … saṅghe ratanaṃ paṇītaṃ etena saccena suvatthi hotu.

14

กะระณียะเมตตะสุตตะ ขึ้น เมตตัญจะ สัพพะโลกัส์มิง ฯเปฯ นะ หิ ชาตุ คัพภะเสยยัง ปุนะเรตีติ.

The Karaṇīyametta Sutta, beginning mettañca sabbalokasmiṃ … na hi jātu gabbhaseyyaṃ punaretīti.

15

ขันธะปะริตตะ ขึ้น อัปปะมาโณ พุทโธ ฯเปฯ นะโม สัตตันนัง สัมมาสัมพุทธานัง.

The Khandha Paritta, beginning appamāṇo buddho … namo sattannaṃ sammāsambuddhānaṃ.

16

ธะชัคคะสุตตะ ขึ้น อิติปิ โส ภะคะวา ฯเปฯ ส์วากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม ฯเปฯ สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ ฯเปฯ อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสาติ.

The Dhajagga Sutta, beginning itipi so bhagavā … svākkhāto bhagavatā dhammo … supaṭipanno bhagavato sāvakasaṅgho … anuttaraṃ puññakkhettaṃ lokassāti.

17

อาฏานาฏิยะปะริตตะ ขึ้น วิปัสสิสสะ นะมัตถุ จักขุมันตัสสะ สิรีมะโต ฯเปฯ วิชชาจะระณะสัมปันนัง พุทธัง วันทามะ โคตะมันติ.

The Āṭānāṭiya Paritta, beginning vipassissa namatthu cakkhumantassa sīrīmato … vijjācaraṇasampannaṃ buddhaṃ vandāma gotamanti.

18

อังคุลิมาละปะริตตะ ถ้าเป็นงานคฤหัสถ์ขึ้น ยะโตหัง ภะคินิ ถ้าเป็นงานบรรพชิตขึ้น โพชฌังโค สะติสังขาโต ฯเปฯ เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

The Aṅgulimāla Paritta: for a lay ceremony begin yatohaṃ bhagini; for a monastic one begin bojjhaṅgo satisaṅkhāto … etena saccavajjena sotthi te hotu sabbadā.

19

แล้วสวดท้ายเจ็ดตำนานย่อดังนี้

Then chant the short closing of the Seven Tamnan, thus:

20

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง พุทโธ เม สะระณัง วะรัง ฯเปฯ เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง แล้วสวด ยังกิญจิ ระตะนัง ต่อไปไม่ต้องลง คือ ยังกิญจิ ระตะนัง โลเก ฯเปฯ ตัส์มา โสตถี ภะวันตุ เต.

Natthi me saraṇaṃ aññaṃ, buddho me saraṇaṃ varaṃ … etena saccavajjena hotu te jayamaṅgalaṃ; then chant yaṃ kiñci ratanaṃ straight on without closing, that is yaṃ kiñci ratanaṃ loke … tasmā sotthī bhavantu te.

21

เทวะตาอุยโยชะนะคาถา คือ ทุกขัปปัตตา จะ นิททุกขา ฯเปฯ คัจฉันตุ เทวะตาคะตา.

The verses sending off the devas, that is dukkhappattā ca niddukkhā … gacchantu devatāgatā.

22

สัพเพ พุทธา พะลัปปัตตา ฯเปฯ รักขัง พันธามิ สัพพะโส.

Sabbe buddhā balappattā … rakkhaṃ bandhāmi sabbaso.

23

ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง ฯเปฯ สัพพะสังฆานุภาเวนะ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

Bhavatu sabbamaṅgalaṃ … sabbasaṅghānubhāvena sadā sotthī bhavantu te.

24

นักขัตตะยักขะภูตานัง ฯเปฯ หันต์วา เตสัง อุปัททะเว.

Nakkhattayakkhabhūtānaṃ … hantvā tesaṃ upaddave.

ระเบียบสวดมนต์ในงานพิธีมงคลอื่น ๆ The Order of Chanting at Other Auspicious Ceremonies Consulted when planning the chanting for an auspicious occasion other than a birthday. pages 258–259 6 verses A short note that for auspicious occasions other than a birthday, the Seven Tamnan alone is chanted, in one of its three forms.

When chanted: Consulted when planning the chanting for an auspicious occasion other than a birthday.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Six lines, and it exists to answer one question: what is chanted at everything else. The birthday ceremony has its own order on the page before; this covers the rest.

The answer is simple enough that the page is mostly a pointer to the three orders that follow it.

Meaning and purpose

Apart from the birthday merit-making, it is usual to chant the Seven Tamnan only. One collection covers house blessings, weddings, new businesses and the rest, with no text chosen for the particular occasion.

What varies instead is length, and the page lists the three forms by name: in full, middling, and short. The decision to be made is not what to chant but how long to chant it.

That is a quietly practical piece of design. A tradition that assigned a different text to every kind of occasion would need somebody to know them all; this one needs somebody to know one collection and three lengths.

The chant

As the book prints it: page 258 and page 259 →

page 258

1

นอกจากงานทำบุญฉลองอายุแล้ว นิยมสวดแต่เจ็ดตำนานเป็นพื้น การสวด

Apart from the birthday merit-making ceremony, it is usual to chant the Seven Tamnan only. The chanting

page 259

2

มนต์เจ็ดตำนานมีนิยมใช้อยู่ ๓ แบบ คือ

of the Seven Tamnan is used in three forms, namely:

3

สวดเจ็ดตำนานอย่างเต็มที่

chanting the Seven Tamnan in full

4

สวดเจ็ดตำนานอย่างปานกลาง

chanting the Seven Tamnan in the middling form

5

สวดเจ็ดตำนานอย่างย่อ

chanting the Seven Tamnan in the short form

6

มีระเบียบสวดตามลำดับดังนี้.-

The orders for these follow, in turn:

ระเบียบสวดเจ็ดตำนานอย่างเต็มที่ The Order of Chanting the Seven Tamnan, the Full Form Followed when the Seven Tamnan is chanted in full, at a major auspicious ceremony. pages 259–260 26 verses The complete order for the Seven Tamnan, from the assembling of the devas to the closing verses.

When chanted: Followed when the Seven Tamnan is chanted in full, at a major auspicious ceremony.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Seven Tamnan is the shorter of the two great paritta collections — the Twelve Tamnan being the other — and the book gives it three running orders of decreasing length. This is the longest.

Everything in it is printed elsewhere in the book. What this page supplies is the sequence and the joins.

Meaning and purpose

It begins before the collection does, with one monk raising his fan to chant the assembling of the devas. Only after the audience has been called does the opening proper start.

The opening is then given as a named block — the homage, the refuge, the Namakārasiddhi verses — and the same block serves all three forms, which is why the shorter orders can simply refer back to it.

The closing is fixed too: bhavatu sabbamaṅgalaṃ, and then the verse about the stars, the yakkhas and the spirits. What varies between the three forms is only the middle, which is the part that takes the time.

The chant

As the book prints it: page 259 and page 260 →

page 259

1

เมื่อทายกอาราธนาพระปริตรจบแล้ว พระภิกษุรูปหนึ่งตั้งพัดขัดชุมนุมเทวดา ขึ้น ผะริต์วานะ เมตตัง สะเมตตา ภะทันตา ฯเปฯ ธัมมัสสะวะนะกาโล อะยัมภะทันตา. วางพัดไว้ แล้วพระเถระผู้เป็นประธานนำสวดต่อไปตามลำดับดังต่อไปนี้

When the layman has finished requesting the parittas, one monk raises his fan and chants the introduction assembling the devas, pharitvāna mettaṃ sametā bhadantā … ending dhammassavanakālo ayambhadantā. He sets the fan down, and the presiding elder leads the chanting in order as follows:

2

ต้นเจ็ดตำนาน

The Opening of the Seven Tamnan

3

นะมะการะปาฐะ คือ นะโม ฯเปฯ 3 จบ

The homage passage, that is namo … three times.

4

สะระณะคะมะนะปาฐะ คือ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ ฯเปฯ ตะติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

The going-for-refuge passage, buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi … tatiyampi saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

5

นะมะการะสิทธิคาถา คือ โย จักขุมา โมหะมะลาปะกัฏโฐ ฯเปฯ สัพพันตะรายา จะ วินาสะเมนตุ.

The Namakārasiddhi verses, yo cakkhumā mohamalāpakaṭṭho … sabbantarāyā ca vināsamentu.

6

นะโมการะอัฏฐะกะคาถา คือ นะโม อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ มะเหสิโน ฯเปฯ นะโมการัสสะ เตเชนะ วิธิมหิ โหมิ เตชะวา.

The Namokāra-aṭṭhaka verses, namo arahato sammāsambuddhassa mahesino … namokārassa tejena vidhimhi homi tejavā.

7

แล้วนำสวดเจ็ดตำนานต่อไปดังนี้

Then he leads the Seven Tamnan itself, as follows:

8

มังคะละสุตตะ ขึ้น เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา ฯเปฯ ตันเตสัง มังคะละมุตตะมันติ.

The Maṅgala Sutta, beginning evaṃ me sutaṃ, ekaṃ samayaṃ bhagavā … ending tantesaṃ maṅgalamuttamanti.

9

ระตะนะสุตตะ ขึ้น ยานีธะ ภูตานิ สะมาคะตานิ ฯเปฯ ตะถาคะตัง เทวะมะนุสสะปูชิตัง สังฆัง นะมัสสามะ สุวัตถิ โหตุ.

The Ratana Sutta, beginning yānīdha bhūtāni samāgatāni … ending tathāgataṃ devamanussapūjitaṃ saṅghaṃ namassāma suvatthi hotu.

10

กะระณียะเมตตะสุตตะ ขึ้น กะระณียะมัตถะกุสะเลนะ ยันตัง สันตัง ปะทัง อะภิสะเมจจะ ฯเปฯ กาเมสุ วิเนยยะ เคธัง นะ หิ ชาตุ คัพภะเสยยัง ปุนะเรตีติ.

The Karaṇīyametta Sutta, beginning karaṇīyamatthakusalena yaṃ taṃ santaṃ padaṃ abhisamecca … ending kāmesu vineyya gedhaṃ na hi jātu gabbhaseyyaṃ punaretīti.

page 260

11

ขันธะปะริตตะ ขึ้น วิรูปักเขหิ เม เมตตัง เมตตัง เอราปะเถหิ เม ฯเปฯ นะโม สัตตันนัง สัมมาสัมพุทธานัง.

The Khandha Paritta, beginning virūpakkhehi me mettaṃ, mettaṃ erāpathehi me … ending namo sattannaṃ sammāsambuddhānaṃ.

12

ธะชัคคะสุตตะ ขึ้น เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา ฯเปฯ ภะยัง วา ฉัมภิตัตตัง วา โลมะหังโส นะ เหสสะตีติ.

The Dhajagga Sutta, beginning evaṃ me sutaṃ, ekaṃ samayaṃ bhagavā … ending bhayaṃ vā chambhitattaṃ vā lomahaṃso na hessatīti.

13

ระเบียบสวด ธะชัคคะสุตตะ มีนิยมขึ้นลงในระหว่างตามลำดับดังนี้

For the Dhajagga Sutta it is usual to break and resume in the middle, in this order:

14

ก. ขึ้น เอวัมเม สุตัง แล้วลง ภะคะวา เอตะทะโวจะ.

a. Begin evaṃ me sutaṃ and end at bhagavā etadavoca.

15

ข. ขึ้น ภูตะปุพพัง ภิกขะเว แล้วลง มะเมวะ ตัส์มิง สะมะเย อะนุสสะเรยยาถะ.

b. Begin bhūtapubbaṃ bhikkhave and end at mameva tasmiṃ samaye anussareyyātha.

16

ค. ขึ้น อิติปิ โส ภะคะวา แล้วลง อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสาติ.

c. Begin itipi so bhagavā and end at anuttaraṃ puññakkhettaṃ lokassāti.

17

ง. ขึ้น สังฆัง หิ โว ภิกขะเว อะนุสสะระตัง แล้วลง ภะยัง วา ฉัมภิตัตตัง วา โลมะหังโส นะ เหสสะตีติ.

d. Begin saṅghaṃ hi vo bhikkhave anussarataṃ and end at bhayaṃ vā chambhitattaṃ vā lomahaṃso na hessatīti.

18

อาฏานาฏิยะปะริตตะ ขึ้น วิปัสสิสสะ นะมัตถุ จักขุมันตัสสะ สิรีมะโต ฯเปฯ จัตตาโร ธัมมา วัฑฒันติ อายุ วัณโณ สุขัง พะลัง.

The Āṭānāṭiya Paritta, beginning vipassissa namatthu cakkhumantassa sirīmato … ending cattāro dhammā vaḍḍhanti āyu vaṇṇo sukhaṃ balaṃ.

19

อังคุลิมาละปะริตตะ ขึ้น ยะโตหัง ภะคินิ อะริยายะ ชาติยา ชาโต ฯเปฯ เอเตนะ สัจเจนะ โสตถิ เต โหตุ โสตถิ คัพภัสสะ.

The Aṅgulimāla Paritta, beginning yatohaṃ bhagini ariyāya jātiyā jāto … ending etena saccena sotthi te hotu sotthi gabbhassa.

20

ท้ายเจ็ดตำนาน

The Closing of the Seven Tamnan

21

ยันทุนนิมิตตัง อะวะมังคะลัญจะ ฯเปฯ สังฆานุภาเวนะ วินาสะเมนตุ.

Yaṃ dunnimittaṃ avamaṅgalañca … saṅghānubhāvena vināsamentu.

22

สักกัต์วา พุทธะระตะนัง ฯเปฯ โรคา วูปะสะเมนตุ เต แล้วสวด นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง และ ยังกิญจิ ระตะนัง โลเก ต่อไปโดยไม่ต้องหยุดในระหว่าง ดังนี้ นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง ฯเปฯ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง ยังกิญจิ ระตะนัง โลเก ฯเปฯ ตัส์มา โสตถี ภะวันตุ เต.

Sakkatvā buddharatanaṃ … rogā vūpasamentu te; then chant natthi me saraṇaṃ aññaṃ and yaṃ kiñci ratanaṃ loke straight on without stopping in between, thus: natthi me saraṇaṃ aññaṃ … hotu te jayamaṅgalaṃ; yaṃ kiñci ratanaṃ loke … tasmā sotthī bhavantu te.

23

ทุกขัปปัตตา จะ นิททุกขา ฯเปฯ คัจฉันตุ เทวะตาคะตา.

Dukkhappattā ca niddukkhā … gacchantu devatāgatā.

24

สัพเพ พุทธา พะลัปปัตตา ฯเปฯ รักขัง พันธามิ สัพพะโส.

Sabbe buddhā balappattā … rakkhaṃ bandhāmi sabbaso.

25

ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง ฯเปฯ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

Bhavatu sabbamaṅgalaṃ … sadā sotthī bhavantu te.

26

นักขัตตะยักขะภูตานัง ฯเปฯ หันต์วา เตสัง อุปัททะเว.

Nakkhattayakkhabhūtānaṃ … hantvā tesaṃ upaddave.

ระเบียบสวดเจ็ดตำนานอย่างปานกลาง The Order of Chanting the Seven Tamnan, the Middling Form Followed when there is not time for the full Seven Tamnan but more than for the short form. page 261 9 verses The middling order, which keeps the same opening and closing and shortens the suttas in the middle.

When chanted: Followed when there is not time for the full Seven Tamnan but more than for the short form.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The middling form exists because a ceremony has to fit an evening. Its opening and closing are the same in every respect as the full form, and the page says so rather than reprinting them.

What is shortened is each individual sutta, and the page is precise about where the cuts fall.

Meaning and purpose

The method of shortening is not to drop texts but to cut inside them. The Ratana Sutta begins at yaṃ kiñci vittaṃ and then skips ahead to khīṇaṃ purāṇaṃ — the opening and the ending, with the middle left out.

Some are not cut at all, and the page marks them: the Karaṇīyametta and the Khandha Paritta are chanted in full. Not everything is thought fit to abbreviate.

One instruction on this page has nothing to do with length. For the Aṅgulimāla Paritta, at a lay occasion begin at yatohaṃ bhagini; at a monastic occasion begin at bojjhaṅgo satisaṅkhāto instead. The verse about a woman in childbirth is not chanted to a room of monks, and a different text is substituted.

The chant

As the book prints it: page 261 →

page 261

1

ระเบียบสวดต้นเจ็ดตำนานอย่างปานกลาง เหมือนกับระเบียบสวดอย่างเต็มที่ทุกประการ เมื่อผู้เป็นประธานนำสวดต้นเจ็ดตำนานจบลงแล้ว พึงนำสวดเจ็ดตำนานอย่างปานกลางต่อไปดังนี้

The order of the opening of the Seven Tamnan in the middling form is the same in every respect as the full form. When the one presiding has finished leading the opening of the Seven Tamnan, he should lead the middling Seven Tamnan as follows:

2

มังคะละสุตตัง ขึ้น อะเสวะนา จะ พาลานัง ฯเปฯ ตันเตสัง มังคะละมุตตะมันติ.

The Maṅgala Sutta, beginning asevanā ca bālānaṃ … ending tantesaṃ maṅgalamuttamanti.

3

ระตะนะสุตตัง ขึ้น ยังกิญจิ วิตตัง อิธะ วา หุรัง วา ฯเปฯ เย สุปปะยุตตา มะนะสา ทัฬเหนะ ฯเปฯ อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ. แล้วข้ามไปสวด ขีณัง ปุราณัง นะวัง นัตถิ สัมภะวัง ฯเปฯ เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ.

The Ratana Sutta, beginning yaṃ kiñci vittaṃ idha vā huraṃ vā … then skipping ahead to khīṇaṃ purāṇaṃ navaṃ natthi sambhavaṃ … ending etena saccena suvatthi hotu.

4

กะระณียะเมตตะสุตตัง ขึ้น กะระณียะมัตถะกุสะเลนะ ฯเปฯ นะ หิ ชาตุ คัพภะเสยยัง ปุนะเรตีติ. (สวดเต็ม)

The Karaṇīyametta Sutta, beginning karaṇīyamatthakusalena … ending na hi jātu gabbhaseyyaṃ punaretīti. (chanted in full)

5

ขันธะปะริตตัง ขึ้น วิรูปักเขหิ เม เมตตัง ฯเปฯ นะโม สัตตันนัง สัมมาสัมพุทธานัง (สวดเต็ม)

The Khandha Paritta, beginning virūpakkhehi me mettaṃ … ending namo sattannaṃ sammāsambuddhānaṃ. (chanted in full)

6

ธะชัคคะสุตตัง ขึ้น อิติปิ โส ภะคะวา ฯเปฯ อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสาติ.

The Dhajagga Sutta, beginning itipi so bhagavā … ending anuttaraṃ puññakkhettaṃ lokassāti.

7

อาฏานาฏิยะปะริตตัง ขึ้น วิปัสสิสสะ นะมัตถุ ฯเปฯ วิชชาจะระณะสัมปันนัง พุทธัง วันทามะ โคตะมันติ.

The Āṭānāṭiya Paritta, beginning vipassissa namatthu … ending vijjācaraṇasampannaṃ buddhaṃ vandāma gotamanti.

8

อังคุลิมาละปะริตตัง ถ้าเป็นงานคฤหัสถ์ขึ้น ยะโตหัง ภะคินิ อะริยายะ ชาติยา ชาโต ฯเปฯ ถ้าเป็นงานบรรพชิต ขึ้น โพชฌังโค สะติสังขาโต ฯเปฯ เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

The Aṅgulimāla Paritta: at a lay occasion begin yatohaṃ bhagini ariyāya jātiyā jāto …; at a monastic occasion begin bojjhaṅgo satisaṅkhāto … ending etena saccavajjena sotthi te hotu sabbadā.

9

แล้วสวดท้ายเจ็ดตำนานเหมือนระเบียบสวดเจ็ดตำนานอย่างเต็มที่ทุกประการ

Then chant the closing of the Seven Tamnan, the same in every respect as the order of the full Seven Tamnan.

ระเบียบสวดเจ็ดตำนานอย่างย่อ The Order of Chanting the Seven Tamnan, the Short Form Followed where the Seven Tamnan is wanted but time is short. pages 261–264 30 verses The shortest order, cutting each sutta to a few lines while keeping the same opening and closing.

When chanted: Followed where the Seven Tamnan is wanted but time is short.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The third and briefest of the three orders. As with the middling form, the opening is the same in every respect and the page does not reprint it.

Where the middling form cut the suttas, this one cuts them further, and in some cases starts them at a different place.

Meaning and purpose

The Karaṇīyametta shows the method clearly. In the middling form it is chanted in full from karaṇīyamatthakusalena. Here it begins at mettañca sabbalokasmiṃ — more than halfway through, at the verse about extending loving-kindness to the whole world.

The choice is not arbitrary. What is kept is the part everybody knows and the part that states the practice; what goes is the list of qualifications at the front.

Three orders for one collection, differing only in the middle, is a practical answer to a real difficulty. A ceremony may have twenty minutes or two hours, and the tradition would rather shorten the chanting properly than have somebody improvise a stopping place.

The chant

As the book prints it: page 261, page 262, page 263 and page 264 →

page 261

1

ระเบียบสวดต้นเจ็ดตำนานอย่างย่อ เหมือนกับระเบียบสวดต้นเจ็ดตำนานอย่างเต็มที่ และอย่างปานกลางทุกประการ เมื่อผู้เป็นประธานนำสวดต้นเจ็ดตำนานจบลงแล้ว

The order of the opening of the Seven Tamnan in the short form is the same in every respect as the full and the middling forms. When the one presiding has finished leading the opening of the Seven Tamnan,

page 262

2

พึงนำสวดเจ็ดตำนานอย่างย่อต่อไปดังนี้.

he should lead the short Seven Tamnan as follows.

3

มังคะละสุตตะ ขึ้น อะเสวะนา จะ พาลานัง ฯเปฯ ตันเตสัง มังคะละมุตตะมันติ.

The Maṅgala Sutta, beginning asevanā ca bālānaṃ … ending tantesaṃ maṅgalamuttamanti.

4

ระตะนะสุตตะ ขึ้น ยังกิญจิ วิตตัง อิธะ วา หุรัง วา ฯเปฯ ข้ามและลงเหมือนอย่างปานกลาง

The Ratana Sutta, beginning yaṃ kiñci vittaṃ idha vā huraṃ vā …, skipping and ending as in the middling form.

5

กะระณียะเมตตะสุตตะ ขึ้น เมตตัญจะ สัพพะโลกัส์มิง ฯเปฯ นะ หิ ชาตุ คัพภะเสยยัง ปุนะเรตีติ.

The Karaṇīyametta Sutta, beginning mettañca sabbalokasmiṃ … ending na hi jātu gabbhaseyyaṃ punaretīti.

6

ขันธะปะริตตัง ขึ้น อัปปะมาโณ พุทโธ ฯเปฯ นะโม สัตตันนัง สัมมาสัมพุทธานัง.

The Khandha Paritta, beginning appamāṇo buddho … ending namo sattannaṃ sammāsambuddhānaṃ.

7

ธะชัคคะสุตตัง ขึ้น อิติปิ โส ภะคะวา ฯเปฯ อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสาติ. หรือขึ้น อะรัญเญ รุกขะมูเล วา ฯเปฯ โลมะหังโส นะ เหสสะตีติ.

The Dhajagga Sutta, beginning itipi so bhagavā … ending anuttaraṃ puññakkhettaṃ lokassāti; or beginning araññe rukkhamūle vā … ending lomahaṃso na hessatīti.

8

อาฏานาฏิยะปะริตตัง ขึ้น สัพพะโรคะวินิมุตโต สัพพะสันตาปะวัชชิโต ฯเปฯ จัตตาโร ธัมมา วัฑฒันติ อายุ วัณโณ สุขัง พะลัง.

The Āṭānāṭiya Paritta, beginning sabbarogavinimutto sabbasantāpavajjito … ending cattāro dhammā vaḍḍhanti āyu vaṇṇo sukhaṃ balaṃ.

9

อังคุลิมาละปะริตตัง ถ้าเป็นงานคฤหัสถ์ ขึ้น ยะโตหัง ภะคินิ อะริยายะ ชาติยา ชาโต ถ้าเป็นงานบรรพชิต ขึ้น โพชฌังโค สะติสังขาโต ฯเปฯ ลงเหมือนกันคือ เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

The Aṅgulimāla Paritta: at a lay occasion begin yatohaṃ bhagini ariyāya jātiyā jāto; at a monastic occasion begin bojjhaṅgo satisaṅkhāto …; both ending the same, etena saccavajjena sotthi te hotu sabbadā.

10

ท้ายเจ็ดตำนานย่อ

The Closing of the Short Seven Tamnan

11

นัตถิ เม สะระณัง อัญญัง ฯเปฯ โหตุ เต ชะยะมังคะลัง ยังกิญจิ ระตะนัง โลเก ฯเปฯ ตัส์มา โสตถี ภะวันตุ เต.

Natthi me saraṇaṃ aññaṃ … hotu te jayamaṅgalaṃ; yaṃ kiñci ratanaṃ loke … tasmā sotthī bhavantu te.

12

ทุกขัปปัตตา จะ นิททุกขา ฯเปฯ คัจฉันตุ เทวะตาคะตา.

Dukkhappattā ca niddukkhā … gacchantu devatāgatā.

13

สัพเพ พุทธา พะลัปปัตตา ฯเปฯ รักขัง พันธามิ สัพพะโส.

Sabbe buddhā balappattā … rakkhaṃ bandhāmi sabbaso.

14

ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง ฯเปฯ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

Bhavatu sabbamaṅgalaṃ … sadā sotthī bhavantu te.

15

นักขัตตะยักขะภูตานัง ฯเปฯ หันต์วา เตสัง อุปัททะเว.

Nakkhattayakkhabhūtānaṃ … hantvā tesaṃ upaddave.

16

ตามระเบียบที่อธิบายมาแล้ว นิยมใช้สวดในงานมงคลที่มีการสวดมนต์เวลาเย็น แล้วมีการฉันเช้าหรือฉันเพลในวันรุ่งขึ้น จะสวดเต็ม หรืออย่างกลาง อย่างย่อ สุดแท้แต่โอกาสหรือวิสัยของเจ้าของงาน แต่ถ้าเป็นงานสวดมนต์แล้วฉันในเวลาวันเดียวกัน

By the order explained above, it is usual to chant at auspicious occasions where there is evening chanting and a morning or midday meal the next day. Whether the full, the middling or the short form is chanted rests on the occasion or the means of the host. But if it is an occasion where the chanting and the meal fall on the same day,

page 263

17

ก็มักใช้สวดอย่างย่อ แล้วสวดถวายพรพระต่อไปตามควรแก่เวลา ถ้ามีเวลาน้อยมากก็สวดเจ็ดตำนานแต่ตอนต้น แล้วสวดถวายพรพระต่อเลยดังนี้

then the short form is usually chanted, followed by the blessing of the Buddha as time allows. If time is very short, only the opening of the Seven Tamnan is chanted, and the blessing of the Buddha follows straight on, thus:

18

เมื่อทายกอาราธนาพระปริตรจบแล้ว พระภิกษุรูปหนึ่งตั้งพัดขัดชุมนุมเทวดาขึ้น ผะริต์วานะ เมตตัง สะเมตตา ฯเปฯ ธัมมัสสะวะนะกาโล อะยัมภะทันตา วางพัดไว้แล้ว ประธานนำสวดดังนี้

When the layman has finished requesting the parittas, one monk raises his fan and chants the introduction assembling the devas, pharitvāna mettaṃ sametā … ending dhammassavanakālo ayambhadantā; then he sets the fan down and the one presiding leads the chanting thus:

19

นะมะการะปาฐะ คือ นะโม 3 จบ

The homage passage, that is the namo three times.

20

สะระณะคะมะนะปาฐะ คือ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ ฯเปฯ ตะติยัมปิ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

The going-for-refuge passage, buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi … tatiyampi buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

21

นะมะการะสิทธิคาถา คือ โย จักขุมา โมหะมะลาปะกัฏโฐ ฯเปฯ สัพพันตะรายา จะ วินาสะเมนตุ.

The Namakārasiddhi verses, yo cakkhumā mohamalāpakaṭṭho … sabbantarāyā ca vināsamentu.

22

นะโมการะอัฏฐะกะคาถา คือ นะโม อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ ฯเปฯ นะโมการัสสะ เตเชนะ วิธิมหิ โหมิ เตชะวา.

The Namokāra-aṭṭhaka verses, namo arahato sammāsambuddhassa … namokārassa tejena vidhimhi homi tejavā.

23

มังคะละสุตตะ ขึ้น อะเสวะนา จะ พาลานัง ฯเปฯ ตันเตสัง มังคะละมุตตะมันติ.

The Maṅgala Sutta, asevanā ca bālānaṃ … tantesaṃ maṅgalamuttamanti.

24

ระตะนะสุตตะ ขึ้น ยังกิญจิ วิตตัง อิธะ วา หุรัง วา ฯเปฯ เย สุปปะยุตตา มะนะสา ทัฬเหนะ ฯเปฯ อิทัมปิ สังเฆ ระตะนัง ปะณีตัง เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ แล้วข้ามไปสวด ขีณัง ปุราณัง นะวัง นัตถิ สัมภะวัง ฯเปฯ เอเตนะ สัจเจนะ สุวัตถิ โหตุ เริ่มหยดเทียนน้ำมนต์ที่ ขีณัง ปุราณัง ฯเปฯ พอสวดถึง นิพพันติ ธีรา ยะถายัมปะทีโป ให้จุ่มเทียนลงที่น้ำมนต์พร้อมๆ กับคำว่า นิพพันติ.

The Ratana Sutta, yaṃ kiñci vittaṃ idha vā huraṃ vā … then skipping to khīṇaṃ purāṇaṃ navaṃ natthi sambhavaṃ …. Begin dripping the candle into the lustral water at khīṇaṃ purāṇaṃ …, and when the chanting reaches nibbanti dhīrā yathāyampadīpo, dip the candle into the water exactly together with the word nibbanti.

25

กะระณียะเมตตะสุตตะ ขึ้น เมตตัญจะ สัพพะโลกัส์มิง ฯเปฯ นะ หิ ชาตุ คัพภะเสยยัง ปุนะเรตีติ.

The Karaṇīyametta Sutta, mettañca sabbalokasmiṃ … na hi jātu gabbhaseyyaṃ punaretīti.

26

ขันธะปะริตตะ ขึ้น อัปปะมาโณ พุทโธ ฯเปฯ นะโม สัตตันนัง สัมมาสัมพุทธานัง.

The Khandha Paritta, appamāṇo buddho … namo sattannaṃ sammāsambuddhānaṃ.

27

สวดถวายพรพระต่อ ขึ้น อิติปิ โส ภะคะวา ฯเปฯ อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสาติ.

Continue with the blessing of the Buddha, itipi so bhagavā … anuttaraṃ puññakkhettaṃ lokassāti.

28

พาหุง สะหัสสะมะภินิมมิตะสาวุธันตัง ฯเปฯ โมกขัง สุขัง อะธิคะเมยยะ

Bāhuṃ sahassamabhinimmitasāvudhantaṃ … mokkhaṃ sukhaṃ adhigameyya

page 264

29

นะโร สะปัญโญ.

naro sapañño.

30

มะหาการุณิโก นาโถ ฯเปฯ ละภันตัตเถ ปะทักขิเณ แล้วสวด ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง ต่อไปจนถึง สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

Mahākāruṇiko nātho … labhantatthe padakkhiṇe; then chant bhavatu sabbamaṅgalaṃ on to sadā sotthī bhavantu te.

ระเบียบสวดถวายพรพระก่อนฉัน The Order of Chanting the Blessing of the Buddha before the Meal Followed by the Sangha after the precepts have been given and before the meal is taken. page 264 5 verses The short running order for the chanting before a meal, four items long.

When chanted: Followed by the Sangha after the precepts have been given and before the meal is taken.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The briefest running order in the book, and the one used most often. It picks up exactly where the giving of the precepts ends.

Each item is named by its opening words and its closing words, which is how every order in this section identifies a chant.

Meaning and purpose

Four things, in fixed order: the homage three times; the virtues of the Buddha, the Dhamma and the Sangha beginning itipi so bhagavā; the Jayamaṅgala verses beginning bāhuṃ; and the Jayaparitta beginning mahākāruṇiko nātho.

It runs on without a break into bhavatu sabbamaṅgalaṃ, so the blessing and the closing are treated as one item rather than two.

Nothing is optional and nothing is chosen. Where the anumodanā after the meal varies with the occasion, the chanting before it does not — which is why this page can be four lines long and the pages around it run to twenty.

The chant

As the book prints it: page 264 →

page 264

1

เมื่อประธานให้ศีลเสร็จแล้ว นำสวดดังต่อไปนี้

When the one presiding has finished giving the precepts, he leads the chanting as follows:

2

นะมะการะปาฐะ คือ นะโม ฯเปฯ 3 จบ

The homage passage, that is namo … three times.

3

อิติปิ โส ภะคะวา ฯเปฯ อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสาติ.

Itipi so bhagavā … ending anuttaraṃ puññakkhettaṃ lokassāti.

4

พาหุง สะหัสสะมะภินิมมิตะสาวุธันตัง ฯเปฯ โมกขัง สุขัง อะธิคะเมยยะ นะโร สะปัญโญ.

Bāhuṃ sahassamabhinimmitasāvudhantaṃ … ending mokkhaṃ sukhaṃ adhigameyya naro sapañño.

5

มะหาการุณิโก นาโถ ฯเปฯ ละภันตัตเถ ปะทักขิเณ ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง ต่อไปจนถึง สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

Mahākāruṇiko nātho … ending labhantatthe padakkhiṇe; then bhavatu sabbamaṅgalaṃ, on to sadā sotthī bhavantu te.

ระเบียบสวดมนต์ในงานพิธีอวมงคล The Order of Chanting at Inauspicious Ceremonies Followed at merit-making for the dead, and at the funeral itself. pages 264–266 21 verses Which discourse is chanted at which stage of mourning, from the seventh day to the hundredth, and how each is broken.

When chanted: Followed at merit-making for the dead, and at the funeral itself.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

อวมงคล is the inauspicious — the word the tradition uses for funerals and mourning rather than any word for death. The page sets out what is chanted at each stage.

Mourning here is measured in named intervals, and each has its own text: the seventh day, the fiftieth, the hundredth.

Meaning and purpose

The assignments are specific and are not interchangeable. At seven days, the Anattalakkhaṇa Sutta. At fifty days, the Ādittapariyāya. At a hundred days, the Satipaṭṭhāna passage. For the second and third seven-day observances, the Dhammaniyāma.

Two of those choices are worth pausing on. The discourse on not-self is given at the first week, when a family is at its rawest; and the fire sermon at fifty days. Neither is consoling, and neither was chosen to be.

The page then explains how each is broken for chanting — where to pause, where to run straight through. For the Satipaṭṭhāna it is not usual to break in the middle. Somebody has thought about how long a room can sit.

The chant

As the book prints it: page 264, page 265 and page 266 →

page 264

1

ระเบียบสวดมนต์ในงานอวมงคลนั้น โดยมากมีดังนี้ คือ งานทำบุญศพ 7 วัน 50 วัน 100 วันและงานสัตตมวารที่ทำทุก 7 วันในระหว่าง 7 วันถึง 50 วัน และ 50 วันถึง 100 วัน นอกจากนี้ก็มีงานทำบุญปรารภวันตายของบรรพบุรุษบุรพาจารย์ ซึ่งมีนิยมทำกันอยู่โดยมาก ระเบียบการสวดมนต์ในงานพิธีเช่นนี้ มีต้นสวดมนต์และท้ายสวดมนต์เป็นระเบียบเดียวกันต่างแต่พระสูตรที่นำมาสวดให้เหมาะสมแก่งาน หรือให้ถูกกับความปรารถนาของเจ้าของงานเท่านั้น ดังจะแนะไว้ต่อไปนี้.-

The order of chanting at inauspicious occasions is mostly as follows: merit-making for the dead at seven days, fifty days and a hundred days, and the seven-day observances made every seven days between the seventh and the fiftieth day, and between the fiftieth and the hundredth. Besides these there is merit-making on the anniversary of the death of forebears and former teachers, which is very commonly done. The order of chanting at such occasions has the same opening and closing throughout; only the discourse brought in to suit the occasion differs, or is chosen to match the wish of the host. It will be set out as follows.-

2

งานทำบุญศพ 7 วัน หรือ ที่เรียกว่า สัตตมวาร ใช้สวด อะนัตตะลักขะณะสุตตัง

For merit-making at seven days, called the sattamavāra, the Anattalakkhaṇa Sutta is chanted.

3

งานทำบุญศพ 50 วัน หรือ ที่เรียกว่า ปัญญาสมวาร ใช้สวด อาทิตตะปะริยายะสุตตัง.

For merit-making at fifty days, called the paññāsamavāra, the Ādittapariyāya Sutta is chanted.

4

งานทำบุญศพ 100 วัน หรือ ที่เรียกว่า สตมวาร ใช้สวดสะติปัฏฐานะปาโฐ.

For merit-making at a hundred days, called the satamavāra, the Satipaṭṭhāna passage is chanted.

5

งานทำบุญศพ สัตตมวาร ที่ 2-3 เป็นต้น นิยมใช้สวด ธัมมะนิยามะสุตตัง แต่จะสวดสูตรอื่นสูตรหนึ่งสูตรใดก็ได้ สุดแต่ผู้เป็นประธานจะพิจารณาเห็นสมควร หรือ

For the second and third seven-day observances and so on, the Dhammaniyāma Sutta is usually chanted, though any other discourse may be chanted instead, as the one presiding sees fit, or

page 265

6

เจ้าภาพงานนิมนต์เจาะจงไว้

as the host of the occasion has specifically requested.

7

จะทำระเบียบสวดมนต์ทำบุญศพ 7 วัน ไว้เป็นตัวอย่างดังต่อไปนี้

The order of chanting for the seven-day merit-making will be set out as an example, as follows:

8

การสวดมนต์งานอวมงคล ไม่ต้องขัดชุมนุมเทวดา เมื่อทายกอาราธนาพระปริตรจบแล้ว พระเถระผู้เป็นประธานนำสวดดังนี้

At an inauspicious occasion there is no introduction assembling the devas. When the layman has finished requesting the parittas, the presiding elder leads the chanting thus:

9

นะมะการะปาฐะ นะโม ฯเปฯ 3 จบ

The homage passage, namo … three times.

10

สะระณะคะมะนะปาฐะ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ ฯเปฯ ตะติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

The going-for-refuge passage, buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi … tatiyampi saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

11

ปัพพะโตปะมะคาถา และ อะริยะธะนะคาถา สวดต่อกัน ขึ้น ยะถาปิ เสลา วิปุลา นะภัง อาหัจจะ ปัพพะตา ฯเปฯ อะนุยุญเชถะ เมธาวี สะรัง พุทธานะ สาสะนันติ.

The Pabbatopama and Ariyadhana verses, chanted straight through, beginning yathāpi selā vipulā nabhaṃ āhacca pabbatā … ending anuyuñjetha medhāvī saraṃ buddhāna sāsananti.

12

พระภิกษุรูปหนึ่งตั้งพัดขัด อะนัตตะลักขะณะสุตตัง ขึ้น ยันตัง สัตเตหิ ทุกเขนะ เญยยัง อะนัตตะลักขะณัง ฯเปฯ สาธูนัง อัตถะสิทธัตถัง ตัง สุตตันตัง ภะณามะ เส.

One monk raises his fan and chants the introduction to the Anattalakkhaṇa Sutta, beginning yantaṃ sattehi dukkhena neyyaṃ anattalakkhaṇaṃ … ending sādhūnaṃ atthasiddhatthaṃ taṃ suttantaṃ bhaṇāma se.

13

สวด อะนัตตะลักขะณะสุตตัง ประธานขึ้นต้นบท เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา ฯเปฯ เอวัง เม วิญญาณัง มา อะโหสีติ. ลงตรงนี้แล้วประธานขึ้นต่อไป ตัง กิง มัญญะถะ ภิกขะเว ฯเปฯ เอวะเมตัง ยะถาภูตัง สัมมัปปัญญายะ ทัฏฐัพพัง ลงตรงนี้อีกวาระหนึ่งแล้วประธานขึ้นต่อไป เอวัง ปัสสัง ภิกขะเว สุต์วา อะริยะสาวะโก ฯเปฯ ปัญจะวัคคิยานัง ภิกขูนัง อะนุปาทายะ อาสะเวหิ จิตตานิ วิมุจจิงสูติ.

Chant the Anattalakkhaṇa Sutta. The one presiding begins evaṃ me sutaṃ, ekaṃ samayaṃ bhagavā … down to evaṃ me viññāṇaṃ mā ahosīti, and stops there; then he continues taṃ kiṃ maññatha bhikkhave … down to evametaṃ yathābhūtaṃ sammappaññāya daṭṭhabbaṃ, and stops there once more; then he continues evaṃ passaṃ bhikkhave sutvā ariyasāvako … ending pañcavaggiyānaṃ bhikkhūnaṃ anupādāya āsavehi cittāni vimucciṃsūti.

14

สวด ปะฏิจจะสะมุปปาทะปาโฐ ขึ้น อะวิชชาปัจจะยา สังขารา ฯเปฯ เอวะเมตัสสะ เกวะลัสสะ ทุกขักขันธัสสะ นิโรโธ โหติ.

Chant the Paṭiccasamuppāda passage, beginning avijjāpaccayā saṅkhārā … ending evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa nirodho hoti.

15

สวด พุทธะอุทานะคาถา ขึ้น ยะทา หะเว ปาตุภะวันติ ธัมมา ฯเปฯ สูโรวะ โอภาสะยะมันตะลิกขันติ.

Chant the Buddha's Udāna verses, beginning yadā have pātubhavanti dhammā … ending sūrova obhāsayamantalikkhanti.

16

สวด ภัทเทกะรัตตะคาถา ขึ้น อะตีตัง นาน์วาคะเมยยะ นัปปะฏิกังเข อะนาคะตัง ฯเปฯ ตัง เว ภัทเทกะรัตโตติ สันโต อาจิกขะเต มุนีติ.

Chant the Bhaddekaratta verses, beginning atītaṃ nānvāgameyya nappaṭikaṅkhe anāgataṃ … ending taṃ ve bhaddekaratto ti santo ācikkhate munīti.

17

สวด ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง ฯเปฯ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

Chant bhavatu sabbamaṅgalaṃ … sadā sotthī bhavantu te.

page 266

18

ส่วนการสวดมนต์ 50 วัน 100 วัน หรือ สัตตมวาร ที่ 2-3 เป็นต้น มีระเบียบสวดต้นพระสูตรและท้ายพระสูตรเหมือนกันทุกประการ แปลกแต่เปลี่ยนสวดพระสูตรตามที่กำหนดไว้เท่านั้น

As for the chanting at fifty days, a hundred days, or the second and third seven-day observances and so on, the opening and closing of the discourse follow the same order in every respect; only the discourse chanted is changed, according to what has been laid down.

19

การสวด อาทิตตะปะริยายะสุตตะ มีนิยมขึ้นในระหว่างดังนี้ เมื่อขัดจบแล้วขึ้น เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา ฯเปฯ ลง มะโน อาทิตโต ธัมมา อาทิตตา ฯเปฯ โสเกหิ ปะริเทเวหิ ทุกเขหิ โทมะนัสเสหิ อุปายาเสหิ อาทิตตันติ วะทามิ. แล้วขึ้น เอวัง ปัสสัง ภิกขะเว สุต์วา อะริยะสาวะโก ฯเปฯ ตัสสะ ภิกขุสะหัสสัสสะ อะนุปาทายะ อาสะเวหิ จิตตานิ วิมุจจิงสูติ.

For the Ādittapariyāya Sutta it is usual to break in the middle thus: when the introduction is finished, begin evaṃ me sutaṃ, ekaṃ samayaṃ bhagavā … down to mano āditto dhammā ādittā … sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi ādittanti vadāmi; then begin evaṃ passaṃ bhikkhave sutvā ariyasāvako … ending tassa bhikkhusahassassa anupādāya āsavehi cittāni vimucciṃsūti.

20

การสวด สะติปัฏฐานะปาฐะ ไม่มีนิยมหยุดในระหว่างสวดจบทอดเดียว คือเมื่อขัดจบแล้วก็ขึ้น อัตถิ โข เตนะ ภะคะวะตา ชานะตา ปัสสะตา อะระหะตา สัมมาสัมพุทเธนะ ฯเปฯ เอเตนะ มัคเคนะ ตะริงสุ ปุพเพ ตะริสสะเร เจวะ ตะรันติ โจฆันติ.

For the Satipaṭṭhāna passage it is not usual to break in the middle; it is chanted straight through. When the introduction is finished, begin atthi kho tena bhagavatā jānatā passatā arahatā sammāsambuddhena … ending etena maggena tariṃsu pubbe tarissare ceva taranti coghanti.

21

การสวด ธัมมะนิยามะสุตตะ เมื่อขัดจบแล้วขึ้น เอวัมเม สุตัง ฯเปฯ ลง ภะคะวา เอตะทะโวจะ. แล้วขึ้นต่อ อุปปาทา วา ภิกขะเว ตะถาคะตานัง ฯเปฯ อัตตะมะนา เต ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุนติ.

For the Dhammaniyāma Sutta, when the introduction is finished begin evaṃ me sutaṃ … down to bhagavā etadavoca; then continue uppādā vā bhikkhave tathāgatānaṃ … ending attamanā te bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinandunti.

อธิบายระเบียบสวดมนต์พิเศษ An Explanation of the Special Chanting Procedures Read by those learning to conduct ceremonies, alongside the orders it explains. pages 266–268 11 verses The explanation behind the running orders: what the chanting is for, and how the lustral water and the sacred thread are handled.

When chanted: Read by those learning to conduct ceremonies, alongside the orders it explains.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Where the pages around it list what to chant, this one says why, and it is the nearest thing in the book to an editorial preface for the whole ceremonial section.

It also covers the two objects that appear at almost every auspicious occasion and are nowhere else explained — the lustral water and the sacred thread.

Meaning and purpose

The purpose is stated in the first line and it is double: that the chanting may bring about auspiciousness and blessing for the host, and that it may be orderly and fitting to the occasion. The second half is about the monks' own conduct — rising, standing and walking in such gatherings so that it accords with the Dhamma and Discipline.

The practical rules are tied to the objects. When lustral water is being made, the Namokāra-aṭṭhaka verses must be chanted; if no water is being made, they need not be. If the sacred thread is used, chant the passage nakkhattayakkhabhūtānaṃ — and the last monk should be ready to gather and wind the thread.

That last detail is the character of the whole page. Somebody has to wind the thread up at the end, and the book says which monk, so that nobody is left holding it. The instructions are written by people who have watched ceremonies go slightly wrong.

The chant

As the book prints it: page 266, page 267 and page 268 →

page 266

1

การสวดมนต์ในงานพิธีต่างๆ นั้น ความมุ่งหมายก็เพื่อให้สำเร็จเป็นสิริสวัสดิมงคลแก่เจ้าภาพงาน และเพื่อจะเป็นวิบากกุศลแด่ท่านผู้มีพระคุณแก่เจ้าภาพงานซึ่งล่วงลับไปแล้ว ดังนั้น งานพิธีสวดมนต์จึงถือเป็นพิธีที่มีความสำคัญยิ่งประการหนึ่ง ถ้างานศาสนพิธีใดไม่มีการสวดมนต์อยู่ด้วย ก็ถือว่างานนั้นไม่มีความสำคัญ เมื่อเป็นดังนี้ พระภิกษุซึ่งถูกนิมนต์ไปสวดมนต์ในงานพิธีต่างๆ นั้น จึงจำเป็นจะต้องสวดมนต์ให้ถูกต้องตามระเบียบและมีความเรียบร้อยเป็นเครื่องเจริญศรัทธาปสาทะของเจ้าภาพ เพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อย และสำเร็จเป็นสิริมงคลตามความมุ่งหมาย ต้องมีการฝึกซ้อมร่วมกันเสมอ นอกจากฝึกซ้อมให้สวดพร้อมกัน ฝึกทำเสียงให้เข้ากันอย่างสม่ำเสมอแล้ว พระภิกษุจะต้องฝึกตนในการนั่ง การประนมมือ การถือพัด ตลอดถึง

The purpose of chanting at the various ceremonies is that it may bring about auspiciousness and blessing for the host of the occasion, and that it may be a fruit of merit for those to whom the host owes gratitude who have passed away. A chanting ceremony is therefore held to be one of the most important of rites; if any religious occasion has no chanting in it, that occasion is held to be of no importance. This being so, monks invited to chant at the various ceremonies must chant correctly according to the procedure and with good order, as something that increases the faith and confidence of the host. For the sake of good order, and that it may succeed as a blessing as intended, there must always be rehearsal together. Besides rehearsing to chant in unison and training the voice to blend evenly, the monk must train himself in sitting, in holding the palms together, in holding the fan, and even in

page 267

2

การลุกและยืนเดินในสมาคมนั้นๆ ให้ชอบด้วยพระธรรมวินัยและเป็นระเบียบเรียบร้อยตามกาลเทศะด้วย เช่น พยายามรักษากิริยามารยาทในเวลาสวดมนต์ ไม่พูดกัน ไม่สอดส่ายตาไปในที่นั้นๆ สำรวมทอดสายตาลงแต่พอดี นั่งเรียบร้อยไม่เอนเอียงและไม่ทอดตัวมากเกินพอดีประนมมือตรงอยู่เพียงหน้าอก ไม่ลดมือลงมาก ไม่ยกขึ้นสูงกว่านั้น และสำรวมไม่กระดิกนิ้วไปมา มีสติ - สัมปชัญญะ ควบคุมจิตให้ตั้งใจสวดด้วยความเคารพ เอื้อเฟื้อในพระพุทธมนต์นั้นๆ ตามที่สวดไป

rising and standing and walking in such gatherings, so that it accords with the Dhamma and Discipline and is orderly and fitting to the occasion. For instance: keeping to proper conduct while chanting, not talking, not letting the eyes wander about the place, keeping the gaze lowered just so much, sitting properly without leaning and without slumping, holding the palms together straight at the level of the chest, not letting the hands drop lower nor raising them higher than that, and restraining the fingers from fidgeting; with mindfulness and clear comprehension governing the mind, so as to chant with respect and regard for the words being chanted.

3

ส่วนระเบียบพิเศษที่ยังมิได้อธิบาย จักนำมาอธิบายไว้พอเป็นแบบอย่างดังต่อไปนี้.

As for the special procedures not yet explained, they will be set out here as examples, as follows.

4

การสวดมนต์ในงานมงคลนั้น นิยมใช้ทำน้ำพระพุทธมนต์และใช้ด้ายสายสิญจน์ด้วย ดังนั้นเมื่อเริ่มพิธีสวดมนต์ พอทายกอาราธนาศีล พระเถระผู้เป็นประธานหยิบด้ายสายสิญจน์ส่งไปยังพระเถระต่อ ๆ ไปตามลำดับจนถึงรูปสุดท้าย

At an auspicious occasion it is usual to make lustral water and to use the sacred thread as well. So when the chanting begins, as soon as the layman has requested the precepts, the presiding elder takes up the sacred thread and passes it on to each elder in turn down to the last.

5

เมื่อมีการทำน้ำพระพุทธมนต์ บังคับต้องสวด นะโมการะอัฏฐะกะคาถา คือ นะโม อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ มะเหสิโน ฯเปฯ ถ้าไม่มีการทำน้ำพระพุทธมนต์ คือเจ้าภาพงานไม่ประสงค์มิได้จัดภาชนะน้ำมนต์ไว้ไม่ต้องสวด นะโมการะอัฏฐะกะคาถา

When lustral water is being made, the Namokāra-aṭṭhaka verses must be chanted — namo arahato sammāsambuddhassa mahesino …. If no lustral water is being made, that is if the host does not wish it and has set out no vessel, the Namokāra-aṭṭhaka verses need not be chanted.

6

การสวดมนต์ ถ้าใช้ด้ายสายสิญจน์ให้สวดบท นักขัตตะยักขะภูตานัง ให้ภิกษุรูปสุดท้ายเตรียมเก็บม้วนด้ายสายสิญจน์ แล้วส่งคืนต่อ ๆ ไปจนถึงประธาน เก็บม้วนให้ได้จังหวะ คือพอสวดจบด้ายสายสิญจน์ก็ถึงประธานพอดี ถ้าพระภิกษุสวดมนต์มีมากรูป ให้เริ่มเก็บม้วนด้ายสายสิญจน์ตั้งแต่ขึ้นบท ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง เป็นต้นไป ถ้าไม่มีใช้ด้ายสายสิญจน์ ไม่ต้องสวดบท นักขัตตะยักขะภูตานัง คงจบลงเพียงบท ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง ฯเปฯ เท่านั้น

In the chanting, if the sacred thread is used, chant the passage nakkhattayakkhabhūtānaṃ. The last monk should be ready to gather and wind the thread, passing it back in turn until it reaches the one presiding, winding it in time so that the thread reaches him exactly as the chanting ends. If many monks are chanting, begin winding the thread from the passage bhavatu sabbamaṅgalaṃ onward. If the sacred thread is not used, the passage nakkhattayakkhabhūtānaṃ need not be chanted, and it ends simply at bhavatu sabbamaṅgalaṃ ….

7

การหยดเทียนพระพุทธมนต์ลงในน้ำพระพุทธมนต์ ปรกติเป็นหน้าที่ของพระเถระผู้เป็นประธานสวด มีนิยมใช้หยดเทียนในเมื่อสวดถึงบท ระตะนะสุตตะ คือพอสวดไปถึงบท มังคะละสุตตะ ให้เจ้าภาพงานเริ่มจุดเทียนพระพุทธมนต์ ติดไว้ที่ภาชนะน้ำพระพุทธมนต์ แล้วยกภาชนะนั้นประเคนพระเถระผู้เป็นประธาน พอสวดไปถึงบท ระตะนะสุตตะ ขึ้น เย สุปปะยุตตา มะนะสา ทัฬเหนะ ฯเปฯ ประธานเริ่มหยดเทียนลงในน้ำพระพุทธมนต์ พอสวดถึงบท ขีณัง ปุราณัง นะวัง นัตถิ สัมภะวัง วิรัตตะจิตตายะติเก ภะวัส์มิง เต ขีณะพีชา อะวิรุฬหิฉันทา นิพพันติ ธีรา ให้จุ่ม

Dripping the candle into the lustral water is ordinarily the duty of the presiding elder. It is usual to drip the candle when the chanting reaches the Ratana Sutta. That is: when the chanting reaches the Maṅgala Sutta, the host lights the candle and fixes it to the vessel of lustral water, then lifts the vessel and presents it to the presiding elder. When the chanting reaches the Ratana Sutta at ye suppayuttā manasā daḷhena …, the one presiding begins to drip the candle into the water. When the chanting reaches khīṇaṃ purāṇaṃ navaṃ natthi sambhavaṃ, virattacittāyatike bhavasmiṃ, te khīṇabījā aviruḷhichandā, nibbanti dhīrā, he dips

page 268

8

เทียนลงในน้ำพร้อม ๆ กับคำสวดว่า นิพพันติ ธีรา แล้วติดเทียนไว้ที่ภาชนะตามเดิม

the candle into the water exactly together with the words nibbanti dhīrā, then fixes the candle back on the vessel as before.

9

งานพิธีใดมีสวดมนต์แล้ว มีการแสดงธรรมไว้ท้ายสวดมนต์ ในงานเช่นนั้น พระสวดมนต์ไม่ให้ศีล เจ้าภาพงานไม่ต้องรับศีลก่อนฟังสวดมนต์เริ่มด้วยการอาราธนาสวดพระปริตรเลยทีเดียวเมื่อสวดมนต์จบแล้ว รับศีลเสียก่อนจึงฟังเทศน์ การให้ศีลในงานพิธีเช่นนั้น เป็นภาระของพระธรรมกถึก ผู้แสดงธรรม

At an occasion where there is chanting and a sermon is given after it, the chanting monks do not give the precepts. The host need not take the precepts before listening to the chanting; it begins straight away with the request for the parittas. When the chanting is finished, the precepts are taken first and then the sermon is heard. Giving the precepts at such an occasion is the responsibility of the preacher who gives the sermon.

10

บทขัดชุมนุมเทวดานั้น ถ้าเป็นพระราชพิธีและสวดมนต์ในพระราชสถาน ให้ขึ้นต้นบทขัดตั้งแต่ สะรัชชัง สะเสนัง สะพันธุง นะรินทัง ฯเปฯ ธัมมัสสะวะนะกาโล อะยัมภะทันตา. ถ้าเป็นงานพิธีอื่นๆ นอกจากพระราชพิธี ให้ขึ้นบทขัดชุมนุมเทวดา เริ่มแต่ ผะริต์วานะ เมตตัง สะเมตตา เป็นต้นไป จงระมัดระวังมักเผลอไปขึ้นต้นบท ปะริตตานุภาโว ฯเปฯ

As for the introduction assembling the devas: if it is a royal ceremony and the chanting is in a royal place, begin the introduction at sarajjaṃ sasenaṃ sabandhuṃ narindaṃ … ending dhammassavanakālo ayambhadantā. If it is any other ceremony than a royal one, begin the introduction assembling the devas at pharitvāna mettaṃ sametā onward. Take care — it is easy to slip and begin at parittānubhāvo … instead.

11

ถ้าการสวดมนต์ไม่มีขัดบทชุมนุมเทวดา ไม่ต้องสวด เทวะตาอุยโยชะนะคาถา คือ ทุกขัปปัตตา จะ นิททุกขา ฯเปฯ คัจฉันตุ เทวะตาคะตา. ถ้ามีเชิญชุมนุมเทวดาแล้ว ต้องสวด เทวะตาอุยโยชะนะคาถา เสมอ คือบท สะรัชชัง สะเสนัง สะพันธุง นะรินทัง ฯเปฯ เป็นบทเชิญเทวดา มาชุมนุมอนุโมทนาในงานพิธี บททุกขัปปัตตา จะ นิททุกขา ฯเปฯ เป็นบทส่งเทวดากลับคืน เป็นคติถือสืบกันมาดังแต่โบราณกาล

If the chanting has no introduction assembling the devas, the Devatā-uyyojana verses need not be chanted — that is dukkhappattā ca niddukkhā … ending gacchantu devatāgatā. If the devas have been invited to assemble, the Devatā-uyyojana verses must always be chanted. The passage sarajjaṃ sasenaṃ sabandhuṃ narindaṃ … is the passage inviting the devas to assemble and rejoice in the ceremony; the passage dukkhappattā ca niddukkhā … is the passage sending the devas back. This is a convention handed down since ancient times.

ระเบียบสวดมนต์นพเคราะห์ The Procedure for the Navagraha Chanting Followed when the Navagraha chanting is requested, usually at the instance of an astrologer. pages 268–270 21 verses The order for the Navagraha chanting, in which nine monks chant the parittas in the order of the nine planets.

When chanted: Followed when the Navagraha chanting is requested, usually at the instance of an astrologer.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

นพเคราะห์ is the nine planets of Indian astrology, and this is the one order of service in the book arranged around them rather than around an event.

Nine monks are wanted, one to a planet, and the parittas are assigned to the planets in sequence. It is the clearest instance in this book of Buddhist chanting fitted to a frame that is not Buddhist in origin.

Meaning and purpose

The page is candid about who calls for it. When the astrologer or the learned layman has requested the parittas, the presiding elder leads the opening. The occasion is diagnosed by somebody outside the Sangha, and the Sangha then supplies the remedy.

What is chanted is entirely orthodox — the homage, the refuge, the Namakārasiddhi and Namokāra-aṭṭhaka verses, then the parittas. Nothing has been invented for the occasion; the material is the ordinary collection, re-ordered.

It closes as the other protective services do, with bhavatu sabbamaṅgalaṃ and then the verse about the stars, the yakkhas and the spirits. The astrology decides the arrangement; the tradition decides the words.

The chant

As the book prints it: page 268, page 269 and page 270 →

page 268

1

การสวดมนต์นพเคราะห์นั้น นิยมใช้พระสวด 9 รูป และมีนิยมให้สวดพระปริตรตามลำดับนพเคราะห์ ซึ่งมีระเบียบสวดดังนี้

For the Navagraha chanting it is usual to have nine monks chant, and usual for the parittas to be chanted in the order of the nine planets. The procedure is as follows.

2

เมื่อโหรหรือบัณฑิตอาราธนาพระปริตรแล้ว พระเถระผู้เป็นประธานนำสวดบทต้นนพเคราะห์ต่อไปนี้

When the astrologer or the learned layman has requested the parittas, the presiding elder leads the opening passages of the Navagraha as follows:

3

นะมะการะปาฐะ คือ นะโม 3 จบ

The homage passage, that is, the namo three times.

4

สะระณะคะมะนะปาฐะ คือ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ ฯเปฯ ตะติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

The going-for-refuge passage, that is buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi … tatiyampi saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

5

นะมะการะสิทธิคาถา คือ โย จักขุมา โมหะมะลาปะกัฏโฐ ฯเปฯ

The Namakārasiddhi verses, that is yo cakkhumā mohamalāpakaṭṭho …

6

นะโมการะอัฏฐะกะคาถา คือ นะโม อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ ฯเปฯ

The Namokāra-aṭṭhaka verses, that is namo arahato sammāsambuddhassa …

page 269

7

มังคะละสุตตะ ขึ้น อะเสวะนา จะ พาลานัง ฯเปฯ ตันเตสัง มังคะละมุตตะมันติ.

The Maṅgala Sutta, beginning asevanā ca bālānaṃ … ending tantesaṃ maṅgalamuttamanti.

8

สวดนพเคราะห์

The Navagraha Chanting

9

เมื่อสวดมาถึง มังคะละสุตตัง แล้วหยุดให้โหรสวดบูชาพระอาทิตย์ก่อน จบแล้วพระภิกษุรูปหนึ่งตั้งพัดสวด บทขัดโมระปะริตตัง ขึ้น ปูเรนตัมโพธิสัมภาเร ฯเปฯ ปะริตตันตัมภะณามะ เห. สวด โมระปะริตตัง ขึ้น อุเทตะยัญจักขุมา เอกะราชา ฯเปฯ โมโร วาสะมะกัปปะยีติ.

When the chanting reaches the Maṅgala Sutta, stop and let the astrologer chant the offering to the Sun first. When that is done, one monk raises his fan and chants the introduction to the Mora Paritta … then the Mora Paritta itself.

10

โหรสวดบูชาพระจันทร์แล้วสวด บทขัด อะภะยะปะริตตัง ขึ้น ปุญญะลาภัง มะหาเตชัง ฯเปฯ ปะริตตันตัมภะณามะ เห. สวด อะภะยะปะริตตัง ขึ้น ยันทุนนิมิตตัง อะวะมังคะลัญจะ ฯเปฯ วินาสะเมนตุ.

The astrologer chants the offering to the Moon; then the introduction to the Abhaya Paritta, and the Abhaya Paritta itself.

11

โหรสวดบูชาพระอังคารแล้วสวด บทขัด กะระณียะเมตตะสุตตัง ขึ้น ยัสสานุภาวะโต ยักขา ฯเปฯ ปะริตตันตัมภะณามะ เห. สวด กะระณียะเมตตะสุตตัง ขึ้น กะระณียะมัตถะกุสะเลนะ ฯเปฯ คัพภะเสยยัง ปุนะเรตีติ.

The astrologer chants the offering to Mars; then the introduction to the Karaṇīyametta Sutta, and the sutta itself.

12

โหรสวดบูชาพระพุธแล้วสวด บทขัด ขันธะปะริตตัง ขึ้น สัพพาสีวิสะชาตีนัง ฯเปฯ ปะริตตันตัมภะณามะ เห. สวด ขันธะปะริตตัง ขึ้น วิรูปักเขหิ เม เมตตัง ฯเปฯ นะโม สัตตันนัง สัมมาสัมพุทธานัง.

The astrologer chants the offering to Mercury; then the introduction to the Khandha Paritta, and the paritta itself.

13

โหรสวดบูชาพระเสาร์แล้วสวด บทขัด อังคุลิมาละปะริตตัง ขึ้น ปะริตตัง ยัมภะณันตัสสะ ฯเปฯ ปะริตตันตัมภะณามะ เห. สวด อังคุลิมาละปะริตตัง และ โพชฌังคะปะริตตัง ขึ้น ยะโตหัง ภะคินิ อะริยายะ ชาติยา ชาโต ฯเปฯ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทา.

The astrologer chants the offering to Saturn; then the introduction to the Aṅgulimāla Paritta, and the Aṅgulimāla and Bojjhaṅga parittas.

14

โหรสวดบูชาพระพฤหัสบดีแล้วสวด บทขัด ระตะนะสุตตัง ขึ้น ปะณิธานะโต ปัฏฐายะ ฯเปฯ ปะริตตันตัมภะณามะ เห. สวด ระตะนะสุตตัง ขึ้น ยานีธะ ภูตานิ สะมาคะตานิ ฯเปฯ สังฆัง นะมัสสามะ สุวัตถิ โหตุ.

The astrologer chants the offering to Jupiter; then the introduction to the Ratana Sutta, and the sutta itself.

15

โหรสวดบูชาพระราหู (วันพุธกลางคืน) แล้วสวด บทขัด อาฏานาฏิยะปะริตัง ขึ้น อัปปะสันเนหิ นาถัสสะ ฯเปฯ ปะริตตันตัมภะณามะ เห. สวด อาฏานาฏิยะสุตตัง ขึ้น วิปัสสิสสะ นะ มัตถุ ฯเปฯ อายุ วัณโณ สุขัง พะลัง.

The astrologer chants the offering to Rāhu (Wednesday night); then the introduction to the Āṭānāṭiya Paritta, and the Āṭānāṭiya Sutta.

page 270

16

โหรสวดบูชาพระศุกร์แล้วสวด บทขัด ธะชัคคะสุตตัง ขึ้น ยัสสานุสสะระเณนาปิ ฯเปฯ ปะริตตันตัมภะณามะ เห. สวด ธะชัคคะสุตตัง ขึ้น เอวัมเม สุตัง ฯเปฯ โลมะหังโส นะ เหสสะตีติ.

The astrologer chants the offering to Venus; then the introduction to the Dhajagga Sutta, and the sutta itself.

17

โหรสวดบูชาพระเกตุแล้วสวด บทขัด ชะยะปะริตตัง ขึ้น ชะยัง เทวะมะนุสสานัง ฯเปฯ ปะริตตันตัมภะณามะ เห. สวด ชะยะปะริตตัง ขึ้น มะหาการุณิโก นาโถ ฯเปฯ สะหะ สัพเพหิ ญาติภิ.

The astrologer chants the offering to Ketu; then the introduction to the Jaya Paritta, and the paritta itself.

18

สวดท้ายนพเคราะห์

The Closing of the Navagraha Chanting

19

โหรกล่าวสรุปพระเคราะห์ให้พรเจ้าภาพแล้ว พระสวดมงคลจักรวาฬใหญ่ ขึ้น สิริธิติมะติเตโชชะยะสิทธิมะหิทธิมะหาคุณาปะริมิตะปุญญาธิการัสสะ ฯเปฯ อะรักขะกา เทวะตา สะทา ตุมเห อะนุรักขันตุ

The astrologer sums up the planets and gives the blessing to the host; then the monks chant the Greater Maṅgala Cakkavāḷa, beginning siridhitimatitejojayasiddhimahiddhimahāguṇāparimitapuññādhikārassa … ending arakkhakā devatā sadā tumhe anurakkhantu.

20

สวด ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง ฯเปฯ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

Chant bhavatu sabbamaṅgalaṃ … sadā sotthī bhavantu te.

21

สวด นักขัตตะยักขะภูตานัง ฯเปฯ หันต์วา เตสัง อุปัททะเว.

Chant nakkhattayakkhabhūtānaṃ … hantvā tesaṃ upaddave.

ระเบียบถวายพรพระ The Procedure for the Blessing of the Buddha Followed by the Sangha before the meal at a ceremony; read rather than chanted. pages 270–271 6 verses The running order for the chanting before a meal, naming each chant by its first and last words.

When chanted: Followed by the Sangha before the meal at a ceremony; read rather than chanted.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The companion of the anumodanā procedure: that one covers what is chanted after the meal, this covers what is chanted before it.

Each chant is identified by its opening words and its closing words, with an ellipsis between — which is how somebody holding this book finds the right page without a table of contents.

Meaning and purpose

The order is fixed and short: the homage three times; then the virtues of the Buddha, the Dhamma and the Sangha, beginning itipi so bhagavā; then the Jayamaṅgala verses beginning bāhuṃ; then the Jayaparitta beginning mahākāruṇiko nātho.

The instruction also covers what the layperson does. When the time has come, the host lights the candles and incense — the chanting does not begin until the room has been prepared, and the page says whose job that is.

Read beside the chants themselves, this page is what turns a collection of texts into an occasion. The book has spent hundreds of pages printing what to say; here it says when, in what order, and who moves first.

The chant

As the book prints it: page 270 and page 271 →

page 270

1

ตามธรรมเนียมในงานพิธีที่มีการสวดมนต์เย็นและฉันเช้าหรือฉันเพลนั้น สำหรับระเบียบสวดมนต์เย็น ได้อธิบายมาแล้วทั้งงานมงคลและงานอวมงคล ส่วนเวลาก่อนแต่จะฉันเช้าหรือฉันเพลในวันรุ่งขึ้นนั้น มีระเบียบที่จะปฏิบัติดังนี้

According to the custom at ceremonies where there is evening chanting and a morning or midday meal: the procedure for the evening chanting has already been explained, for both auspicious and inauspicious occasions. As for the time before the morning or midday meal on the following day, the procedure to be followed is this:

2

ก่อนแต่จะฉันภัตตาหารนั้น มีธรรมเนียมต้องสวดถวายพรพระเสียก่อน คือเมื่อได้เวลาแล้ว เจ้าภาพงานจุดธูปเทียนบูชาพระรัตนตรัยแล้วสมาทานศีล ต่อแต่นั้นพระสงฆ์เริ่มสวดถวายพรพระ ไม่ต้องอาราธนาพระปริตร ดังนี้

Before the meal it is the custom to chant the blessing of the Buddha first. That is: when the time has come, the host of the occasion lights incense and candles in homage to the Triple Gem and takes the precepts; after that the monks begin the blessing of the Buddha. There is no need to request the parittas. Thus:

3

สวด นะมะการะปาฐะ คือ นะโม 3 จบ

Chant the homage passage, that is, the namo three times.

4

สวด พุทธคุณ ธรรมคุณ สังฆคุณ ขึ้น อิติปิ โส ภะคะวา ฯเปฯ อะนุตตะรัง ปัญญักเขตตัง โลกัสสาติ.

Chant the virtues of the Buddha, the Dhamma and the Saṅgha, beginning itipi so bhagavā … ending anuttaraṃ puññakkhettaṃ lokassāti.

5

สวด ชะยะมังคะละคาถา ขึ้น พาหุง สะหัสสะมะภินิมมิตะสาวุธันตัง ฯเปฯ โมกขัง สุขัง อะธิคะเมยยะ นะโร สะปัญโญ.

Chant the Jayamaṅgala verses, beginning bāhuṃ sahassamabhinimmitasāvudhantaṃ … ending mokkhaṃ sukhaṃ adhigameyya naro sapañño.

page 271

6

๔. สวด ชะยะปะริตตะคาถา ขึ้น มะหาการุณิโก นาโถ หิตายะ สัพพะปาณินัง ฯเปฯ ปะทักขิณานิ กัต์วานะ ละภันตัตเถ ปะทักขิเณ สวด ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง ฯเปฯ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต. ต่อรวดเดียว ไม่หยุดขึ้นใหม่ เมื่อสวดจบแล้วจึงเตรียมการฉันภัตตาหารต่อไป

Chant the Jayaparitta verses, beginning mahākāruṇiko nātho hitāya sabbapāṇinaṃ … ending padakkhiṇāni katvāna labhantatthe padakkhiṇe; then chant bhavatu sabbamaṅgalaṃ … sadā sotthī bhavantu te, straight through without stopping and starting again. When the chanting is finished, preparations for the meal follow.

ระเบียบอนุโมทนา The Procedure for the Anumodanā Followed by the Sangha when chanting the anumodanā; read rather than chanted. pages 271–272 7 verses The running order for the blessing after a meal, and what to substitute for auspicious and inauspicious occasions.

When chanted: Followed by the Sangha when chanting the anumodanā; read rather than chanted.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Plain Thai instruction, no Pali of its own. It explains what the chants around it are for and in what order they are used, naming each by its opening words.

It is one of several such pages in this part of the book, and together they are the closest thing the book has to a manual for running an occasion.

Meaning and purpose

The standard order is given first: the fans raised together in the right hand, the presiding elder beginning yathā vārivahā, then bhavatu taken up by everybody, ending sadā sotthī bhavantu te. The physical action and the words are given as one instruction.

Then the branching, and this is what the page exists for. For an auspicious occasion, chant verses whose meaning bears on it, and then the Lesser Maṅgala Cakkavāḷa in the full or abbreviated form. For an inauspicious one, chant the Tirokuḍḍa Kaṇḍa verses instead.

The blessing is therefore not fixed. Its opening and closing stay the same and something different is set in the middle, chosen to fit what has happened — which is how the same twenty minutes can serve a housewarming and a funeral.

The chant

As the book prints it: page 271 and page 272 →

page 271

1

เป็นธรรมเนียมของพระ เมื่อฉันเสร็จแล้วสวดอนุโมทนาเป็นการให้พรอีกครั้งหนึ่ง ระเบียบอนุโมทนานั้นดังนี้ เมื่อฉันเสร็จแล้วหรือเจ้าภาพถวายเครื่องไทยธรรมเสร็จแล้ว เริ่มอนุโมทนา ดังนี้

It is the custom of the monks, when the meal is finished, to chant the anumodanā as a further blessing. The procedure is as follows. When the meal is finished, or when the host has finished presenting the offerings, the anumodanā begins thus:

2

พระสงฆ์ทั้งหมดตั้งพัดขึ้นพร้อมกัน ถือพัดด้วยมือขวาพระเถระผู้เป็นประธานขึ้น ยะถา วาริวะหา ปูรา ปะริปูเรนติ สาคะรัง ฯเปฯ ลง มะณิ โชติระโส ยะถา ทอดเสียงยาวเล็กน้อย รองประธานรับ สัพพี นอกนั้นสวดพร้อมกันต่อไป- ติโย วิวัชชันตุ ฯเปฯ อายุ วัณโณ สุขัง พะลัง.

All the monks raise their fans together, holding them in the right hand. The presiding elder begins yathā vārivahā pūrā paripūrenti sāgaraṃ … down to maṇi jotiraso yathā, drawing the sound out a little. The deputy takes up sabbī, and the rest chant on together — tiyo vivajjantu … āyu vaṇṇo sukhaṃ balaṃ.

3

ประธานขึ้น ภะวะตุ นอกนั้นรับพร้อมกันต่อไปว่า สัพพะมังคะลัง ฯเปฯ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต.

The one presiding begins bhavatu, and the rest take it up together — sabbamaṅgalaṃ … sadā sotthī bhavantu te.

4

นี้เป็นระเบียบอนุโมทนาปรกติ ถ้าเป็นงานพิธีต่างๆ ก็มีนิยมสวดพระคาถาหรือพระสูตรต่างๆ โดยสมควรแก่งานพิธีนั้นๆ สอดแทรกลงในระหว่าง ยะถา ฯเปฯ กับ ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง ฯเปฯ เรียกว่า อนุโมทนาวิเสส ดังนี้

This is the ordinary anumodanā procedure. For the various ceremonies it is usual to chant verses or discourses suited to that ceremony, inserted between yathā … and bhavatu sabbamaṅgalaṃ …. This is called the special anumodanā, as follows:

5

ถ้าเป็นงานมงคล สวดพระคาถาหรือพระสูตรที่มีความหมายเกี่ยวกับงานมงคล เช่น เทวะตาทิสสะทักขิณานุโมทะนาคาถา วิหาระทานะคาถา กาละทานะสุตตะคาถา อัคคัปปะสาทะสุตตะ และมงคลจักรวาฬน้อย เป็นต้นต่อจาก ยะถา-สัพพี- แล้วจึงสวด ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง ฯเปฯ ต่อไป ตัวอย่างเช่น อนุโมทนาในงานทำบุญฉลองอายุเมื่อสวด ยะถา- สัพพี -จบแล้ว สวด เทวะตาทิสสะทักขิณานุโมทะนาคาถา และ เทวะตาภิสัมมันตะนะคาถา ต่อกันรวดเดียว คือ ยัส์มิง ปะเทเส กัปเปติ ฯเปฯ ตัส์มา หิ เน รักขะณะ อัปปะมัตตา แล้วสวด โส อัตถะลัทโธ สำหรับเจ้าภาพเป็นบุรุษ หรือ สา อัตถะลัทธา สำหรับเจ้าภาพเป็นสตรี หรือ เต อัตถะลัทธา สำหรับเจ้าภาพ

If it is an auspicious occasion, chant verses or discourses whose meaning bears on such an occasion — for instance the Devatādissadakkhiṇānumodanā verses, the Vihāradāna verses, the Kāladānasutta verses, the Aggappasāda Sutta and the Lesser Maṅgala Cakkavāḷa — after yathā-sabbī-, and then chant bhavatu sabbamaṅgalaṃ … For example, at a merit-making for long life: when yathā- sabbī- is finished, chant the Devatādissadakkhiṇānumodanā verses and the Devatābhisammantana verses straight through, that is yasmiṃ padese kappeti … tasmā hi ne rakkhaṇa appamattā; then chant so atthaladdho if the host is a man, or sā atthaladdhā if the host is a woman, or te atthaladdhā if the hosts

page 272

6

หลายคน สวด 3 จบแล้วสวดมงคลจักรวาฬน้อยอย่างพิสดารหรืออย่างย่อ สวดขึ้น สัพพะพุทธานุภาเวนะ ฯเปฯ สวด ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง ต่อรวดเดียว ไม่ต้องหยุดขึ้นใหม่

are several. Chant it three times, then chant the Lesser Maṅgala Cakkavāḷa either in the full form or the abbreviated one, beginning sabbabuddhānubhāvena …, and chant bhavatu sabbamaṅgalaṃ straight on without stopping and starting again.

7

ถ้าเป็นงานอวมงคล เมื่อสวด ยะถา- สัพพี- แล้วสวด ติโรกุฑฑะกัณฑะคาถา ขึ้นที่ อะทาสิ เม อะกาสิ เม ฯเปฯ บ้าง ที่ อะยัญจะ โข ทักขิณา ทินนา ฯเปฯ บ้าง แล้วลงที่ ตุมเหหิ ปุญญัง ปะสุตัง อะนัปปะกันติ. ต่อจากนี้สวด ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง ฯเปฯ สะทา โสตถี ภะวันตุ เต. ในขณะที่พระเถระผู้เป็นประธานเริ่มอนุโมทนาขึ้น ยะถา วาริวะหา ฯเปฯ นั้นให้เจ้าภาพกรวดน้ำแผ่กุศลให้บรรพบุรุษบุรพาจารย์ ตลอดถึงสรรพสัตว์ทั่วไป พอพระเถระว่าไปถึง มะณิ โชติระโส ยะถา ก็ให้กรวดน้ำหมดพอดี แล้วประนมมือฟังพระสวดอนุโมทนาจนจบแล้ว กราบ ๓ หน เป็นอันเสร็จพิธี.

If it is an inauspicious occasion, after chanting yathā- sabbī- chant the Tirokuḍḍa Kaṇḍa verses, beginning either at adāsi me akāsi me … or at ayañca kho dakkhiṇā dinnā …, and ending at tumhehi puññaṃ pasutaṃ anappakanti. After this chant bhavatu sabbamaṅgalaṃ … sadā sotthī bhavantu te. While the presiding elder begins the anumodanā, yathā vārivahā …, the host pours the water of dedication, spreading the merit to forebears and former teachers and to all beings; by the time the elder reaches maṇi jotiraso yathā the water should be exactly finished. Then, with palms together, listen to the monks chanting the anumodanā to its end, and bow three times. That completes the ceremony.

อนุโมทนาวิธี The Method of Rejoicing Chanted by the Sangha after a meal or a gift, as the standard blessing. page 272 5 verses The core anumodanā verses: rivers filling the ocean, wishes swiftly fulfilled, and misfortunes turned aside.

When chanted: Chanted by the Sangha after a meal or a gift, as the standard blessing.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

These are the verses everybody in a Thai temple knows by their first words. ยะถา begins the dedication, สัพพีติโย begins the blessing, and the procedure pages refer to the pair simply as yathā-sabbī-.

The book prints them here as the standard method, and the surrounding pages explain what to add for particular occasions.

Meaning and purpose

The first image is of transfer without loss: just as rivers full of water fill the ocean, so what is given from here reaches the departed. Nothing is said to be spent on the way.

The second is about the living, and it is the sentence donors listen for: may what you wish and desire swiftly come to pass. The images that follow — the moon on the fifteenth night, the wish-granting gem — are of fullness and of getting what is asked.

Then the turn to protection: may all misfortunes be avoided, may all disease perish, may no danger befall you. Said three times, and by then the blessing has covered the dead, the donors' hopes and their safety — which is most of why anybody holds such an occasion.

The chant

As the book prints it: page 272 →

page 272

1

ยะถา วาริวะหา ปูรา ปะริปูเรนติ สาคะรัง,

Yathā vārivahā pūrā paripūrenti sāgaraṃ,

Just as rivers full of water fill the ocean,

2

เอวะเมวะ อิโต ทินนัง เปตานัง อุปะกัปปะติ,

Evameva ito dinnaṃ petānaṃ upakappati,

…continues.

3

อิจฉิตัง ปัตถิตัง ตุมหัง ขิปปะเมวะ สะมิชฌะตุ สัพเพ ปูเรนตุ สังกัปปา,

Icchitaṃ patthitaṃ tumhaṃ khippameva samijjhatu sabbe pūrentu saṅkappā,

…continues.

4

จันโท ปัณณะระโส ยะถา มะณิ โชติระโส ยะถาฯ

Cando paṇṇaraso yathā maṇi jotiraso yathā …

…continues.

5

สัพพีติโย วิวัชชันตุ สัพพะโรโค วินัสสะตุ มา เต ภะวัตวันตะราโย สุขี ทีฆายุโก ภะวะ สัพพีติโย วิวัชชันตุ สัพพะโรโค วินัสสะตุ มา เต ภะวัตวันตะราโย สุขี ทีฆายุโก ภะวะ สัพพีติโย วิวัชชันตุ สัพพะโรโค วินัสสะตุ มา เต ภะวัตวันตะราโย สุขี ทีฆายุโก ภะวะ อะภิวาทะนะสีลิสสะ นิจจัง วุฑฒาปะจายิโน จัตตาโร ธัมมา วัฑฒันติ อายุ วัณโณ สุขัง พะลัง.

Sabbītiyo vivajjantu sabbarogo vinassatu mā te bhavatvantarāyo sukhī dīghāyuko bhava sabbītiyo vivajjantu sabbarogo vinassatu mā te bhavatvantarāyo sukhī dīghāyuko bhava sabbītiyo vivajjantu sabbarogo vinassatu mā te bhavatvantarāyo sukhī dīghāyuko bhava abhivādanasīlissa niccaṃ vuḍḍhāpacāyino cattāro dhammā vaḍḍhanti āyu vaṇṇo sukhaṃ balaṃ.

May all misfortunes be avoided, may all disease perish, may no danger befall you, may you be happy and long-lived — said three times over; and for one habitually respectful, ever honouring elders, four things increase: long life, beauty, happiness and strength.

มงคลจักรวาฬน้อย (ย่อ) The Lesser Maṅgala Cakkavāḷa (abbreviated) Chanted where the full blessing would be too long, particularly at the close of a short anumodanā. page 272 1 verses The Lesser Universal Blessing reduced to a single sentence invoking the power of the Triple Gem against every misfortune.

When chanted: Chanted where the full blessing would be too long, particularly at the close of a short anumodanā.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The full Lesser Universal Blessing runs to thirty-two units. This is the same blessing compressed into one, and the book marks it ย่อ — abbreviated — rather than pretending it is a different chant.

The procedure page beside it names both forms and leaves the choice to whoever is leading, which is the practical reason for printing the short one at all.

Meaning and purpose

What survives is the frame and the list of troubles. By the power of the Triple Gem and by its majesty — and then suffering, disease, fear, enmity, sorrow, foes, calamities and the many dangers, all in one breath.

What is dropped is the accumulation: the eighty-four thousand divisions of the Dhamma, the three baskets, the Conqueror's disciples, and the long list of things that are to grow.

Set beside the full version it shows what the tradition regards as the irreducible part of a blessing. Not the powers invoked, which can be summarised, but the naming of what people are actually afraid of.

The chant

As the book prints it: page 272 →

page 272

1

ระตะนัตตะยานุภาเวนะ ระตะนัตตะยะเตชะสา ทุกขะโรคะภะยา เวรา โสกา สัตตุ จุปัททะวา อะเนกา อันตะรายาปิ วินัสสันตุ อะเสสะโต ชะยะสิทธิ ธะนัง ลาภัง โสตถิ ภาคยัง สุขัง พะลัง สิริ อายุ จะ วัณโณ จะ โภคัง วุฑฒี จะ ยะสะวา สะตะวัสสา จะ อายู จะ ชีวะสิทธิ ภะวันตุ เต.

Ratanattayānubhāvena ratanattayatejasā dukkharogabhayā verā sokā sattu cupaddavā anekā antarāyāpi vinassantu asesato jayasiddhi dhanaṃ lābhaṃ sotthi bhāgyaṃ sukhaṃ balaṃ siri āyu ca vaṇṇo ca bhogaṃ vuḍḍhī ca yasavā satavassā ca āyū ca jīvasiddhi bhavantu te.

By the power of the Triple Gem and by its majesty, may suffering, disease, fear, enmity, sorrow, foes and calamities, and the many dangers too, perish without remainder. May victory and success, wealth, gain, well-being, fortune, happiness, strength, splendour, long life and beauty, riches and increase and renown, a hundred years of life, and success in living, be yours.

อัคคัปปะสาทะสุตตะคาถา The Verses of the Aggappasāda Sutta Chanted in the anumodanā after a gift, particularly where an offering has been made to the Sangha. page 273 8 verses Verses on confidence in the highest, and on what grows for those who give to the highest.

When chanted: Chanted in the anumodanā after a gift, particularly where an offering has been made to the Sangha.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

อัคคะปปะสาทะ is confidence in the highest, and the verses are the closing part of the discourse of that name, which the book prints in full elsewhere.

They belong to the anumodanā material — the verses chanted after a gift, to give the donors something true to take away.

Meaning and purpose

The argument is built on a single repeated word. Confidence in the highest; the Buddha as the highest, unsurpassed and worthy of offerings; the Dhamma as the highest, the bliss of dispassion and peace; the Sangha as the highest, the unsurpassed field of merit.

Then the conclusion drawn from it: for those giving a gift to the highest, the highest merit grows. The reasoning is proportional — what is given to the best yields the best.

What that yields is then listed without any spiritualising: the highest life span and beauty, fame, repute, happiness and strength. Chanted over people who have just paid for a meal, the verses tell them plainly what the tradition says they have bought.

The chant

As the book prints it: page 273 →

page 273

1

อัคคะโต เว ปะสันนานัง อัคคัง ธัมมัง วิชานะตัง

Aggato ve pasannānaṃ aggaṃ dhammaṃ vijānataṃ

For those confident in the highest, knowing the highest Dhamma,

2

อัคเค พุทเธ ปะสันนานัง ทักขิเณยเย อะนุตตะเร

Agge buddhe pasannānaṃ dakkhiṇeyye anuttare

confident in the highest, the Buddha, unsurpassed and worthy of offerings;

3

อัคเค ธัมเม ปะสันนานัง วิราคูปะสะเม สุเข

Agge dhamme pasannānaṃ virāgūpasame sukhe

confident in the highest Dhamma, the bliss of dispassion and peace;

4

อัคเค สังเฆ ปะสันนานัง ปุญญักเขตเต อะนุตตะเร

Agge saṅghe pasannānaṃ puññakkhette anuttare

confident in the highest Saṅgha, the unsurpassed field of merit —

5

อัคคัส๎มิง ทานัง ทะทะตัง อัคคัง ปุญญัง ปะวัฑฒะติ

Aggasmiṃ dānaṃ dadataṃ aggaṃ puññaṃ pavaḍḍhati

for those giving a gift to the highest, the highest merit grows:

6

อัคคัง อายุ จะ วัณโณ จะ ยะโส กิตติ สุขัง พะลัง

Aggaṃ āyu ca vaṇṇo ca yaso kitti sukhaṃ balaṃ

the highest life span and beauty, fame, repute, happiness and strength.

7

อัคคัสสะ ทาตา เมธาวี อัคคะธัมมะสะมาหิโต

Aggassa dātā medhāvī aggadhammasamāhito

The wise giver to the highest, composed in the highest Dhamma,

8

เทวะภูโต มะนุสโส วา อัคคัปปัตโต ปะโมทะตีติ.

Devabhūto manusso vā aggappatto pamodatīti.

whether become a deva or a human, rejoices, having attained the highest.

ติโรกุฑฑะกัณฑะปัจฉิมภาค The Latter Part of the Tirokuḍḍa Kaṇḍa Chanted in the anumodanā at a funeral or memorial, where merit is being dedicated to somebody who has died. page 273 10 verses Verses on giving for the dead: that weeping does not reach them, and a gift established in the Sangha does.

When chanted: Chanted in the anumodanā at a funeral or memorial, where merit is being dedicated to somebody who has died.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The Tirokuvvḍa Kaṇḍa is the discourse on those standing outside the walls — the departed who come to their old houses. This is its closing part, printed on its own because that is the part chanted.

The book's procedure page names it directly: at an inauspicious occasion, chant these verses. It is the funeral counterpart of the blessing verses used at happy ones.

Meaning and purpose

It opens by giving the mourner their own words: he gave to me, he acted for me, he was my kinsman, friend and companion. The verse starts from what a person is actually thinking.

Then the hard line, and it is not softened: weeping, or sorrow, or any other lamentation is of no use to the departed, though the relatives go on so. Said at a funeral, to people who are weeping.

And immediately the alternative, which is why the hardness is bearable: but this gift, given and well established in the Sangha, serves for their long-lasting welfare, and at once. Something useless has been named and something useful put in its place. The verses end by telling the donors what they have done — strength has been given to the bhikkhus, and no small merit gathered by you.

The chant

As the book prints it: page 273 →

page 273

1

อะทาสิ เม อะกาสิ เม ญาติมิตตา สะขา จะ เม

Adāsi me akāsi me ñātimittā sakhā ca me

'He gave to me, he acted for me; he was my kinsman, friend and companion' —

2

เปตานัง ทักขิณัง ทัชชา ปุพเพ กะตะมะนุสสะรัง

Petānaṃ dakkhiṇaṃ dajjā pubbe katamanussaraṃ

recalling what was done before, one should give a gift for the departed.

3

นะ หิ รุณณัง วา โสโก วา ยา วัญญา ปะริเทวะนา

Na hi ruṇṇaṃ vā soko vā yā vaññā paridevanā

For weeping, or sorrow, or any other lamentation,

4

นะ ตัง เปตานะมัตถายะ เอวัง ติฏฐันติ ญาตะโย

Na taṃ petānamatthāya evaṃ tiṭṭhanti ñātayo

is of no use to the departed, though the relatives go on so.

5

อะยัญจะ โข ทักขิณา ทินนา สังฆัม๎หิ สุปะติฏฐิตา

Ayañca kho dakkhiṇā dinnā saṅghamhi supatiṭṭhitā

But this gift, given and well established in the Saṅgha,

6

ทีฆะรัตตัง หิตายัสสะ ฐานะโส อุปะกัปปะติ

Dīgharattaṃ hitāyassa ṭhānaso upakappati

serves for their long-lasting welfare, and at once.

7

โส ญาติธัมโม จะ อะยัง นิทัสสิโต

So ñātidhammo ca ayaṃ nidassito

This duty to kin has now been shown,

8

เปตานะ ปูชา จะ กะตา อุฬารา

Petāna pūjā ca katā uḷārā

and lofty honour has been done to the departed;

9

พะลัญจะ ภิกขูนะมะนุปปะทินนัง

Balañca bhikkhūnamanuppadinnaṃ

strength has been given to the bhikkhus too,

10

ตุมเหหิ ปุญญัง ปะสุตัง อะนัปปะกันติ.

Tumhehi puññaṃ pasutaṃ anappakanti.

and no small merit has been gathered by you.

โภชะนะทานุโมทะนาคาถา The Verses of Rejoicing in the Gift of Food Chanted in the anumodanā after a meal has been offered. page 273 4 verses Four lines on what the giver of food gives, and what returns to them.

When chanted: Chanted in the anumodanā after a meal has been offered.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The shortest of the anumodanā verses and among the most used, because a meal is the commonest gift a monastery receives.

Its whole method is to answer one question: what has actually been given, when somebody hands over a bowl of rice.

Meaning and purpose

The answer is a list of five, and none of them is food. The steadfast giver of life, of strength, of beauty, of ready wit; the wise giver of happiness. What passes across is described by its effects rather than by its substance.

ปะฏิภาณะโท — giver of ready wit — is the one that surprises, and it is exact. A person who has not eaten does not think quickly, and the verse counts that among the things a donor has provided.

Then the return, in the same terms: having given life, strength, beauty, happiness and ready wit, he is long-lived and renowned wherever he is reborn. The giver receives the same list they gave, which is the tidiest statement of the tradition's economics anywhere in this book.

The chant

As the book prints it: page 273 →

page 273

1

อายุโท พะละโท ธีโร วัณณะโท ปะฏิภาณะโท

Āyudo balado dhīro vaṇṇado paṭibhāṇado

The steadfast giver of life, of strength, of beauty, of ready wit,

2

สุขัสสะ ทาตา เมธาวี สุขัง โส อะธิคัจฉะติ

Sukhassa dātā medhāvī sukhaṃ so adhigacchati

the wise giver of happiness, himself attains happiness.

3

อายุง ทัต๎วา พะลัง วัณณัง สุขัญจะ ปะฏิภาณะโท

Āyuṃ datvā balaṃ vaṇṇaṃ sukhañca paṭibhāṇado

Having given life, strength, beauty, happiness and ready wit,

4

ทีฆายุ ยะสะวา โหติ ยัตถะ ยัตถูปะปัชชะตีติ.

Dīghāyu yasavā hoti yattha yatthūpapajjatīti.

he is long-lived and renowned wherever he is reborn.

อาฏานาฏิยะปะริตตัง (ย่อ) The Āṭānāṭiya Paritta (abbreviated) Chanted where a short blessing is wanted, in place of the full paritta. page 274 6 verses The closing blessing of the Āṭānāṭiya Paritta on its own, wishing freedom from disease, torment and enmity.

When chanted: Chanted where a short blessing is wanted, in place of the full paritta.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The full Āṭānāṭiya runs to ninety verses of names and protective formula. This is its last movement printed by itself, which is how it is most often heard.

The book marks it ย่อ — abbreviated — rather than giving it a title of its own, so a reader knows exactly what has been left out.

Meaning and purpose

What survives the abbreviation is the blessing rather than the protection. Freed from all disease, spared from all torment, having passed beyond all enmity — may you be at peace.

Then the four wishes that follow it: may all misfortunes be avoided, may all disease perish, may no danger befall you, may you be happy and long-lived. Short enough to be said over somebody at a doorway.

And the proverb that closes the full version closes this one too: for one habitually respectful, ever honouring elders, four things increase — long life, beauty, happiness and strength. Even abbreviated to six verses, the chant keeps the line that makes the blessing conditional on how somebody behaves.

The chant

As the book prints it: page 274 →

page 274

1

สัพพะโรคะวินิมุตโต สัพพะสันตาปะวัชชิโต

Sabbarogavinimutto sabbasantāpavajjito

Freed from all disease, spared from all torment,

2

สัพพะเวระมะติกกันโต นิพพุโต จะ ตุวัง ภะวะ ฯ

Sabbaveramatikkanto nibbuto ca tuvaṃ bhava …

having passed beyond all enmity — may you be at peace.

3

สัพพีติโย วิวัชชันตุ สัพพะโรโค วินัสสะตุ

Sabbītiyo vivajjantu sabbarogo vinassatu

May all misfortunes be avoided; may all disease perish;

4

มา เต ภะวัตวันตะราโย สุขี ทีฆายุโก ภะวะ

Mā te bhavatvantarāyo sukhī dīghāyuko bhava

may no danger befall you; may you be happy and long-lived.

5

อะภิวาทะนะสีลิสสะ นิจจัง วุฑฒาปะจายิโน

Abhivādanasīlissa niccaṃ vuḍḍhāpacāyino

For one habitually respectful, ever honouring elders,

6

จัตตาโร ธัมมา วัฑฒันติ อายุ วัณโณ สุขัง พะลัง.

Cattāro dhammā vaḍḍhanti āyu vaṇṇo sukhaṃ balaṃ.

four things increase: long life, beauty, happiness and strength.

ระเบียบบังสุกุล The Procedure for the Paṃsukūla Followed by the Sangha at a funeral or memorial where the paṃsukūla is drawn. pages 274–275 9 verses The order of the funeral chanting, listing which passages are recited and what the monks do with their fans and the cloth.

When chanted: Followed by the Sangha at a funeral or memorial where the paṃsukūla is drawn.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

บังสุกุล is the rag-robe: cloth taken from a corpse or a charnel ground, and by extension the cloth laid on a coffin and taken up by the monks. This entry is the procedure for doing it.

It is a running order rather than a text, and it names the chants by their opening words — which is how a monk would find them in this book.

Meaning and purpose

The sequence is set out plainly: the homage three times, then the Dhammasaṅgaṇī mātikā beginning kusalā dhammā, then the Vipassanābhūmi beginning pañcakkhandhā. Each is given by its first words and its last, with an ellipsis between.

The physical actions are given the same weight as the texts. All the monks raise their fans together; the one presiding leads; when the chanting is finished the fans are set down as before; then all take up their fans in the left hand and take hold of the cloth with the right.

What the procedure produces is a room in which a number of people do the same thing at the same moment. That is most of what a funeral asks of those attending it, and the book supplies the choreography as carefully as it supplies the words.

The chant

As the book prints it: page 274 and page 275 →

page 274

1

ธรรมเนียมบังสุกุลเพื่ออุทิศกุศลแด่ผู้ที่ล่วงลับไปแล้วนั้น ถ้าทำอย่างเต็มแบบ พระสงฆ์ต้องสวดเสียก่อน เรียกว่าสวด มาติกา มีระเบียบดังนี้

As for the custom of the paṃsukūla, done to dedicate merit to one who has died: if it is done in the full form, the monks must first chant what is called the mātikā. The procedure is as follows.

2

ถ้าเป็นงานบังสุกุลโดยเฉพาะ ให้เจ้าภาพรับศีลก่อน พระสงฆ์จึงสวดมาติกา ถ้าเป็นบังสุกุลต่อเนื่องจากงานพิธีอย่างอื่น เช่น งานทำบุญศพ ๗ วัน เป็นต้น เจ้าภาพไม่ต้องรับศีลอีก เพราะรับมาก่อนแต่สวดมนต์หรือฟังเทศน์แล้ว พระสงฆ์เริ่มสวดมาติกาเลยดังนี้

If it is a paṃsukūla occasion in its own right, the host first takes the precepts and then the monks chant the mātikā. If the paṃsukūla follows on from some other ceremony — a seven-day merit-making for the dead, for instance — the host need not take the precepts again, having already taken them before the chanting or the sermon, and the monks begin the mātikā straight away, thus:

3

พระสงฆ์ทั้งหมดตั้งพัดขึ้นพร้อมกัน ผู้เป็นประธานนำสวดตามลำดับ คือ

All the monks raise their fans together, and the one presiding leads the chanting in order, thus:

4

นะมะการะปาฐะ คือ นะโม 3 จบ

The homage passage, that is, the namo three times.

5

ธัมมะสังคะณีมาติกาปาฐะ ขึ้น กุสะลา ธัมมา อะกุสะลา ธัมมา อัพยากะตา ธัมมา ฯเปฯ อะนิทัสสะนาปะปะฏิฆา ธัมมา.

The Dhammasaṅgaṇī mātikā passage, beginning kusalā dhammā, akusalā dhammā, abyākatā dhammā … ending anidassanāppaṭighā dhammā.

6

วิปัสสะนาภูมิปาฐะ ขึ้น ปัญจักขันธา รูปักขันโธ ฯเปฯ ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทา อะริยะสัจจัง.

The Vipassanābhūmi passage, beginning pañcakkhandhā rūpakkhandho … ending dukkhanirodhagāminī paṭipadā ariyasaccaṃ.

7

ปัฏฐานะมาติกาปาฐะ ขึ้น เหตุปัจจะโย ฯเปฯ อะวิคะตะปัจจะโย.

The Paṭṭhāna mātikā passage, beginning hetupaccayo … ending avigatapaccayo.

8

เมื่อสวดจบแล้วให้วางพัดไว้ตามเดิม และเมื่อพระสวดปัฏฐานะมาติกาปาฐะจบแล้ว เจ้าภาพถวายไทยธรรมก่อนแล้ว เตรียมจัดลาดผ้าภูษาโยงหรือด้ายสายสิญจน์ซึ่งใช้แทนไปวางไว้ด้านหน้าพระสงฆ์ตั้งแต่ต้นแถวถึงปลายแถว เจ้าภาพทอดผ้าบังสุกุลซึ่งเตรียมไว้ลงบนผ้าภูษาโยงหรือด้ายสายสิญจน์นั้น ให้ตรงกับหน้าพระสงฆ์เป็นรายรูป

When the chanting is finished the fans are set down as before. When the monks have finished the Paṭṭhāna mātikā passage, the host first presents the offerings, then prepares and spreads the connecting cloth, or the sacred thread used in its place, laying it in front of the monks from the head of the row to the end. The host then lays the prepared paṃsukūla cloth on the connecting cloth or thread, in front of each monk in turn.

page 275

9

พระสงฆ์ทั้งหมดจับพัดด้วยมือซ้ายตั้งขึ้น แล้วใช้มือขวาจับที่ผ้าบังสุกุลที่เจ้าภาพทอดไว้นั้นพร้อมกัน แล้วประธานขึ้นต้นบทบังสุกุลว่า อะนิจจา วะตะ สังขารา ฯเปฯ เตสัง วูปะสะโม สุโข ธรรมเนียมเก่าว่า 3 หน ธรรมเนียมปัจจุบันว่าหนเดียว เมื่อว่าบทบังสุกุลจบแล้วพระสงฆ์สวดอนุโมทนากถา เจ้าภาพกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลคือ สวด ยะถา-สัพพี จบแล้ว สวด ติโรกุฑฑะกัณฑะคาถา ขึ้น อะทาสิ เม อะกาสิ เม หรือ อะยัญจะ โข ทักขิณา ทินนา ฯเปฯ ตุมเหหิ ปุญญัง ปะสุตัง อะนัปปะกันติ. ขึ้น ภะวะตุ สัพพะมังคะลัง ต่อจนจบเป็นอันเสร็จพิธีบังสุกุล

All the monks take up their fans in the left hand and raise them, then together take hold with the right hand of the paṃsukūla cloth the host has laid out. The one presiding begins the paṃsukūla verse, aniccā vata saṅkhārā … tesaṃ vūpasamo sukho — the old custom is three times, the present custom once. When the verse is finished the monks chant the blessing, and the host pours the water of dedication: they chant yathā and sabbī, and when that is done chant the Tirokuḍḍakaṇḍa verses beginning adāsi me akāsi me, or ayañca kho dakkhiṇā dinnā … tumhehi puññaṃ pasutaṃ anappakanti. Then bhavatu sabbamaṅgalaṃ is taken up and chanted to the end, and the paṃsukūla ceremony is complete.

คาถาศราทธพรต The Verses of the Śrāddha Rite Chanted by the Sangha in response to the sermon at a royal cremation ceremony. pages 275–276 21 verses Verses chanted in response to the sermon at a royal cremation, opening with the Buddha's last words.

When chanted: Chanted by the Sangha in response to the sermon at a royal cremation ceremony.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book states the occasion in its own first line: used for chanting in response to the sermon at a royal cremation ceremony. Few chants in this collection name their setting so exactly.

ศราทธพรต is the rite performed for the dead, and this is its chanted portion — a response rather than a service in its own right.

Meaning and purpose

It opens by quoting what the tradition holds to be the Buddha's last words, introduced with the full formula: these last words were spoken by that Blessed One who knows and sees. At a cremation, the first thing chanted is what he said at his own death.

Then the verses of the three characteristics, in the familiar form: when one sees with wisdom that all formations are impermanent, then one grows weary of suffering — this is the path to purity. The same lines the book prints among the daily reflections are here given to a funeral.

The close turns to the living, and is more direct than most closings in this book: having rightly understood the meaning of even these few passages, let the wise one practise, so that life may not be in vain. Said over one death, to people who will have their own.

The chant

As the book prints it: page 275 and page 276 →

page 275

1

ใช้สวดรับเทศน์ในงานพระราชพิธีเผาศพ

Used for chanting in response to the sermon at a royal cremation ceremony.

2

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa

Homage to the Blessed One, the Worthy One, the Fully Enlightened One.

3

(ว่า 3 จบ)

(say 3 times)

4

ภาสิตา โข เตนะ ภะคะวะตา ชานะตา ปัสสะตา อะระหะตา สัมมาสัมพุทเธนะ อะยัง ปัจฉิมา วาจา หันทะทานิ ภิกขะเว อามันตะยามิ โว วะยะธัมมา สังขารา อัปปะมาเทนะ สัมปาเทถาติ.

Bhāsitā kho tena bhagavatā jānatā passatā arahatā sammāsambuddhena ayaṃ pacchimā vācā handadāni bhikkhave āmantayāmi vo vayadhammā saṅkhārā appamādena sampādethāti.

These last words were spoken by that Blessed One who knows and sees, the worthy one, fully enlightened by himself: 'Now then, bhikkhus, I address you — formations are subject to decay; strive on with diligence.'

5

สัพเพ สังขารา อะนิจจาติ ยะทา ปัญญายะ ปัสสะติ

Sabbe saṅkhārā aniccāti yadā paññāya passati

When one sees with wisdom that all formations are impermanent,

6

อะถะ นิพพินทะติ ทุกเข เอสะ มัคโค วิสุทธิยา

Atha nibbindati dukkhe esa maggo visuddhiyā

then one grows weary of suffering — this is the path to purity.

7

สัพเพ สังขารา ทุกขาติ ยะทา ปัญญายะ ปัสสะติ

Sabbe saṅkhārā dukkhāti yadā paññāya passati

When one sees with wisdom that all formations are suffering,

8

อะถะ นิพพินทะติ ทุกเข เอสะ มัคโค วิสุทธิยา

Atha nibbindati dukkhe esa maggo visuddhiyā

then one grows weary of suffering — this is the path to purity.

9

สัพเพ ธัมมา อะนัตตาติ ยะทา ปัญญายะ ปัสสะติ

Sabbe dhammā anattāti yadā paññāya passati

When one sees with wisdom that all things are not-self,

10

อะถะ นิพพินทะติ ทุกเข เอสะ มัคโค วิสุทธิยา

Atha nibbindati dukkhe esa maggo visuddhiyā

then one grows weary of suffering — this is the path to purity.

11

วิสุทธิ สัพพักเลเสหิ โหติ ทุกเขหิ นิพพุติ

Visuddhi sabbaklesehi hoti dukkhehi nibbuti

Purity from all defilements is release from sufferings;

12

เจตะโส โหติ สา สันติ นิพพานะมีติ วุจจะติ

Cetaso hoti sā santi nibbānamīti vuccati

that peace of mind is what is called Nibbāna.

13

เย จะ โข สัมมะทักขาเต ธัมเม ธัมมานุวัตติโน

Ye ca kho sammadakkhāte dhamme dhammānuvattino

Those who live in accordance with the Dhamma, well proclaimed,

14

เต ชะนา ปาระเมสสันติ มัจจุเธยยัง สุทุตตะรัง

Te janā pāramessanti maccudheyyaṃ suduttaraṃ

those people will cross beyond the realm of death, so hard to cross.

15

อัปปะมาโท อะมะตัง ปะทัง ปะมาโท มัจจุโน ปะทัง

Appamādo amataṃ padaṃ pamādo maccuno padaṃ

Diligence is the path to the deathless; negligence is the path to death.

page 276

16

อัปปะมัตตา นะ มียันติ เย ปะมัตตา ยะถา มะตา

Appamattā na mīyanti ye pamattā yathā matā

The diligent do not die; the negligent are as if already dead.

17

อัปปะมัตโต อุโภ อัตเถ อะธิคัณหาติ ปัณฑิโต

Appamatto ubho atthe adhigaṇhāti paṇḍito

The diligent and wise one attains both kinds of good —

18

ทิฏเฐ ธัมเม จะ โย อัตโถ โย จัตโถ สัมปะรายิโก

Diṭṭhe dhamme ca yo attho yo cattho samparāyiko

the good of this present life and the good of the life to come.

19

อัตถาภิสะมะยา ธีโร ปัณฑิโตติ ปะวุจจะติ

Atthābhisamayā dhīro paṇḍitoti pavuccati

By penetrating what is good, the steadfast one is called wise.

20

เอตตะกานัมปิ ปาฐานัง อัตถัง อัญญายะ สาธุกัง

Ettakānampi pāṭhānaṃ atthaṃ aññāya sādhukaṃ

Having rightly understood the meaning of even these few passages,

21

ปะฏิปัชเชถะ เมธาวี อะโมฆัง ชีวิตัง ยะถาติ.

Paṭipajjetha medhāvī amoghaṃ jīvitaṃ yathāti.

let the wise one practise, so that life may not be in vain.

คำอธิบายประกอบ Accompanying Explanation Read by those conducting a funeral chanting, alongside the procedure it explains. page 276 5 verses Notes on how to shorten the funeral chanting, what to use when the cloth is missing, and how to hold the hand when drawing the paṃsukūla.

When chanted: Read by those conducting a funeral chanting, alongside the procedure it explains.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Five paragraphs of plain Thai, and no Pali at all. This is the book talking to whoever has to run the occasion, about the things that go wrong.

It sits with the funeral material and explains the procedure printed beside it, which is why it reads less like a chant than like the back of a service card.

Meaning and purpose

The first note is about time. The full form is given; to shorten it, leave out particular passages. A book of this kind rarely says which parts may be dropped, and this one does.

The second is about equipment, and is the most human line in the section: where there is no connecting cloth, the sacred thread may be used instead. The ceremony is not to be abandoned for want of a prop.

The rest is posture and attention — how the fan is set up, and that one should be mindful and clearly aware that when taking hold of the cloth the hand must be turned palm upward. A detail that small, written down, tells you it has been got wrong often enough to be worth printing.

The chant

As the book prints it: page 276 →

page 276

1

การสวดมาติกาบังสุกุลตามระเบียบ นี้ คือ สวดอย่างเต็มที่ ถ้าย่อสวดให้ตัด วิปัสสะนาภูมิปาฐะ ออกเสีย สวด ธัมมะสังคะณีมาติกา แล้วสวด ปัฏฐานะมาติกา เลย

This chanting of the mātikā and the paṃsukūla according to the procedure is the full form. To shorten it, leave out the Vipassanābhūmi passage: chant the Dhammasaṅgaṇī mātikā and then go straight on to the Paṭṭhāna mātikā.

2

ในฐานะที่ไม่มีผ้าภูษาโยง ให้ใช้ด้ายสายสิญจน์แทน ถ้าไม่มีผ้าสำหรับทอดบังสุกุล ให้พระจับผ้าภูษาโยงหรือด้ายสายสิญจน์บังสุกุล

Where there is no connecting cloth, the sacred thread may be used instead. If there is no cloth to lay out for the paṃsukūla, the monks take hold of the connecting cloth or the sacred thread for it.

3

ขณะสวดมาติกาบังสุกุลนั้นถ้ามีพัดให้ตั้งพัดสวดและตั้งพัดบังสุกุล ต่างแต่เมื่อตั้งพัดสวดจับมือขวา เมื่อบังสุกุลจับพัดมือซ้ายเพื่อจะได้จับชักผ้าด้วยมือขวา เมื่ออนุโมทนาก็จับพัดด้วยมือขวาตามปรกติ

While chanting the mātikā and the paṃsukūla, if there is a ceremonial fan it is set up for both. The difference is that for the chanting the fan is held in the right hand, while for the paṃsukūla it is held in the left so that the cloth may be drawn with the right; and for the blessing it is held in the right hand again, as usual.

4

พึงมีสติสัมปชัญญะว่า เมื่อจับผ้าชักบังสุกุลนั้น ต้องหงายมือจับอย่าคว่ำมือจับ ครั้นชักแล้วให้หยิบเอาผ้านั้นไปเก็บไว้ข้างตัวเสร็จแล้วถือขาดติดตัวไปด้วย ผ้าภูษาโยงหรือด้ายสายสิญจน์นี้ ห้ามหยิบของข้ามเด็ดขาด

One should be mindful and clearly aware that when taking hold of the cloth to draw the paṃsukūla, the hand must be turned palm upward, not palm downward. Having drawn it, take the cloth and set it at one's side, and afterwards keep it as one's own. As for this connecting cloth or sacred thread — reaching across it to take anything is absolutely forbidden.

5

การชักผ้ามหาบังสุกุล ที่เจ้าภาพนำไปทอดไว้ที่หีบศพในเวลาก่อนจะทำการฌาปนกิจ ไม่มีการสวดมาติกาแต่อย่างใด ถือพัดมือซ้ายตรงขึ้นไปชักบังสุกุลเลย ชักเสร็จแล้วถือเอาผ้านั้นลงมา ส่วนเจ้าภาพผู้ทอดผ้าต้องยืนรออยู่จนกว่าพระจะชักบังสุกุลเสร็จ ขณะพระกล่าวคำชักบังสุกุล ประนมมือฟังตั้งใจอุทิศส่วนกุศลให้แก่ผู้ตายด้วย

For the drawing of the great paṃsukūla, which the host lays out on the coffin before the cremation is performed, there is no chanting of the mātikā at all. Holding the fan in the left hand, go straight up and draw the paṃsukūla; when it is drawn, carry the cloth down. The host who laid out the cloth must stand waiting until the monks have finished drawing it, and while the monks pronounce the words of the paṃsukūla, should listen with palms together and direct the merit to the dead.

วิธีบรรพชาอุปสมบทแบบอุกาสะ The Method of Going Forth and Ordination, the Ukāsa Form Followed as the order of service at an ordination conducted in this form. pages 279–284 110 verses The same ceremony in the form that opens with ukāsa, beginning with homage and a request for forgiveness.

When chanted: Followed as the order of service at an ordination conducted in this form.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The longer of the two methods at a hundred and ten units, and the one printed first. อุกาสะ means with your leave, and the form is named for the word the candidate opens with.

The two forms differ mainly at the start. Where the เอสาหัง form opens on refuge, this one opens on apology.

Meaning and purpose

The first words a candidate says in this form are not about the Buddha at all: with your leave, I pay homage, venerable sir; forgive me all my faults. Before asking for anything he asks to be excused, and then shares whatever merit he has made.

Only then the request, and it is put simply and three times over: venerable sir, I ask for the going forth. The book marks the posture as well — kneel down with palms together and say.

Whether a ceremony should begin by declaring refuge or by asking pardon is not a question the book raises, and it prints both without preferring either. That two complete methods sit side by side, each usable on its own, is the most practical thing about this part of the book.

The chant

As the book prints it: page 279, page 280, page 281, page 282, page 283 and page 284 →

page 279

1

กุลบุตรผู้ที่มีศรัทธามุ่งบรรพชา อุปสมบท พึงรับผ้าไตรอุ้มประนมมือเข้าไปในสังฆสันนิบาต วางผ้าไตรไว้ข้างตัวด้านซ้าย รับเครื่องสักการะถวายพระอุปัชฌายะ แล้วกราบด้วยเบญจางคประดิษฐ์ 3 ครั้ง แล้วอุ้มผ้าไตรประนมมือ ยืนขึ้น เปล่งวาจาขอบรรพชาว่าดังนี้

A son of good family with faith, intending to go forth and be ordained, should take the set of three robes and enter the assembly of the Saṅgha holding them with palms together, set the robes at his left side, receive the offerings and present them to the preceptor, bow three times with the fivefold prostration, then hold the robes with palms together, STAND UP, and pronounce the request for the going forth thus:

2

อุกาสะ วันทามิ ภันเต, สัพพัง อะปะราธัง ขะมะถะ เม ภันเต, มะยา กะตัง ปุญญัง สามินา อะนุโมทิตัพพัง, สามินา กะตัง ปุญญัง มัยหัง ทาตัพพัง, สาธุ สาธุ อะนุโมทามิ.

Ukāsa vandāmi bhante, sabbaṃ aparādhaṃ khamatha me bhante, mayā kataṃ puññaṃ sāminā anumoditabbaṃ, sāminā kataṃ puññaṃ mayhaṃ dātabbaṃ, sādhu sādhu anumodāmi.

With your leave, I pay homage, venerable sir. Forgive me all my faults, venerable sir. May the merit I have made be rejoiced in by you; may the merit you have made be given to me. Sādhu, sādhu, I rejoice.

3

อุกาสะ การุญญัง กัต๎วา, ปัพพัชชัง เทถะ เม ภันเต,

Ukāsa kāruññaṃ katvā, pabbajjaṃ detha me bhante,

With your leave, having shown compassion, give me the going forth, venerable sir.

4

(นั่งลงคุกเข่าประนมมือว่า)

(Kneel down with palms together and say:)

5

อะหัง ภันเต, ปัพพัชชัง ยาจามิ,

Ahaṃ bhante, pabbajjaṃ yācāmi,

Venerable sir, I ask for the going forth.

6

ทุติยัมปิ อะหัง ภันเต, ปัพพัชชัง ยาจามิ,

Dutiyampi ahaṃ bhante, pabbajjaṃ yācāmi,

For a second time, Venerable sir, I ask for the going forth.

7

ตะติยัมปิ อะหัง ภันเต, ปัพพัชชัง ยาจามิ,

Tatiyampi ahaṃ bhante, pabbajjaṃ yācāmi,

For a third time, Venerable sir, I ask for the going forth.

8

สัพพะทุกขะ, นิสสะระณะนิพพานะ, สัจฉิกะระณัตถายะ, อิมัง กาสาวัง คะเหต๎วา, ปัพพาเชถะ มัง ภันเต, อะนุกัมปัง อุปาทายะ.

Sabbadukkha, nissaraṇanibbāna, sacchikaraṇatthāya, imaṃ kāsāvaṃ gahetvā, pabbājetha maṃ bhante, anukampaṃ upādāya.

For the sake of realising Nibbāna, the escape from all suffering, having taken this ochre cloth, give me the going forth, venerable sir, out of compassion.

9

(ตั้งแต่ สัพพะทุกขะ มา ว่า 3 ครั้ง พระอุปัชฌายะรับผ้าไตร แล้วว่าต่อไป)

(From sabbadukkha onward, say three times. The preceptor takes the robes, then continue:)

10

สัพพะทุกขะ, นิสสะระณะนิพพานะ, สัจฉิกะระณัตถายะ, เอตัง กาสาวัง ทัต๎วา, ปัพพาเชถะ มัง ภันเต, อะนุกัมปัง อุปาทายะ.

Sabbadukkha, nissaraṇanibbāna, sacchikaraṇatthāya, etaṃ kāsāvaṃ datvā, pabbājetha maṃ bhante, anukampaṃ upādāya.

For the sake of realising Nibbāna, the escape from all suffering, having GIVEN this ochre cloth, give me the going forth, venerable sir, out of compassion.

11

(ตั้งแต่ สัพพะทุกขะ มา ว่า 3 ครั้ง)

(From sabbadukkha onward, say three times.)

12

ในลำดับนั้น พระอุปัชฌายะให้โอวาท และบอก ตะจะปัญจะกะกัมมัฏฐาน ให้ว่าตามไปทีละบท โดยอนุโลมและปฏิโลมดังนี้

Then the preceptor gives the exhortation and teaches the five-part meditation on the skin, having him repeat it phrase by phrase, forwards and in reverse, thus:

13

เกสา โลมา นะขา ทันตา ตะโจ (อนุโลม)

Kesā lomā nakhā dantā taco …

Hair of the head, hair of the body, nails, teeth, skin. (forwards)

14

ตะโจ ทันตา นะขา โลมา เกสา. (ปฏิโลม)

Taco dantā nakhā lomā kesā. …

Skin, teeth, nails, hair of the body, hair of the head. (in reverse)

15

พระอุปัชฌายะชักอังสะออกจากไตรสวมให้แล้ว สั่งให้ออกไปครองผ้าครบไตรจีวรตามระเบียบ ครั้นเสร็จแล้วรับเครื่องไทยทานเข้าไปหาพระอาจารย์ท่าน แล้วกราบลง 3 ครั้ง ยืนประนมมือเปล่งวาจาขอสรณะและศีลดังนี้

The preceptor draws the shoulder-cloth from the set and puts it on him, and tells him to go out and put on the full three robes properly. When that is done he takes the offerings, goes to the teacher, bows three times, then STANDS with palms together and asks for the refuges and precepts thus:

page 280

16

อุกาสะ วันทามิ ภันเต, สัพพัง อะปะราธัง ขะมะถะ เม ภันเต, มะยา กะตัง ปุญญัง สามินา อะนุโมทิตัพพัง, สามินา กะตัง ปุญญัง มัยหัง ทาตัพพัง, สาธุ สาธุ อะนุโมทามิ.

Ukāsa vandāmi bhante, sabbaṃ aparādhaṃ khamatha me bhante, mayā kataṃ puññaṃ sāminā anumoditabbaṃ, sāminā kataṃ puññaṃ mayhaṃ dātabbaṃ, sādhu sādhu anumodāmi.

With your leave, I pay homage, venerable sir. Forgive me all my faults, venerable sir. May the merit I have made be rejoiced in by you; may the merit you have made be given to me. Sādhu, sādhu, I rejoice.

17

อุกาสะ การุญญัง กัต๎วา, ติสะระเณนะ สะหะ, สีลานิ เทถะ เม ภันเต.

Ukāsa kāruññaṃ katvā, tisaraṇena saha, sīlāni detha me bhante.

With your leave, having shown compassion, give me the precepts together with the three refuges, venerable sir.

18

(นั่งลงคุกเข่าขอสรณะและศีลดังต่อไปนี้)

(Kneel down and ask for the refuges and precepts as follows:)

19

อะหัง ภันเต, สะระณะสีลัง ยาจามิ,

Ahaṃ bhante, saraṇasīlaṃ yācāmi,

Venerable sir, I ask for the refuges and the precepts.

20

ทุติยัมปิ อะหัง ภันเต, สะระณะสีลัง ยาจามิ,

Dutiyampi ahaṃ bhante, saraṇasīlaṃ yācāmi,

For a second time, Venerable sir, I ask for the refuges and the precepts.

21

ตะติยัมปิ อะหัง ภันเต, สะระณะสีลัง ยาจามิ,

Tatiyampi ahaṃ bhante, saraṇasīlaṃ yācāmi,

For a third time, Venerable sir, I ask for the refuges and the precepts.

22

ลำดับนั้น พระอาจารย์กล่าวคำนมัสการนำให้ผู้มุ่งบรรพชา ว่าตามไปดังนี้.

Then the teacher pronounces the homage, leading the candidate to repeat it thus:

23

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ.

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa.

Homage to the Blessed One, the Worthy One, the Fully Enlightened One.

24

(ว่า 3 หน)

(say 3 times)

25

แต่นั้นท่านจะสั่งด้วยคำว่า เอวัง วะเทหิ หรือ ยะมะหัง วะทามิ ตัง วะเทหิ พึงรับว่า อามะ ภันเต ครั้นแล้วท่านนำให้เปล่งวาจาว่าสรณะคมน์พึงว่าตามไปทีละพากย์ดังนี้

Then he will direct him with the words evaṃ vadehi, or yamahaṃ vadāmi taṃ vadehi, and he should answer āma bhante. Then the teacher leads him to pronounce the going for refuge, repeating phrase by phrase thus:

26

พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

Buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

I go to the Buddha for refuge.

27

ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

I go to the Dhamma for refuge.

28

สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

Saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

I go to the Saṅgha for refuge.

29

ทุติยัมปิ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dutiyampi buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a second time I go to the Buddha for refuge.

30

ทุติยัมปิ ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dutiyampi dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a second time I go to the Dhamma for refuge.

31

ทุติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dutiyampi saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a second time I go to the Saṅgha for refuge.

32

ตะติยัมปิ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

Tatiyampi buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a third time I go to the Buddha for refuge.

33

ตะติยัมปิ ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ.

Tatiyampi dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a third time I go to the Dhamma for refuge.

34

ตะติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

Tatiyampi saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a third time I go to the Saṅgha for refuge.

35

เมื่อจบแล้ว ท่านบอกว่า ติสะระณะคะมะนัง นิฏฐิตัง พึงรับว่า อามะ ภันเต ลำดับนั้นพระอาจารย์จะบอกให้รู้ว่า การบรรพชาเป็นสามเณรสำเร็จด้วยสรณคมน์เพียงเท่านี้ ต่อแต่นั้นพึงสมาทานสิกขาบท 10 ประการ ว่าตามท่านไปดังนี้

When it is finished he says tisaraṇagamanaṃ niṭṭhitaṃ, and he should answer āma bhante. Then the teacher tells him that the going forth as a novice is accomplished by the going for refuge alone. After that he should undertake the ten training rules, repeating after him thus:

page 281

36

ปาณาติปาตา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

Pāṇātipātā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

I undertake the training rule of abstaining from killing living beings.

37

อะทินนาทานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

Adinnādānā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

I undertake the training rule of abstaining from taking what is not given.

38

อะพ๎รัห๎มะจะริยา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

Abrahmacariyā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

I undertake the training rule of abstaining from unchastity.

39

มุสาวาทา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

Musāvādā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

I undertake the training rule of abstaining from false speech.

40

สุราเมระยะมัชชะปะมาทัฏฐานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

Surāmerayamajjapamādaṭṭhānā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

I undertake the training rule of abstaining from intoxicants, the basis of heedlessness.

41

วิกาละโภชะนา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

Vikālabhojanā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

I undertake the training rule of abstaining from eating at the wrong time.

42

นัจจะคีตะวาทิตะวิสูกะทัสสะนา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

Naccagītavāditavisūkadassanā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

I undertake the training rule of abstaining from dancing, singing, music and unseemly shows.

43

มาลาคันธะวิเลปะนะธาระณะมัณฑะนะวิภูสะนัฏฐานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

Mālāgandhavilepanadhāraṇamaṇḍanavibhūsanaṭṭhānā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

I undertake the training rule of abstaining from garlands, scents, cosmetics and adornment.

44

อุจจาสะยะนะมะหาสะยะนา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

Uccāsayanamahāsayanā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

I undertake the training rule of abstaining from high and large beds and seats.

45

ชาตะรูปะระชะตะปะฏิคคะหะณา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

Jātarūparajatapaṭiggahaṇā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

I undertake the training rule of abstaining from accepting gold and silver.

46

อิมานิ ทะสะ สิกขาปะทานิ สะมาทิยามิ. ว่า 3 ครั้ง แล้วกราบลง 1 ครั้ง แล้วยืนขึ้นว่า

Imāni dasa sikkhāpadāni samādiyāmi. …

I undertake these ten training rules. (say 3 times, then bow once, then stand and say:)

47

วันทามิ ภันเต, สัพพัง อะปะราธัง ขะมะถะ เม ภันเต, มะยา กะตัง ปุญญัง สามินา อะนุโมทิตัพพัง, สามินา กะตัง ปุญญัง มัยหัง ทาตัพพัง, สาธุ สาธุ อะนุโมทามิ. คุกเข่ากราบ 3 ครั้ง

Vandāmi bhante, sabbaṃ aparādhaṃ khamatha me bhante, mayā kataṃ puññaṃ sāminā anumoditabbaṃ, sāminā kataṃ puññaṃ mayhaṃ dātabbaṃ, sādhu sādhu anumodāmi. …

I pay homage, venerable sir… (kneel and bow three times)

48

ในลำดับนั้น สามเณรพึงรับบาตรอุ้มเข้าไปหาพระอุปัชฌายะในสังฆสันนิบาต วางบาตรไว้ข้างตัวด้านซ้าย รับเครื่องไทยทานถวายท่านแล้วกราบลง 3 ครั้ง ยืนประนมมือกล่าวคำขอนิสัย ว่าดังนี้

Then the novice takes the bowl to the preceptor in the assembly, sets it at his left side, presents the offerings, bows three times, then STANDS with palms together and makes the request for dependence thus:

49

อุกาสะ วันทามิ ภันเต, สัพพัง อะปะราธัง ขะมะถะ เม ภันเต, มะยา กะตัง ปุญญัง สามินา อะนุโมทิตัพพัง, สามินา กะตัง ปุญญัง มัยหัง ทาตัพพัง, สาธุ สาธุ อะนุโมทามิ.

Ukāsa vandāmi bhante, sabbaṃ aparādhaṃ khamatha me bhante, mayā kataṃ puññaṃ sāminā anumoditabbaṃ, sāminā kataṃ puññaṃ mayhaṃ dātabbaṃ, sādhu sādhu anumodāmi.

With your leave, I pay homage, venerable sir. Forgive me all my faults, venerable sir. May the merit I have made be rejoiced in by you; may the merit you have made be given to me. Sādhu, sādhu, I rejoice.

50

อุกาสะ การุญญัง กัต๎วา นิสสะยัง เทถะ เม ภันเต.

Ukāsa kāruññaṃ katvā nissayaṃ detha me bhante.

With your leave, having shown compassion, give me dependence, venerable sir.

51

(นั่งคุกเข่าว่า)

(Kneel and say:)

52

อะหัง ภันเต, นิสสะยัง ยาจามิ.

Ahaṃ bhante, nissayaṃ yācāmi.

Venerable sir, I ask for dependence.

53

ทุติยัมปิ อะหัง ภันเต, นิสสะยัง ยาจามิ.

Dutiyampi ahaṃ bhante, nissayaṃ yācāmi.

For a second time, Venerable sir, I ask for dependence.

page 282

54

ตะติยัมปิ อะหัง ภันเต, นิสสะยัง ยาจามิ.

Tatiyampi ahaṃ bhante, nissayaṃ yācāmi.

For a third time, venerable sir, I ask for dependence.

55

อุปัชฌาโย เม ภันเต โหหิ. วรรคนี้ว่า 3 ครั้ง

Upajjhāyo me bhante hohi. …

Venerable sir, be my preceptor. (this passage said three times)

56

เมื่อพระอุปัชฌายะว่า ปะฏิรูปัง, โอปายิกัง, ปาสาทิเกนะ สัมปาเทหิ แล้วสามเณรพึงกล่าวรับว่า อุกาสะ สัมปะฏิจฉามิ ในระหว่างๆ 3 ครั้ง แล้วว่าต่อ

When the preceptor says paṭirūpaṃ, or opāyikaṃ, or pāsādikena sampādehi, the novice should answer ukāsa sampaṭicchāmi between each, three times, then continue:

57

อัชชะตัคเคทานิ เถโร, มัยหัง ภาโร, อะหัมปิ เถรัสสะ ภาโร. ว่า 3 ครั้ง แล้วกราบลง 1 ครั้ง ยืนขึ้นว่าต่อ

Ajjataggedāni thero, mayhaṃ bhāro, ahampi therassa bhāro. …

From this day the elder is my charge, and I am the elder's charge. (say 3 times, bow once, then stand and continue:)

58

วันทามิ ภันเต, สัพพัง อะปะราธัง ขะมะถะ เม ภันเต, มะยา กะตัง ปุญญัง สามินา อะนุโมทิตัพพัง, สามินา กะตัง ปุญญัง มัยหัง ทาตัพพัง, สาธุ สาธุ อะนุโมทามิ. คุกเข่ากราบ 3 ครั้ง

Vandāmi bhante, sabbaṃ aparādhaṃ khamatha me bhante, mayā kataṃ puññaṃ sāminā anumoditabbaṃ, sāminā kataṃ puññaṃ mayhaṃ dātabbaṃ, sādhu sādhu anumodāmi. …

I pay homage, venerable sir… (kneel and bow three times)

59

ตั้งแต่ อุปัชฌาโย ฯลฯ เถรัสสะ ภาโร 3 วรรคนี้ พระอุปัชฌายะ บางองค์ให้ว่ารวดเดียวตามแบบนั้นก็มี ให้ว่าเป็นตอน ๆ ดังนี้คือเมื่อสามเณรว่า อุปัชฌาโย เม ภันเต โหหิ 3 ครั้ง แล้วพระอุปัชฌายะ กล่าวรับว่า ปะฏิรูปัง โอปายิกัง ปาสาทิเกนะ สัมปาเทหิ, บทใดบทหนึ่งพึงรับว่า อุกาสะ สัมปะฏิจฉามิ ทุกบทไปแล้วสามเณรพึงกล่าวรับเป็นธุระให้ท่านว่า อัชชะตัคเคทานิ ฯลฯ ภาโร 3 ครั้ง ก็มี ลำดับนั้นพระอุปัชฌายะ หรือพระกรรมวาจาจารย์เอาบาตรมีสายโยกคล้องตัวผู้มุ่งอุปสมบทแล้วบอกบาตรและจีวร ผู้มุ่งอุปสมบทพึงรับว่า อามะ ภันเต 4 ครั้ง ดังนี้

As for the three passages from upajjhāyo … therassa bhāro: some preceptors have them said straight through in that form, and some have them said in sections, thus — when the novice says upajjhāyo me bhante hohi three times, the preceptor answers paṭirūpaṃ, opāyikaṃ, pāsādikena sampādehi, and to whichever he says the novice answers ukāsa sampaṭicchāmi each time; then the novice takes it upon himself to say ajjataggedāni … bhāro three times. Then the preceptor or the kammavācā teacher hangs the bowl with its strap on the candidate and declares the bowl and robes; the candidate should answer āma bhante four times, thus:

60

ปะฐะมัง อุปัชฌัง คาหาเปตัพโพ อุปัชฌัง คาหาเปต๎วา ปัตตะจีวะรัง อาจิกขิตัพพัง

Paṭhamaṃ upajjhaṃ gāhāpetabbo upajjhaṃ gāhāpetvā pattacīvaraṃ ācikkhitabbaṃ

First he should be made to take a preceptor; having been made to take a preceptor, the bowl and robes should be declared.

61

คำบอกบาตรจีวร

The Declaration of Bowl and Robes

62

คำรับ

The Response

63

อะยันเต ปัตโต

Ayante patto

This is your bowl.

64

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

65

อะยัง สังฆาฏิ

Ayaṃ saṅghāṭi

This is the outer robe.

66

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

67

อะยัง อุตตะราสังโค

Ayaṃ uttarāsaṅgo

This is the upper robe.

68

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

69

อะยัง อันตะระวาสะโก

Ayaṃ antaravāsako

This is the inner robe.

70

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

71

ต่อจากนั้น พระอาจารย์ท่านบอกให้ออกไปข้างนอก ว่า คัจฉะ อะมุมหิ โอกาเส ติฏฐาหิ พึงถอยออกลุกขึ้นเดินไปยืนอยู่ในที่กำหนดไว้ พระอาจารย์ท่านสวดสมมติตนเป็นผู้สอนซ้อม แล้วออกไปสวดถาม อันตรายิกธรรม พึงรับว่า นัตถิ ภันเต 5 ครั้ง อามะ ภันเต 8 ครั้ง ดังนี้

Then the teacher tells him to go outside, saying gaccha amumhi okāse tiṭṭhāhi. He withdraws, rises, walks out and stands in the appointed place. The teacher chants his own appointment as the one who rehearses, then goes out and chants the questions on the obstructing conditions. He should answer natthi bhante five times and āma bhante eight times, thus:

page 283

72

ถาม

Asked

73

ตอบ

Answered

74

กุฏฐัง

Kuṭṭhaṃ

Leprosy?

75

นัตถิ ภันเต

Natthi bhante

There is none, venerable sir.

76

คัณโฑ

Gaṇḍo

Boils?

77

นัตถิ ภันเต

Natthi bhante

There is none, venerable sir.

78

กิลาโส

Kilāso

Skin disease?

79

นัตถิ ภันเต

Natthi bhante

There is none, venerable sir.

80

โสโส

Soso

Consumption?

81

นัตถิ ภันเต

Natthi bhante

There is none, venerable sir.

82

อะปะมาโร

Apamāro

Epilepsy?

83

นัตถิ ภันเต

Natthi bhante

There is none, venerable sir.

84

มะนุสโสสิ

Manussosi

Are you a human being?

85

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

86

ปุริโสสิ

Purisosi

Are you a man?

87

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

88

ภุชิสโสสิ

Bhujissosi

Are you a free man?

89

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

90

อะนะโณสิ

Anaṇosi

Are you free of debt?

91

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

92

นะสิ ราชะภะโฏ

Nasi rājabhaṭo

Are you not in the king's service?

93

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

94

อะนุญญาโตสิ มาตาปิตูหิ

Anuññātosi mātāpitūhi

Have you your parents' permission?

95

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

96

ปะริปุณณะวีสะติวัสโสสิ

Paripuṇṇavīsativassosi

Are you fully twenty years of age?

97

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

98

ปะริปุณณันเต ปัตตะจีวะรัง

Paripuṇṇante pattacīvaraṃ

Are your bowl and robes complete?

99

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

100

กินนาโมสิ

Kinnāmosi

What is your name?

101

อะหัง ภันเต...............นามะ

Ahaṃ bhante...............nāma

Venerable sir, my name is …

102

โก นามะ เต อุปัชฌาโย

Ko nāma te upajjhāyo

What is your preceptor's name?

103

อุปัชฌาโย เม ภันเต อายัส๎มา...................นามะ

Upajjhāyo me bhante āyasmā...................nāma

Venerable sir, my preceptor is the venerable …

104

ช่องที่...................ไว้ พระอุปัชฌายะหรืออาจารย์ท่านจะตั้งชื่อของผู้ขออุปสมบท และบอกชื่อพระอุปัชฌายะกรอกลงช่องให้ไว้ก่อนวันบวช

The blanks marked ................... are for the preceptor or teacher to give the candidate's name and the preceptor's name, filled in before the day of ordination.

105

ครั้นสวดสอนซ้อมแล้ว ท่านกลับเข้ามาสวดขอเรียกผู้ขออุปสมบทเข้ามา จากนั้นผู้ขออุปสมบทพึงเข้ามาในสังฆสันนิบาต กราบลงตรงหน้าพระอุปัชฌายะ ๓ ครั้ง แล้วนั่งคุกเข่าประนมมือ เปล่งวาจาขออุปสมบทว่าดังนี้

When the rehearsal has been chanted, he comes back in and chants the request to call the candidate in. The candidate then enters the assembly of the Saṅgha, bows three times before the preceptor, kneels with palms together, and pronounces the request for ordination thus:

106

สังฆัมภันเต, อุปะสัมปะทัง ยาจามิ, อุลลุมปะตุ มัง ภันเต, สังโฆ อะนุกัมปัง อุปาทายะ.

Saṅghambhante, upasampadaṃ yācāmi, ullumpatu maṃ bhante, saṅgho anukampaṃ upādāya.

Venerable sirs, I ask the Saṅgha for ordination. May the Saṅgha raise me up out of compassion.

page 284

107

ทุติยัมปิ ภันเต, สังฆัง อุปะสัมปะทัง ยาจามิ, อุลลุมปะตุ มัง ภันเต, สังโฆ อะนุกัมปัง อุปาทายะ

Dutiyampi bhante, saṅghaṃ upasampadaṃ yācāmi, ullumpatu maṃ bhante, saṅgho anukampaṃ upādāya

For a second time…

108

ตะติยัมปิ ภันเต, สังฆัง อุปะสัมปะทัง ยาจามิ, อุลลุมปะตุ มัง ภันเต, สังโฆ อะนุกัมปัง อุปาทายะ

Tatiyampi bhante, saṅghaṃ upasampadaṃ yācāmi, ullumpatu maṃ bhante, saṅgho anukampaṃ upādāya

For a third time…

109

ถ้าว่าพร้อมกันให้เปลี่ยน ยาจามิ, เป็น ยาจามะ เปลี่ยน มัง เป็น โน

If said together, change yācāmi to yācāma and maṃ to no.

110

ในลำดับนั้น พระอุปัชฌายะกล่าวเผดียงสงฆ์แล้ว พระอาจารย์สวดสมมติตนถามอันตรายิกธรรม ผู้ขออุปสมบทพึงรับว่า นัตถิ ภันเต 5 ครั้ง อามะ ภันเต 8 ครั้ง บอกชื่อตนและชื่อพระอุปัชฌายะรวม 2 ครั้ง เหมือนที่กล่าวแล้วในหนหลัง แต่นั้นพึงนั่งฟังท่านสวดกรรมวาจาอุปสมบทไปจนจบ ครั้นจบแล้วท่านเอาบาตรออกจากตัว แล้วพึงกราบลง 3 ครั้ง แต่นั้นพึงนั่งพับเพียบประนมมือฟังพระอุปัชฌายะบอกอนุศาสน์ไปจนจบ แล้วรับว่า อามะ ภันเต เป็นเสร็จพิธีอุปสมบท แล้วกราบพระอุปัชฌายะ 3 ครั้ง ถ้ามีไทยทานถวายก็ให้รับไทยทานถวายพระอันดับ เสร็จแล้วพระท่านอนุโมทนา เมื่อพระอนุโมทนา พึงกรวดน้ำตั้งใจอุทิศบุญกุศลส่วนนี้ให้แก่ท่านผู้มีพระคุณ เมื่อพระว่า ยะถา จบ ก็เทน้ำลงให้หมด ต่อนั้นประนมมือฟัง อนุโมทนาไปจนจบ เป็นเสร็จพิธี.

Then, the preceptor having informed the Saṅgha, the teacher chants his own appointment and asks the obstructing conditions. The candidate answers natthi bhante five times and āma bhante eight times, and gives his own name and the preceptor's name twice, as already described above. After that he sits and listens to the chanting of the kammavācā of ordination to its end. When it is finished the teacher takes the bowl off him, and he bows three times. Then he sits with legs folded to one side, palms together, and listens to the preceptor giving the admonition to its end, and answers āma bhante. That completes the ordination ceremony; then he bows three times to the preceptor. If there are offerings, they are received and presented to the monks in order. Then the monks give the blessing; while they do, he pours the water of dedication, directing the merit of this to those to whom he owes gratitude. When the monks reach yathā, he pours out all the water. After that he listens with palms together to the blessing until it ends. That completes the ceremony.

วิธีบรรพชาอุปสมบทแบบเอสาหัง The Method of Going Forth and Ordination, the Esāhaṃ Form Followed as the order of service at an ordination conducted in this form. pages 284–289 97 verses The whole ordination ceremony written out as a single continuous procedure, in the form that opens with the words esāhaṃ.

When chanted: Followed as the order of service at an ordination conducted in this form.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This is not a chant but a method: ninety-seven units taking a candidate from walking into the assembly to being a fully ordained monk, with the Pali to be said and the Thai instructions between.

The book prints two such methods, named for their opening words. This is the เอสาหัง form; the อุกาสะ form is printed before it. They reach the same result by slightly different words.

Meaning and purpose

It begins before anything is said, with what to bring and where to stand: a son of good family with faith, intending to go forth and be ordained, should take the set of three robes and enter the assembly. The ceremony starts with an armful of cloth.

The request that gives the form its name comes at once — เอสาหัง ภันเต, venerable sir, I — and it is a statement of refuge before it is a request for anything. Only after refuge has been declared does he ask for the going forth.

From there the method runs the whole sequence: the ochre cloths, the precepts, dependence, the bowl and robes, the calling in, the questioning, the formal act. Everything printed separately on the pages around it appears here in order, which is what makes this the entry a preceptor would actually work from.

The chant

As the book prints it: page 284, page 285, page 286, page 287, page 288 and page 289 →

page 284

1

กุลบุตรผู้มีศรัทธามุ่งบรรพชาอุปสมบทพึงรับผ้าไตรประนมมือเข้าไปในสังฆสันนิบาต วางผ้าไตรไว้ข้างตัวด้านซ้าย รับเครื่องสักการะถวายพระอุปัชฌายะ แล้วกราบด้วยเบญจางคประดิษฐ์ 3 ครั้ง แล้วนั่งคุกเข่าอุ้มผ้าไตรประนมมือเปล่งวาจาถึงสรณะและขอบรรพชาดังนี้

A son of good family with faith, intending to go forth and be ordained, should take the set of three robes, enter the assembly of the Saṅgha with palms together, set the robes down at his left side, receive the offerings and present them to the preceptor, bow three times with the fivefold prostration, then kneel holding the robes with palms together and pronounce the going to refuge and the request for the going forth thus:

2

เอสาหัง ภันเต, สุจิระปะรินิพพุตัมปิ, ตัง ภะคะวันตัง สะระณัง คัจฉามิ, ธัมมัญจะ ภิกขุสังฆัญจะ, ละเภยยาหัง ภันเต, ตัสสะ ภะคะวะโต, ธัมมะวินะเย ปัพพัชชัง, ละเภยยัง อุปะสัมปะทัง.

Esāhaṃ bhante, suciraparinibbutampi, taṃ bhagavantaṃ saraṇaṃ gacchāmi, dhammañca bhikkhusaṅghañca, labheyyāhaṃ bhante, tassa bhagavato, dhammavinaye pabbajjaṃ, labheyyaṃ upasampadaṃ.

Venerable sir, I go for refuge to that Blessed One, though he attained final Nibbāna long ago, and to the Dhamma and to the community of monks. May I obtain the going forth in that Blessed One's Dhamma and Discipline; may I obtain ordination.

3

ทุติยัมปาหัง ภันเต, สุจิระปะรินิพพุตัมปิ, ตัง ภะคะวันตัง สะระณัง คัจฉามิ, ธัมมัญจะ ภิกขุสังฆัญจะ, ละเภยยาหัง ภันเต, ตัสสะ ภะคะวะโต, ธัมมะวินะเย ปัพพัชชัง, ละเภยยัง อุปะสัมปะทัง.

Dutiyampāhaṃ bhante, suciraparinibbutampi, taṃ bhagavantaṃ saraṇaṃ gacchāmi, dhammañca bhikkhusaṅghañca, labheyyāhaṃ bhante, tassa bhagavato, dhammavinaye pabbajjaṃ, labheyyaṃ upasampadaṃ.

For a second time…

page 285

4

ตะติยัมปาหัง ภันเต, สุจิระปะรินิพพุตัมปิ, ตัง ภะคะวันตัง สะระณัง คัจฉามิ, ธัมมัญจะ ภิกขุสังฆัญจะ, ละเภยยาหัง ภันเต, ตัสสะ ภะคะวะโต, ธัมมะวินะเย ปัพพัชชัง, ละเภยยัง อุปะสัมปะทัง.

Tatiyampāhaṃ bhante, suciraparinibbutampi, taṃ bhagavantaṃ saraṇaṃ gacchāmi, dhammañca bhikkhusaṅghañca, labheyyāhaṃ bhante, tassa bhagavato, dhammavinaye pabbajjaṃ, labheyyaṃ upasampadaṃ.

For a third time…

5

อะหัง ภันเต, ปัพพัชชัง ยาจามิ, อิมานิ กาสายานิ วัตถานิ คะเหต๎วา, ปัพพาเชถะ มัง ภันเต, อะนุกัมปัง อุปาทายะ.

Ahaṃ bhante, pabbajjaṃ yācāmi, imāni kāsāyāni vatthāni gahetvā, pabbājetha maṃ bhante, anukampaṃ upādāya.

Venerable sir, I ask for the going forth. Having taken these ochre cloths, give me the going forth out of compassion.

6

ทุติยัมปิ อะหัง ภันเต, ปัพพัชชัง ยาจามิ, อิมานิ กาสายานิ วัตถานิ คะเหต๎วา, ปัพพาเชถะ มัง ภันเต, อะนุกัมปัง อุปาทายะ.

Dutiyampi ahaṃ bhante, pabbajjaṃ yācāmi, imāni kāsāyāni vatthāni gahetvā, pabbājetha maṃ bhante, anukampaṃ upādāya.

For a second time…

7

ตะติยัมปิ อะหัง ภันเต, ปัพพัชชัง ยาจามิ, อิมานิ กาสายานิ วัตถานิ คะเหต๎วา, ปัพพาเชถะ มัง ภันเต, อะนุกัมปัง อุปาทายะ.

Tatiyampi ahaṃ bhante, pabbajjaṃ yācāmi, imāni kāsāyāni vatthāni gahetvā, pabbājetha maṃ bhante, anukampaṃ upādāya.

For a third time…

8

ถ้าบวชเป็นสามเณร ยกคำว่า ละเภยยัง อุปะสัมปะทัง ออกเสีย

If ordaining as a novice, leave out the words labheyyaṃ upasampadaṃ.

9

ในลำดับนั้น พระอุปัชฌายะรับเอาผ้าไตรจากผู้มุ่งบรรพชาวางไว้ตรงหน้าตัก แล้วกล่าวสอนถึงพระรัตนตรัยเป็นต้น และบอก ตะจะปัญจะกะกัมมัฏฐาน ให้ว่าตามทีละบท โดยอนุโลมและปฏิโลม ดังนี้

Then the preceptor takes the robes from the candidate and places them on his lap, gives instruction on the Triple Gem and so on, and teaches the five-part meditation on the skin, having him repeat it phrase by phrase, forwards and in reverse, thus:

10

เกสา โลมา นะขา ทันตา ตะโจ. (อนุโลม)

Kesā lomā nakhā dantā taco. …

Hair of the head, hair of the body, nails, teeth, skin. (forwards)

11

ตะโจ ทันตา นะขา โลมา เกสา. (ปฏิโลม)

Taco dantā nakhā lomā kesā. …

Skin, teeth, nails, hair of the body, hair of the head. (in reverse)

12

ครั้นสอนแล้วพระอุปัชฌายะชักอังสะออกจากไตรสวมให้แล้ว สั่งให้ออกไปครองผ้าครบไตรจีวรตามระเบียบ ครั้นเสร็จแล้วเข้าไปหาพระอาจารย์รับเครื่องสักการะถวายท่านแล้วกราบ 3 ครั้ง นั่งคุกเข่าประนมมือเปล่งวาจาขอสรณะและศีลดังนี้

Having taught this, the preceptor draws the shoulder-cloth from the set and puts it on him, and tells him to go out and put on the full three robes properly. When that is done he goes to the teacher, receives the offerings and presents them, bows three times, then kneels with palms together and asks for the refuges and precepts thus:

13

อะหัง ภันเต, สะระณะสีลัง ยาจามิ,

Ahaṃ bhante, saraṇasīlaṃ yācāmi,

Venerable sir, I ask for the refuges and the precepts.

14

ทุติยัมปิ อะหัง ภันเต, สะระณะสีลัง ยาจามิ,

Dutiyampi ahaṃ bhante, saraṇasīlaṃ yācāmi,

For a second time, Venerable sir, I ask for the refuges and the precepts.

15

ตะติยัมปิ อะหัง ภันเต, สะระณะสีลัง ยาจามิ,

Tatiyampi ahaṃ bhante, saraṇasīlaṃ yācāmi,

For a third time, Venerable sir, I ask for the refuges and the precepts.

16

ลำดับนั้น พระอาจารย์กล่าวคำนมัสการนำให้ผู้มุ่งบรรพชาว่าตามไปดังนี้

Then the teacher pronounces the homage, leading the candidate to repeat it thus:

17

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ. (ว่า 3 ครั้ง)

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa. …

Homage to the Blessed One, the Worthy One, the Fully Enlightened One. (say 3 times)

page 286

18

แต่นั้นท่านจะสั่งด้วยคำว่า เอวัง วะเทหิ หรือ ยะมะหัง วะทามิ ตัง วะเทหิ พึงรับว่า อามะ ภันเต ครั้นแล้วท่านนำให้เปล่งวาจาว่าสรณคมน์ พึงว่าตามไปทีละพากย์ดังนี้

Then he will direct him with the words evaṃ vadehi, or yamahaṃ vadāmi taṃ vadehi, and he should answer āma bhante. Then the teacher leads him to pronounce the going for refuge, and he should repeat it phrase by phrase thus:

19

พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

Buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

I go to the Buddha for refuge.

20

ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

I go to the Dhamma for refuge.

21

สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

Saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

I go to the Saṅgha for refuge.

22

ทุติยัมปิ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dutiyampi buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a second time I go to the Buddha for refuge.

23

ทุติยัมปิ ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dutiyampi dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a second time I go to the Dhamma for refuge.

24

ทุติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dutiyampi saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a second time I go to the Saṅgha for refuge.

25

ตะติยัมปิ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

Tatiyampi buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a third time I go to the Buddha for refuge.

26

ตะติยัมปิ ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ.

Tatiyampi dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a third time I go to the Dhamma for refuge.

27

ตะติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

Tatiyampi saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a third time I go to the Saṅgha for refuge.

28

เมื่อจบแล้ว ท่านบอกว่า ติสะระณะคะมะนัง นิฏฐิตัง พึงรับว่า อามะ ภันเต ลำดับนั้นพระอาจารย์จะบอกให้รู้ว่าการบรรพชาเป็นสามเณรสำเร็จด้วยสรณคมน์เพียงเท่านี้ ต่อแต่นั้นพึงสมาทานสิกขาบท 10 ประการ ว่าตามท่านไปดังนี้

When it is finished he says tisaraṇagamanaṃ niṭṭhitaṃ, and he should answer āma bhante. Then the teacher tells him that the going forth as a novice is accomplished by the going for refuge alone. After that he should undertake the ten training rules, repeating after him thus:

29

ปาณาติปาตา เวระมะณี.

Pāṇātipātā veramaṇī.

I undertake the training rule of abstaining from killing living beings.

30

อะทินนาทานา เวระมะณี.

Adinnādānā veramaṇī.

I undertake the training rule of abstaining from taking what is not given.

31

อะพ๎รัห๎มะจะริยา เวระมะณี.

Abrahmacariyā veramaṇī.

I undertake the training rule of abstaining from unchastity.

32

มุสาวาทา เวระมะณี.

Musāvādā veramaṇī.

I undertake the training rule of abstaining from false speech.

33

สุราเมระยะมัชชะปะมาทัฏฐานา เวระมะณี.

Surāmerayamajjapamādaṭṭhānā veramaṇī.

I undertake the training rule of abstaining from intoxicants, the basis of heedlessness.

34

วิกาละโภชะนา เวระมะณี.

Vikālabhojanā veramaṇī.

I undertake the training rule of abstaining from eating at the wrong time.

35

นัจจะคีตะวาทิตะวิสูกะทัสสะนา เวระมะณี.

Naccagītavāditavisūkadassanā veramaṇī.

I undertake the training rule of abstaining from dancing, singing, music and unseemly shows.

36

มาลาคันธะวิเลปะนะธาระณะมัณฑะนะวิภูสะนัฏฐานา เวระมะณี.

Mālāgandhavilepanadhāraṇamaṇḍanavibhūsanaṭṭhānā veramaṇī.

I undertake the training rule of abstaining from garlands, scents, cosmetics and adornment.

37

อุจจาสะยะนะมะหาสะยะนา เวระมะณี.

Uccāsayanamahāsayanā veramaṇī.

I undertake the training rule of abstaining from high and large beds and seats.

38

ชาตะรูปะระชะตะปะฏิคคะหะณา เวระมะณี.

Jātarūparajatapaṭiggahaṇā veramaṇī.

I undertake the training rule of abstaining from accepting gold and silver.

39

อิมานิ ทะสะ สิกขาปะทานิ สะมาทิยามิ. ว่า 3 ครั้ง

Imāni dasa sikkhāpadāni samādiyāmi. …

I undertake these ten training rules. (say 3 times)

page 287

40

ในลำดับนั้น สามเณรพึงรับบาตรอุ้มเข้าไปหาพระอุปัชฌายะในสังฆสันนิบาต วางบาตรไว้ข้างตัวด้านซ้าย รับเครื่องสักการะถวายท่านแล้วกราบ 3 ครั้ง นั่งคุกเข่าประนมมือกล่าวคำขอนิสัย ว่าดังนี้

Then the novice should take the bowl, carry it to the preceptor in the assembly of the Saṅgha, set the bowl down at his left side, receive the offerings and present them, bow three times, then kneel with palms together and make the request for dependence thus:

41

อะหัง ภันเต, นิสสะยัง ยาจามิ.

Ahaṃ bhante, nissayaṃ yācāmi.

Venerable sir, I ask for dependence.

42

ทุติยัมปิ อะหัง ภันเต, นิสสะยัง ยาจามิ.

Dutiyampi ahaṃ bhante, nissayaṃ yācāmi.

For a second time, Venerable sir, I ask for dependence.

43

ตะติยัมปิ อะหัง ภันเต, นิสสะยัง ยาจามิ.

Tatiyampi ahaṃ bhante, nissayaṃ yācāmi.

For a third time, Venerable sir, I ask for dependence.

44

อุปัชฌาโย เม ภันเต โหหิ ว่า 3 ครั้ง

Upajjhāyo me bhante hohi …

Venerable sir, be my preceptor. (say 3 times)

45

พระอุปัชฌายะกล่าวว่า ปะฏิรูปัง, โอปายิกัง, ปาสาทิเกนะ สัมปาเทหิ บทใดบทหนึ่งพึงรับว่า สาธุ ภันเต ทุกบทไป แต่นั้น สามเณรพึงว่าต่อไปดังนี้

The preceptor says paṭirūpaṃ, or opāyikaṃ, or pāsādikena sampādehi — to whichever he says, the novice should answer sādhu bhante each time. Then the novice continues thus:

46

อัชชะตัคเคทานิ เถโร, มัยหัง ภาโร, อะหัมปิ เถรัสสะ ภาโร. ว่า 3 ครั้ง เสร็จแล้วกราบลง 3 ครั้ง

Ajjataggedāni thero, mayhaṃ bhāro, ahampi therassa bhāro. …

From this day the elder is my charge, and I am the elder's charge. (say 3 times, then bow three times)

47

ลำดับนั้น พระอุปัชฌายะแนะนำสามเณรไปตามระเบียบแล้ว พระอาจารย์ผู้เป็นกรรมวาจาเอาบาตรมีสายโยกคล้องตัวผู้มุ่งอุปสมบท แล้วบอกบาตรและจีวร ผู้มุ่งอุปสมบทพึงรับว่า อามะ ภันเต 4 ครั้ง ดังนี้

Then, the preceptor having instructed the novice according to procedure, the kammavācā teacher hangs the bowl with its strap on the candidate and declares the bowl and robes. The candidate should answer āma bhante four times, thus:

48

คำบอกบาตรจีวร

The Declaration of Bowl and Robes

49

คำรับ

The Response

50

อะยันเต ปัตโต

Ayante patto

This is your bowl.

51

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

52

อะยัง สังฆาฏิ

Ayaṃ saṅghāṭi

This is the outer robe.

53

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

54

อะยัง อุตตะราสังโค

Ayaṃ uttarāsaṅgo

This is the upper robe.

55

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

56

อะยัง อันตะระวาสะโก

Ayaṃ antaravāsako

This is the inner robe.

57

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

58

ต่อจากนั้น พระอาจารย์ท่านบอกให้ออกไปข้างนอก ว่า คัจฉะ อะมุมหิ โอกาเส ติฏฐาหิ พึงถอยออกลุกขึ้นเดินไปยืนอยู่ในที่ที่กำหนดไว้ พระอาจารย์ท่านสวดสมมติตนเป็นผู้สอนซ้อม แล้วออกไปสวดถามอันตรายิกธรรม พึงรับว่า นัตถิ ภันเต 5 ครั้ง อามะ ภันเต 8 ครั้ง ดังนี้

Then the teacher tells him to go outside, saying gaccha amumhi okāse tiṭṭhāhi. He should withdraw, rise, walk out and stand in the appointed place. The teacher chants his own appointment as the one who rehearses, then goes out and chants the questions on the obstructing conditions. He should answer natthi bhante five times and āma bhante eight times, thus:

59

ถาม

Asked

60

ตอบ

Answered

page 288

61

กุฏฐัง

Kuṭṭhaṃ

Leprosy?

62

นัตถิ ภันเต

Natthi bhante

There is none, venerable sir.

63

คัณโฑ

Gaṇḍo

Boils?

64

นัตถิ ภันเต

Natthi bhante

There is none, venerable sir.

65

กิลาโส

Kilāso

Skin disease?

66

นัตถิ ภันเต

Natthi bhante

There is none, venerable sir.

67

โสโส

Soso

Consumption?

68

นัตถิ ภันเต

Natthi bhante

There is none, venerable sir.

69

อะปะมาโร

Apamāro

Epilepsy?

70

นัตถิ ภันเต

Natthi bhante

There is none, venerable sir.

71

มะนุสโสสิ

Manussosi

Are you a human being?

72

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

73

ปุริโสสิ

Purisosi

Are you a man?

74

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

75

ภุชิสโสสิ

Bhujissosi

Are you a free man?

76

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

77

อะนะโณสิ

Anaṇosi

Are you free of debt?

78

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

79

นะสิ ราชะภะโฏ

Nasi rājabhaṭo

Are you not in the king's service?

80

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

81

อะนุญญาโตสิ มาตาปิตูหิ

Anuññātosi mātāpitūhi

Have you your parents' permission?

82

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

83

ปะริปุณณะวีสะติวัสโสสิ

Paripuṇṇavīsativassosi

Are you fully twenty years of age?

84

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

85

ปะริปุณณันเต ปัตตะจีวะรัง

Paripuṇṇante pattacīvaraṃ

Are your bowl and robes complete?

86

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

87

กินนาโมสิ

Kinnāmosi

What is your name?

88

อะหัง ภันเต................. นามะ

Ahaṃ bhante................. nāma

Venerable sir, my name is …

89

โก นามะ เต อุปัชฌาโย

Ko nāma te upajjhāyo

What is your preceptor's name?

90

อุปัชฌาโย เม ภันเต อายัส๎มา.................. นามะ

Upajjhāyo me bhante āyasmā.................. nāma

Venerable sir, my preceptor is the venerable …

91

ช่องที่ .................ไว้ พระอุปัชฌายะหรืออาจารย์ท่านจะตั้งชื่อของผู้ขออุปสมบท และบอกชื่อพระอุปัชฌายะกรอกลงช่องให้ไว้ก่อนวันบวช

The blanks marked ................. are for the preceptor or teacher to give the candidate's name and the preceptor's name, filled in before the day of ordination.

92

ครั้นสวดสอนซ้อมแล้ว ท่านกลับเข้ามาสวดขอเรียกผู้ขออุปสมบทเข้ามา จากนั้นผู้ขออุปสมบทพึงเข้ามาในสังฆสันนิบาต กราบลงตรงหน้าพระอุปัชฌายะ 3 ครั้ง แล้วนั่งคุกเข่าประนมมือ เปล่งวาจาขออุปสมบทว่าดังนี้

When the rehearsal has been chanted, he comes back in and chants the request to call the candidate in. The candidate should then enter the assembly of the Saṅgha, bow three times before the preceptor, kneel with palms together, and pronounce the request for ordination thus:

93

สังฆัมภันเต, อุปะสัมปะทัง ยาจามิ, อุลลุมปะตุ มัง ภันเต, สังโฆ อะนุกัมปัง อุปาทายะ.

Saṅghambhante, upasampadaṃ yācāmi, ullumpatu maṃ bhante, saṅgho anukampaṃ upādāya.

Venerable sirs, I ask the Saṅgha for ordination. May the Saṅgha raise me up out of compassion.

94

ทุติยัมปิ ภันเต, สังฆัง อุปะสัมปะทัง ยาจามิ, อุลลุมปะตุ มัง ภันเต, สังโฆ อะนุกัมปัง อุปาทายะ.

Dutiyampi bhante, saṅghaṃ upasampadaṃ yācāmi, ullumpatu maṃ bhante, saṅgho anukampaṃ upādāya.

For a second time…

page 289

95

ตะติยัมปิ ภันเต, สังฆัง อุปะสัมปะทัง ยาจามิ, อุลลุมปะตุ มัง ภันเต, สังโฆ อะนุกัมปัง อุปาทายะ.

Tatiyampi bhante, saṅghaṃ upasampadaṃ yācāmi, ullumpatu maṃ bhante, saṅgho anukampaṃ upādāya.

For a third time…

96

ถ้าว่าพร้อมกันให้เปลี่ยน ยาจามิ, เป็น ยาจามะ เปลี่ยน มัง เป็น โน

If said together, change yācāmi to yācāma and maṃ to no.

97

ในลำดับนั้น พระอุปัชฌายะกล่าวเผดียงสงฆ์แล้ว พระอาจารย์สวดสมมติตนถามอันตรายิกธรรม ผู้ขออุปสมบทพึงรับว่า นัตถิ ภันเต 5 ครั้ง อามะ ภันเต 8 ครั้ง บอกชื่อตนและชื่อพระอุปัชฌายะรวม 2 ครั้ง เหมือนที่กล่าวแล้วในหนหลัง แต่นั้นพึงนั่งฟังท่านสวดกรรมวาจาอุปสมบทไปจนจบ ครั้นจบแล้วท่านเอาบาตรออกจากตัว แล้วพึงกราบลง 3 ครั้ง แต่นั้นพึงนั่งพับเพียบประนมมือฟังพระอุปัชฌายะบอกอนุศาสน์ไปจนจบ แล้วรับว่า อามะ ภันเต แล้วกราบพระอุปัชฌายะ 3 ครั้ง เป็นเสร็จพิธีอุปสมบท แล้วถวายไทยทาน เมื่อพระอนุโมทนา พึงกรวดน้ำตั้งใจอุทิศบุญกุศลส่วนนี้ให้แก่ท่านผู้มีพระคุณ เมื่อพระว่า ยะถา จบ ก็เทน้ำโกรกลงให้หมด ต่อนั้นประนมมือฟังอนุโมทนาไปจนจบ เป็นเสร็จพิธี

Then, the preceptor having informed the Saṅgha, the teacher chants his own appointment and asks the obstructing conditions. The candidate should answer natthi bhante five times and āma bhante eight times, and give his own name and the preceptor's name twice, as already described above. After that he should sit and listen to the chanting of the kammavācā of ordination to its end. When it is finished the teacher takes the bowl off him, and he should bow three times. Then he should sit with legs folded to one side, palms together, and listen to the preceptor giving the admonition to its end, and answer āma bhante, then bow three times to the preceptor. That completes the ordination ceremony. Then the offerings are presented; when the monks give the blessing, he should pour the water of dedication, directing the merit of this to those to whom he owes gratitude. When the monks reach yathā, he should pour out all the water. After that he listens with palms together to the blessing until it ends. That completes the ceremony.

คำขอบรรพชานาคคู่ The Words of Requesting the Going Forth, for a Pair Spoken by two candidates together at an ordination, asking for the going forth. pages 289–290 40 verses The request for the going forth in its two-candidate form, printed only where it differs from the versions already given.

When chanted: Spoken by two candidates together at an ordination, asking for the going forth.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This entry opens with a note about itself: only what differs will be given, and what does not differ is left to the two methods already printed. The book is refusing to reprint what a reader already has.

That makes it the shortest way into the ordination material for somebody who has read the pages before it, and nearly unusable for anybody who has not.

Meaning and purpose

What does differ is the number, and every word that agrees with it. มะยัง for we, plural verb endings throughout, and the request for the going forth made by two voices at once.

The substance is unchanged: refuge in the Blessed One, though he attained final Nibbāna long ago; and then the request — having taken these ochre cloths, give us the going forth out of compassion. The cloths are in the candidates' hands as they ask.

Said three times, as everything in this ceremony is. Two people asking together for something that will be granted to them individually, in words that have to agree in number throughout, is exactly the sort of thing this book prints a separate page for.

The chant

As the book prints it: page 289 and page 290 →

page 289

1

จะกล่าวแต่เฉพาะที่แปลก ส่วนที่ไม่แปลกและคำอธิบายวิธีต่างๆ ซึ่งเหมือนกันกับ 2 วิธี ที่กล่าวมาแล้ว จะไม่กล่าวอีกขอให้พลิกกลับไปศึกษาใน 2 วิธีนั้น แม้คำขออุปสมบทพร้อมกัน (สังฆัมภันเต) ก็ได้อธิบายไว้แล้วท้ายคำขออุปสมบทแบบ เอสาหัง

Only what differs will be given. What does not differ, and the explanations of the various procedures which are the same as the two methods already given, will not be repeated — please turn back and study them there. Even the request for ordination together (saṅghambhante) has already been explained at the end of the request for ordination in the Esāhaṃ form.

2

เอเต มะยัง ภันเต,

Ete mayaṃ bhante,

We go for refuge to that Blessed One, though he attained final Nibbāna long ago, and to the Dhamma and to the community of monks. May we obtain the going forth in that Blessed One's Dhamma and Discipline; may we obtain ordination.

3

สุจิระปะรินิพพุตัมปิ,

Suciraparinibbutampi,

…continues.

4

ตัง ภะคะวันตัง สะระณัง คัจฉามะ,

Taṃ bhagavantaṃ saraṇaṃ gacchāma,

…continues.

5

ธัมมัญจะ ภิกขุสังฆัญจะ,

Dhammañca bhikkhusaṅghañca,

…continues.

6

ละเภยยามะ มะยัง ภันเต,

Labheyyāma mayaṃ bhante,

…continues.

7

ตัสสะ ภะคะวะโต,

Tassa bhagavato,

…continues.

8

ธัมมะวินะเย ปัพพัชชัง,

Dhammavinaye pabbajjaṃ,

…continues.

9

ละเภยยามะ อุปะสัมปะทัง.

Labheyyāma upasampadaṃ.

…continues.

10

ทุติยัมปิ มะยัง ภันเต,

Dutiyampi mayaṃ bhante,

For a second time…

11

สุจิระปะรินิพพุตัมปิ,

Suciraparinibbutampi,

…continues.

12

ตัง ภะคะวันตัง สะระณัง คัจฉามะ,

Taṃ bhagavantaṃ saraṇaṃ gacchāma,

…continues.

13

ธัมมัญจะ ภิกขุสังฆัญจะ,

Dhammañca bhikkhusaṅghañca,

…continues.

14

ละเภยยามะ มะยัง ภันเต,

Labheyyāma mayaṃ bhante,

…continues.

15

ตัสสะ ภะคะวะโต,

Tassa bhagavato,

…continues.

16

ธัมมะวินะเย ปัพพัชชัง,

Dhammavinaye pabbajjaṃ,

…continues.

17

ละเภยยามะ อุปะสัมปะทัง.

Labheyyāma upasampadaṃ.

…continues.

18

ตะติยัมปิ มะยัง ภันเต,

Tatiyampi mayaṃ bhante,

For a third time…

19

สุจิระปะรินิพพุตัมปิ,

Suciraparinibbutampi,

…continues.

20

ตัง ภะคะวันตัง สะระณัง คัจฉามะ,

Taṃ bhagavantaṃ saraṇaṃ gacchāma,

…continues.

21

ธัมมัญจะ ภิกขุสังฆัญจะ,

Dhammañca bhikkhusaṅghañca,

…continues.

22

ละเภยยามะ มะยัง ภันเต,

Labheyyāma mayaṃ bhante,

…continues.

23

ตัสสะ ภะคะวะโต,

Tassa bhagavato,

…continues.

24

ธัมมะวินะเย ปัพพัชชัง,

Dhammavinaye pabbajjaṃ,

…continues.

25

ละเภยยามะ อุปะสัมปะทัง.

Labheyyāma upasampadaṃ.

…continues.

page 290

26

มะยัง ภันเต,

Mayaṃ bhante,

Venerable sirs, we ask for the going forth. Having taken these ochre cloths, give us the going forth out of compassion.

27

ปัพพัชชัง ยาจามะ,

Pabbajjaṃ yācāma,

…continues.

28

อิมานิ กาสายานิ วัตถานิ คะเหต๎วา,

Imāni kāsāyāni vatthāni gahetvā,

…continues.

29

ปัพพาเชถะ โน ภันเต,

Pabbājetha no bhante,

…continues.

30

อะนุกัมปัง อุปาทายะ.

Anukampaṃ upādāya.

…continues.

31

ทุติยัมปิ มะยัง ภันเต,

Dutiyampi mayaṃ bhante,

For a second time…

32

ปัพพัชชัง ยาจามะ,

Pabbajjaṃ yācāma,

…continues.

33

อิมานิ กาสายานิ วัตถานิ คะเหต๎วา,

Imāni kāsāyāni vatthāni gahetvā,

…continues.

34

ปัพพาเชถะ โน ภันเต,

Pabbājetha no bhante,

…continues.

35

อะนุกัมปัง อุปาทายะ.

Anukampaṃ upādāya.

…continues.

36

ตะติยัมปิ มะยัง ภันเต,

Tatiyampi mayaṃ bhante,

For a third time…

37

ปัพพัชชัง ยาจามะ,

Pabbajjaṃ yācāma,

…continues.

38

อิมานิ กาสายานิ วัตถานิ คะเหต๎วา,

Imāni kāsāyāni vatthāni gahetvā,

…continues.

39

ปัพพาเชถะ โน ภันเต,

Pabbājetha no bhante,

…continues.

40

อะนุกัมปัง อุปาทายะ.

Anukampaṃ upādāya.

…continues.

คำขอนิสสัยนาคคู่ The Words of Requesting Dependence, for a Pair Spoken by candidates to their preceptor before ordination, asking to be taken under his dependence. page 290 10 verses The request for dependence on a teacher, made three times by two candidates together.

When chanted: Spoken by candidates to their preceptor before ordination, asking to be taken under his dependence.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

นิสสัย is dependence: the formal relationship by which a newly ordained monk lives under the guidance of a senior one and may not simply set up on his own.

It is requested before ordination rather than assigned after it, which is the point of printing it here. A person asks to be dependent before he is asked to be received.

Meaning and purpose

The request is four words long in Pali and is said three times: venerable sir, we ask for dependence. Nothing is offered in return and no undertaking is given.

The threefold repetition does what it does everywhere in this book — marks the thing as formally done. But here it also has a plain human effect, since asking to be placed under somebody is not easy to say once, let alone three times.

What follows in the ceremony is the preceptor's acceptance and then the request for ordination itself. The order is deliberate: dependence is settled first, so that nobody is ordained into a position of independence they have not earned.

The chant

As the book prints it: page 290 →

page 290

1

มะยัง ภันเต,

Mayaṃ bhante,

Venerable sir, we ask for dependence.

2

นิสสะยัง ยาจามะ,

Nissayaṃ yācāma,

…continues.

3

ทุติยัมปิ มะยัง ภันเต,

Dutiyampi mayaṃ bhante,

For a second time, venerable sir, we ask for dependence.

4

นิสสะยัง ยาจามะ,

Nissayaṃ yācāma,

…continues.

5

ตะติยัมปิ มะยัง ภันเต,

Tatiyampi mayaṃ bhante,

For a third time, venerable sir, we ask for dependence.

6

นิสสะยัง ยาจามะ,

Nissayaṃ yācāma,

…continues.

7

อุปัชฌาโย โน ภันเต โหหิ. (ว่า ๓ ครั้ง)

Upajjhāyo no bhante hohi. …

Venerable sir, be our preceptor. (say 3 times)

8

อัชชะตัคเคทานิ เถโร,

Ajjataggedāni thero,

From this day the elder is our charge, and we are the elder's charge. (say 3 times)

9

อัมหากัง ภาโร,

Amhākaṃ bhāro,

…continues.

10

มะยัมปิ เถรัสสะ ภารา. (ว่า 3 ครั้ง)

Mayampi therassa bhārā. …

…continues.

คำขออุปสมบทพร้อมกัน The Words of Requesting Ordination Together Spoken by the candidates to the assembly, asking for ordination. page 290 12 verses The request for ordination, made three times by two candidates together, asking the Sangha to raise them up out of compassion.

When chanted: Spoken by the candidates to the assembly, asking for ordination.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The request the whole ceremony answers. Everything printed around it — the callings-in, the appointments, the questioning, the formal act — is the assembly's response to these three sentences.

It is short, and it is the only point in the sequence where the candidates address the whole Sangha directly rather than being spoken about.

Meaning and purpose

What is asked for is put in a single word — ordination — and then the manner of asking is added: อุลลุมปะตุ โน ภันเต, may the Sangha raise us up.

The image in that verb is of lifting somebody out of something, and the clause that follows names the ground on which it is asked: อะนุกัมปัง อุปาทายะ, out of compassion. Not because they are ready, and not because they have asked properly.

Said three times, by people who have already asked for dependence and been rehearsed in the questions. By the time this sentence is spoken there is very little left to arrange, and the request is made in the plainest possible terms.

The chant

As the book prints it: page 290 →

page 290

1

สังฆัมภันเต,

Saṅghambhante,

Venerable sirs, we ask the Saṅgha for ordination. May the Saṅgha raise us up out of compassion.

2

อุปะสัมปะทัง ยาจามะ,

Upasampadaṃ yācāma,

…continues.

3

อุลลุมปะตุ โน ภันเต,

Ullumpatu no bhante,

…continues.

4

สังโฆ อะนุกัมปัง อุปาทายะ.

Saṅgho anukampaṃ upādāya.

…continues.

5

ทุติยัมปิ ภันเต,

Dutiyampi bhante,

For a second time, venerable sirs, we ask the Saṅgha for ordination.

6

สังฆัง อุปะสัมปะทัง ยาจามะ,

Saṅghaṃ upasampadaṃ yācāma,

…continues.

7

อุลลุมปะตุ โน ภันเต,

Ullumpatu no bhante,

…continues.

8

สังโฆ อะนุกัมปัง อุปาทายะ.

Saṅgho anukampaṃ upādāya.

…continues.

9

ตะติยัมปิ ภันเต,

Tatiyampi bhante,

For a third time, venerable sirs, we ask the Saṅgha for ordination.

10

สังฆัง อุปะสัมปะทัง ยาจามะ,

Saṅghaṃ upasampadaṃ yācāma,

…continues.

11

อุลลุมปะตุ โน ภันเต,

Ullumpatu no bhante,

…continues.

12

สังโฆ อะนุกัมปัง อุปาทายะ.

Saṅgho anukampaṃ upādāya.

…continues.

คำบอกอนุศาสน์ The Words of the Admonition Spoken to a newly ordained monk by the preceptor, immediately after the formal act. pages 290–293 63 verses What a monk is told immediately after ordination: the four supports he lives on, and the four acts that would end his monkhood.

When chanted: Spoken to a newly ordained monk by the preceptor, immediately after the formal act.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

อนุศาสน์ is the admonition given the moment somebody becomes a bhikkhu. The Blessed One allowed that, having ordained, the four supports and the four things not to be done should be declared — and the text says so in its second line.

Nothing here is optional or aspirational. These are the terms of the life, delivered to a person who has been a monk for about a minute.

Meaning and purpose

The four supports name what the life is founded on, each with the same structure: going forth depends on almsfood gathered in scraps, on rag-robes, on dwelling at the foot of a tree, on medicine of fermented cow's urine — in that you should make an effort for life. Then, each time, the allowances: a Sangha meal, cloth of linen or cotton, a dwelling, ghee and honey. The minimum is stated first and the permitted comforts second, which is the whole arrangement in miniature.

The four things not to be done are given with an image apiece, and the images are all of irreversibility. A man with his head cut off cannot live on. A withered leaf freed from its stalk cannot become green again. A flat stone broken in two cannot be joined. A palm tree cut off at the crown cannot grow again. Each is followed by the same line: that is not to be done by you for life.

Then, at the very end, something else entirely. Virtue, concentration and wisdom were well proclaimed — concentration steeped in virtue is of great fruit, wisdom steeped in concentration is of great fruit, and the mind steeped in wisdom is rightly freed from the taints. Having spent most of its length on what would end this life, the admonition closes by naming what it is for, and its last words are an instruction to strive with diligence.

The chant

As the book prints it: page 290, page 291, page 292 and page 293 →

page 290

1

นิสัย 4

The Four Supports

page 290

2

อะนุญญาสิ โข ภะคะวา อุปะสัมปาเทต๎วา จัตตาโร นิสสะเย จัตตาริ จะ อะกะระณียานิ อาจิกขิตุง

Anuññāsi kho bhagavā upasampādetvā cattāro nissaye cattāri ca akaraṇīyāni ācikkhituṃ

The Blessed One allowed that, having ordained, the four supports and the four things not to be done should be declared.

page 291

3

ปิณฑิยาโลปะโภชะนัง นิสสายะ ปัพพัชชา,

Piṇḍiyālopabhojanaṃ nissāya pabbajjā,

Going forth depends on almsfood gathered in scraps. In that you should make an effort for life. Extra gains are: a Saṅgha meal, a designated meal, an invitation, a ticket meal, a fortnightly meal, an uposatha meal, a first-of-the-fortnight meal.

4

ตัตถะ เต (ถ้าหลายรูปเปลี่ยน เต เป็น โว) ยาวะชีวัง อุสสาโห กะระณีโย,

Tattha te yāvajīvaṃ ussāho karaṇīyo, …

…continues.

5

อะติเรกะลาโภ,

Atirekalābho,

…continues.

6

สังฆะภัตตัง อุเทสะภัตตัง นิมันตะนัง สะลากะภัตตัง ปักขิกัง อุโปสะถิกัง ปาฏิปะทิกัง.

Saṅghabhattaṃ udesabhattaṃ nimantanaṃ salākabhattaṃ pakkhikaṃ uposathikaṃ pāṭipadikaṃ.

…continues.

7

ปังสุกูละจีวะรัง นิสสายะ ปัพพัชชา,

Paṃsukūlacīvaraṃ nissāya pabbajjā,

Going forth depends on rag-robes. In that you should make an effort for life. Extra gains are: linen, cotton, silk, wool, hemp, canvas.

8

ตัตถะ เต (ถ้าหลายรูปเปลี่ยน เต เป็น โว) ยาวะชีวัง อุสสาโห กะระณีโย,

Tattha te yāvajīvaṃ ussāho karaṇīyo, …

…continues.

9

อะติเรกะลาโภ,

Atirekalābho,

…continues.

10

โขมัง กัปปาสิกัง โกเสยยัง กัมพะลัง สาณัง ภังคัง.

Khomaṃ kappāsikaṃ koseyyaṃ kambalaṃ sāṇaṃ bhaṅgaṃ.

…continues.

11

รุกขะมูละเสนาสะนัง นิสสายะ ปัพพัชชา,

Rukkhamūlasenāsanaṃ nissāya pabbajjā,

Going forth depends on dwelling at the foot of a tree. In that you should make an effort for life. Extra gains are: a dwelling, a half-gabled house, a mansion, a flat-roofed house, a cave.

12

ตัตถะ เต (หลายรูปเปลี่ยน เต เป็น โว) ยาวะชีวัง อุสสาโห กะระณีโย,

Tattha te yāvajīvaṃ ussāho karaṇīyo, …

…continues.

13

อะติเรกะลาโภ,

Atirekalābho,

…continues.

14

วิหาโร อัฑฒะโยโค ปาสาโท หัมมิยัง คุหา.

Vihāro aḍḍhayogo pāsādo hammiyaṃ guhā.

…continues.

15

ปูติมุตตะเภสัชชัง นิสสายะ ปัพพัชชา,

Pūtimuttabhesajjaṃ nissāya pabbajjā,

Going forth depends on medicine of fermented cow's urine. In that you should make an effort for life. Extra gains are: ghee, butter, oil, honey, molasses.

16

ตัตถะ เต (ถ้าหลายรูปเปลี่ยน เต เป็น โว) ยาวะชีวัง อุสสาโห กะระณีโย,

Tattha te yāvajīvaṃ ussāho karaṇīyo, …

…continues.

17

อะติเรกะลาโภ,

Atirekalābho,

…continues.

18

สัปปิ นะวะนีตัง เตลัง มะธุ ผาณิตัง.

Sappi navanītaṃ telaṃ madhu phāṇitaṃ.

…continues.

19

อกรณียกิจ 4

The Four Things Not To Be Done

page 291

20

อุปะสัมปันเนนะ ภิกขุนา เมถุโน ธัมโม นะ ปะฏิเสวิตัพโพ อันตะมะโส ติรัจฉานะคะตายะปิ.

Upasampannena bhikkhunā methuno dhammo na paṭisevitabbo antamaso tiracchānagatāyapi.

A bhikkhu who has been ordained must not engage in sexual intercourse, not even with an animal.

21

โย ภิกขุ เมถุนัง ธัมมัง ปะฏิเสวะติ,

Yo bhikkhu methunaṃ dhammaṃ paṭisevati,

Whatever bhikkhu engages in sexual intercourse is no ascetic, no son of the Sakyan.

22

อัสสะมะโณ โหติ อะสักยะปุตติโย.

Assamaṇo hoti asakyaputtiyo.

…continues.

23

เสยยะถาปิ นามะ ปุริโส สีสัจฉินโน อะภัพโพ เตนะ สะรีระพันธะเนนะ ชีวิตุง,

Seyyathāpi nāma puriso sīsacchinno abhabbo tena sarīrabandhanena jīvituṃ,

Just as a man with his head cut off cannot live on with that body,

24

เอวะเมวะ ภิกขุ เมถุนัง ธัมมัง ปะฏิเสวิต๎วา,

Evameva bhikkhu methunaṃ dhammaṃ paṭisevitvā,

just so a bhikkhu who has engaged in sexual intercourse is no ascetic, no son of the Sakyan.

25

อัสสะมะโณ โหติ อะสักยะปุตติโย.

Assamaṇo hoti asakyaputtiyo.

…continues.

26

ตันเต (ถ้าหลายรูปเปลี่ยน ตันเต เป็น ตัง โว) ยาวะชีวัง อะกะระณียัง

Tante yāvajīvaṃ akaraṇīyaṃ …

That is not to be done by you for life.

27

อุปะสัมปันเนนะ ภิกขุนา อะทินนัง เถยยะสังขาตัง นะ อาทาตัพพัง,

Upasampannena bhikkhunā adinnaṃ theyyasaṅkhātaṃ na ādātabbaṃ,

A bhikkhu who has been ordained must not take by theft what is not given, down to a blade of grass.

28

อันตะมะโส ติณะสะลากัง อุปาทายะ

Antamaso tiṇasalākaṃ upādāya

…continues.

29

โย ภิกขุ ปาทัง วา ปาทาระหัง วา อะติเรกะปาทัง วา อะทินนัง เถยยะสังขาตัง อาทิยะติ,

Yo bhikkhu pādaṃ vā pādārahaṃ vā atirekapādaṃ vā adinnaṃ theyyasaṅkhātaṃ ādiyati,

Whatever bhikkhu takes by theft a pāda, or the worth of a pāda, or more, is no ascetic, no son of the Sakyan.

30

อัสสะมะโณ โหติ อะสักยะปุตติโย.

Assamaṇo hoti asakyaputtiyo.

…continues.

page 292

31

เสยยะถาปิ นามะ ปัณฑุปะลาโส พันธะนา ปะมุตโต อะภัพโพ หะริตัตตายะ.

Seyyathāpi nāma paṇḍupalāso bandhanā pamutto abhabbo haritattāya.

Just as a withered leaf freed from its stalk cannot become green again,

32

เอวะเมวะ ภิกขุ ปาทัง วา ปาทาระหัง วา อะติเรกะปาทัง วา อะทินนัง เถยยะสังขาตัง อาทิยิต๎วา,

Evameva bhikkhu pādaṃ vā pādārahaṃ vā atirekapādaṃ vā adinnaṃ theyyasaṅkhātaṃ ādiyitvā,

just so a bhikkhu who has taken by theft is no ascetic, no son of the Sakyan.

33

อัสสะมะโณ โหติ อะสักยะปุตติโย.

Assamaṇo hoti asakyaputtiyo.

…continues.

34

ตันเต (ถ้าหลายรูปเปลี่ยน ตันเต เป็น ตัง โว) ยาวะชีวัง อะกะระณียัง.

Tante yāvajīvaṃ akaraṇīyaṃ. …

That is not to be done by you for life.

35

อุปะสัมปันเนนะ ภิกขุนา สัญจิจจะ ปาโณ ชีวิตา นะ โวโรเปตัพโพ. อันตะมะโส กุนถะกิปิลลิกัง อุปาทายะ.

Upasampannena bhikkhunā sañcicca pāṇo jīvitā na voropetabbo. antamaso kunthakipillikaṃ upādāya.

A bhikkhu who has been ordained must not intentionally deprive a living being of life, down to an ant.

36

โย ภิกขุ สัญจิจจะ มะนุสสะวิคคะหัง ชีวิตา โวโรเปติ,

Yo bhikkhu sañcicca manussaviggahaṃ jīvitā voropeti,

Whatever bhikkhu intentionally deprives a human being of life, down to causing an abortion, is no ascetic, no son of the Sakyan.

37

อันตะมะโส คัพภะปาตะนัง อุปาทายะ,

Antamaso gabbhapātanaṃ upādāya,

…continues.

38

อัสสะมะโณ โหติ อะสักยะปุตติโย.

Assamaṇo hoti asakyaputtiyo.

…continues.

39

เสยยะถาปิ นามะ ปุถุสิลา ท๎วิธา ภินนา อัปปะฏิสันธิกา โหติ,

Seyyathāpi nāma puthusilā dvidhā bhinnā appaṭisandhikā hoti,

Just as a flat stone broken in two cannot be joined again,

40

เอวะเมวะ ภิกขุ สัญจิจจะ มะนุสสะวิคคะหัง ชีวิตา โวโรเปต๎วา,

Evameva bhikkhu sañcicca manussaviggahaṃ jīvitā voropetvā,

just so a bhikkhu who has intentionally deprived a human being of life is no ascetic, no son of the Sakyan.

41

อัสสะมะโณ โหติ อะสักยะปุตติโย.

Assamaṇo hoti asakyaputtiyo.

…continues.

42

ตันเต (ถ้าหลายรูปเปลี่ยน ตันเต เป็น ตัง โว) ยาวะชีวัง อะกะระณียัง.

Tante yāvajīvaṃ akaraṇīyaṃ. …

That is not to be done by you for life.

43

อุปะสัมปันเนนะ ภิกขุนา อุตตะริมะนุสสะธัมโม นะ อุลละปิตัพโพ อันตะมะโส สุญญาคาเร อะภิระมามีติ.

Upasampannena bhikkhunā uttarimanussadhammo na ullapitabbo antamaso suññāgāre abhiramāmīti.

A bhikkhu who has been ordained must not claim a superhuman state, even to say 'I delight in an empty hut'.

44

โย ภิกขุ ปาปิจโฉ อิจฉาปะกะโต อะสันตัง อะภูตัง อุตตะริมะนุสสะธัมมัง อุลละปะติ,

Yo bhikkhu pāpiccho icchāpakato asantaṃ abhūtaṃ uttarimanussadhammaṃ ullapati,

Whatever bhikkhu, of evil wishes and overcome by desire, claims a superhuman state that is not there and untrue — jhāna, liberation, concentration, attainment, path or fruit — is no ascetic, no son of the Sakyan.

45

ฌานัง วา วิโมกขัง วา สะมาธิง วา สะมาปัตติง วา มัคคัง วา ผะลัง วา,

Jhānaṃ vā vimokkhaṃ vā samādhiṃ vā samāpattiṃ vā maggaṃ vā phalaṃ vā,

…continues.

46

อัสสะมะโณ โหติ อะสักยะปุตติโย.

Assamaṇo hoti asakyaputtiyo.

…continues.

47

เสยยะถาปิ นามะ ตาโล มัตถะกัจฉินโน อะภัพโพ ปุนะ วิรุฬหิยา,

Seyyathāpi nāma tālo matthakacchinno abhabbo puna virūḷhiyā,

Just as a palm tree cut off at the crown cannot grow again,

48

เอวะเมวะ ภิกขุ ปาปิจโฉ อิจฉาปะกะโต อะสันตัง อะภูตัง อุตตะริมะนุสสะธัมมัง อุลละปิต๎วา,

Evameva bhikkhu pāpiccho icchāpakato asantaṃ abhūtaṃ uttarimanussadhammaṃ ullapitvā,

just so a bhikkhu who has made such a claim is no ascetic, no son of the Sakyan.

49

อัสสะมะโณ โหติ อะสักยะปุตติโย.

Assamaṇo hoti asakyaputtiyo.

…continues.

50

ตันเต (ถ้าหลายรูปเปลี่ยน ตันเต เป็น ตัง โว) ยาวะชีวัง อะกะระณียันติ.

Tante yāvajīvaṃ akaraṇīyanti. …

That is not to be done by you for life.

51

อะเนกะปะริยาเยนะ โข ปะนะ เตนะ ภะคะวะตา ชานะตา ปัสสะตา อะระหะตา สัมมาสัมพุทเธนะ,

Anekapariyāyena kho pana tena bhagavatā jānatā passatā arahatā sammāsambuddhena,

In many ways virtue, concentration and wisdom were well proclaimed by that Blessed One who knows and sees, the worthy one, fully enlightened by himself.

52

สีลัง สัมมะทักขาตัง สะมาธิ สัมมะทักขาโต ปัญญา สัมมะทักขาตา.

Sīlaṃ sammadakkhātaṃ samādhi sammadakkhāto paññā sammadakkhātā.

…continues.

53

ยาวะเทวะ ตัสสะ มะทะนิมมะทะนัสสะ ปิปาสะวินะยัสสะ อาละยะสะมุคฆาตัสสะ วิฏฏูปัจเฉทัสสะ ตัณหักขะยัสสะ วิราคัสสะ นิโรธัสสะ นิพพานัสสะ

Yāvadeva tassa madanimmadanassa pipāsavinayassa ālayasamugghātassa viṭṭūpacchedassa taṇhakkhayassa virāgassa nirodhassa nibbānassa

just so far as for the crushing of intoxication, the removal of thirst, the uprooting of clinging, the cutting off of the round, the destruction of craving, dispassion, cessation, Nibbāna —

page 293

54

สัจฉิกิริยายะ.

Sacchikiriyāya.

for the realising of it.

55

ตัตถะ สีละปะริภาวิโต สะมาธิ มะหัปผะโล โหติ มะหานิสังโส

Tattha sīlaparibhāvito samādhi mahapphalo hoti mahānisaṃso

Therein concentration steeped in virtue is of great fruit and great benefit;

56

สะมาธิปะริภาวิตา ปัญญา มะหัปผะลา โหติ มะหานิสังสา

Samādhiparibhāvitā paññā mahapphalā hoti mahānisaṃsā

wisdom steeped in concentration is of great fruit and great benefit;

57

ปัญญาปะริภาวิตัง จิตตัง สัมมะเทวะ อาสะเวหิ วิมุจจะติ

Paññāparibhāvitaṃ cittaṃ sammadeva āsavehi vimuccati

the mind steeped in wisdom is rightly freed from the taints,

58

เสยยะถีทัง. กามาสะวา ภะวาสะวา อะวิชชาสะวา.

Seyyathīdaṃ. kāmāsavā bhavāsavā avijjāsavā.

that is: the taint of sensuality, the taint of being, the taint of ignorance.

59

ตัส๎มาติหะ เต (ถ้าหลายรูปเปลี่ยน เต เป็น โว) อิมัส๎มิง ตะถาคะตัปปะเวทิเต ธัมมะวินะเย,

Tasmātiha te imasmiṃ tathāgatappavedite dhammavinaye, …

Therefore in this Dhamma and Discipline made known by the Tathāgata the training in higher virtue, in higher mind and in higher wisdom should be undertaken respectfully.

60

สักกัจจัง อะธิสีละสิกขา สิกขิตัพพา,

Sakkaccaṃ adhisīlasikkhā sikkhitabbā,

…continues.

61

อะธิจิตตะสิกขา สิกขิตัพพา,

Adhicittasikkhā sikkhitabbā,

…continues.

62

อะธิปัญญาสิกขา สิกขิตัพพา.

Adhipaññāsikkhā sikkhitabbā.

…continues.

63

ตัตถะ อัปปะมาเทนะ สัมปาเทตัพพัง.

Tattha appamādena sampādetabbaṃ.

Therein you should strive with diligence.

แบบสวดกรรมวาจาในอุปสมบทกรรม สำหรับนาคเดี่ยว The Form of Chanting the Kammavācā in the Act of Ordination, for a Single Candidate Read before an ordination begins, as the instruction for setting the ceremony up. page 293 2 verses The stage direction opening the single-candidate ordination, describing where everyone stands and kneels before the homage.

When chanted: Read before an ordination begins, as the instruction for setting the ceremony up.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Almost nothing in this book describes what people do with their bodies, and this entry is one of the exceptions. It is a stage direction, printed in Thai, with only the homage in Pali after it.

The two monks who chant the formal act are named as a pair, because the act requires two: one to put the motion and one to make the announcements.

Meaning and purpose

The instruction sets the scene precisely: when the one seeking ordination has gone out and is standing ready outside, the kammavācā teachers kneel with palms joined. Position, posture and hands, all specified.

Only then the homage, said three times, which every formal act in this tradition opens with. The Pali begins after the room is in order.

The entry is short because everything that follows it is printed elsewhere. What it contributes is the thing a reader working from the text alone would not know — that the candidate is outside the room when the ceremony starts, and has to be sent for.

The chant

As the book prints it: page 293 →

page 293

1

เมื่อผู้มุ่งอุปสมบทออกไปยืนข้างนอกเรียบร้อยแล้ว พระกรรมวาจาจารย์ (คู่สวด) จึงนั่งคุกเข่าประนมมือ กราบพระ 3 ครั้ง แล้วเปล่งคำนมัสการพระรัตนตรัยว่า

When the one seeking ordination has gone out and is standing ready outside, the kammavācā teachers (the pair who chant) kneel with palms together, bow three times, and pronounce the homage to the Triple Gem thus:

2

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ. (ว่า 3 ครั้ง)

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa.

Homage to the Blessed One, the Worthy One, the Fully Enlightened One. (say 3 times)

คำสมมติตนเพื่อสอนซ้อม The Words of Appointing Oneself to Rehearse the Instruction Spoken at an ordination with one candidate, before the rehearsal. page 293 6 verses The motion by which a monk is appointed to rehearse a single candidate, opening with the specimen names the book uses throughout.

When chanted: Spoken at an ordination with one candidate, before the rehearsal.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This entry opens with a line that is not part of the ceremony at all: the candidate is taken to be named Obhāsa, and the preceptor Sobhaṇa. The book is telling the reader that the names in what follows are specimens.

That convention runs through the whole ordination section, and it is why the forms read like a transcript rather than a template with blanks.

Meaning and purpose

The motion is the usual shape — let the Sangha hear me; if the Sangha is ready, I would instruct him — and the candidate is identified by name and by whose candidate he is.

Naming the preceptor in the motion matters procedurally. An ordination is always under a particular preceptor, and every act in the sequence restates the link rather than assuming it.

Using specimen names rather than dotted lines is a small editorial decision with a real effect. A monk reading the page sees what a correctly spoken motion sounds like, complete, instead of a form with holes in it.

The chant

As the book prints it: page 293 →

page 293

1

สมมตินาคชื่อ โอภาโส สมมติพระอุปัชฌายะชื่อ โสภะโณ

The candidate is taken to be named Obhāsa, and the preceptor Sobhaṇa.

2

สุณาตุ เม ภันเต สังโฆ,

Suṇātu me bhante saṅgho,

Let the Saṅgha, venerable sirs, hear me. If the Saṅgha is ready, I would instruct Obhāsa.

3

โอภาโส,

Obhāso,

…continues.

4

อายัส๎มะโต โสภะณัสสะ อุปะสัมปะทาเปกโข,

Āyasmato sobhaṇassa upasampadāpekkho,

…continues.

5

ยะทิ สังฆัสสะ ปัตตะกัลลัง,

Yadi saṅghassa pattakallaṃ,

…continues.

6

อะหัง โอภาสัง อะนุสาเสยยัง.

Ahaṃ obhāsaṃ anusāseyyaṃ.

…continues.

คำสอนซ้อม The Words of the Rehearsal Spoken to a candidate at an ordination, before he is questioned in the assembly. pages 293–294 41 verses The rehearsal of the questions a candidate will face, ending with him naming his own name and his preceptor's.

When chanted: Spoken to a candidate at an ordination, before he is questioned in the assembly.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The rehearsal is conducted apart from the formal questioning but in the same words. What it exists for is not secrecy but competence: a candidate should know what he will be asked.

At forty-one units it is longer than the questioning it prepares for, because it includes the answers.

Meaning and purpose

It opens with the warning the real questioning opens with, and the wording is slightly different in a way worth noticing: when they question you in the midst of the Sangha, if it is present say it is present. The rehearsal names the setting the candidate is about to stand in.

The questions then run through what has to be established, and the candidate answers each one. Nothing is left to be improvised.

The last exchange is the one that stays with a reader. What is your preceptor's name? — venerable sir, my preceptor is the venerable Sobhaṇa. A man about to be ordained is rehearsed in saying, correctly and aloud, whose responsibility he is about to become.

The chant

As the book prints it: page 293 and page 294 →

page 293

1

สุณะสิ โอภาสะ,

Suṇasi obhāsa,

Listen, Obhāsa. This is the time for truth, the time for what is so. When they question you in the midst of the Saṅgha, if it is present say it is present; if absent, say it is absent. Do not be flustered, do not be embarrassed. They will question you thus: do you have afflictions of these kinds?

2

อะยันเต สัจจะกาโล ภูตะกาโล,

Ayante saccakālo bhūtakālo,

…continues.

3

ยัง ชาตัง ตัง สังฆะมัชเฌ ปุจฉันเต,

Yaṃ jātaṃ taṃ saṅghamajjhe pucchante,

…continues.

4

สันตัง อัตถีติ วัตตัพพัง,

Santaṃ atthīti vattabbaṃ,

…continues.

5

อะสันตัง นัตถีติ วัตตัพพัง,

Asantaṃ natthīti vattabbaṃ,

…continues.

6

มา โข วิตถาสิ,

Mā kho vitthāsi,

…continues.

7

มา โข มังกุ อะโหสิ,

Mā kho maṅku ahosi,

…continues.

8

เอวันตัง ปุจฉิสสันติ,

Evantaṃ pucchissanti,

…continues.

9

สันติ เต เอวะรูปา อาพาธา.

Santi te evarūpā ābādhā.

…continues.

page 293

10

ถาม

Asked

11

ตอบ

Answered

12

กุฏฐัง

Kuṭṭhaṃ

Have you leprosy?

13

นัตถิ ภันเต

Natthi bhante

No, venerable sir.

14

คัณโฑ

Gaṇḍo

Have you boils?

15

นัตถิ ภันเต

Natthi bhante

No, venerable sir.

page 294

16

กิลาโส

Kilāso

Have you skin disease?

17

นัตถิ ภันเต

Natthi bhante

No, venerable sir.

18

โสโส

Soso

Have you consumption?

19

นัตถิ ภันเต

Natthi bhante

No, venerable sir.

20

อะปะมาโร

Apamāro

Have you epilepsy?

21

นัตถิ ภันเต

Natthi bhante

No, venerable sir.

page 294

22

มะนุสโสสิ

Manussosi

Are you a human being?

23

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

24

ปุริโสสิ

Purisosi

Are you a man?

25

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

26

ภุชิสโสสิ

Bhujissosi

Are you a free man?

27

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

28

อะนะโณสิ

Anaṇosi

Are you free of debt?

29

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

30

นะสิ ราชะภะโฏ

Nasi rājabhaṭo

Are you not in the king's service?

31

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

32

อะนุญญาโตสิ มาตาปิตูหิ

Anuññātosi mātāpitūhi

Have you your parents' permission?

33

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

34

ปะริปุณณะวีสะติวัสโสสิ

Paripuṇṇavīsativassosi

Are you fully twenty years of age?

35

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

36

ปะริปุณณันเต ปัตตะจีวะรัง

Paripuṇṇante pattacīvaraṃ

Are your bowl and robes complete?

37

อามะ ภันเต

Āma bhante

Yes, venerable sir.

38

กินนาโมสิ

Kinnāmosi

What is your name?

39

อะหัง ภันเต โอภาโส นามะ

Ahaṃ bhante obhāso nāma

Venerable sir, my name is Obhāsa.

40

โก นามะ เต อุปัชฌาโย

Ko nāma te upajjhāyo

What is your preceptor's name?

41

อุปัชฌาโย เม ภันเต อายัส๎มา โสภะโณ นามะ

Upajjhāyo me bhante āyasmā sobhaṇo nāma

Venerable sir, my preceptor is the venerable Sobhaṇa.

คำเรียกอุปสัมปทาเปกขะเข้ามา The Words of Calling the Candidate In Spoken at an ordination with one candidate, after he has been instructed outside. page 294 7 verses The motion asking permission to bring the single candidate before the assembly, ending in the call to come forward.

When chanted: Spoken at an ordination with one candidate, after he has been instructed outside.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The single-candidate form of the call. The candidate has waited outside while the assembly heard that he was ready; this is where the assembly agrees to see him.

Like the rest of this section it is put as a motion, and the English is printed once at the head of the unit with the continuation lines marked.

Meaning and purpose

The reason offered is the same as in the two-candidate version: the candidate has been instructed. What is being certified is preparation, and the assembly is agreeing to receive somebody who has been made ready.

Nothing about his qualities is asserted. He is not described as worthy or as suitable; the only claim made about him at this stage is procedural.

And it closes on the plainest words in the whole sequence — come forward. After a page of formal Pali the actual instruction to a nervous person standing outside is two words long.

The chant

As the book prints it: page 294 →

page 294

1

สุณาตุ เม ภันเต สังโฆ,

Suṇātu me bhante saṅgho,

Let the Saṅgha, venerable sirs, hear me. Obhāsa, candidate for ordination under the venerable Sobhaṇa, has been instructed by me. If the Saṅgha is ready, let Obhāsa come forward.

2

โอภาโส,

Obhāso,

…continues.

3

อายัส๎มะโต โสภะณัสสะ อุปะสัมปะทาเปกโข,

Āyasmato sobhaṇassa upasampadāpekkho,

…continues.

4

อะนุสิฏโฐ โส มะยา,

Anusiṭṭho so mayā,

…continues.

5

ยะทิ สังฆัสสะ ปัตตะกัลลัง,

Yadi saṅghassa pattakallaṃ,

…continues.

6

โอภาโส อาคัจเฉยยะ.

Obhāso āgaccheyya.

…continues.

7

(คำเรียก) อาคัจฉาหิ

Āgacchāhi

(The call:) Come forward.

คำพระอุปัชฌายะกล่าวเผดียงสงฆ์ The Words of the Preceptor Informing the Saṅgha Spoken at an ordination with one candidate, before the formal act is put. page 294 10 verses The preceptor's address presenting a single candidate to the assembly and asking that he be received.

When chanted: Spoken at an ordination with one candidate, before the formal act is put.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The single-candidate form of the preceptor's address. Where the motions around it are procedural, this is the one place in the ceremony where a named person speaks for another and takes responsibility for him.

The preceptor is the monk the candidate will depend on afterwards, so what he says here is not a recommendation but the beginning of an obligation.

Meaning and purpose

He names the candidate as his own — my candidate, seeking ordination and asking it of the Sangha. The possessive is doing real work: from here on, the candidate's conduct reflects on the man who presented him.

The address is made in the plural to an assembly containing monks both senior and junior to him, and the book prints both forms of address accordingly.

The assembly answers with one word, said together. It is not consent to the ordination — that comes later and by silence — but agreement that the matter may go forward, which is a smaller and more easily given thing.

The chant

As the book prints it: page 294 →

page 294

1

อิทานิ โข อาวุโส (ภันเต) อะยัง โอภาโส นามะ สามะเณโร มะมะ อุปะสัมปะทาเปกโข อุปะสัมปะทัง อากังขะมาโน,

Idāni kho āvuso (bhante) ayaṃ obhāso nāma sāmaṇero mama upasampadāpekkho upasampadaṃ ākaṅkhamāno,

Now, friend (venerable sir), this novice named Obhāsa is my candidate, seeking ordination and asking it of the Saṅgha. I request this whole Saṅgha: please, friend, let this whole Saṅgha question this novice named Obhāsa on the obstructing conditions, know his readiness, and ordain him by a formal act with a motion and three announcements, unshakeable and befitting the occasion. Let the act be concluded.

2

สังฆัง ยาจะติ,

Saṅghaṃ yācati,

…continues.

3

อะหัง สัพพะมิมัง สังฆัง อัชเฌสามิ,

Ahaṃ sabbamimaṃ saṅghaṃ ajjhesāmi,

…continues.

4

สาธุ อาวุโส (ภันเต) สัพโพยัง สังโฆ,

Sādhu āvuso (bhante) sabboyaṃ saṅgho,

…continues.

5

อิมัง โอภาสัง นามะ สามะเณรัง,

Imaṃ obhāsaṃ nāma sāmaṇeraṃ,

…continues.

6

อันตะรายิเก ธัมเม ปุจฉิต๎วา,

Antarāyike dhamme pucchitvā,

…continues.

7

ตัตถะ ปัตตะกัลลัตตัง ญัต๎วา,

Tattha pattakallattaṃ ñatvā,

…continues.

8

ญัตติจะตุตเถนะ กัมเมนะ อะกุปเปนะ ฐานาระเหนะ อุปะสัมปาเทมาติ,

Ñatticatutthena kammena akuppena ṭhānārahena upasampādemāti,

…continues.

9

กัมมะสันนิฏฐานัง กะโรตุ,

Kammasanniṭṭhānaṃ karotu,

…continues.

10

(ที่ประชุมสงฆ๎รับพร้อมกันว่า) สาธุ

Sādhu

(The assembled Saṅgha responds together:) Sādhu.

คำสมมติตนเพื่อถามอันตรายิกธรรม The Words of Appointing Oneself to Ask the Obstructing Conditions Spoken at an ordination with one candidate, before the questioning. page 295 5 verses The same motion for appointing a questioner, in the form used when there is a single candidate.

When chanted: Spoken at an ordination with one candidate, before the questioning.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints the ordination forms twice over — once for two candidates and once for one — because the Pali endings change with number and a monk conducting the ceremony cannot be inventing grammar on the spot.

This is the single-candidate version of the motion printed a page later for two.

Meaning and purpose

The substance is unchanged: let the Sangha hear me; if the Sangha is ready, I would question the candidate on the obstructing conditions.

Where the other version names two, this names one, and every word that agrees with the candidate follows suit. That is the whole difference between the two printings.

It is worth seeing what this implies about the book's purpose. Printing a long form twice to change a handful of endings is only worth the paper if the book is expected to be open on a table during the ceremony — which is what it was made for.

The chant

As the book prints it: page 295 →

page 295

1

สุณาตุ เม ภันเต สังโฆ,

Suṇātu me bhante saṅgho,

Let the Saṅgha, venerable sirs, hear me. If the Saṅgha is ready, I would question Obhāsa on the obstructing conditions.

2

อะยัง โอภาโส,

Ayaṃ obhāso,

…continues.

3

อายัส๎มะโต โสภะณัสสะ อุปะสัมปะทาเปกโข,

Āyasmato sobhaṇassa upasampadāpekkho,

…continues.

4

ยะทิ สังฆัสสะ ปัตตะกัลลัง,

Yadi saṅghassa pattakallaṃ,

…continues.

5

อะหัง โอภาสัง อันตะรายิเก ธัมเม ปุจเฉยยัง.

Ahaṃ obhāsaṃ antarāyike dhamme puccheyyaṃ.

…continues.

คำถามอันตรายิกธรรม The Questions on the Obstructing Conditions Asked of each candidate individually at an ordination, once the questioner has been appointed. page 295 8 verses The questions put to a candidate before ordination, opening by telling him that this is the time for truth.

When chanted: Asked of each candidate individually at an ordination, once the questioner has been appointed.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

These are the questions the appointment was sought for. They establish whether anything stands in the way of a valid ordination — certain illnesses, certain obligations, whether the candidate is who he says he is.

The candidate is addressed by his ordination name, and the questioning is done in front of the assembly rather than in private.

Meaning and purpose

The opening is the part worth reading slowly, because it is not a question at all: อะยันเต สัจจะกาโล ภูตะกาโล — this is the time for truth, the time for what is so.

Then the instruction, in two halves that between them close every exit: what is present, say it is present; what is absent, say it is absent. The candidate is not asked to be honest in general. He is told what honesty consists of in the next few minutes.

Only after that do the questions themselves begin. Putting the warning first is the tradition's way of making the answers count, and it is the same move the invitation at the end of the rains makes — the difficulty is created deliberately, before anybody has a chance to slide past it.

The chant

As the book prints it: page 295 →

page 295

1

สุณะสิ โอภาสะ,

Suṇasi obhāsa,

Listen, Obhāsa. This is the time for truth, the time for what is so. What has arisen, that I ask you. If it is present, say it is present; if it is absent, say it is absent. Do you have afflictions of these kinds?

2

อะยันเต สัจจะกาโล ภูตะกาโล,

Ayante saccakālo bhūtakālo,

…continues.

3

ยัง ชาตัง ตัง ปุจฉามิ,

Yaṃ jātaṃ taṃ pucchāmi,

…continues.

4

สันตัง อัตถีติ วัตตัพพัง,

Santaṃ atthīti vattabbaṃ,

…continues.

5

อะสันตัง นัตถีติ วัตตัพพัง,

Asantaṃ natthīti vattabbaṃ,

…continues.

6

สันติ เต เอวะรูปา อาพาธา.

Santi te evarūpā ābādhā.

…continues.

7

(ถาม) กุฏฐัง ฯลฯ โก นามะ เต อุปัชฌาโย,

Kuṭṭhaṃ … ko nāma te upajjhāyo,

(Asked:) Leprosy … what is your preceptor's name? (Answered:) There is none, venerable sir … my preceptor, venerable sir, is the venerable Sobhaṇa.

8

(ตอบ) นัตถิ ภันเต ฯลฯ อุปัชฌาโย เม ภันเต อายัส๎มา โสภะโณ นามะ.

Natthi bhante … upajjhāyo me bhante āyasmā sobhaṇo nāma.

…continues.

กรรมวาจาอุปสมบท The Kammavācā of Ordination Chanted by the appointed monks at an ordination with one candidate. pages 295–296 63 verses The formal act of ordination in its single-candidate form: the motion, the three announcements, and the silence that carries it.

When chanted: Chanted by the appointed monks at an ordination with one candidate.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The single-candidate version of the act printed a page later for two. The book gives both in full rather than asking anyone to adjust the Pali endings while the ceremony is running.

Sixty-three units, almost all of them repetition. The motion is put once and then announced three times, and the assembly is given three separate opportunities to object.

Meaning and purpose

The motion names everything that has to be established before the act is valid: who the candidate is, who the preceptor is, and that the bowl and robes are complete. It then closes by naming itself as the motion, so nobody can mistake what stage the ceremony has reached.

The three announcements repeat the same substance and each ends with the same invitation: whoever it is acceptable to, let him be silent; whoever it is not acceptable to, let him speak. Nothing is carried on a show of hands.

The closing lines record the outcome in the passive: it is acceptable to the Sangha, therefore it is silent — thus do I hold it. The person ordained becomes a bhikkhu at the moment somebody states, for the record, what nobody saying anything meant.

The chant

As the book prints it: page 295 and page 296 →

page 295

1

สุณาตุ เม ภันเต สังโฆ,

Suṇātu me bhante saṅgho,

Let the Saṅgha, venerable sirs, hear me. This is the motion for the ordination of Obhāsa under the venerable Sobhaṇa as preceptor.

2

อะยัง โอภาโส,

Ayaṃ obhāso,

…continues.

3

อายัส๎มะโต โสภะณัสสะ อุปะสัมปะทาเปกโข,

Āyasmato sobhaṇassa upasampadāpekkho,

…continues.

4

ปะริสุทโธ อันตะรายิเกหิ ธัมเมหิ,

Parisuddho antarāyikehi dhammehi,

…continues.

5

ปะริปุณณัสสะ ปัตตะจีวะรัง,

Paripuṇṇassa pattacīvaraṃ,

…continues.

6

โอภาโส สังฆัง อุปะสัมปะทัง ยาจะติ,

Obhāso saṅghaṃ upasampadaṃ yācati,

…continues.

7

อายัส๎มะตา โสภะเณนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā sobhaṇena upajjhāyena,

…continues.

8

ยะทิ สังฆัสสะ ปัตตะกัลลัง,

Yadi saṅghassa pattakallaṃ,

…continues.

9

สังโฆ โอภาโส อุปะสัมปาเทยยะ,

Saṅgho obhāso upasampādeyya,

…continues.

10

อายัส๎มะตา โสภะเณนะ อุปัชฌาเยนะ เอสา ญัตติ

Āyasmatā sobhaṇena upajjhāyena esā ñatti

…continues.

11

สุณาตุ เม ภันเต สังโฆ,

Suṇātu me bhante saṅgho,

The first announcement: the Saṅgha ordains Obhāsa under the venerable Sobhaṇa as preceptor. Let one to whom it is acceptable remain silent; let one to whom it is not speak.

12

อะยัง โอภาโส,

Ayaṃ obhāso,

…continues.

13

อายัส๎มะโต โสภะณัสสะ อุปะสัมปะทาเปกโข,

Āyasmato sobhaṇassa upasampadāpekkho,

…continues.

14

ปะริสุทโธ อันตะรายิเกหิ ธัมเมหิ,

Parisuddho antarāyikehi dhammehi,

…continues.

15

ปะริปุณณัสสะ ปัตตะจีวะรัง,

Paripuṇṇassa pattacīvaraṃ,

…continues.

16

โอภาโส สังฆัง อุปะสัมปะทัง ยาจะติ,

Obhāso saṅghaṃ upasampadaṃ yācati,

…continues.

17

อายัส๎มะตา โสภะเณนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā sobhaṇena upajjhāyena,

…continues.

18

สังโฆ โอภาสัง อุปะสัมปาเทติ,

Saṅgho obhāsaṃ upasampādeti,

…continues.

19

อายัส๎มะตา โสภะเณนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā sobhaṇena upajjhāyena,

…continues.

20

ยัสสายัส๎มะโต ขะมะติ,

Yassāyasmato khamati,

…continues.

21

โอภาสัสสะ อุปะสัมปะทา,

Obhāsassa upasampadā,

…continues.

22

อายัส๎มะตา โสภะเณนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā sobhaṇena upajjhāyena,

…continues.

23

โส ตุณ๎หัสสะ,

So tuṇhassa,

…continues.

24

ยัสสะ นะ ขะมะติ,

Yassa na khamati,

…continues.

25

โส ภาเสยยะ.

So bhāseyya.

…continues.

26

ทุติยัมปิ เอตะมัตถัง วะทามิ,

Dutiyampi etamatthaṃ vadāmi,

For a second time I speak of this matter — the same announcement.

27

สุณาตุ เม ภันเต สังโฆ,

Suṇātu me bhante saṅgho,

…continues.

28

อะยัง โอภาโส,

Ayaṃ obhāso,

…continues.

29

อายัส๎มะโต โสภะณัสสะ อุปะสัมปะทาเปกโข,

Āyasmato sobhaṇassa upasampadāpekkho,

…continues.

30

ปะริสุทโธ อันตะรายิเกหิ ธัมเมหิ,

Parisuddho antarāyikehi dhammehi,

…continues.

31

ปะริปุณณัสสะ ปัตตะจีวะรัง,

Paripuṇṇassa pattacīvaraṃ,

…continues.

32

โอภาโส สังฆัง อุปะสัมปะทัง ยาจะติ,

Obhāso saṅghaṃ upasampadaṃ yācati,

…continues.

33

อายัส๎มะตา โสภะเณนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā sobhaṇena upajjhāyena,

…continues.

page 296

34

สังโฆ โอภาสัง อุปะสัมปาเทติ,

Saṅgho obhāsaṃ upasampādeti,

…the Saṅgha ordains Obhāsa under the venerable Sobhaṇa as preceptor. Let one to whom it is acceptable remain silent; let one to whom it is not speak.

35

อายัส๎มะตา โสภะเณนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā sobhaṇena upajjhāyena,

…continues.

36

ยัสสายัส๎มะโต ขะมะติ,

Yassāyasmato khamati,

…continues.

37

โอภาสัสสะ อุปะสัมปะทา,

Obhāsassa upasampadā,

…continues.

38

อายัส๎มะตา โสภะเณนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā sobhaṇena upajjhāyena,

…continues.

39

โส ตุณ๎หัสสะ,

So tuṇhassa,

…continues.

40

ยัสสะ นะ ขะมะติ,

Yassa na khamati,

…continues.

41

โส ภาเสยยะ.

So bhāseyya.

…continues.

42

ตะติยัมปิ เอตะมัตถัง วะทามิ,

Tatiyampi etamatthaṃ vadāmi,

For a third time I speak of this matter — the same announcement.

43

สุณาตุ เม ภันเต สังโฆ,

Suṇātu me bhante saṅgho,

…continues.

44

อะยัง โอภาโส,

Ayaṃ obhāso,

…continues.

45

อายัส๎มะโต โสภะณัสสะ อุปะสัมปะทาเปกโข,

Āyasmato sobhaṇassa upasampadāpekkho,

…continues.

46

ปะริสุทโธ อันตะรายิเกหิ ธัมเมหิ,

Parisuddho antarāyikehi dhammehi,

…continues.

47

ปะริปุณณัสสะ ปัตตะจีวะรัง,

Paripuṇṇassa pattacīvaraṃ,

…continues.

48

โอภาโส สังฆัง อุปะสัมปะทัง ยาจะติ,

Obhāso saṅghaṃ upasampadaṃ yācati,

…continues.

49

อายัส๎มะตา โสภะเณนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā sobhaṇena upajjhāyena,

…continues.

50

สังโฆ โอภาสัง อุปะสัมปาเทติ,

Saṅgho obhāsaṃ upasampādeti,

…continues.

51

อายัส๎มะตา โสภะเณนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā sobhaṇena upajjhāyena,

…continues.

52

ยัสสายัส๎มะโต ขะมะติ,

Yassāyasmato khamati,

…continues.

53

โอภาสัสสะ อุปะสัมปะทา,

Obhāsassa upasampadā,

…continues.

54

อายัส๎มะตา โสภะเณนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā sobhaṇena upajjhāyena,

…continues.

55

โส ตุณ๎หัสสะ,

So tuṇhassa,

…continues.

56

ยัสสะ นะ ขะมะติ,

Yassa na khamati,

…continues.

57

โส ภาเสยยะ.

So bhāseyya.

…continues.

58

อุปะสัมปันโน สังเฆนะ,

Upasampanno saṅghena,

Obhāsa has been ordained by the Saṅgha under the venerable Sobhaṇa as preceptor. It is acceptable to the Saṅgha, therefore it is silent. Thus do I hold it.

59

โอภาโส อายัส๎มะตา โสภะเณนะ อุปัชฌาเยนะ,

Obhāso āyasmatā sobhaṇena upajjhāyena,

…continues.

60

ขะมะติ สังฆัสสะ,

Khamati saṅghassa,

…continues.

61

ตัส๎มา ตุณ๎หี,

Tasmā tuṇhī,

…continues.

62

เอวะเมตัง,

Evametaṃ,

…continues.

63

ธาระยามิ.

Dhārayāmi.

…continues.

คำสวดสมมติและคำสอนซ้อม The Words of Appointment and of Rehearsing the Instruction Spoken at an ordination before the candidates are questioned in the assembly. page 296 6 verses The motion appointing a monk to instruct the candidates, followed immediately by the rehearsal itself.

When chanted: Spoken at an ordination before the candidates are questioned in the assembly.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Two acts printed as one, because in practice they run together: first the assembly is asked to appoint an instructor, and then the instruction begins without a break.

This is the two-candidate version. What is being rehearsed is the questioning the candidates are about to face in front of everybody.

Meaning and purpose

The motion is the standard form — let the Sangha hear me; if the Sangha is ready, I would instruct these candidates — and it is put for a task that in most institutions would need no permission at all.

The rehearsal then opens with the same words the real questioning will open with: listen; this is the time for truth, the time for what is so. The candidates hear the warning twice, once in rehearsal and once in earnest.

That doubling is the point of rehearsing. A candidate who has already been through the questions is not being tested on his memory in front of the assembly, and the tradition would rather he answered well than be caught out.

The chant

As the book prints it: page 296 →

page 296

1

สุณาตุ เม ภันเต สังโฆ,

Suṇātu me bhante saṅgho,

Let the Saṅgha, venerable sirs, hear me. If the Saṅgha is ready, I would instruct Puṇṇa and Subha.

2

ปุณโณ จะ สุโภ จะ อายัส๎มะโต มะนุสสะนาคัสสะ อุปะสัมปะทาเปกขา,

Puṇṇo ca subho ca āyasmato manussanāgassa upasampadāpekkhā,

…continues.

3

ยะทิ สังฆัสสะ ปัตตะกัลลัง,

Yadi saṅghassa pattakallaṃ,

…continues.

4

อะหัง ปุณณัญจะ สุภัญจะ อะนุสาเสยยัง.

Ahaṃ puṇṇañca subhañca anusāseyyaṃ.

…continues.

5

สุณะสิ ปุณณะ อะยันเต สัจจะกาโล ภูตะกาโล,

Suṇasi puṇṇa ayante saccakālo bhūtakālo,

Listen, Puṇṇa. This is the time for truth, the time for what is so. What has arisen … my preceptor, venerable sir, is the venerable Manussanāga.

6

ยัง ชาตัง ฯลฯ อุปัชฌาโย เม ภันเต อายัส๎มา มะนุสสะนาโค นามะ

Yaṃ jātaṃ … upajjhāyo me bhante āyasmā manussanāgo nāma

…continues.

คำขอเรียกอุปสัมปทาเปกขะเข้ามา The Words of Asking to Call the Candidates In Spoken at an ordination, after the candidates have been instructed outside the assembly. page 297 6 verses The formal request for permission to bring the ordination candidates before the assembly, ending in the call to come forward.

When chanted: Spoken at an ordination, after the candidates have been instructed outside the assembly.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

An ordination is conducted as a sequence of formal acts, each opened by the same words — let the Sangha, venerable sirs, hear me — and this is the first of them. The candidates wait outside until the assembly has agreed to see them.

The English of this passage, and of most of the ordination material, is printed once at the head of each unit; the continuation lines carry a marker rather than a translation.

Meaning and purpose

What is being asked is permission, and the reason is given as a report of work already done: the candidates have been instructed. Nobody is brought before the assembly unprepared, and the request says so.

The candidates are named. Throughout the ordination material the book uses specimen names rather than blanks, so the forms read as though a particular ceremony were being described.

It ends with two words spoken outward rather than to the assembly — come forward. After the formality of the motion, the actual instruction to the people waiting is as plain as it could be.

The chant

As the book prints it: page 297 →

page 297

1

สุณาตุ เม ภันเต สังโฆ,

Suṇātu me bhante saṅgho,

Let the Saṅgha, venerable sirs, hear me. Puṇṇa and Subha, candidates for ordination under the venerable Manussanāga, have been instructed by me. If the Saṅgha is ready, let Puṇṇa and Subha come forward.

2

ปุณโณ จะ สุโภ จะ อายัส๎มะโต มะนุสสะนาคัสสะ อุปะสัมปะทาเปกขา,

Puṇṇo ca subho ca āyasmato manussanāgassa upasampadāpekkhā,

…continues.

3

อะนุสิฏฐา เต มะยา,

Anusiṭṭhā te mayā,

…continues.

4

ยะทิ สังฆัสสะ ปัตตะกัลลัง,

Yadi saṅghassa pattakallaṃ,

…continues.

5

ปุณโณ จะ สุโภ จะ อาคัจเฉยยุง.

Puṇṇo ca subho ca āgaccheyyuṃ.

…continues.

6

(คำเรียก) อาคัจฉะถะ

Āgacchatha

(The call:) Come forward.

คำสมมติตนและคำถามอันตรายิกธรรม The Words of Appointing Oneself and Asking the Obstructing Conditions Spoken at an ordination once the candidates have come before the assembly. page 297 5 verses The motion by which one monk is appointed to question the candidates, with the note that they are asked one at a time.

When chanted: Spoken at an ordination once the candidates have come before the assembly.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

อันตรายิกธรรม are the obstructing conditions — the things that would make an ordination invalid, and which the candidate must be asked about before it proceeds.

Nobody questions a candidate on their own authority. A monk has first to be appointed to do it, by a motion put to the assembly, and this is that motion.

Meaning and purpose

The form is the standard one: let the Sangha hear me; if the Sangha is ready, I would question so-and-so on the obstructing conditions. Permission is sought even for asking questions.

The bracketed note is the operative detail: questioned one at a time. However many candidates are present, the questioning is individual, because what is being established is individual.

Taken with the pages either side of it, this is a procedure built almost entirely out of asking permission — to call them in, to question them, to put the motion, to carry it. Each step is a separate act that the assembly could refuse.

The chant

As the book prints it: page 297 →

page 297

1

สุณาตุ เม ภันเต สังโฆ,

Suṇātu me bhante saṅgho,

Let the Saṅgha, venerable sirs, hear me. If the Saṅgha is ready, I would question Puṇṇa and Subha on the obstructing conditions.

2

ปุณโณ จะ สุโภ จะ อายัส๎มะโต มะนุสสะนาคัสสะ อุปะสัมปะทาเปกขา,

Puṇṇo ca subho ca āyasmato manussanāgassa upasampadāpekkhā,

…continues.

3

ยะทิ สังฆัสสะ ปัตตะกัลลัง,

Yadi saṅghassa pattakallaṃ,

…continues.

4

ปุณณัญจะ สุภัญจะ อันตะรายิเก ธัมเม ปุจเฉยยัง

Puṇṇañca subhañca antarāyike dhamme puccheyyaṃ

…continues.

5

(สอบถามที่ละรูป)

(Questioned one at a time)

คำพระอุปัชฌาย์กล่าวเผดียงสงฆ์ The Words of the Preceptor Informing the Saṅgha Spoken at an ordination by the preceptor, before the formal act is put. page 297 14 verses The preceptor's address to the assembly presenting his candidates and asking the Sangha to receive them, answered with a single word.

When chanted: Spoken at an ordination by the preceptor, before the formal act is put.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

เผดียง is informing or notifying the Sangha. The preceptor is the monk who takes responsibility for the candidates, and this is where he says so in front of everybody.

It is longer than the motions around it because it is not a motion. It is a statement of who these people are, whose they are, and what is being asked.

Meaning and purpose

He names them as his own — these two novices are my candidates, seeking ordination and asking it of the Sangha. The relationship is declared before anything is requested, and it is a lasting one: a preceptor remains answerable for those he presents.

The address is made to the assembly as friends and as venerable sirs, both forms appearing, because a Sangha contains monks both junior and senior to the speaker.

The whole passage is answered by one word said by everybody at once: สาธุ. It is not consent to the ordination, which comes later and by silence. It is only agreement that the matter may proceed, and the book gives it a line of its own.

The chant

As the book prints it: page 297 →

page 297

1

อิทานิ โข อาวุโส (ภันเต) อะยัญจะ ปุณโณ นามะ สามะเณโร,

Idāni kho āvuso (bhante) ayañca puṇṇo nāma sāmaṇero,

Now, friends (venerable sirs), these two novices named Puṇṇa and Subha are my candidates, seeking ordination and asking it of the Saṅgha. I request this whole Saṅgha: please, friends, let this whole Saṅgha question them on the obstructing conditions, know their readiness, and ordain them by a formal act with a motion and three announcements, unshakeable and befitting the occasion. Let the act be concluded.

2

อะยัญจะ สุโภ นามะ สามะเณโร,

Ayañca subho nāma sāmaṇero,

…continues.

3

มะมะ อุปะสัมปะทาเปกขา,

Mama upasampadāpekkhā,

…continues.

4

อุปะสัมปะทัง อากังขะมานา,

Upasampadaṃ ākaṅkhamānā,

…continues.

5

สังฆัง ยาจันติ,

Saṅghaṃ yācanti,

…continues.

6

อะหัง สัพพะมิมัง สังฆัง อัชเฌสามิ,

Ahaṃ sabbamimaṃ saṅghaṃ ajjhesāmi,

…continues.

7

สาธุ อาวุโส (ภันเต) สัพโพยัง สังโฆ,

Sādhu āvuso (bhante) sabboyaṃ saṅgho,

…continues.

8

อิมัญจะ ปุณณัง นามะ สามะเณรัง,

Imañca puṇṇaṃ nāma sāmaṇeraṃ,

…continues.

9

อิมัญจะ สุภัง นามะ สามะเณรัง,

Imañca subhaṃ nāma sāmaṇeraṃ,

…continues.

10

อันตะรายิเก ธัมเม ปุจฉิต๎วา,

Antarāyike dhamme pucchitvā,

…continues.

11

ตัตถะ ปัตตะกัลลัตตัง ญัต๎วา,

Tattha pattakallattaṃ ñatvā,

…continues.

12

ญัตติจะตุตเถนะ กัมเมนะ อะกุปเปนะ ฐานาระเหนะ อุปะสัมปาเทมาติ,

Ñatticatutthena kammena akuppena ṭhānārahena upasampādemāti,

…continues.

13

กัมมะสันนิฏฐานัง กะโรตุ.

Kammasanniṭṭhānaṃ karotu.

…continues.

14

(ที่ประชุมสงฆ๎รับพร้อมกันว่า) สาธุ

Sādhu

(The assembled Saṅgha responds together:) Sādhu.

คำสวดกรรมวาจาอุปสมบท The Words of Chanting the Kammavācā of Ordination Chanted by the appointed monks at an ordination; the act that makes somebody a bhikkhu. pages 297–298 68 verses The formal act of ordination: the motion, the three announcements, and the silence that carries it.

When chanted: Chanted by the appointed monks at an ordination; the act that makes somebody a bhikkhu.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The longest procedural text in the book at sixty-eight units, and the one everything else in this section leads to. A กรรมวาจา is a formal act of the Sangha, and this is the act by which a person becomes a monk.

Its length comes almost entirely from repetition. The same substance is stated four times over: once as a motion, and then three times as an announcement.

Meaning and purpose

The motion states the case — this is the motion for the ordination of these candidates under this preceptor — and closes by naming itself: เอสา ญัตติ, this is the motion. The assembly now knows exactly what it is being asked.

Then the same thing three more times, each ending with the same invitation to object: whoever of the venerable ones it is acceptable to, let him be silent; whoever it is not acceptable to, let him speak. Three chances are given, not one.

The last lines record what happened: it is acceptable to the Sangha, therefore it is silent — เอวะเมตัง ธาระยามิ, thus do I hold it. A life is changed by nobody having spoken, four times asked, and by one monk stating for the record what that silence meant.

The chant

As the book prints it: page 297 and page 298 →

page 297

1

สุณาตุ เม ภันเต สังโฆ,

Suṇātu me bhante saṅgho,

Let the Saṅgha, venerable sirs, hear me. This is the motion for the ordination of Puṇṇa and Subha under the venerable Manussanāga as preceptor.

2

อะยัญจะ ปุณโณ,

Ayañca puṇṇo,

…continues.

3

อะยัญจะ สุโภ,

Ayañca subho,

…continues.

4

อายัส๎มะโต มะนุสสะนาคัสสะ อุปะสัมปะทาเปกขา,

Āyasmato manussanāgassa upasampadāpekkhā,

…continues.

5

ปะริสุทธา อันตะรายิเกหิ ธัมเมหิ,

Parisuddhā antarāyikehi dhammehi,

…continues.

6

ปะริปุณณะมิเมสัง ปัตตะจีวะรัง,

Paripuṇṇamimesaṃ pattacīvaraṃ,

…continues.

7

ปุณโณ จะ สุโภ จะ สังฆัง อุปะสัมปะทัง ยาจันติ,

Puṇṇo ca subho ca saṅghaṃ upasampadaṃ yācanti,

…continues.

8

อายัส๎มะตา มะนุสสะนาเคนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā manussanāgena upajjhāyena,

…continues.

9

ยะทิ สังฆัสสะ ปัตตะกัลลัง,

Yadi saṅghassa pattakallaṃ,

…continues.

10

สังโฆ ปุณณัญจะ สุภัญจะ อุปะสัมปาเทยยะ,

Saṅgho puṇṇañca subhañca upasampādeyya,

…continues.

11

อายัส๎มะตา มะนุสสะนาเคนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā manussanāgena upajjhāyena,

…continues.

12

เอสา ญัตติ.

Esā ñatti.

…continues.

page 298

13

สุณาตุ เม ภันเต สังโฆ,

Suṇātu me bhante saṅgho,

The first announcement: the Saṅgha ordains Puṇṇa and Subha under the venerable Manussanāga as preceptor. Let one to whom it is acceptable remain silent; let one to whom it is not speak.

14

อะยัญจะ ปุณโณ,

Ayañca puṇṇo,

…continues.

15

อะยัญจะ สุโภ,

Ayañca subho,

…continues.

16

อายัส๎มะโต มะนุสสะนาคัสสะ อุปะสัมปะทาเปกขา,

Āyasmato manussanāgassa upasampadāpekkhā,

…continues.

17

ปะริสุทธา อันตะรายิเกหิ ธัมเมหิ,

Parisuddhā antarāyikehi dhammehi,

…continues.

18

ปะริปุณณะมิเมสัง ปัตตะจีวะรัง,

Paripuṇṇamimesaṃ pattacīvaraṃ,

…continues.

19

ปุณโณ จะ สุโภ จะ สังฆัง อุปะสัมปะทัง ยาจันติ,

Puṇṇo ca subho ca saṅghaṃ upasampadaṃ yācanti,

…continues.

20

อายัส๎มะตา มะนุสสะนาเคนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā manussanāgena upajjhāyena,

…continues.

21

สังโฆ ปุณณัญจะ สุภัญจะ อุปะสัมปาเทติ,

Saṅgho puṇṇañca subhañca upasampādeti,

…continues.

22

อายัส๎มะตา มะนุสสะนาเคนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā manussanāgena upajjhāyena,

…continues.

23

ยัสสายัส๎มะโต ขะมะติ,

Yassāyasmato khamati,

…continues.

24

ปุณณัสสะ จะ สุภัสสะ จะ อุปะสัมปะทา,

Puṇṇassa ca subhassa ca upasampadā,

…continues.

25

อายัส๎มะตา มะนุสสะนาเคนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā manussanāgena upajjhāyena,

…continues.

26

โส ตุณ๎หัสสะ,

So tuṇhassa,

…continues.

27

ยัสสะ นะ ขะมะติ,

Yassa na khamati,

…continues.

28

โส ภาเสยยะ.

So bhāseyya.

…continues.

29

ทุติยัมปิ เอตะมัตถัง วะทามิ,

Dutiyampi etamatthaṃ vadāmi,

For a second time I speak of this matter — the same announcement.

30

สุณาตุ เม ภันเต สังโฆ,

Suṇātu me bhante saṅgho,

…continues.

31

อะยัญจะ ปุณโณ,

Ayañca puṇṇo,

…continues.

32

อะยัญจะ สุโภ,

Ayañca subho,

…continues.

33

อายัส๎มะโต มะนุสสะนาคัสสะ อุปะสัมปะทาเปกขา,

Āyasmato manussanāgassa upasampadāpekkhā,

…continues.

34

ปะริสุทธา อันตะรายิเกหิ ธัมเมหิ,

Parisuddhā antarāyikehi dhammehi,

…continues.

35

ปะริปุณณะมิเมสัง ปัตตะจีวะรัง,

Paripuṇṇamimesaṃ pattacīvaraṃ,

…continues.

36

ปุณโณ จะ สุโภ จะ สังฆัง อุปะสัมปะทัง ยาจันติ,

Puṇṇo ca subho ca saṅghaṃ upasampadaṃ yācanti,

…continues.

37

อายัส๎มะตา มะนุสสะนาเคนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā manussanāgena upajjhāyena,

…continues.

38

สังโฆ ปุณณัญจะ สุภัญจะ อุปะสัมปาเทติ,

Saṅgho puṇṇañca subhañca upasampādeti,

…continues.

39

อายัส๎มะตา มะนุสสะนาเคนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā manussanāgena upajjhāyena,

…continues.

40

ยัสสายัส๎มะโต ขะมะติ,

Yassāyasmato khamati,

…continues.

41

ปุณณัสสะ จะ สุภัสสะ จะ อุปะสัมปะทา,

Puṇṇassa ca subhassa ca upasampadā,

…continues.

42

อายัส๎มะตา มะนุสสะนาเคนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā manussanāgena upajjhāyena,

…continues.

43

โส ตุณ๎หัสสะ,

So tuṇhassa,

…continues.

44

ยัสสะ นะ ขะมะติ,

Yassa na khamati,

…continues.

45

โส ภาเสยยะ.

So bhāseyya.

…continues.

46

ตะติยัมปิ เอตะมัตถัง วะทามิ,

Tatiyampi etamatthaṃ vadāmi,

For a third time I speak of this matter — the same announcement.

47

สุณาตุ เม ภันเต สังโฆ,

Suṇātu me bhante saṅgho,

…continues.

48

อะยัญจะ ปุณโณ,

Ayañca puṇṇo,

…continues.

49

อะยัญจะ สุโภ,

Ayañca subho,

…continues.

50

อายัส๎มะโต มะนุสสะนาคัสสะ อุปะสัมปะทาเปกขา,

Āyasmato manussanāgassa upasampadāpekkhā,

…continues.

51

ปะริสุทธา อันตะรายิเกหิ ธัมเมหิ,

Parisuddhā antarāyikehi dhammehi,

…continues.

52

ปะริปุณณะมิเมสัง ปัตตะจีวะรัง,

Paripuṇṇamimesaṃ pattacīvaraṃ,

…continues.

53

ปุณโณ จะ สุโภ จะ สังฆัง อุปะสัมปะทัง ยาจันติ,

Puṇṇo ca subho ca saṅghaṃ upasampadaṃ yācanti,

…continues.

54

อายัส๎มะตา มะนุสสะนาเคนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā manussanāgena upajjhāyena,

…continues.

55

สังโฆ ปุณณัญจะ สุภัญจะ อุปะสัมปาเทติ,

Saṅgho puṇṇañca subhañca upasampādeti,

…continues.

56

อายัส๎มะตา มะนุสสะนาเคนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā manussanāgena upajjhāyena,

…continues.

57

ยัสสายัส๎มะโต ขะมะติ,

Yassāyasmato khamati,

…continues.

58

ปุณณัสสะ จะ สุภัสสะ จะ อุปะสัมปะทา,

Puṇṇassa ca subhassa ca upasampadā,

…continues.

59

อายัส๎มะตา มะนุสสะนาเคนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā manussanāgena upajjhāyena,

…continues.

60

โส ตุณ๎หัสสะ,

So tuṇhassa,

…continues.

61

ยัสสะ นะ ขะมะติ,

Yassa na khamati,

…continues.

62

โส ภาเสยยะ.

So bhāseyya.

…continues.

63

อุปะสัมปันนา สังเฆนะ,

Upasampannā saṅghena,

Puṇṇa and Subha have been ordained by the Saṅgha under the venerable Manussanāga as preceptor. It is acceptable to the Saṅgha, therefore it is silent. Thus do I hold it.

64

ปุณโณ จะ สุโภ จะ,

Puṇṇo ca subho ca,

…continues.

65

อายัส๎มะตา มะนุสสะนาเคนะ อุปัชฌาเยนะ,

Āyasmatā manussanāgena upajjhāyena,

…continues.

66

ขะมะติ สังฆัสสะ,

Khamati saṅghassa,

…continues.

67

ตัส๎มา ตุณ๎หี,

Tasmā tuṇhī,

…continues.

68

เอวะเมตัง ธาระยามิ.

Evametaṃ dhārayāmi.

…continues.

คำขอบวชชี The Words of Requesting the Going Forth Spoken by a woman requesting the going forth, before the precepts are given. page 299 1 verses The single formula by which a woman asks to go forth as a มีชี, declaring refuge and asking for the precepts.

When chanted: Spoken by a woman requesting the going forth, before the precepts are given.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

บวชชี is the going forth as a มีชี — a white-robed renunciant woman. Thailand has no bhikkhunī ordination in this lineage, and this is the form the tradition uses instead.

The sentence is the same one printed elsewhere in this book for a lay person declaring themselves a follower. What changes is not the words but the occasion and what follows them.

Meaning and purpose

The wording is a declaration of refuge, made in the presence of the Sangha, with the same concession the book makes everywhere: to that Blessed One, though he attained final Nibbāna long ago.

Refuge is taken in all three — the Blessed One, the Dhamma, and the community of monks. The last of those is worth noticing here, given the position the speaker is entering.

That this and the lay declaration share a form says something plain about where this way of life sits. It is entered by the same sentence a lay follower uses, and what makes it different is the precepts taken afterwards and the life led on the strength of them.

The chant

As the book prints it: page 299 →

page 299

1

เอสาหัง ภันเต, สุจิระปะรินิพพุตัมปิ, ตัง ภะคะวันตัง สะระณัง คัจฉามิ, ธัมมัญจะ ภิกขุสังฆัญจะ, ปัพพัชชัง มัง ภันเต, สังโฆ ธาเรตุ อัชชะตัคเค ปาณุเปตัง, สะระณัง คะตัง.

Esāhaṃ bhante, suciraparinibbutampi, taṃ bhagavantaṃ saraṇaṃ gacchāmi, dhammañca bhikkhusaṅghañca, pabbajjaṃ maṃ bhante, saṅgho dhāretu ajjatagge pāṇupetaṃ, saraṇaṃ gataṃ.

Venerable sir, I go for refuge to that Blessed One, though he attained final Nibbāna long ago, and to the Dhamma and to the community of monks. May the Saṅgha remember me, venerable sir, as one gone forth, who from this day has gone for refuge for as long as life lasts.

คำอาราธนาศีล ๘ The Words of Requesting the Eight Precepts Spoken by those about to take the eight precepts, before the monk administers them. page 299 4 verses The request for the eight precepts together with the three refuges, said three times, with a note on the singular form.

When chanted: Spoken by those about to take the eight precepts, before the monk administers them.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The asking half of the exchange. Like the request for the Uposatha precepts earlier in the book, it establishes that the precepts are sought rather than imposed.

It is shorter than the Uposatha version because it is not tied to a particular day. These are the eight taken by anybody at any time, including those going forth as มีชี.

Meaning and purpose

What is asked for is one thing, not two: the eight precepts together with the three refuges. Refuge and precepts arrive in a single request, as they do throughout this book.

Said three times, in the plural — มะยัง, we — because the occasion is usually a group.

Then the practical note the book adds in brackets: if alone, say อะหัง in place of มะยัง, and ยาจามิ in place of ยาจามะ. Two words changed, and a page written for a group works for one person. That kind of note is what makes this a handbook rather than an anthology.

The chant

As the book prints it: page 299 →

page 299

1

มะยัง ภันเต ติสะระเณนะ สะหะ อัฏฐะ สีลานิ ยาจามะ.

Mayaṃ bhante tisaraṇena saha aṭṭha sīlāni yācāma.

Venerable sir, we ask for the eight precepts together with the three refuges.

2

มะยัง ภันเต ติสะระเณนะ สะหะ อัฏฐะ สีลานิ ยาจามะ.

Mayaṃ bhante tisaraṇena saha aṭṭha sīlāni yācāma.

Venerable sir, we ask for the eight precepts together with the three refuges.

3

มะยัง ภันเต ติสะระเณนะ สะหะ อัฏฐะ สีลานิ ยาจามะ.

Mayaṃ bhante tisaraṇena saha aṭṭha sīlāni yācāma.

Venerable sir, we ask for the eight precepts together with the three refuges.

4

(ถ้าคนเดียว อะหัง แทน มะยัง และ ยาจามิ แทน ยาจามะ)

(If alone, say ahaṃ in place of mayaṃ, and yācāmi in place of yācāma)

คำนมัสการพระพุทธเจ้า The Words of Homage to the Buddha Repeated after the monk at the giving of the refuges, before the precepts. pages 299–300 13 verses The homage and the threefold going for refuge as they are given at an ordination, closing with the monk confirming that refuge is complete.

When chanted: Repeated after the monk at the giving of the refuges, before the precepts.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The homage and the refuges again, but printed here in the form used when they are being administered rather than chanted. That is why the last line is an exchange and not a verse.

Its place in the book is among the ordination material, so what follows for the person saying it is not a service but a change of standing.

Meaning and purpose

The first three lines are the homage, said three times as always. Then the three refuges, and then the same three twice more — nine statements in all, one to a line, as the paritta printing also sets them.

The closing line is the part that only appears in this setting. The monk says that the going for refuge is completed, and the answer comes back: yes, venerable sir.

Nothing in the words themselves has changed, and yet that confirmation is what makes the difference. Refuge chanted in a service is a recollection. Refuge confirmed by somebody who was listening is a fact about the person who said it.

The chant

As the book prints it: page 299 and page 300 →

page 299

1

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ.

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa.

Homage to the Blessed One, the Worthy One, the Fully Enlightened One.

2

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ.

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa.

Homage to the Blessed One, the Worthy One, the Fully Enlightened One.

3

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ.

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa.

Homage to the Blessed One, the Worthy One, the Fully Enlightened One.

4

พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

Buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

I go to the Buddha for refuge.

5

ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

I go to the Dhamma for refuge.

6

สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

Saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

I go to the Saṅgha for refuge.

7

ทุติยัมปิ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dutiyampi buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a second time I go to the Buddha for refuge.

8

ทุติยัมปิ ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dutiyampi dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a second time I go to the Dhamma for refuge.

9

ทุติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

Dutiyampi saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a second time I go to the Saṅgha for refuge.

10

ตะติยัมปิ พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ.

Tatiyampi buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a third time I go to the Buddha for refuge.

page 300

11

ตะติยัมปิ ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ.

Tatiyampi dhammaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a third time I go to the Dhamma for refuge.

12

ตะติยัมปิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ.

Tatiyampi saṅghaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

For a third time I go to the Saṅgha for refuge.

13

(พระท่านว่า) ติสะระณะคะมะนัง นิฏฐิตัง. (รับว่า) อามะ ภันเต.

Tisaraṇagamanaṃ niṭṭhitaṃ. Āma bhante.

(The monk says:) The going for refuge is completed. (The response:) Yes, venerable sir.

คำสมาทานศีล The Words of Undertaking the Precepts Repeated line by line after the monk who administers them, once the precepts have been requested. page 300 9 verses The eight precepts undertaken one by one, each with a Thai gloss beside it, closing with a line taking all eight together.

When chanted: Repeated line by line after the monk who administers them, once the precepts have been requested.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This is the taking half of the exchange whose asking half is printed a page earlier. The eight are the same eight kept on the observance day, and appear elsewhere in this book in their bare form.

What is different here is that the book sets a Thai gloss in brackets after each Pali line. Somebody using this page is being helped to understand what they are saying as they say it, which is not true of most pages in this book.

Meaning and purpose

Each line ends the same way — สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ, I undertake the training rule. The formula is first-person and singular throughout: the monk gives the words, but nobody is put under anything.

The bracketed Thai does not translate the Pali so much as unpack it. Where the Pali says abstain from unchastity, the Thai spells out what is meant, and the same for eating at the wrong time and for high and luxurious seats.

The last line gathers them: I undertake these eight training rules, said three times. Having taken them individually, the speaker takes them as a set — which is what allows the whole day to be spoken of afterwards as one undertaking rather than eight.

The chant

As the book prints it: page 300 →

page 300

1

ปาณาติปาตา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

Pāṇātipātā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

(ข้าพเจ้าสมาทานซึ่งสิกขาบท คือเว้นจากฆ่าสัตว์มีชีวิตด้วยตนเองและใช้ให้ผู้อื่นฆ่า)

I undertake the training rule to abstain from killing living beings. (I undertake the training rule, that is, to refrain from killing living creatures myself and from having others kill.)

2

อะทินนาทานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

Adinnādānā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

(ข้าพเจ้าสมาทานซึ่งสิกขาบท คือเว้นจากลักทรัพย์ด้วยตนเองและใช้ให้ผู้อื่นลัก)

I undertake the training rule to abstain from taking what is not given. (I undertake the training rule, that is, to refrain from stealing myself and from having others steal.)

3

อะพ๎รัห๎มะจะริยา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

Abrahmacariyā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

(ข้าพเจ้าสมาทานซึ่งสิกขาบท คือเว้นจากอสัทธรรม กรรมอันเป็นข้าศึกแก่พรหมจรรย์)

I undertake the training rule to abstain from unchastity. (I undertake the training rule, that is, to refrain from what is ignoble, the act that is the enemy of the holy life.)

4

มุสาวาทา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

Musāvādā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

(ข้าพเจ้าสมาทานซึ่งสิกขาบท คือเว้นจากการพูดเท็จ)

I undertake the training rule to abstain from false speech. (I undertake the training rule, that is, to refrain from speaking falsely.)

5

สุราเมระยะมัชชะปะมาทัฏฐานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

Surāmerayamajjapamādaṭṭhānā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

(ข้าพเจ้าสมาทานซึ่งสิกขาบท คือเว้นจากน้ำเมาคือสุรา และเมรัย อันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท)

I undertake the training rule to abstain from intoxicants, which are the basis of heedlessness. (I undertake the training rule, that is, to refrain from spirits and fermented drink, which are the ground of heedlessness.)

6

วิกาละโภชะนา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

Vikālabhojanā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

(ข้าพเจ้าสมาทานซึ่งสิกขาบท คือเว้นจากการบริโภคอาหารในเวลาวิกาล)

I undertake the training rule to abstain from eating at the wrong time. (I undertake the training rule, that is, to refrain from taking food outside the proper time.)

7

นัจจะคีตะวาทิตะวิสูกะทัสสะนา มาลาคันธะวิเลปะนะธาระณะมัณฑะนะวิภูสะนัฏฐานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

Naccagītavāditavisūkadassanā mālāgandhavilepanadhāraṇamaṇḍanavibhūsanaṭṭhānā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

(ข้าพเจ้าสมาทานซึ่งสิกขาบท คือเว้นจากการดู ฟัง ฟ้อนรำ ขับร้องและประโคมเครื่องดนตรีต่างๆ และการเล่นที่เป็นข้าศึกแก่กุศล และทัดทรงตกแต่งร่างกายด้วยเครื่องประดับและดอกไม้ของหอม เครื่องทาเครื่องย้อม ผัดผิวให้งามต่างๆ)

I undertake the training rule to abstain from dancing, singing, music and unseemly shows, and from wearing garlands, scents, cosmetics and adornment. (I undertake the training rule, that is, to refrain from watching and listening to dancing, singing and the playing of instruments of all kinds, and from amusements that are the enemy of what is wholesome; and from adorning the body with ornaments and scented flowers, ointments and dyes, and beautifying the complexion.)

8

อุจจาสะยะนะมะหาสะยะนา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ.

Uccāsayanamahāsayanā veramaṇī sikkhāpadaṃ samādiyāmi.

(ข้าพเจ้าสมาทานซึ่งสิกขาบท คือ เว้นจากนั่งนอนเหนือเตียง ตั่งมีเท้าสูงเกินประมาณ และที่นั่งที่นอนอันสูงใหญ่ ภายในใส่นุ่นและสำลี อาสนะ อันวิจิตรไปด้วยลวดลายงาม ด้วยเงินทองต่างๆ)

I undertake the training rule to abstain from high and luxurious beds and seats. (I undertake the training rule, that is, to refrain from sitting or lying on beds and couches with legs above the measure, and on large high seats and beds stuffed with kapok and cotton, and on seats elaborately worked with fine patterns in silver and gold.)

9

อิมานิ อัฏฐะ สิกขาปะทานิ สะมาทิยามิ. (ว่า 3 ครั้ง)

Imāni aṭṭha sikkhāpadāni samādiyāmi.

I undertake these eight training rules. (say 3 times)

วิธีแสดงอาบัติ The Method of Confessing an Offence Used between two monks, commonly before the uposatha, so that offences are cleared before the community meets. pages 301–302 26 verses The exchange between two monks by which a lesser offence is confessed and undertaken not to be repeated.

When chanted: Used between two monks, commonly before the uposatha, so that offences are cleared before the community meets.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Most monastic offences are cleared not by penance but by being told to another monk. This page prints the whole exchange, marked throughout with who speaks — พรรษาอ่อน the junior, พรรษาแก่ the senior.

It is printed in two directions, because either monk may be the one confessing, and the forms of address change accordingly.

Meaning and purpose

The confession is deliberately unspecific: I have fallen into many offences of various kinds; I confess them in your presence. Nothing is itemised. What is required is that the fact be stated to somebody who hears it.

Then the question that makes it more than a formality — do you see those offences, friend? — and the answer, yes, venerable sir, I see them. Seeing here means acknowledging, and the exchange will not proceed until it has been said aloud.

The undertaking that closes it is put three times over, once for each door of action: I shall not act thus again; I shall not speak thus again; I shall not think thus again. The third is the one no witness could ever verify, and it is included anyway.

The chant

As the book prints it: page 301 and page 302 →

page 301

1

(พรรษาอ่อนว่า) สัพพา ตา อาปัตติโย อาโรเจมิ (ว่า 3 ครั้ง)

Sabbā tā āpattiyo ārocemi

(The junior says:) I declare all those offences. (say 3 times)

2

สัพพา คะรุละหุกา อาปัตติโย อาโรเจมิ (ว่า 3 ครั้ง)

Sabbā garulahukā āpattiyo ārocemi

I declare all offences, grave and light. (say 3 times)

3

อะหัง ภันเต สัมพะหุลา นานาวัตถุกาโย อาปัตติโย

Ahaṃ bhante sambahulā nānāvatthukāyo āpattiyo

Venerable sir, I have fallen into many offences of various kinds;

4

อาปัชชิง ตา ตุมหะ มูเล ปะฏิเทเสมิ.

Āpajjiṃ tā tumha mūle paṭidesemi.

I confess them in your presence.

5

(พรรษาแก่รับว่า) ปัสสะหิ อาวุโส ตา อาปัตติโย.

Passahi āvuso tā āpattiyo.

(The senior responds:) Do you see those offences, friend?

6

(พรรษาอ่อนว่า) อุกาสะ อามะ ภันเต ปัสสามิ.

Ukāsa āma bhante passāmi.

(The junior says:) With your leave — yes, venerable sir, I see them.

7

(พรรษาแก่รับว่า) อายะติง อาวุโส สังวะเรยยาสิ.

Āyatiṃ āvuso saṃvareyyāsi.

(The senior responds:) In future, friend, you should restrain yourself.

8

(พรรษาอ่อนว่า) สาธุ สุฏฐุ ภันเต สังวะริสสามิ

Sādhu suṭṭhu bhante saṃvarissāmi

(The junior says:) Very well, venerable sir, I shall restrain myself.

9

ทุติยัมปิ สาธุ สุฏฐุ ภันเต สังวะริสสามิ

Dutiyampi sādhu suṭṭhu bhante saṃvarissāmi

For a second time: very well, venerable sir, I shall restrain myself.

10

ตะติยัมปิ สาธุ สุฏฐุ ภันเต สังวะริสสามิ

Tatiyampi sādhu suṭṭhu bhante saṃvarissāmi

For a third time: very well, venerable sir, I shall restrain myself.

11

นะ ปุเนวัง กะริสสามิ

Na punevaṃ karissāmi

I shall not act thus again;

12

นะ ปุเนวัง ภาสิสสามิ

Na punevaṃ bhāsissāmi

I shall not speak thus again;

13

นะ ปุเนวัง จินตะยิสสามิ.

Na punevaṃ cintayissāmi.

I shall not think thus again.

14

(พรรษาแก่ว่า) สัพพา ตา อาปัตติโย อาโรเจมิ (ว่า 3 ครั้ง)

Sabbā tā āpattiyo ārocemi

(The senior says:) I declare all those offences. (say 3 times)

15

สัพพา คะรุละหุกา อาปัตติโย อาโรเจมิ (ว่า 3 ครั้ง)

Sabbā garulahukā āpattiyo ārocemi

I declare all offences, grave and light. (say 3 times)

16

อะหัง อาวุโส สัมพะหุลา นานาวัตถุกาโย อาปัตติโย

Ahaṃ āvuso sambahulā nānāvatthukāyo āpattiyo

Friend, I have fallen into many offences of various kinds;

17

อาปัชชิง ตา ตุยหะ มูเล ปะฏิเทเสมิ.

Āpajjiṃ tā tuyha mūle paṭidesemi.

I confess them in your presence.

18

(พรรษาอ่อนรับว่า) อุกาสะ ปัสสะถะ ภันเต ตา อาปัตติโย.

Ukāsa passatha bhante tā āpattiyo.

(The junior responds:) With your leave — do you see those offences, venerable sir?

19

(พรรษาแก่ว่า) อามะ อาวุโส ปัสสามิ.

Āma āvuso passāmi.

(The senior says:) Yes, friend, I see them.

20

(พรรษาอ่อนรับว่า) อายะติง ภันเต สังวะเรยยาถะ.

Āyatiṃ bhante saṃvareyyātha.

(The junior responds:) In future, venerable sir, you should restrain yourself.

21

(พรรษาแก่ว่า) สาธุ สุฏฐุ อาวุโส สังวะริสสามิ

Sādhu suṭṭhu āvuso saṃvarissāmi

(The senior says:) Very well, friend, I shall restrain myself.

22

ทุติยัมปิ สาธุ สุฏฐุ อาวุโส สังวะริสสามิ

Dutiyampi sādhu suṭṭhu āvuso saṃvarissāmi

For a second time: very well, friend, I shall restrain myself.

23

ตะติยัมปิ สาธุ สุฏฐุ อาวุโส สังวะริสสามิ

Tatiyampi sādhu suṭṭhu āvuso saṃvarissāmi

For a third time: very well, friend, I shall restrain myself.

24

นะ ปุเนวัง กะริสสามิ

Na punevaṃ karissāmi

I shall not act thus again;

page 302

25

นะ ปุเนวัง ภาสิสสามิ

Na punevaṃ bhāsissāmi

I shall not speak thus again;

26

นะ ปุเนวัง จินตะยิสสามิ.

Na punevaṃ cintayissāmi.

I shall not think thus again.

คำพินทุผ้า The Words of Marking the Cloth Spoken by a monk when marking a newly acquired robe, before wearing it. page 302 1 verses The five words said while making the small mark that renders a new robe allowable to use.

When chanted: Spoken by a monk when marking a newly acquired robe, before wearing it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

A new robe cannot simply be put on. It has to be marked with a small dot in a corner — พินทุ, from the Pali for a spot — and this sentence is said while the mark is made.

The rule behind it is one of the most practical in the monastic code. A marked robe is identifiable, and an identifiable robe is harder to be vain about and easier to return if it goes astray.

Meaning and purpose

อิมัง พินทุกัปปัง กะโรมิ — I make this mark of allowability. The word กัปปัง is the operative one: it means what is allowable, permitted, made fit for use.

The mark does not consecrate the cloth or bless it. It makes it legally usable, which is a smaller and more exact claim than most formulas in this book make.

It sits at the head of a run of short formulas about cloth — determining, forfeiting, returning, assigning, withdrawing — and together they show how much of monastic life is taken up with the correct handling of a few pieces of fabric.

The chant

As the book prints it: page 302 →

page 302

1

อิมัง พินทุกัปปัง กะโรมิ.

Imaṃ bindukappaṃ karomi.

I make this mark of allowability.

คำอธิษฐาน The Words of Determining Spoken when a bowl or a robe is taken into use, naming which requisite it is to be. page 302 5 verses Five short formulas by which a monk determines each of his requisites as the one he is entitled to keep.

When chanted: Spoken when a bowl or a robe is taken into use, naming which requisite it is to be.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

อธิษฐาน is determining: formally deciding what a thing is. A monk may keep one bowl and three robes, and an item has to be assigned to one of those places before it can be used.

The book prints one line for each, and names them in Thai beside the Pali — bowl, outer robe, upper robe, inner robe, and the rains-bathing cloth.

Meaning and purpose

The five lines are identical apart from the object: I determine this bowl; I determine this outer robe; and so on. Only one is said at a time, over the thing in hand.

What determination does is close a slot. Once this cloth is the upper robe, no other cloth is, and any further cloth acquired has to be dealt with some other way — which is what the formulas printed immediately after this one are for.

The fifth entry is the one that shows how specific the system is. The rains-bathing cloth is allowed only for part of the year, and it gets a determination of its own rather than being folded into the robes.

The chant

As the book prints it: page 302 →

page 302

1

บาตร : อิมัง ปัตตัง อะธิฏฐามิ.

Imaṃ pattaṃ adhiṭṭhāmi.

Bowl: I determine this bowl.

2

สังฆาฏิ : อิมัง สังฆาฏิง อะธิฏฐามิ.

Imaṃ saṅghāṭiṃ adhiṭṭhāmi.

Outer robe: I determine this outer robe.

3

จีวร : อิมัง อุตตะราสังคัง อะธิฏฐามิ.

Imaṃ uttarāsaṅgaṃ adhiṭṭhāmi.

Upper robe: I determine this upper robe.

4

สบง : อิมัง อันตะระวาสะกัง อะธิฏฐามิ.

Imaṃ antaravāsakaṃ adhiṭṭhāmi.

Inner robe: I determine this inner robe.

5

ผ้าอาบน้ำฝน : อิมัง วัสสิกะสาฏิกัง อะธิฏฐามิ.

Imaṃ vassikasāṭikaṃ adhiṭṭhāmi.

Rains-bathing cloth: I determine this rains-bathing cloth.

คำเสียสละ The Words of Forfeiting Spoken by a monk who has been separated from a determined robe overnight, before the offence can be confessed. page 302 5 verses The formula for forfeiting a robe that has been kept apart from its owner past dawn, with a note on the plural forms.

When chanted: Spoken by a monk who has been separated from a determined robe overnight, before the offence can be confessed.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

A determined robe must be with its owner at dawn. If it is not, it becomes นิสสัคคียะ — to be forfeited — and the offence cannot be cleared until the cloth itself has been given up.

The book states the rule in Thai first and then gives the Pali formula, which is how it handles the procedures that need explaining before they can be used.

Meaning and purpose

The declaration names the fault before it names the remedy: this robe of mine has been apart from me for a night, and without the consent of the bhikkhus it is forfeitable. Then the act itself — I forfeit it to the venerable one.

The clause about consent is worth noticing, because it shows the rule is not absolute. Separation agreed by the community is not an offence; separation that simply happened is.

The bracketed note at the end is the practical part: for two cloths say one word, for all three say another. The book expects that somebody using this page has lost track of more than one robe at once, and provides for it without comment.

The chant

As the book prints it: page 302 →

page 302

1

จีวรเป็นนิสสัคคียะ เพราะอยู่ปราศจากเขตล่วงราตรี จะต้องเสียสละดังนี้

A robe becomes forfeitable through being away from it past dawn, and must be forfeited thus:

2

อิทัง เม ภันเต จีวะรัง รัตติวิปปะวุตถัง

Idaṃ me bhante cīvaraṃ rattivippavutthaṃ

Venerable sir, this robe of mine has been apart from me for a night,

3

อัญญัต๎ระ ภิกขุสัมมะติยา นิสสัคคิยัง

Aññatra bhikkhusammatiyā nissaggiyaṃ

and without the consent of the bhikkhus it is forfeitable.

4

อิมาหัง อายัส๎มะโต นิสสัชชามิ.

Imāhaṃ āyasmato nissajjāmi.

I forfeit it to the venerable one.

5

(ถ้า 2 ผืนว่า ท์วิจีวะรัง ถ้าทั้ง 3 ผืนว่า ติจีวะรัง)

(For two cloths say tvicīvaraṃ; for all three say ticīvaraṃ)

คำคืน The Words of Returning Spoken by the monk who received a forfeited robe, immediately after the forfeiture. page 302 1 verses The one line by which a forfeited robe is given back to the monk who forfeited it.

When chanted: Spoken by the monk who received a forfeited robe, immediately after the forfeiture.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The shortest formula in this run, and it completes the previous one. A robe forfeited is not confiscated; it is handed over and then handed straight back.

Without this line the previous page would leave a monk without a robe, which is not what the rule intends.

Meaning and purpose

อิมัง จีวะรัง อายัส๎มะโต ทัมมิ — I give this robe to the venerable one. It is a gift, in form, from the person who just received it.

The whole exchange takes perhaps twenty seconds and leaves both parties exactly where they started, which is the point. What has happened is not a transfer of property but the acknowledgement of a fault, done with an object in hand so that it cannot be done vaguely.

The tradition is full of procedures shaped this way. The material outcome is nil; the thing that changes is that something has been said in front of somebody.

The chant

As the book prints it: page 302 →

page 302

1

อิมัง จีวะรัง อายัส๎มะโต ทัมมิ.

Imaṃ cīvaraṃ āyasmato dammi.

I give this robe to the venerable one.

คำวิกัปป์ The Words of Shared Ownership Spoken when a monk holds cloth beyond his allowance and wishes to keep it lawfully. page 302 2 verses The formula by which a monk assigns a robe to another in shared ownership, so that he may keep it without offence.

When chanted: Spoken when a monk holds cloth beyond his allowance and wishes to keep it lawfully.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

วิกัปป์ is shared ownership — a device by which an extra cloth is put into joint names, so that it is no longer simply the monk's own surplus.

It is the counterpart of forfeiting. Forfeiting deals with a robe that has gone wrong; this deals with one that would go wrong if nothing were done.

Meaning and purpose

อิมัง จีวะรัง ตุยหัง วิกัปเปมิ — I assign this robe to you in shared ownership. One sentence, said to one person, and the cloth now belongs to both.

The second line gives the plural, for several cloths at once. As with the forfeiting formula, the book assumes the situation arises in quantity.

What makes the device work is that it is real. The other monk genuinely has a claim, which is why the formula for undoing it — printed on the same page — has to be spoken by him and not by the original owner.

The chant

As the book prints it: page 302 →

page 302

1

อิมัง จีวะรัง ตุยหัง วิกัปเปมิ.

Imaṃ cīvaraṃ tuyhaṃ vikappemi.

I assign this robe to you in shared ownership.

2

หลายผืนว่า อิมานิ จีวะรานิ ตุยหัง วิกัปเปมิ.

Imāni cīvarāni tuyhaṃ vikappemi.

For several cloths say: I assign these robes to you in shared ownership.

คำถอน The Words of Withdrawing Spoken by the monk who holds a share in a robe, releasing his claim so the other may use it freely. pages 302–303 5 verses The formula by which shared ownership of a robe is released, in two versions according to who is senior.

When chanted: Spoken by the monk who holds a share in a robe, releasing his claim so the other may use it freely.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This undoes the assignment made on the same page. Shared ownership is a real claim, so it has to be released by the person who holds it, in words.

The book prints the formula twice, and the difference between the two is purely grammatical: one set of verb endings for a speaker senior to the other monk, another for a speaker junior to him.

Meaning and purpose

The sentence itself is generous to the point of bluntness: this robe is my property; use it, or give it away, or do with it as you see fit. The claim is not merely waived. It is asserted and then handed over entirely.

That order matters. Saying my property first is what makes the release meaningful — a claim can only be given up by somebody who has one.

The two versions are the more revealing detail. The tradition takes enough care over seniority that the same act, done by a junior monk to a senior, requires a different set of endings; and it prints both so that neither party has to work it out in the moment.

The chant

As the book prints it: page 302 and page 303 →

page 302

1

อิมัง จีวะรัง มัยหัง สันตะกัง ปะริภุญชะ วา

Imaṃ cīvaraṃ mayhaṃ santakaṃ paribhuñja vā

This robe is my property; use it,

2

วิสัชเชหิ วา ยะถาปัจจะยัง วา กะโรหิ.

Visajjehi vā yathāpaccayaṃ vā karohi.

or give it away, or do with it as you see fit.

page 303

3

(ถ้าผู้ถอนอ่อนกว่าว่า)

(If the one withdrawing is the junior, say:)

4

อิมัง จีวะรัง มัยหัง สันตะกัง ปะริภุญชะถะ วา

Imaṃ cīvaraṃ mayhaṃ santakaṃ paribhuñjatha vā

This robe is my property; use it,

5

วิสัชเชถะ วา ยะถาปัจจะยัง วา กะโรถะ.

Visajjetha vā yathāpaccayaṃ vā karotha.

or give it away, or do with it as you see fit.

คำอธิษฐานเข้าพรรษา The Words of Determining the Rains Residence Spoken at the start of the rains retreat, three times, in the monastery where the three months will be spent. page 303 1 verses The single sentence by which a monk commits himself to one monastery for the three months of the rains.

When chanted: Spoken at the start of the rains retreat, three times, in the monastery where the three months will be spent.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

One line, said three times, and it begins the most fixed period in the monastic year. The rains residence is the reason a monastic's seniority is counted in rains rather than in years.

Its brevity is the point. Everything that follows for three months rests on a sentence a person can say in a breath.

Meaning and purpose

Every word in it is doing work. อิมัส๎มิง อาวาเส — in this monastery — fixes the place and rules out everywhere else. อิมัง เตมาสัง — these three months — fixes the term.

วัสสัง อุเปมิ is I enter upon the rains, in the present tense. Nothing is promised for the future and nothing is asked of anyone else. The sentence takes effect as it is said.

What it produces is a commitment with an address. For three months this person can be found in this place, and the two chants printed immediately after it — the seven-day absence and the invitation at the end of the rains — exist because of what that commitment makes possible and what it costs.

The chant

As the book prints it: page 303 →

page 303

1

อิมัส๎มิง อาวาเส อิมัง เตมาสัง วัสสัง อุเปมิ. (ว่า ๓ ครั้ง)

Imasmiṃ āvāse imaṃ temāsaṃ vassaṃ upemi.

In this monastery I enter upon the rains for these three months. (say 3 times)

คำปวารณาออกพรรษา The Words of Invitation at the End of the Rains Spoken at the end of the rains retreat, by each monk in turn, in place of the usual uposatha recitation. page 303 3 verses The invitation by which a monk asks the community to tell him anything they have seen, heard or suspected of him, said three times.

When chanted: Spoken at the end of the rains retreat, by each monk in turn, in place of the usual uposatha recitation.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

ปวารณา is an invitation, and what is invited is criticism. The three months of living at close quarters end with everybody asking to be told what everybody else noticed.

It replaces the usual recitation of the rules on that day, which means the community's most formal act at the close of the year is not a reading but a request.

Meaning and purpose

The three grounds are named in ascending order of difficulty: ทิฏเฐนะ วา สุเตนะ วา ปะริสังกายะ วา — seen, or heard, or suspected. The third is the one that opens the door widest, and it is included deliberately.

What is asked for is not a report but an intervention, and the reason given is affective rather than procedural: let the venerable ones speak to me out of compassion. Being told is treated as a kindness done to the person told.

Said three times, by every monk in turn, in front of everyone who has lived beside him for three months. The formula is short because the difficulty is not in the words.

The chant

As the book prints it: page 303 →

page 303

1

สังฆัมภันเต ปะวาเรมิ, ทิฏเฐนะ วา สุเตนะ วา ปะริสังกายะ วา, วะทันตุ มัง อายัส๎มันโต อะนุกัมปัง อุปาทายะ, ปัสสันโต ปะฏิกกะริสสามิ.

Saṅghambhante pavāremi, diṭṭhena vā sutena vā parisaṅkāya vā, vadantu maṃ āyasmanto anukampaṃ upādāya, passanto paṭikkarissāmi.

Venerable sirs, I invite the Saṅgha: if you have seen, heard or suspected anything, let the venerable ones speak to me out of compassion; seeing it, I shall make amends.

2

ทุติยัมปิ ภันเต สังฆัง ปะวาเรมิ, ทิฏเฐนะ วา สุเตนะ วา ปะริสังกายะ วา, วะทันตุ มัง อายัส๎มันโต อะนุกัมปัง อุปาทายะ, ปัสสันโต ปะฏิกกะริสสามิ.

Dutiyampi bhante saṅghaṃ pavāremi, diṭṭhena vā sutena vā parisaṅkāya vā, vadantu maṃ āyasmanto anukampaṃ upādāya, passanto paṭikkarissāmi.

For a second time, venerable sirs, I invite the Saṅgha: if you have seen, heard or suspected anything, let the venerable ones speak to me out of compassion; seeing it, I shall make amends.

3

ตะติยัมปิ ภันเต สังฆัง ปะวาเรมิ, ทิฏเฐนะ วา สุเตนะ วา ปะริสังกายะ วา, วะทันตุ มัง อายัส๎มันโต อะนุกัมปัง อุปาทายะ, ปัสสันโต ปะฏิกกะริสสามิ.

Tatiyampi bhante saṅghaṃ pavāremi, diṭṭhena vā sutena vā parisaṅkāya vā, vadantu maṃ āyasmanto anukampaṃ upādāya, passanto paṭikkarissāmi.

For a third time, venerable sirs, I invite the Saṅgha: if you have seen, heard or suspected anything, let the venerable ones speak to me out of compassion; seeing it, I shall make amends.

คำสัตตาหะ The Words of the Seven-Day Absence Spoken before leaving the monastery during the rains, when business requires an absence. page 303 1 verses The sentence by which a monk leaves the rains residence for up to seven days without breaking it.

When chanted: Spoken before leaving the monastery during the rains, when business requires an absence.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The rains residence binds a monk to one place for three months, and this is the provision that makes it liveable. สัตตาหะ means a period of seven days.

Printed on the same page as the determination and the invitation, it completes the set: how the rains are entered, how they can be left briefly, and how they end.

Meaning and purpose

The sentence gives a reason, an obligation and a promise, in that order. I have business to be done within seven days; therefore I must go; within these seven days I shall return.

The middle clause is the interesting one. ตัส๎มา มะยา คันตัพพัง — therefore I must go — states the departure as a necessity following from the business, not as a wish. The allowance is for what cannot be avoided.

And the return is stated as fact rather than intention. The rains are not suspended by the absence and no permission is being sought; what is being done is putting on record that the residence continues, with a gap of a known length in the middle of it.

The chant

As the book prints it: page 303 →

page 303

1

สัตตาหะกะระณียัง กิจจัง เม อัตถิ ตัส๎มา มะยา คันตัพพัง อิมัส๎มิง สัตตาหัพภันตะเร นิวัตติสสามิ.

Sattāhakaraṇīyaṃ kiccaṃ me atthi tasmā mayā gantabbaṃ imasmiṃ sattāhabbhantare nivattissāmi.

I have business to be done within seven days; therefore I must go. Within these seven days I shall return.

คำอนุโมทนากฐิน The Words of Rejoicing in the Kathina Spoken by the Sangha when the recipient of the kathina invites them to rejoice in it. page 303 1 verses The Sangha's half of the kathina exchange, printed on its own among the short monastic formulas.

When chanted: Spoken by the Sangha when the recipient of the kathina invites them to rejoice in it.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints this sentence twice: once here among the short formulas for the monastic year, and once with the ceremony itself later on, where it appears with the recipient's half beside it.

This printing gives only the reply, which is what most monks in the room will actually say. It is grouped with the determination of the rains, the seven-day absence and the invitation at the end of the rains — the four sentences that mark out a monastic year.

Meaning and purpose

The Sangha's kathina has been spread, venerable sirs; the spreading of the kathina is in accordance with the Dhamma. We rejoice in it.

Two statements and an act. The first two are findings of fact — that it happened, and that it happened correctly — and only the third is anything anybody feels.

Read here, apart from the ceremony, it works as a reminder of a form of words rather than as part of a service. That is what this stretch of the book is for: not chants to be performed but sentences a monastic needs to have ready at the right moment of the year.

The chant

As the book prints it: page 303 →

page 303

1

อัตถะตัง ภันเต สังฆัสสะ กะฐินัง, ธัมมิโก กะฐินัตถาโร อะนุโมทามะ.(ว่า 3 ครั้ง)

Atthataṃ bhante saṅghassa kaṭhinaṃ, dhammiko kaṭhinatthāro anumodāma.

The Saṅgha's kathina has been spread, venerable sirs; the spreading of the kathina is in accordance with the Dhamma. We rejoice in it. (say 3 times)

คำลาสิกขา The Words of Leaving the Training Spoken before a witness by a monk who is leaving the monastic life. page 303 1 verses The single sentence by which a monk disrobes and asks to be regarded as a householder again.

When chanted: Spoken before a witness by a monk who is leaving the monastic life.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Two clauses, and they end a monastic life. In this tradition disrobing is not a disgrace and requires no permission: it needs only to be said clearly, to somebody who understands it.

That is why it is printed here among the ordinary formulas, between the rains residence and the declaration of lay following, rather than set apart.

Meaning and purpose

The first clause does the work. สิกขัง ปัจจักขามิ — I renounce the training. What is given up is named precisely: not the Buddha, not the Dhamma, not the community, but the training.

The second is a request about how others should now think of him: คิหีติ มัง ธาเรถะ, remember me as a householder. It asks for a change of status rather than forgiveness.

Nothing is said about failure and no reason is asked for. A person who has said this may take the robe again later, and the page that follows — declaring oneself a lay follower — is the next thing he might reasonably say.

The chant

As the book prints it: page 303 →

page 303

1

สิกขัง ปัจจักขามิ. คิหีติ มัง ธาเรถะ.

Sikkhaṃ paccakkhāmi. gihīti maṃ dhāretha.

ข้าพเจ้าลาสิกขา ท่านทั้งหลายจงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นคฤหัสถ์

I renounce the training. Remember me as a householder.

คำแสดงตนเป็นอุบาสก The Words of Declaring Oneself a Lay Follower Spoken before the Sangha by a lay person formally taking up the position of a follower. page 303 1 verses The formula by which somebody declares themselves a lay follower of the Buddha, the Dhamma and the Sangha.

When chanted: Spoken before the Sangha by a lay person formally taking up the position of a follower.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

อุบาสก is a male lay follower, and this is the sentence that makes somebody one. It is the lay counterpart of ordination: short, spoken once, and enough.

Its position in the book, immediately after the words for leaving the training, is not accidental. The two sentences are the two ends of the same doorway.

Meaning and purpose

The clause that distinguishes it from an ordinary going for refuge is the one about time. สุจิระปะรินิพพุตัมปิ — though he attained final Nibbāna long ago. The declaration is made in full knowledge that the person being followed is not available.

That concession appears throughout this book wherever an offering or a commitment is made, and it is never softened. What is being joined is a teaching and a community, with a founder who is gone.

The rest is a plain statement of position: refuge in the Blessed One, in the Dhamma, and in the community of monks. Said once, in front of witnesses, it is all that is required of a lay follower by way of formality for the rest of their life.

The chant

As the book prints it: page 303 →

page 303

1

เอสาหัง ภันเต, สุจิระปะรินิพพุตัมปิ, ตัง ภะคะวันตัง สะระณัง คัจฉามิ, ธัมมัญจะ ภิกขุสังฆัญจะ, อุปาสะกัตตัง สังโฆ ธาเรตุ.

Esāhaṃ bhante, suciraparinibbutampi, taṃ bhagavantaṃ saraṇaṃ gacchāmi, dhammañca bhikkhusaṅghañca, upāsakattaṃ saṅgho dhāretu.

Venerable sirs, I go for refuge to that Blessed One, though he attained final Nibbāna long ago, and to the Dhamma and to the community of monks. May the Saṅgha remember me as a lay follower.

กิจวัตร ๑๐ อย่าง The Ten Duties Read and memorised rather than chanted; printed among the practical material at the back of the book. page 304 11 verses A list in Thai of the ten routine duties of a monk, from attending the uposatha to reflecting on the requisites.

When chanted: Read and memorised rather than chanted; printed among the practical material at the back of the book.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

กิจวัตร are the things done as a matter of course — the routine rather than the rule. This is one of the few entries in the book with no Pali at all: it is a plain Thai list.

Its presence among the chants says something about what this book is for. It is not only a service book but a handbook for someone living the life, and this page is closer to a checklist than to a liturgy.

Meaning and purpose

The ten are strikingly ordinary and are not arranged by importance. Attending the uposatha and going on almsround sit alongside sweeping the monastery courtyard, caring for one's robes, shaving the head, trimming the beard and cutting the nails.

Two of the ten are of a different kind and are easy to miss in the list: undergoing probation when it is required, and studying the training rules while attending upon one's teacher. Both concern being answerable to somebody, which the other eight do not.

The closing line says how the list is to be used, and it is firmer than the contents suggest: these ten duties are matters of weight; a monk should study them until he knows them clearly and holds them in mind. Sweeping a courtyard is given the same standing as attending the uposatha, and the instruction is to learn the list by heart.

The chant

As the book prints it: page 304 →

page 304

1

ลงอุโบสถ

Attending the uposatha

2

บิณฑบาตเลี้ยงชีพ

Going on almsround for one's livelihood

3

สวดมนต์ไหว้พระ

Chanting and paying homage

4

กวาดอาวาสวิหารลานพระเจดีย์

Sweeping the monastery, the hall and the courtyard of the stupa

5

รักษาผ้าครอง

Caring for the robes one wears

6

อยู่ปริวาสกรรม

Undergoing probation when it is required

7

โกนผมปลงหนวดตัดเล็บ

Shaving the head, trimming the beard and cutting the nails

8

ศึกษาสิกขาบทและปฏิบัติพระอาจารย์

Studying the training rules and attending upon one's teacher

9

เทศนาบัติ(แสดงอาบัติ)

Declaring offences (confessing an offence)

10

พิจารณาปัจจะเวกขะณะทั้ง 4 เป็นต้น

Reflecting on the four requisites, and so on

11

กิจวัตร 10 เหล่านี้เป็นกิจใหญ่ควรที่ภิกษุจะต้องศึกษาให้ทราบความชัดและจำไว้เพื่อปฏิบัติสมควรแก่สมณสารูปแห่งตน.

These ten duties are matters of weight. A monk should study them until he knows them clearly and holds them in mind, so as to practise in a way befitting his state as a recluse.

คำอปโลกน์กฐิน แบบ ๒ รูป The Words of Announcing the Kathina, the Form for Two Monks Spoken at the kathina ceremony before the formal act, where two monks are available. page 305 6 verses The shorter announcement, for a ceremony where only two monks divide the speaking between them.

When chanted: Spoken at the kathina ceremony before the formal act, where two monks are available.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The same announcement compressed for a smaller community. Where the four-monk form spends its length on the Buddha's ruling and the five benefits, this one keeps only what has to be said.

That the book prints both is a practical kindness. A monastery with two resident monks can still hold a kathina, and needs a form it can actually use.

Meaning and purpose

The first monk covers what took three parts in the longer form: whose gift it is, and that the cloth is pure, as though it had drifted through the sky and come to rest in the assembly. Then the request, put more loosely — whichever monk the assembled Sangha sees as fitting, let them together consent to grant it to him.

A small stage direction is printed with it: no sādhu needed. Even the usual response is dispensed with, because with two monks present there is no assembly to make it.

The second monk then names his choice and gives his reason — I consider it fitting for so-and-so, who has the mindfulness and understanding for it. In the four-monk form the reasoning is spread across several speakers and several paragraphs. Here one person says what he thinks, which is both shorter and, in a small community, harder.

The chant

As the book prints it: page 305 →

page 305

1

รูปที่ 1

Monk 1:

2

ผ้ากฐินทานกับทั้งผ้าอานิสงสบริวารทั้งปวงนี้เป็นของ.............พร้อมด้วย............ผู้ประกอบด้วยศรัทธา อุตสาหะพร้อมเพรียงกันนำมาถวาย แด่พระภิกษุสงฆ์ผู้อยู่จำพรรษาถ้วนไตรมาสในอาวาสนี้

This kathina cloth, together with all the accompanying requisites, belongs to ............. along with ............, who out of faith and diligence have together brought it as an offering to the community of monks who have kept the rains residence for the full three months in this monastery.

3

ก็แลผ้ากฐินทานนี้เป็นของบริสุทธิ์ดุจเลื่อนลอยมาโดยนภากาศแล้วแลตกลงในที่ประชุมสงฆ์ จะได้จำเพาะเจาะจงลงว่าเป็นของพระภิกษุรูปใดรูปหนึ่งก็หามิได้ มีพระบรมพุทธานุญาตไว้ว่า ให้พระสงฆ์ทั้งปวงยอมอนุญาตให้แก่ภิกษุรูปหนึ่ง เพื่อจะทำซึ่งกฐินัตถารกิจตามพระบรมพุทธานุญาต และมีคำพระอรรถกถาจารย์ ผู้รู้พระบรมพุทธาธิบายสังวรรณนาไว้ว่า ภิกษุรูปใดประกอบด้วยศีลสุตาธิคุณ มีสติปัญญา สามารถรู้ธรรม 8 ประการ มีบุพกิจเป็นต้น ภิกษุรูปนั้นจึงสมควรเพื่อจะกระทำกฐินัตถารกิจ ตามพระบรมพุทธานุญาตได้

Now this kathina cloth is pure, as though it had drifted through the sky and come to rest in the assembly of the Saṅgha; it cannot be said to belong to any one monk in particular. The Buddha allowed that the whole Saṅgha should consent to grant it to one monk, so that he may carry out the spreading of the kathina as the Buddha allowed. And the commentators, who know the Buddha's intention, explained it thus: a monk endowed with the virtues of morality and learning, with mindfulness and understanding, able to know the eight matters beginning with the preliminary duties — that monk is fit to carry out the spreading of the kathina in accordance with what the Buddha allowed.

4

บัดนี้ พระสงฆ์ทั้งปวง จะเห็นสมควรแก่ภิกษุรูปใด จงพร้อมกันยอมอนุญาตให้แก่ภิกษุรูปนั้น เทอญ. (ไม่ต้อง สาธุ)

Now, whichever monk the assembled Saṅgha sees as fitting, let them together consent to grant it to that monk. (No sādhu needed)

5

รูปที่ 2

Monk 2:

6

ผ้ากฐินทาน กับทั้งผ้าอานิสงสบริวารทั้งปวงนี้ ข้าพเจ้าพิจารณาเห็นสมควรแก่.............เป็นผู้มีสติปัญญาสามารถ เพื่อกระทำกฐินัตถารกิจให้ถูกต้องตามพระบรมพุทธานุญาตได้ ถ้าพระภิกษุรูปใดเห็นไม่สมควรจงทักท้วงขึ้นในท่ามกลางระหว่างสงฆ์ (หยุดนิดหนึ่ง) ถ้าเห็นสมควรแล้วไซร้จงให้สัททสัญญาสาธุการขึ้นให้พร้อมกัน เทอญ. (สาธุ)

This kathina cloth, with all its accompanying requisites, I consider fitting for ............., who has the mindfulness and understanding to carry out the spreading of the kathina correctly, in accordance with what the Buddha allowed. If any monk sees it as unfitting, let him object in the midst of the Saṅgha. (pause a moment) If it is seen as fitting, let all raise the sound of approval together. (Sādhu)

คำอปโลกน์กฐิน แบบ ๔ รูป The Words of Announcing the Kathina, the Form for Four Monks Spoken at the kathina ceremony before the formal act, where four monks are available to divide the announcement between them. pages 306–307 15 verses The announcement made before a kathina is assigned, spoken in turn by four monks, each taking one part of the case.

When chanted: Spoken at the kathina ceremony before the formal act, where four monks are available to divide the announcement between them.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

อปโลกน์ is an announcement made to the assembly before a formal act, so that everybody knows what is being decided and why. It is in Thai, not Pali, which is itself the point — the Pali is for the act, the Thai is for the understanding.

The book prints two versions, one for four monks and one for two. This is the fuller, and the division between speakers is marked on the page.

Meaning and purpose

The first monk sets out the facts of the gift and then makes a claim about its status that is worth reading twice: this kathina cloth is pure, as though it had drifted through the sky and come to rest in the midst of the Sangha. The image establishes that it belongs to nobody in particular and is not directed at anyone.

He then lists the five benefits that follow from spreading it, and asks the question the whole announcement exists to put: will the assembled Sangha consent together to receive this kathina?

The second monk explains the constraint that makes the ceremony necessary at all. The Blessed One allowed the spreading of the kathina to be the act of an individual: neither the Sangha nor a group can spread it. A gift given to everybody has to end up with one person, and the rest of the announcement is about choosing that person in a way nobody can later object to — which is why it closes by asking for a motion and an announcement rather than for agreement.

The chant

As the book prints it: page 306 and page 307 →

page 306

1

รูปที่ 1

Monk 1:

2

ผ้ากฐินทาน กับทั้งผ้าอานิสงสบริวารทั้งปวงนี้ เป็นของ................ผู้กอปรด้วยศรัทธาอุตสาหะน้อมนำมาถวาย แด่พระภิกษุสงฆ์ผู้จำพรรษากาลถ้วนไตรมาสในอาวาสวิหารนี้

This kathina cloth, together with all the accompanying requisites, belongs to ................, who out of faith and diligence has respectfully brought it as an offering to the community of monks who have kept the rains residence for the full three months in this monastery.

3

ก็แลผ้ากฐินทานนี้ เป็นของบริสุทธิ์ดุจเลื่อนลอยมาโดยนภากาศ แล้วแลตกลงยังท่ามกลางสงฆ์ จะได้จำเพาะเจาะจงแก่พระภิกษุสงฆ์รูปหนึ่งรูปใดก็หามิได้ มีพระพุทธานุญาตไว้ให้แก่ภิกษุผู้มีจีวรอันเก่า หรือมีจีวรทุพพลภาพ หรือภิกษุรูปใดรูปหนึ่งซึ่งมีสติปัญญาสามารถอาจกระทำกฐินัตถารกิจ หรือภิกษุรูปใดรูปหนึ่งซึ่งมีสติปัญญาสามารถอาจกระทำกฐินัตถารกิจ มิให้เพี้ยนผิด ต้องตามวินัยนิยมบรมพุทธานุญาต

Now this kathina cloth is pure, as though it had drifted through the sky and come to rest in the midst of the Saṅgha; it is not designated for any one monk in particular. The Buddha allowed it for a monk whose robe is old, or whose robe is worn out, or for any monk who has the mindfulness and understanding to carry out the spreading of the kathina — for any monk who has the mindfulness and understanding to carry out the spreading of the kathina without error, in accordance with the discipline the Buddha allowed.

4

เมื่อได้กรานกฐินแล้วไซร้ อานิสงสคุณจะพึงบังเกิดมี 5 ประการ คือ อยู่ปราศจากไตรจีวรได้ ไม่เป็นอาบัติด้วยทุติยกฐินสิกขาบท 1 เก็บอติเรกจีวรไว้ได้ไม่เป็นอาบัติด้วยปฐมกฐินสิกขาบท 1 ฉันคณะโภชน์ปรัมปรโภชน์ได้ไม่เป็นอาบัติด้วยคณะโภชน์ และปรัมปรโภชน์สิกขาบท 1 เข้าไปในละแวกบ้านได้ไม่ต้องอาบัติด้วยอนามันตจาริกสิกขาบท 1 จีวรลาภที่บังเกิดขึ้นในอาวาสจะเป็นของภิกษุผู้ได้กรานกฐินแล้ว 1 ทั้งจีวรกาลจะยืดออกไปอีก 4 เดือนตลอดเหมันตฤดู ดังนี้

When the kathina has been spread, five benefits arise: one may be apart from the three robes without offence under the second kathina rule; one may keep an extra robe without offence under the first kathina rule; one may eat a group meal or an out-of-turn meal without offence under the group-meal and out-of-turn-meal rules; one may enter a village without offence under the rule on going without informing; robe-gains arising in the monastery belong to the monk who has spread the kathina; and the robe season is extended a further four months through the cold season.

5

บัดนี้ พระสงฆ์ทั้งหลายจะมีความยินยอมพร้อมกันรับกฐินนี้หรือไม่ ถ้ามีความยินยอมพร้อมกันรับกฐินนี้แล้วไซร้ จงให้สัททสัญญาสาธุการขึ้นให้พร้อมกันเทอญ. (สาธุ)

Now, will the assembled Saṅgha consent together to receive this kathina? If they do consent together to receive it, let them raise the sound of approval all together. (Sādhu)

6

รูปที่ 2

Monk 2:

7

สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงอนุญาตกฐินัตถารกิจนั้นให้เป็นการเฉพาะบุคคล สงฆ์ก็ดี คณะก็ดี จะกรานกฐินไม่ได้ แต่เพราะอนุโมทนาแห่งสงฆ์และคณะและอัตถารกิจแห่งบุคคล กฐินเป็นอันสงฆ์อันคณะอันบุคคลกรานได้ ก็แลผ้ากฐินทานนี้ ควรแก่ภิกษุผู้มีจีวรเก่าหรือมีจีวรทุพพลภาพหรือภิกษุรูปใดจะมีอุตสาหะและสามารถทำจีวรกรรมใน

The Blessed One allowed the spreading of the kathina to be the act of an individual: neither the Saṅgha nor a group can spread the kathina. But through the rejoicing of the Saṅgha and of the group, and the act of the individual, the kathina counts as spread by Saṅgha, group and individual alike. And this kathina cloth is fitting for a monk whose robe is old or worn out, or for any monk who has the diligence and ability to do the robe work in

page 307

8

วันเดียวกันนี้ ให้เป็นกฐินัตถารกิจ ต้องตามพระบรมพุทธานุญาต มิให้วิธีวินัยนิยมทั้งปวงเคลื่อนคลาดได้

on this same day, as the act of spreading the kathina, in accordance with what the Buddha allowed, so that none of the procedures of the discipline go astray.

9

บัดนี้ พระสงฆ์ทั้งปวงจะเห็นสมควรแก่พระภิกษุรูปใด จงพร้อมกันยอมอนุญาตให้แก่ภิกษุรูปนั้น เทอญ. (ไม่ต้อง สาธุ)

Now, whichever monk the assembled Saṅgha sees as fitting, let them together consent to grant it to that monk. (No sādhu needed)

10

รูปที่ 3

Monk 3:

11

ผ้ากฐินทาน กับทั้งผ้าอานิสงสบริวารทั้งปวงนี้ ข้าพเจ้าพิจารณาเห็นสมควรแด่.........ผู้เป็น...............ในวัดนี้ ซึ่งเป็นพหูสูตทรงธรรม ทรงวินัย เป็นผู้ชี้แจงชักนำให้สพรหมจารีสงฆ์บริษัทรื่นเริง เป็นผู้ให้โอวาทานุศาสน์แก่ภิกษุสามเณรและคฤหัสถ์ เป็นผู้ทรงกฐินมาติกา ฉลาดรู้ในวินัยกรรม จะไม่ให้วินัยนิยมนั้นๆ กำเริบได้ และเป็นผู้มีสติปัญญาสามารถ อาจกระทำกฐินัตถารกิจให้ต้องตามพระบรมพุทธานุญาตได้

This kathina cloth, with all its accompanying requisites, I consider fitting for ........., who is ............... in this monastery: one of wide learning, upholding the Dhamma and the Vinaya; one who explains and encourages, gladdening the community of fellow practitioners; one who gives instruction to monks, novices and householders; one who upholds the kathina headings, skilled in the acts of the discipline, who will not let those procedures be disturbed; and one with the mindfulness and understanding to carry out the spreading of the kathina in accordance with what the Buddha allowed.

12

เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงพิจารณาเห็นว่า พระสงฆ์ทั้งปวงจะยินยอมพร้อมกันถวายผ้ากฐินทานกับทั้งผ้าอานิสงสบริวารทั้งปวงนี้แด่......ถ้าพระภิกษุรูปใดเห็นไม่สมควร จงทักท้วงขึ้นในท่ามกลางสงฆ์ (หยุดนิดหนึ่ง) ถ้าเห็นสมควรแล้ว จงสาธุการขึ้นให้พร้อมกันเทอญ. สาธุ

Therefore I consider that the assembled Saṅgha will consent together to offer this kathina cloth with all its accompanying requisites to ...... If any monk sees it as unfitting, let him object in the midst of the Saṅgha. (pause a moment) If it is seen as fitting, let all raise the sound of approval together. Sādhu

13

รูปที่ 4

Monk 4:

14

ผ้ากฐินทานกับทั้งผ้าอานิสงสบริวารทั้งปวงนี้ถ้าแลพระสงฆ์บริษัทมีเอกฉันทานุมัติพร้อมกันยอมถวายแด่....................แล้ว ขอพระสงฆ์จงอย่าได้ถือเอาผ้าไตรจีวร ซึ่งเป็นบริวารแห่งผ้ากฐินทานนั้น ถึงพระสงฆ์ทั้งปวงจะยินยอมพร้อมกันถวายด้วยอปโลกนวาจา ก็ไม่ขึ้น ต้องถวายด้วยญัตติทุติยกรรมวาจา ตามพระบรมพุทธานุญาต

As for this kathina cloth with all its accompanying requisites: if the assembled Saṅgha is of one accord and consents together to offer it to ...................., then let the Saṅgha not take the three robes that are the requisites of that kathina cloth. Even if the whole Saṅgha consents together to offer them by announcement alone, it does not stand; they must be offered by a motion and one announcement, in accordance with what the Buddha allowed.

15

เพราะฉะนั้น ขอพระสงฆ์จงทำกรรมสันนิษฐานว่า จะถวายผ้ากฐินทานนั้นแด่.............ด้วยญัตติทุติยกรรมวาจาอันไม่กำเริบตามสมควรแก่สถานะ ณ กาลบัดนี้ เทอญ. สาธุ

Therefore let the Saṅgha carry out the act of determination, that this kathina cloth be offered to ............. by a motion and one announcement, unshaken and befitting the occasion, at this present time. Sādhu

แบบกรรมวาจาสวดให้ผ้ากฐิน The Form of the Kammavācā for Giving the Kathina Cloth Recited by the Sangha at the kathina ceremony, once a year at the end of the rains. page 308 27 verses The formal act by which the Sangha assigns the kathina cloth to one monk, put as a motion and carried by silence.

When chanted: Recited by the Sangha at the kathina ceremony, once a year at the end of the rains.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

A กรรมวาจา is a formal act of the Sangha, and this is the only one printed in this part of the book. It is not devotional writing at all — it is procedure, and it reads like it.

The kathina cloth is offered to the community once a year and cannot be given to an individual by the donors. The Sangha has to assign it, and this is the form by which that is done.

Meaning and purpose

After the threefold homage the motion is put in the fixed form such acts take: let the Sangha hear me; this kathina cloth has come to the Sangha; if the Sangha is ready, then such-and-such is proposed. Nothing is decided until it has been stated aloud in those terms.

The decision itself is then taken by silence, and the text says so explicitly: it is acceptable to the Sangha, therefore it is silent. Consent is registered as an absence of objection rather than as agreement.

The last line is the one that makes it binding — เอวัมเมตัง ธาระยามิ, thus do I hold it. One person records what the silence meant, and the act is complete. Chanted rather than minuted, it is the oldest continuously used meeting procedure most people will ever hear.

The chant

As the book prints it: page 308 →

page 308

1

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ.

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa.

Homage to the Blessed One, the Worthy One, the Fully Enlightened One.

2

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ.

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa.

Homage to the Blessed One, the Worthy One, the Fully Enlightened One.

3

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ.

Namo tassa bhagavato arahato sammāsambuddhassa.

Homage to the Blessed One, the Worthy One, the Fully Enlightened One.

4

สุณาตุ เม ภันเต สังโฆ,

Suṇātu me bhante saṅgho,

Let the Saṅgha, venerable sirs, hear me.

5

อิทัง สังฆัสสะ กะฐินะทุสสัง อุปปันนัง,

Idaṃ saṅghassa kaṭhinadussaṃ uppannaṃ,

This kathina cloth has come to the Saṅgha.

6

ยะทิ สังฆัสสะ ปัตตะกัลลัง,

Yadi saṅghassa pattakallaṃ,

If the Saṅgha is ready,

7

สังโฆ อิมัง กะฐินะทุสสัง,

Saṅgho imaṃ kaṭhinadussaṃ,

let the Saṅgha give this kathina cloth

8

อายัส๎มะโต (อิตถันนามัสสะ) ทะเทยยะ,

Āyasmato (itthannāmassa) dadeyya,

to the venerable (name of the recipient),

9

กะฐินัง อัตถะริตุง,

Kaṭhinaṃ attharituṃ,

for the spreading of the kathina.

10

เอสา ญัตติ.

Esā ñatti.

This is the motion.

11

สุณาตุ เม ภันเต สังโฆ,

Suṇātu me bhante saṅgho,

Let the Saṅgha, venerable sirs, hear me.

12

อิทัง สังฆัสสะ กะฐินะทุสสัง อุปปันนัง,

Idaṃ saṅghassa kaṭhinadussaṃ uppannaṃ,

This kathina cloth has come to the Saṅgha.

13

สังโฆ อิมัง กะฐินะทุสสัง อายัส๎มะโต (อิตถันนามัสสะ) เทติ,

Saṅgho imaṃ kaṭhinadussaṃ āyasmato (itthannāmassa) deti,

The Saṅgha gives this kathina cloth to the venerable (name),

14

กะฐินัง อัตถะริตุง,

Kaṭhinaṃ attharituṃ,

for the spreading of the kathina.

15

ยัสสายัส๎มะโต ขะมะติ,

Yassāyasmato khamati,

To whichever venerable one it is acceptable —

16

อิมัสสะ กะฐินะทุสสัสสะ,

Imassa kaṭhinadussassa,

the giving of this kathina cloth

17

อายัส๎มะโต (อิตถันนามัสสะ.) ทานัง,

Āyasmato (itthannāmassa.) dānaṃ,

to the venerable (name) —

18

กะฐินัง อัตถะริตุง,

Kaṭhinaṃ attharituṃ,

for the spreading of the kathina,

19

โส ตุณ๎หัสสะ,

So tuṇhassa,

let that one remain silent.

20

ยัสสะ นะ ขะมะติ,

Yassa na khamati,

To whomever it is not acceptable,

21

โส ภาเสยยะ.

So bhāseyya.

let that one speak.

22

ทินนัง อิทัง สังเฆนะ,

Dinnaṃ idaṃ saṅghena,

This has been given by the Saṅgha,

23

กะฐินะทุสสัง,

Kaṭhinadussaṃ,

the kathina cloth,

24

อายัส๎มะโต (อิตถันนามัสสะ) กะฐินัง อัตถะริตุง,

Āyasmato (itthannāmassa) kaṭhinaṃ attharituṃ,

to the venerable (name), for the spreading of the kathina.

25

ขะมะติ สังฆัสสะ,

Khamati saṅghassa,

It is acceptable to the Saṅgha,

26

ตัส๎มา ตุณ๎หี,

Tasmā tuṇhī,

therefore it is silent.

27

เอวะเมตัง ธาระยามิ.

Evametaṃ dhārayāmi.

Thus do I hold it.

คำอธิษฐานผ้ากฐิน The Words for Determining the Kathina Cloth Spoken by the monk who has been given the kathina cloth, immediately after the formal act. page 308 3 verses Three short formulas by which the monk who receives the kathina cloth determines it as one of his three robes.

When chanted: Spoken by the monk who has been given the kathina cloth, immediately after the formal act.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

What follows the Sangha's decision is the recipient's own act. อธิษฐาน is determining — formally deciding what a thing is to be — and a robe has to be determined before it can be used.

The book prints one formula for each of the three robes, and names them: the outer robe, the upper robe, and the inner robe. Each is marked to be said three times.

Meaning and purpose

The three lines are identical apart from the robe named: with this outer robe I spread the kathina, and so for the upper and the inner. Only one of the three is actually said, according to which garment the cloth has been made into.

กะฐินัง อัตถะรามิ — I spread the kathina — uses the old image the ceremony is named for. The kathina was the frame on which cloth was stretched to be sewn, and the phrase keeps the workshop in view long after the sewing stopped being done that way.

Said three times, by one person, immediately after a decision the whole community took in silence, it completes a sequence that has moved from the donors to the Sangha to a single monk and a single piece of cloth.

The chant

As the book prints it: page 308 →

page 308

1

สังฆาฏิ : อิมายะ สังฆาฏิยา กะฐินัง อัตถะรามิ (ว่า 3 ครั้ง)

Imāya saṅghāṭiyā kaṭhinaṃ attharāmi

Outer robe: with this outer robe I spread the kathina. (say 3 times)

2

อุตตราสงค์ : อิมินา อุตตะราสังเคนะ กะฐินัง อัตถะรามิ (ว่า 3 ครั้ง)

Iminā uttarāsaṅgena kaṭhinaṃ attharāmi

Upper robe: with this upper robe I spread the kathina. (say 3 times)

3

อันตรวาสก : อิมินา อันตะระวาสะเกนะ กะฐินัง อัตถะรามิ (ว่า 3 ครั้ง)

Iminā antaravāsakena kaṭhinaṃ attharāmi

Inner robe: with this inner robe I spread the kathina. (say 3 times)

คำอนุโมทนากฐิน The Words of Rejoicing in the Kathina Spoken immediately after the kathina cloth has been determined, closing the ceremony. pages 308–309 2 verses The two-part exchange in which the recipient of the kathina invites the Sangha to rejoice, and the Sangha answers that it does.

When chanted: Spoken immediately after the kathina cloth has been determined, closing the ceremony.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

Two lines, and they are a call and a response rather than a chant. The first is said by the monk who received the cloth; the second by everybody else.

อะนุโมทะนา is rejoicing in what somebody else has done — not congratulation, but taking a share in the good of it. It is the mechanism by which a gift to one monk becomes a gift the whole community has a part in.

Meaning and purpose

The wording of the two halves is identical except for two changes, and both are grammatical. The recipient says อาวุโส, friends, addressing those junior to him; the Sangha replies ภันเต, venerable sirs. And his อะนุโมทะถะ, rejoice, becomes their อะนุโมทามะ, we rejoice.

What is stated twice, once in each direction, is that the spreading of the kathina was ธัมมิโก, in accordance with the Dhamma. The point being confirmed is procedural correctness, not generosity.

That is what makes it worth saying aloud. A kathina wrongly spread brings none of the allowances it exists to bring, so the community puts on record, in one sentence and in both directions, that this one was done properly.

The chant

As the book prints it: page 308 and page 309 →

page 308

1

อัตถะตัง อาวุโส สังฆัสสะ กะฐินัง, ธัมมิโก กะฐินัตถาโร อะนุโมทะถะ (ว่า 3 ครั้ง)

Atthataṃ āvuso saṅghassa kaṭhinaṃ, dhammiko kaṭhinatthāro anumodatha

นี้สำหรับท่านผู้ครองกฐินมีพรรษาแก่กว่าภิกษุทั้งปวง ถ้ามีภิกษุอื่นที่มีพรรษามากกว่าท่านผู้ครองกฐินอยู่ ในที่นั้น ให้เปลี่ยนคำว่า อาวุโส เป็น ภันเต แล้วให้พระสงฆ์ทั้งปวงเปล่งวาจาอนุโมทนาต่อไปว่า

The Saṅgha's kathina has been spread, friends; the spreading of the kathina is in accordance with the Dhamma. Rejoice in it. (say 3 times)

page 309

2

อัตถะตัง ภันเต สังฆัสสะ กะฐินัง, ธัมมิโก กะฐินัตถาโร อะนุโมทามะ (ว่า 3 ครั้ง)

Atthataṃ bhante saṅghassa kaṭhinaṃ, dhammiko kaṭhinatthāro anumodāma

นี้สำหรับผู้อ่อนพรรษากว่าท่านผู้ครองกฐินกล่าว ถ้ามีภิกษุที่แก่พรรษากว่าท่านผู้ครองกฐินอยู่ในที่นั้น กี่รูปก็ตามให้ผู้แก่เหล่านั้นเปลี่ยนคำว่า ภันเต เป็น อาวุโส หรือจะให้ว่าพร้อมกันเฉพาะผู้แก่เสียคราวหนึ่งก่อนว่า 3 ครั้งแล้วให้ผู้อ่อนกว่าอีกคราวหนึ่ง 3 ครั้งก็ได้

The Saṅgha's kathina has been spread, venerable sirs; the spreading of the kathina is in accordance with the Dhamma. We rejoice in it. (say 3 times)

PHRAGATHACHINBANCHORN The Verses of the Victor's Cage Chanted with the longer Victor's Cage verses that follow it on the same page. page 310 3 verses Three lines printed in the appendix under the Victor's Cage heading, opening with a promise of sons and wealth.

When chanted: Chanted with the longer Victor's Cage verses that follow it on the same page.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The book prints two chants under this name on the same page, in roman script. This is the shorter of the two, and it functions as an opening to the thirty-four verses that follow rather than as a separate text.

Its register is markedly unlike the collection it sits beside. Where the parittas ask for safety, this opens by promising what people want.

Meaning and purpose

The first line is the frankest sentence in the book: one who wants a son gains a son; one who wants wealth gains wealth. No condition is attached and no qualification follows it.

The second line is harder to follow and the English here is a working translation of a compressed and difficult text — in the body of what is sought, by knowledge of the body, the learned one is dear to the devas. It is worth knowing that the Pali itself is unclear at this point, not only the rendering.

The third runs a string of names and epithets together without separation — the Blessed One, Yama the king, Vessuvaṇṇa, the ease of death, the worthy one, the well-gone — and closes on homage to the Buddha. This running-together is characteristic of chants used as formulas rather than read as sentences.

The chant

As the book prints it: page 310 →

page 310

1

Puttakāmo labhe puttaṃ dhanakāmo labhe dhanaṃ

One who wants a son gains a son; one who wants wealth gains wealth;

2

atthikāye kāyañāya devānaṃ piyataṃ suttavā

in the body of what is sought, by knowledge of the body, the learned one is dear to the devas.

3

itipisobhagavā yamarājāno vessuvaṇṇo maraṇaṃsukhaṃ arahaṃsugato namobuddhāya.

Such is the Blessed One; Yama the king; Vessuvaṇṇa; the ease of death; the worthy one, the well-gone. Homage to the Buddha.

gāthājinabañjara The Verses of the Victor's Cage Chanted for protection, and among the most widely recited texts in Thailand; printed here in the roman-script appendix. pages 310–311 34 verses The Jinapañjara: the Buddhas and the great disciples stationed at every part of the body and every direction, forming a cage of protection.

When chanted: Chanted for protection, and among the most widely recited texts in Thailand; printed here in the roman-script appendix.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

ชินบัญชร is the Victor's cage or lattice — a structure built out of holy beings, with the reciter inside it. Like the Buddhamaṅgala verses earlier in the book, it works by placing figures at fixed points, but where those used the compass this one uses the body.

It is printed in roman script in the appendix, and is probably the best known text in this book outside the daily services.

Meaning and purpose

It begins with the whole company arriving: the Buddhas, having come to the seat of victory, having conquered Māra with his mount, those chief among men who drank the excellent nectar of the four truths. Then the twenty-eight, beginning with Taṇhaṅkara, all established upon my head.

The stationing then becomes anatomical and precise: the Buddha on the head, the Dhamma in the two eyes, and onwards through the body, with named disciples assigned to shoulders, chest, limbs. Recited attentively, it is a guided tour of one's own body with a protector placed at each stop.

The closing verses say what has been built and what it does: by the power of the Buddha, of the Dhamma, of the Sangha, the host of enemies is conquered and dangers are conquered — guarded by the power of the true Dhamma, I live in the Victor's cage. The last line is in the present tense, and describes a place the reciter is now inside.

The chant

As the book prints it: page 310 and page 311 →

page 310

1

jayāsanāgatā buddhā jetavā māraṃ savāhanaṃ

The Buddhas, having come to the seat of victory, having conquered Māra with his mount,

2

catusaccāsabhaṃ rasaṃ ye pivimsu narāsabhā.

those chief among men who drank the excellent nectar of the four truths.

3

taṇhaṅkarādayo buddhā aṭṭhavīsati nāyakā

The twenty-eight Buddhas, leaders beginning with Taṇhaṅkara,

4

sabbe patiṭṭhitā mayhaṃ matthake te munissarā.

all those lords of sages are established upon my head.

5

sīse patiṭṭhito mayhaṃ buddho dhammo davilocane

The Buddha is established on my head, the Dhamma in my two eyes,

6

saṅgho patiṭṭhito mayhaṃ ure sabbaguṇākaro.

the Saṅgha, the mine of all virtues, is established in my breast.

7

hadaye me anuruddho sārīputto ca dakkhiṇe

Anuruddha is in my heart, Sāriputta on my right,

8

koṇḍañño piṭṭhibhāgasmiṃ moggallāno cavāmake.

Koṇḍañña at my back, and Moggallāna on my left.

9

dakkhiṇe savane mayhaṃ āsuṃ ānandarāhulo

In my right ear are Ānanda and Rāhula,

10

kassapo ca mahānāmo ubhāsuṃ vāmasotake.

and Kassapa and Mahānāma are both in my left ear.

11

kesanto piṭṭhibhāgasmiṃ suriyo va pabhaṅkaro

At the end of my hair behind, like the radiant sun,

12

nisinno sirisampanno sobhito munipuṅgavo.

sits Sobhita, endowed with splendour, chief of sages.

13

kumārakassapo thero mahesī cittavādako

The elder Kumārakassapa, great seeker, eloquent speaker,

14

so mayhaṃ vadaneniccaṃ patiṭṭhāsi guṇākaro.

that mine of virtues is ever established in my mouth.

15

puṇṇo aṅgulimālo ca upālī nandasīvalī

Puṇṇa and Aṅgulimāla, Upāli, Nanda and Sīvalī —

16

therā pañca ime jātā nalāṭe tilakā mama

these five elders are become the auspicious marks upon my forehead

page 311

17

sesāsīti mahātherā vijitā jinasāvakā

The remaining eighty great elders, victorious disciples of the Victor,

18

etesīti mahātherā jitavanto jinorasā

these great elders, conquerors, true sons of the Victor,

19

jalantā sīlatejena aṅgamaṅgesu saṇṭhitā.

blazing with the power of virtue, are established in each of my limbs.

20

ratanaṃ purato āsi dakkhiṇe mettasuttakaṃ

The Ratana Sutta is before me, the Metta Sutta on my right,

21

dhajaggaṃ pacchato āsi vāme aṅgulimālakaṃ.

the Dhajagga behind me, the Aṅgulimāla on my left.

22

khandhamoraparittañca āṭānāṭiyasuttakaṃ

The Khandha and Mora parittas and the Āṭānāṭiya Sutta

23

ākāse chadanaṃ āsi sesā pākārasaṇṭhitā.

are a canopy in the sky; the rest stand as a rampart.

24

jinanānā varasaṃyuttā sattapākāralaṅkatā

Joined with the manifold excellence of the Victor, adorned with seven ramparts,

25

vātapittādisañjātā bāhirajjhattupaddavā.

may the troubles born of wind and bile and the rest, outward and inward,

26

asesā vinayaṃ yantu anantajinatejasā

go without remainder to their end, by the boundless power of the Victor,

27

vasato me sakiccena sadā sambuddhapañjare.

while I dwell about my business, always in the cage of the Fully Enlightened One.

28

jinapañjaramajjhamhi viharantaṃ mahītale

As I dwell in the midst of the Victor's cage upon the earth,

29

sadā pālentu maṃ sabbe te mahāpurisāsabhā.

may all those great and noble ones ever protect me.

30

iccevamanto sugutto surakkho

Thus well guarded, well protected,

31

jinānubhāvena jitupaddavo

by the power of the Victor troubles are conquered,

32

dhammānubhāvena jitārisaṅgho

by the power of the Dhamma the host of enemies is conquered,

33

saṅghānubhāvena jitantarāyo

by the power of the Saṅgha dangers are conquered,

34

saddhammānubhāvapālito carāmi jinapañjareti.

guarded by the power of the true Dhamma, I live in the Victor's cage.

YOD PHRAKANTRAIPIDOK The Peak of Tipitaka Chanted where a condensed form of the whole canon is wanted; printed in the book's roman-script appendix. pages 312–316 86 verses A chant built from the epithets of the Buddha, the Dhamma and the Sangha broken down to their heart syllables.

When chanted: Chanted where a condensed form of the whole canon is wanted; printed in the book's roman-script appendix.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

The second of the two chants this book prints in ROMAN Pali rather than Thai script, in the appendix at the back. The Thai and Paiboon layers are empty because the printed page has none.

Its title claims a great deal — the peak, or summit, of the Tipitaka — and the chant works by compression: the standard recollections first in full, then progressively reduced.

Meaning and purpose

It opens by taking the familiar formula apart. Such is the Blessed One: worthy indeed is that Blessed One. Then fully enlightened. Then perfect in knowledge and conduct. Each epithet is given a line of its own and turned into its own act of recollection.

Then the refuge, epithet by epithet: to the Worthy One I go for refuge. What is normally one act performed towards a person becomes a series of acts performed towards qualities.

The last verses reduce further still, to syllables — ma-a-u, and the heart syllables that follow — set beside suffering, impermanence and not-self. Whether that compression is illuminating or merely ingenious is a fair question, and the chant belongs to a tradition of Thai esoteric practice that answers it confidently. The book prints it without comment.

The chant

As the book prints it: page 312, page 313, page 314, page 315 and page 316 →

page 312

1

itipi so bhagavā arahaṃ vata so bhagavā.

Such is the Blessed One: worthy indeed is that Blessed One.

2

itipi so bhagavā sammāsambuddho vata so bhagavā.

Such is the Blessed One: fully enlightened indeed is that Blessed One.

3

itipi so bhagavā vijjācaraṇasampanno vata so bhagavā

Such is the Blessed One: perfect in knowledge and conduct indeed is that Blessed One

4

itipi so bhagavā sugato vata so bhagavā.

Such is the Blessed One: well-gone indeed is that Blessed One.

5

itipi so bhagavā lokavidū vata so bhagavā.

Such is the Blessed One: knower of worlds indeed is that Blessed One.

6

arahantaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

To the Worthy One I go for refuge.

7

arahantaṃ sirasā namāmi.

To the Worthy One I bow with my head.

8

sammāsambuddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

To the Fully Enlightened One I go for refuge.

9

sammāsambuddhaṃ sirasā namāmi.

To the Fully Enlightened One I bow with my head.

10

vijjācaraṇasampannaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

To the One Perfect in Knowledge and Conduct I go for refuge.

11

vijjācaraṇasampannaṃ sirasā namāmi.

To the One Perfect in Knowledge and Conduct I bow with my head.

12

sugataṃ saraṇaṃ gacchāmi.

To the Well-Gone One I go for refuge.

13

sugataṃ sirasā namāmi.

To the Well-Gone One I bow with my head.

14

lokavidaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

To the Knower of Worlds I go for refuge.

15

lokavidaṃ sirasā namāmi.

To the Knower of Worlds I bow with my head.

16

itipi so bhagavā anuttaro vata so bhagavā.

Such is the Blessed One: unsurpassed indeed is that Blessed One.

17

itipi so bhagavā purisadammasārathi vata so bhagavā.

Such is the Blessed One: trainer of tameable people indeed is that Blessed One.

18

itipi so bhagavā satthā devamanussānaṃ vata so bhagavā.

Such is the Blessed One: teacher of devas and humans indeed is that Blessed One.

19

itipi so bhagavā buddho vata so bhagavā.

Such is the Blessed One: awakened indeed is that Blessed One.

20

anuttaraṃ saraṇaṃ gacchāmi.

To the Unsurpassed One I go for refuge.

21

anuttaraṃ sirasā namāmi.

To the Unsurpassed One I bow with my head.

22

purisadammasārathi saraṇaṃ gacchāmi.

To the Trainer of Tameable People I go for refuge.

23

purisadammasārathi sirasā namāmi.

To the Trainer of Tameable People I bow with my head.

24

satthā devamanussānaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

To the Teacher of Devas and Humans I go for refuge.

page 313

25

satthā devamanussānaṃ sirasā namāmi.

To the Teacher of Devas and Humans I bow with my head.

26

buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

To the Awakened One I go for refuge.

27

buddhaṃ sirasā namāmi.

To the Awakened One I bow with my head.

28

itipi so bhagavā.

Such is the Blessed One.

29

itipi so bhagavā rūpakhandho aniccalakkhaṇapārami ca sampanno.

Such is the Blessed One: the aggregate of form, perfect in the mark of impermanence and in the perfections.

30

itipi so bhagavā vedanākhandho aniccalakkhaṇapārami ca sampanno.

Such is the Blessed One: the aggregate of feeling, perfect in the mark of impermanence and in the perfections.

31

itipi so bhagavā saññākhandho aniccalakkhaṇapārami ca sampanno.

Such is the Blessed One: the aggregate of perception, perfect in the mark of impermanence and in the perfections.

32

itipi so bhagavā saṅkhārakhandho aniccalakkhaṇapārami ca sampanno.

Such is the Blessed One: the aggregate of formations, perfect in the mark of impermanence and in the perfections.

33

itipi so bhagavā viññāṇakhandho aniccalakkhaṇapārami ca sampanno.

Such is the Blessed One: the aggregate of consciousness, perfect in the mark of impermanence and in the perfections.

34

itipi so bhagavā paṭhavī dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the earth element.

35

itipi so bhagavā āpo dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the water element.

36

itipi so bhagavā tejo dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the fire element.

37

itipi so bhagavā vāyo dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the air element.

38

itipi so bhagavā ākāsa dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the space element.

39

itipi so bhagavā viññāna dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the consciousness element.

40

itipi so bhagavā cakkavāḷa dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the world-sphere element.

41

itipi so bhagavā cātummahārājikā dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the realm of the Four Great Kings.

42

itipi so bhagavā tāvatiṃsā dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the Tāvatiṃsa heaven.

43

itipi so bhagavā yāmā dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the Yāma heaven.

44

itipi so bhagavā tusitā dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the Tusita heaven.

45

itipi so bhagavā nimmānaratī dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the Nimmānaratī heaven.

46

itipi so bhagavā paranimmitavasavattī dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the Paranimmitavasavattī heaven.

47

itipi so bhagavā kāmāvacara dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the sense-sphere realm.

48

itipi so bhagavā rūpāvacara dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the form realm.

49

itipi so bhagavā arūpāvacara dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the formless realm.

50

itipi so bhagavā lokuttara dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the supramundane.

page 314

51

itipi so bhagavā paṭhamajhāna dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the first jhāna.

52

itipi so bhagavā dutiyajhāna dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the second jhāna.

53

itipi so bhagavā tatiyajhāna dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the third jhāna.

54

itipi so bhagavā catutthajhāna dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the fourth jhāna.

55

itipi so bhagavā pañcamajhāna dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the fifth jhāna.

56

itipi so bhagavā ākāsānañcāyatana dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the base of infinite space.

57

itipi so bhagavā viññānañcāyatana dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the base of infinite consciousness.

58

itipi so bhagavā ākiñcaññāyatana dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the base of nothingness.

59

itipi so bhagavā nevasaññānāsaññāyatana dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the base of neither-perception-nor-non-perception.

60

itipi so bhagavā sotāpattimagga dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the path of stream-entry.

61

itipi so bhagavā sakidāgāmimagga dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the path of once-returning.

62

itipi so bhagavā anāgāmimagga dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the path of non-returning.

63

itipi so bhagavā arahattamagga dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the path of arahantship.

64

itipi so bhagavā sotāpattiphala dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the fruit of stream-entry.

65

itipi so bhagavā sakidāgāmiphala dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the fruit of once-returning.

66

itipi so bhagavā anāgāmiphala dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the fruit of non-returning.

67

itipi so bhagavā arahattaphala dhātu samādhiñāṇasampanno.

Such is the Blessed One: perfect in the knowledge of concentration on the element of the fruit of arahantship.

68

kusalādhammā itipi so bhagavā a-ā yāvajīvaṃ buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi jambhūdīpañca issaro kusalādhammā namobuddhāya namodhammāya namosan—ghāya pañcabuddhānamāmihaṃ āpāmacupa dimasamaṇkhu saṃvidhāpukayapa upasajasahe pāsāyaso.

Wholesome states. Such is the Blessed One. For as long as life lasts I go to the Buddha for refuge. Lord of the Jambū continent, wholesome states. Homage to the Buddha, homage to the Dhamma, homage to the Saṅgha. I revere the five Buddhas — followed by the heart-syllable formulas.

69

sososasa a-a-a-a-ni tejasu nemabhūcanāvive asaṃvisulopusabubha iśvāsu, susvā-i, kusalādhammā citti vi-atthi.

Heart-syllable formulas, each letter standing for a whole phrase; then: wholesome states, the mind, and what is present.

70

itipi so bhagavā arahaṃ a-ā yāvajīvaṃ buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi sābodhipañca issaro dhammā. kusalā dhammā

Such is the Blessed One, the worthy one. For as long as life lasts I go to the Buddha for refuge. Lord of the five awakenings, states. Wholesome states

71

nandavivaṅko iti sammāsambuddho sugalāno yāvajīvaṃ buddhaṃ saraṇaṃgacchāmi.

Nandavivaṅka: thus the Fully Enlightened One, the well-gone. For as long as life lasts I go to the Buddha for refuge.

page 315

72

cātummahārājikā issaro kusalādhammā iti vijjācaraṇasampanno u-ū yāvajīvaṃ buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

Lord of the realm of the Four Great Kings, wholesome states; thus, perfect in knowledge and conduct — u-ū — for as long as life lasts I go to the Buddha for refuge.

73

tāvatiṃsā issaro kusalādhammā nandapañcasugato lokavidū mahā-e-o yāvajīvaṃ buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

Lord of the Tāvatiṃsa heaven, wholesome states; the well-gone one, knower of worlds — mahā-e-o — for as long as life lasts I go to the Buddha for refuge.

74

yāmā issaro kusalādhammā brahmā sadda pañcasatta sattāpāramī anuttaro yamakakha yāvajīvaṃ buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

Lord of the Yāma heaven, wholesome states; Brahmā, sound, the five and seven, the seven perfections, the unsurpassed — yamakakha — for as long as life lasts I go to the Buddha for refuge.

75

tusitā issaro kusalādhammā puyapaka purisadammasārathi yāvajīvaṃ buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

Lord of the Tusita heaven, wholesome states; puyapaka, trainer of tameable people — for as long as life lasts I go to the Buddha for refuge.

76

nimmānaratī issaro kusalādhammā hetupova satthādevamanussānaṃ tathā yāvajīvaṃ buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

Lord of the Nimmānaratī heaven, wholesome states; hetupova, teacher of devas and humans, likewise — for as long as life lasts I go to the Buddha for refuge.

77

paranimmitavasavattī issaro kusalādhammā saṅkhārakhandho dukkhaṃ aniccaṃ anattā rūpakhandho buddhapapha yāvajīvaṃ buddhaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

Lord of the Paranimmitavasavattī heaven, wholesome states; the aggregate of formations — suffering, impermanent, not-self — the aggregate of form, buddhapapha — for as long as life lasts I go to the Buddha for refuge.

78

brahmā issaro kusalādhammā natthipaccayā vinapañca bhagavatā yāvanibbānaṃ saraṇaṃ gacchāmi.

Lord Brahmā, wholesome states; by the condition of non-existence, vinapañca, by the Blessed One — until Nibbāna I go for refuge.

79

namobuddhassa namodhammassa namosaṅghassa buddhilābho kalākara kanā etena saccena suvatthi hontu hulū hulū hulū savāhāya.

Homage to the Buddha, homage to the Dhamma, homage to the Saṅgha; the gain of awakening. By this truth may there be well-being — hulū hulū hulū savāhāya.

80

namobuddhassa namodhammassa namosaṅghassa vitti vitti vitti mitti mitti mitt citti citti vatti vatti mayasu suvatthi hontu hulū hulū hulū savāhāya.

Homage to the Buddha, homage to the Dhamma, homage to the Saṅgha; syllable formulas repeated in threes and pairs. May there be well-being — hulū hulū hulū savāhāya.

81

indasāvaṃ mahā-indasāvaṃ brahmasāvaṃ mahābrahmasāvaṃ cakkavattisāvaṃ mahācakkavattisāvaṃ devasāvaṃ mahādevāsāvaṃ isīsāvaṃ mahā-isīsāvaṃ munīsāvaṃ mahāmunīsāvaṃ sappurisasāvaṃ mahāsappurisasāvaṃ buddhasāvaṃ paccekabuddhasāvaṃ arahattasāvaṃ sabbasiddhivijjādhāraṇaṃsāvaṃ sabbalokā-iriyānaṃsāvaṃ etena saccena suvatthi hontu.

The power of Inda and of great Inda, of Brahmā and great Brahmā, of the wheel-turning king and the great wheel-turner, of devas and great devas, of seers and great seers, of sages and great sages, of good people and great good people, of Buddhas, of Paccekabuddhas, of arahantship, of all attainment and knowledge held, and of all the world's conduct. By this truth may there be well-being.

82

sāvaṃ guṇaṃ vaja balaṃ tejaṃ viriaṃ siddhi kammaṃ dhammaṃ saccaṃ nibbānaṃ mokkhaṃ guyhakaṃ dānaṃ sīlaṃ paññā nikkhaṃ puññaṃ bhāgayaṃ yasaṃ tappaṃ sukhaṃ siri rūpaṃ catuvīsatidesanaṃ etena saccena suvatthi hontu hulū hulū hulū savāhāya.

Power, virtue, speech, strength, brilliance, energy, attainment, action, Dhamma, truth, Nibbāna, release, what is hidden, giving, morality, wisdom, renunciation, merit, fortune, fame, satisfaction, happiness, splendour, form, and the twenty-four teachings. By this truth may there be well-being — hulū hulū hulū savāhāya.

page 316

83

namobuddhassa dukkhaṃ aniccaṃ anattā rūpakhandho vedanākhandho saññākhandho saṅkhārakhandho viññāṇakhandho namo itipi so bhagavā.

Homage to the Buddha. Suffering, impermanent, not-self: the aggregates of form, feeling, perception, formations and consciousness. Homage — such is the Blessed One.

84

namodhammassa dukkhaṃ aniccaṃ anattā rūpakhandho vedanākhandho saññākhandho saṅkhārakhandho viññāṇakhandho namo svākkhāto bhagavatā dhammo.

Homage to the Dhamma. Suffering, impermanent, not-self: the aggregates of form, feeling, perception, formations and consciousness. Homage — well proclaimed by the Blessed One is the Dhamma.

85

namosaṅghassa dukkhaṃ aniccaṃ anattā rūpakhandho vedanākhandho saññākhandho saṅkhārakhandho viññāṇakhandho namo supatipanno bhagavato sāvakasaṅgho vāhaparittaṃ.

Homage to the Saṅgha. Suffering, impermanent, not-self: the aggregates of form, feeling, perception, formations and consciousness. Homage — of good practice is the Blessed One's community of disciples. The protective recitation.

86

namobuddhāya ma-a-u dukkhaṃ aniccaṃ anattā yāvatassa hāyo mona u-a-ma dukkhaṃ aniccaṃ anattā u-a-ma-a vandā namobuddhāya na-a kati nissaraṇa ārapakhuddhaṃ ma-a-u dukkhaṃ aniccaṃ anattā.

Homage to the Buddha — ma-a-u — suffering, impermanent, not-self; and so on through the heart syllables u-a-ma and na-a, with reverence, escape, and again: suffering, impermanent, not-self.

VIPASSIT The Vipassit Blessing Chanted as a brief blessing, often closing a longer sequence. page 316 1 verses A single line asking that all suffering, all fear and all illness perish; printed in the book's roman-script appendix.

When chanted: Chanted as a brief blessing, often closing a longer sequence.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

One verse, nine words of Pali, and the shortest chant in the book. It is printed in the roman-script appendix, so the Thai and Paiboon layers are empty.

Its title in the book is given as VIPASSIT, set in capitals, and no Thai-script title is printed for it at all.

Meaning and purpose

The line names three things and asks the same of each: sabbadukkhā sabbabhayā sabbarogā vinassantu — may all suffering, all fear and all illness perish.

The three are the categories the whole paritta collection has been working over. Suffering is the doctrinal one, illness the bodily one, and fear the one that sits between them and is the reason most people come.

Reduced to a single line, it is what all the protective chanting amounts to when the stories, the lists of names and the acts of truth are stripped away. That the book keeps it as a chant in its own right, rather than folding it into something longer, is the interesting decision.

The chant

As the book prints it: page 316 →

page 316

1

sabbadukkhā sabbabhayā sabbarogā vinassantu.

May all suffering, all fear and all illness perish.

Mahāsamayasutta The Discourse on the Great Assembly Chanted on occasions where the largest possible assembly is being invoked; printed here in the book's roman-script appendix. pages 317–325 192 verses The great gathering of devas from ten world-systems who came to see the Buddha and the five hundred arahants at Kapilavatthu.

When chanted: Chanted on occasions where the largest possible assembly is being invoked; printed here in the book's roman-script appendix.

A note on this chant. The book prints this chant in Pali only, with no Thai translation. The English here is a working translation prepared for this edition — it is not the book's own, and has not yet been checked by a teacher.

Historical background

This is one of two chants in this book printed in ROMAN Pali rather than Thai script. It sits in the appendix at the back, where the layers a reader meets are the romanised Pali and the English — the Thai script and Paiboon columns are empty because the page has none.

At a hundred and ninety-two verses it is the longest chant in the book. The Mahāsamaya is a catalogue: deva after deva, host after host, named and placed.

Meaning and purpose

The setting is given in four lines and then never returns to the human scale. The Blessed One among the Sakyans at Kapilavatthu in the Great Wood, with five hundred bhikkhus, all of them arahants — and from ten world-systems the deities had for the most part gathered to see them.

What follows is the naming, and the naming is the point. Reading it as a list is possible but misses what chanting it does: an hour of unfamiliar names, delivered without pause, builds a sense of scale that no summary can. The room fills up as the chant goes on.

The last verses turn to what Māra's army found when it came. From those free of lust it withdrew; not one hair of theirs was stirred. All of them victors in the battle, gone beyond fear, of renown, they rejoice together with the beings. The enormous assembly turns out to have been gathered to witness people who could not be frightened.

The chant

As the book prints it: page 317, page 318, page 319, page 320, page 321, page 322, page 323, page 324 and page 325 →

page 317

1

Evaṃ me sutaṃ:

Thus have I heard:

2

Ekaṃ samayaṃ bhagavā

At one time the Blessed One

3

sakkesu viharati kapilavatthusmiṃ mahāvane

was dwelling among the Sakyans, at Kapilavatthu in the Great Wood,

4

mahatā bhikkhusaṅghena saddhiṃ pañcamattehi bhikkhusatehi sabbeheva arahantehi.

together with a great community of bhikkhus, five hundred bhikkhus, all of them arahants.

5

Dasahi ca lokadhātūhi devatā yebhuyyena sannipatitā honti bhagavantaṃ dassanāya bhikkhusaṅghañca.

And from ten world-systems the deities had for the most part gathered to see the Blessed One and the community of bhikkhus.

6

Atha kho catunnaṃ suddhāvāsakāyikānaṃ devānaṃ etadahosi:

Then it occurred to four deities of the Pure Abodes:

7

“Ayaṃ kho bhagavā sakkesu viharati kapilavatthusmiṃ mahāvane

“This Blessed One is dwelling among the Sakyans, at Kapilavatthu in the Great Wood,

8

mahatā bhikkhusaṅghena saddhiṃ pañcamattehi bhikkhusatehi sabbeheva arahantehi

together with a great community of bhikkhus, five hundred bhikkhus, all of them arahants,

9

dasahi ca lokadhātūhi devatā yebhuyyena sannipatitā honti bhagavantaṃ dassanāya bhikkhusaṅghañca.

and from ten world-systems the deities have for the most part gathered to see the Blessed One and the community of bhikkhus.

10

Yannūna mayampi yena bhagavā tenupasaṅkameyyāma.

What if we too were to approach the Blessed One,

11

Upasaṅkamitvā bhagavato santike paccekagāthā bhāseyyāmā”ti.

and having approached, each speak a verse in his presence?”

12

Atha kho tā devatā

Then those deities —

13

seyyathāpi nāma balavā puriso samiñjitaṃ vā bāhaṃ pasāreyya,

just as a strong man might extend his bent arm,

14

pasāritaṃ vā bāhaṃ samiñjeyya,

or bend his extended arm —

15

evameva suddhāvāsesu devesu antarahitā bhagavato purato pāturahaṃsu.

just so vanished from among the deities of the Pure Abodes and appeared before the Blessed One.

16

Atha kho tā devatā bhagavantaṃ abhivādetvā ekamantaṃ aṭṭhaṃsu.

Then those deities paid homage to the Blessed One and stood to one side.

17

Ekamantaṃ ṭhitā kho ekā devatā bhagavato santike imaṃ gāthaṃ abhāsi:

Standing to one side, one deity spoke this verse in the presence of the Blessed One:

18

“Mahā samayo pavanasmiṃ. Devakāyā samāgatā:

“A great assembly in the woodland: the hosts of devas have come together;

19

‘Āgatamha imaṃ dhammasamayaṃ dakkhitāye v’aparājitasaṅghan’ti”.

‘we have come to this assembly of the Dhamma, to see the invincible Saṅgha’.”

20

Atha kho aparā devatā bhagavato santike imaṃ gāthaṃ abhāsi:

Then another deity spoke this verse in the presence of the Blessed One:

21

“Tatra bhikkhavo samādahaṃsu cittamattano ujuka-makaṃsu.

“There the bhikkhus are composed; they have made their own minds straight.

22

Sārathīva nettāni gahetvā indriyāni rakkhanti paṇḍitā”ti.

Like a charioteer holding the reins, the wise ones guard their faculties.”

page 318

23

Atha kho aparā devatā bhagavato santike imaṃ gāthaṃ abhāsi:

Then another deity spoke this verse in the presence of the Blessed One:

24

“Chetvā khīlaṃ chetvā palighaṃ indakhīlaṃ ohacca-manejā,

“Having cut through the stake, having cut through the bar, having uprooted the pillar, unstirred,

25

Te caranti suddhā vimalā cakkhumatā sudantā susu nāgā”ti.

they walk pure and stainless, young nāgas well tamed by the One with vision.”

26

Atha kho aparā devatā bhagavato santike imaṃ gāthaṃ abhāsi:

Then another deity spoke this verse in the presence of the Blessed One:

27

“Ye keci buddhaṃ saraṇaṃ gatāse na te gamissanti apāyabhūmiṃ.

“Whoever have gone to the Buddha for refuge will not go to the plane of misery.

28

Pahāya mānusaṃ dehaṃ devakāyaṃ paripūressantī”ti.

Having left the human body behind, they will fill out the ranks of the devas.”

29

Atha kho bhagavā bhikkhu āmantesi,

Then the Blessed One addressed the bhikkhus:

30

“yebhuyyena bhikkhave dasasu lokadhātūsu devatā sannipatitā tathāgataṃ dassanāya bhikkhusaṅghañca.

“Bhikkhus, deities from ten world-systems have for the most part gathered to see the Tathāgata and the community of bhikkhus.

31

Ye pi te bhikkhave ahesuṃ atīta-maddhānaṃ arahanto sammāsambuddhā, tesampi bhagavantānaṃ etaparamā yeva devatā sannipatitā ahesuṃ,

Bhikkhus, those who in times past were arahants, fully enlightened Buddhas — for those Blessed Ones too the deities gathered in just such numbers at most,

32

seyyathāpi mayhaṃ etarahi.

just as they do for me now.

33

Ye pi te bhikkhave bhavissanti anāgata-maddhānaṃ arahanto sammāsambuddhā,

And bhikkhus, those who in times to come will be arahants, fully enlightened Buddhas —

34

tesampi bhagavantānaṃ etaparamā yeva devatā sannipatitā bhavissanti,

for those Blessed Ones too the deities will gather in just such numbers at most,

35

seyyathāpi mayhaṃ etarahi.

just as they do for me now.

36

Ācikkhissāmi bhikkhave devakāyānaṃ nāmāni.

I shall announce, bhikkhus, the names of the hosts of devas.

37

Kittayissāmi bhikkhave devakāyānaṃ nāmāni.

I shall proclaim, bhikkhus, the names of the hosts of devas.

38

Desissāmi bhikkhave devakāyānaṃ nāmāni.

I shall teach, bhikkhus, the names of the hosts of devas.

39

Taṃ suṇātha. Sādhukaṃ manasikarotha. Bhāsissāmī”ti.

Listen to it. Attend closely. I shall speak.”

40

“Evam bhante”ti kho te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ.

“Yes, venerable sir,” those bhikkhus replied to the Blessed One.

41

Bhagavā etadavoca:

The Blessed One said this:

page 319

42

“Silokamanukassāmi yattha bhummā tadassitā,

“I shall recite a verse in praise, telling where the earth-devas dwell:

43

Ye sitā girigabbharaṃ pahitattā samāhitā.

those who cling to the mountain cleft, resolute and composed.

44

Puthū sīhā’va sallīnā lomahaṃsābhisambhuno,

Many, withdrawn like lions, whose hair stands on end in awe,

45

Odātamanasā suddhā vippasanna-manāvilā”.

bright of mind, pure, serene and untroubled.”

46

Bhiyyo pañcasate ñatvā vane kāpilavatthave,

Knowing that more than five hundred were in the Kapilavatthu wood,

47

Tato āmantayi satthā sāvake sāsane rate:

the Teacher then addressed the disciples who delight in the teaching:

48

“Devakāyā abhikkantā. Te vijānātha bhikkhavo”.

“The hosts of devas have come. Know them, bhikkhus.”

49

Te ca ātappa-makaruṃ sutvā buddhassa sāsanaṃ.

And they made an ardent effort, having heard the Buddha's instruction.

50

Tesaṃ pāturahu ñāṇaṃ amanussāna dassanaṃ.

Knowledge appeared to them, the seeing of non-human beings.

51

Appeke sata-maddakkhuṃ, sahassaṃ atha sattariṃ.

Some saw a hundred, some a thousand, and some seventy thousand.

52

Sataṃ eke sahassānaṃ amanussāna-maddasuṃ,

Some saw a hundred thousand non-human beings,

53

Appeke ’nanta-maddakkhuṃ: disā sabbā phuṭā ahuṃ.

and some saw them without end: every direction was filled.

54

Tañca sabbaṃ abhiññāya vavakkhitvāna cakkhumā,

Having directly known all of that, having surveyed it, the One with vision

55

Tato āmantayi satthā sāvake sāsane rate:

then addressed, as Teacher, the disciples who delight in the teaching:

56

“Devakāyā abhikkantā. Te vijānātha bhikkhavo,

“The hosts of devas have come. Know them, bhikkhus —

57

Ye vo’haṃ kittayissāmi girāhi anupubbaso.

those whom I shall proclaim to you in words, one after another.

58

Satta sahassā va yakkhā bhummā kāpilavatthavā,

Seven thousand yakkhas, earth-dwellers of Kapilavatthu,

59

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino.

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

60

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

61

Cha sahassā hemavatā yakkhā nānattavaṇṇino,

Six thousand yakkhas from the Himavā, of varied hues,

62

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino.

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

63

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

page 320

64

Sātāgirā tisahassā yakkhā nānattavaṇṇino,

Three thousand Sātāgira yakkhas, of varied hues,

65

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino.

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

66

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

67

Iccete soḷasa sahassā yakkhā nānattavaṇṇino,

These sixteen thousand yakkhas, of varied hues,

68

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino.

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

69

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

70

Vessāmittā pañcasatā yakkhā nānattavaṇṇino,

Five hundred Vessāmitta yakkhas, of varied hues,

71

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino.

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

72

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

73

Kumbhīro rājagahiko — vepull’assa nivesanaṃ

Kumbhīra of Rājagaha — his dwelling is Mount Vepulla —

74

Bhiyyo naṃ satasahassaṃ yakkhānaṃ payirupāsati —

more than a hundred thousand yakkhas attend upon him —

75

Kumbhīro rājagahiko sopāga samitiṃ vanaṃ.

Kumbhīra of Rājagaha, he too came to the wood, to the assembly.

76

Purimañca disaṃ rājā dhataraṭṭho pasāsati,

And the king who rules the eastern quarter is Dhataraṭṭha,

77

Gandhabbānaṃ ādhipati mahārājā yasassi so.

lord of the gandhabbas, a great king of renown.

78

Puttā pi tassa bahavo indanāmā mahabbalā,

His sons too are many, all named Inda, of great strength,

79

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino.

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

80

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

81

Dakkhiṇañca disaṃ rājā viruḷho tap pasāsati.

And the king who rules the southern quarter is Viruḷha.

82

Kumbhaṇḍānaṃ ādhipati mahārājā yasassi so.

Lord of the kumbhaṇḍas, a great king of renown.

83

Puttā pi tassa bahavo indanāmā mahabbalā,

His sons too are many, all named Inda, of great strength,

84

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino.

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

85

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

86

Pacchimañca disaṃ rājā virūpakkho pasāsati.

And the king who rules the western quarter is Virūpakkha.

87

Nāgānaṃ ādhipati mahārājā yasassi so.

Lord of the nāgas, a great king of renown.

page 321

88

Puttā pi tassa bahavo indanāmā mahabbalā,

His sons too are many, all named Inda, of great strength,

89

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino.

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

90

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

91

Uttarañca disaṃ rājā kuvero tap pasāsati.

And the king who rules the northern quarter is Kuvera.

92

Yakkhānaṃ ādhipati mahārājā yasassi so.

Lord of the yakkhas, a great king of renown.

93

Puttā pi tassa bahavo indanāmā mahabbalā,

His sons too are many, all named Inda, of great strength,

94

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino.

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

95

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

96

Purimadisaṃ dhataraṭṭho, dakkhiṇena viruḷhako,

Dhataraṭṭha in the eastern quarter, Viruḷhaka in the south,

97

Pacchimena virūpakkho, kuvero uttaraṃ disaṃ.

Virūpakkha in the west, Kuvera in the northern quarter.

98

Cattāro te mahārājā samantā caturo disā

Those four Great Kings, filling the four quarters all around,

99

Daddallamānā aṭṭhaṃsu vane kāpilavatthave.

stood blazing in the Kapilavatthu wood.

100

Tesaṃ māyāvino dāsā āgū vañcanikā saṭhā

Their servants came, deceivers, tricksters and frauds:

101

Māyā kuṭeṇḍu veṭeṇḍu viṭuca viṭuṭo saha

Māyā, Kuṭeṇḍu, Veṭeṇḍu, Viṭu and Viṭuṭa together,

102

Candano kāmaseṭṭho ca kinnughaṇḍu nighaṇḍu ca,

Candana and Kāmaseṭṭha, Kinnughaṇḍu and Nighaṇḍu,

103

Panādo opamañño ca devasūto ca mātali,

Panāda and Opamañña, and Mātali the devas' charioteer,

104

Cittaseno ca gandhabbo naḷo rājā janosabho

Cittasena the gandhabba, king Naḷa, Janosabha,

105

Āgū pañcasikho ceva timbarū suriyavaccasā.

Pañcasikha came, and Timbarū with Suriyavaccasā.

106

Ete caññe ca rājāno gandhabbā saha rājubhi

These and other kings, gandhabbas together with their kings,

107

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

108

Athāgū nābhasā nāgā vesālā saha tacchakā.

Then came the nāgas of Nābhasa, and those of Vesālī with the Tacchakas.

109

Kambalassatarā āgū pāyāgā saha ñātibhi.

The Kambalas and Assataras came, and those of Payāga with their kin.

110

Yāmūnā dhataraṭṭhā ca āgū nāgā yasassino.

The Yāmuna nāgas and the Dhataraṭṭhas came, nāgas of renown.

111

Erāvaṇṇo mahānāgo sopāga samitiṃ vanaṃ.

Erāvaṇṇa the great nāga, he too came to the wood, to the assembly.

page 322

112

Ye nāgarāje sahasā haranti

Those swift ones who carry off the nāga kings,

113

Dibbā dijā pakkhi visuddhacakkhū,

divine birds, winged, of pure sight,

114

Vehāyasā te vana-majjhapattā.

through the air they came into the middle of the wood.

115

Citrā supaṇṇā iti tesa nāmaṃ.

Citrā and Supaṇṇā — such are their names.

116

Abhayan tadā nāgarājāna-māsi.

Then there was safety for the nāga kings:

117

Supaṇṇato khema-makāsi buddho.

the Buddha made a sanctuary for them from the supaṇṇas.

118

Saṇhāhi vācāhi upavhayantā,

Calling to one another with gentle words,

119

Nāgā supaṇṇā saraṇa-magaṃsu buddhaṃ.

nāgas and supaṇṇas alike went to the Buddha for refuge.

120

Jitā vajirahatthena samuddaṃ asurā sitā.

Conquered by the one with the thunderbolt in hand, the asuras dwell in the sea.

121

Bhātaro vāsavassete iddhimanto yasassino.

These brothers of Vāsava are possessed of power and renown.

122

Kālakañchā mahābhismā asurā dānaveghasā:

The Kālakañchas, greatly terrifying, the Dānaveghasa asuras:

123

Vepacitti sucitti ca pahārādo namucī saha

Vepacitti and Sucitti, Pahārāda together with Namucī,

124

Satañca baliputtānaṃ sabbe verocanāmakā.

and a hundred sons of Bali, all named Verocana.

125

Sannayhitvā baliṃ senaṃ rāhubhadda-mupāgamuṃ:

Having armed Bali's host, they went up to good Rāhu:

126

’Samayo ’dāni bhaddante bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.’

'Now is the time, venerable sir, for the assembly of bhikkhus in the wood.'

127

Āpo ca devā paṭhavī ca tejo vāyo tadāgamuṃ.

The devas of water and of earth, of fire and of air, then came.

128

Varuṇā vāruṇā devā somo ca yasasā saha.

The Varuṇas, the devas of Varuṇa, and Soma together with Yasas.

129

Mettākaruṇākāyikā āgū devā yasassino.

The hosts of loving-kindness and compassion came, devas of renown.

130

Dasete dasadhā kāyā sabbe nānattavaṇṇino,

These ten, tenfold hosts, all of varied hues,

131

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino.

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

132

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

133

Veṇḍū ca devā sahalī ca asamā ca duve yamā.

The Veṇḍu devas and the Sahalīs, the Asamas and the two Yamas.

134

Candassūpanisā devā canda-māgū purakkhitā.

The devas attending on the moon came, with the moon before them.

page 323

135

Suriyassūpanisā devā suriya-māgū purakkhitā.

The devas attending on the sun came, with the sun before them.

136

Nakkhattāni purakkhitvā āgū mandabalāhakā.

Putting the constellations before them, the Mandabalāhakas came.

137

Vasūnaṃ vāsavo seṭṭho sakkopāga purindado.

Vāsava, chief of the Vasus, Sakka the Purindada, came too.

138

Dasete dasadhā kāyā sabbe nānattavaṇṇino,

These ten, tenfold hosts, all of varied hues,

139

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino.

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

140

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

141

Athāgū sahabhū devā jala-maggisikhāriva,

Then came the Sahabhū devas, blazing like the crest of a fire,

142

Ariṭṭhakā ca rojā ca ummāpupphanibhāsino.

the Ariṭṭhakas and the Rojas, shining like flax flowers.

143

Varuṇā sahadhammā ca accutā ca anejakā.

The Varuṇas and the Sahadhammas, the Accutas and the Anejakas.

144

Sūleyya-rucirā āgū. Āgū vāsavanesino.

The Sūleyyas and Rucirās came. The Vāsavanesis came.

145

Dasete dasadhā kāyā sabbe nānattavaṇṇino,

These ten, tenfold hosts, all of varied hues,

146

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino.

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

147

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

148

Samānā mahāsamānā mānusā mānusuttamā.

The Samānas and Mahāsamānas, the Mānusas and Mānusuttamas.

149

Khiḍḍāpadūsikā āgū. Āgū manopadūsikā.

The Khiḍḍāpadūsikas came. The Manopadūsikas came.

150

Athāgū harayo devā ye ca lohitavāsino.

Then came the Harī devas, and those clothed in red.

151

Pāragā mahāpāragā āgū devā yasassino.

The Pāragas and Mahāpāragas came, devas of renown.

152

Dasete dasadhā kāyā sabbe nānattavaṇṇino,

These ten, tenfold hosts, all of varied hues,

153

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino.

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

154

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

155

Sukkā karumhā aruṇā āgū veghanasā saha.

The Sukkas, Karumhas and Aruṇas came, with the Veghanasas.

156

Odātagayhā pāmokkhā āgū devā vicakkhaṇā.

The Odātagayhas and the foremost ones came, discerning devas.

157

Sadāmattā hāragajā missakā ca yasassino.

The Sadāmattas, Hāragajas and Missakas, of renown.

158

Thanayaṃ āgā pajunno, yo disā abhivassati.

Pajjunna came thundering, who rains upon the quarters.

159

Dasete dasadhā kāyā sabbe nānattavaṇṇino,

These ten, tenfold hosts, all of varied hues,

160

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino.

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

161

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

page 324

162

Khemiyā tusitā yāmā kaṭṭhakā ca yasassino

The Khemiyas, Tusitas and Yāmas, and the Kaṭṭhakas of renown,

163

Lambitakā lāmaseṭṭhā jotināmā ca āsavā.

the Lambitakas and Lāmaseṭṭhas, the Jotināmas and Āsavas.

164

Nimmāṇaratino āgū. Athāgū paranimmitā.

The Nimmāṇaratis came. Then came the Paranimmitas.

165

Dasete dasadhā kāyā sabbe nānattavaṇṇino,

These ten, tenfold hosts, all of varied hues,

166

Iddhimanto jutimanto vaṇṇavanto yasassino.

possessed of power, of radiance, of beauty and of renown,

167

Modamānā abhikkāmuṃ bhikkhūnaṃ samitiṃ vanaṃ.

came rejoicing to the wood, to the assembly of bhikkhus.

168

Saṭṭhete devanikāyā sabbe nānattavaṇṇino,

These sixty orders of devas, all of varied hues,

169

Nāmanvayena āgañchuṃ ye caññe sadisā saha:

came each according to his name, and others like them with them:

170

’Pavutthajātimakkhīlaṃ oghatiṇṇa-manāsavaṃ,

'One whose birth is done with, who has no barrenness, who has crossed the flood, without taint,

171

Dakkhemoghataraṃ nāgaṃ candaṃ va asitātitaṃ.’

let us see the nāga who has crossed the flood, like the moon come clear of darkness.'

172

Subrahmā paramatto ca puttā iddhimato saha,

Subrahmā and Paramatta, sons together with the mighty one,

173

Sanaṅkumāro tisso ca sopāga samitiṃ vanaṃ.

Sanaṅkumāra and Tissa — he too came to the wood, to the assembly.

174

Sahassabrahmalokānaṃ mahābrahmābhitiṭṭhati.

Over a thousand Brahma worlds the Great Brahmā presides.

175

Upapanno jutimanto bhismākāyo yasassi so.

Reborn there, radiant, of awesome form, he is of renown.

176

Dasettha issarā āgū paccekavasavattino,

Ten lords came here, each wielding his own mastery,

177

Tesañca majjhato āgā hārito parivārito.

and in their midst came Hārita, surrounded by his retinue.

178

Te ca sabbe abhikkante sinde deve sabrahmake,

And when all these had come, the devas with Inda and with Brahmā,

179

Mārasenā abhikkāmi — passa kaṇhassa mandiyaṃ.

Māra's host came on — see the folly of the Dark One.

180

’Etha. Gaṇhatha. Bandhatha. Rāgena bandhamatthu vo.

'Come. Seize them. Bind them. Let them be bound by lust for you.

181

Samantā parivāretha. Mā vo muñcittha koci naṃ.’

Surround them on every side. Let not one of them escape you.'

182

Iti tattha mahāseno kaṇhasenaṃ apesayi,

So there the great commander sent forth his dark army,

183

Pāṇinā tala-māhacca saraṃ katvāna bheravaṃ,

striking the ground with his palm, making a terrifying sound,

page 325

184

Yathā pāvussako megho thanayanto savijjuko.

like a rain-cloud in the wet season, thundering with lightning.

185

Tadā so paccudāvatti, saṅkuddho asayaṃvase.

Then he turned back, enraged and not his own master.

186

Tañca sabbaṃ abhiññāya vavakkhitvāna cakkhumā

Having directly known all of that, having surveyed it, the One with vision

187

Tato āmantayī satthā sāvake sāsane rate:

then addressed, as Teacher, the disciples who delight in the teaching:

188

“Mārasenā abhikkantā. Te vijānātha bhikkhavo”.

“Māra's host has come. Know them, bhikkhus.”

189

Te ca ātappa-makaruṃ sutvā buddhassa sāsanaṃ.

And they made an ardent effort, having heard the Buddha's instruction.

190

Vītarāgehi pakkāmuṃ. N’esaṃ lomampi iñjayuṃ.

From those free of lust it withdrew. Not one hair of theirs was stirred.

191

“Sabbe vijitasaṅgāmā bhayātītā yasassino

“All of them victors in the battle, gone beyond fear, of renown,

192

Modanti saha bhūtehi sāvakā te jane sutā”ti.

they rejoice together with the beings — those disciples of yours are famed among people.”

เขมาเขมะสะระณะทีปิกาคาถา Khemākhema-saraṇadīpikā-gāthā Verses on the Secure and Insecure Refuge After the Recollection Verses. Dhammapada 188–192 5 verses Five verses contrasting the refuges people run to when frightened — mountains, forests, shrines — with the only refuge that actually ends suffering.

Pali source: Dhammapada 188–192
When chanted: After the Recollection Verses.

Historical background

During the Buddha's lifetime, many people believed that mountains, forests, sacred trees and shrines could protect them from danger. Observing this, the Buddha taught that although such places may provide temporary comfort or a sense of security, they cannot bring lasting freedom from suffering.

These verses were spoken to show that true refuge is not found in external places, but in understanding and practising the Dhamma.

Meaning and purpose

The verses contrast ordinary refuges with the Triple Gem — the Buddha, the Dhamma and the Sangha.

The Buddha explains that genuine refuge is found by understanding the Four Noble Truths and following the Noble Eightfold Path, which lead beyond suffering.

These verses are traditionally chanted to reaffirm confidence in the Triple Gem and to remind practitioners that lasting safety is found through wisdom, ethical conduct and mental cultivation rather than external places or objects.

The chant

Invitation

หันทะ มะยัง เขมาเขมะสะระณะทีปิกาคาถาโย ภะณามะ เส

Handa mayaṃ khemākhemasaraṇadīpikāgāthāyo bhaṇāma se

Now let us recite the verses illuminating the secure and insecure refuges.

1

พะหุง เว สะระณัง ยันติ ปัพพะตานิ วะนานิ จะ อารามะรุกขะเจติยานิ มะนุสสา ภะยะตัชชิตา

Bahuṃ ve saraṇaṃ yanti, pabbatāni vanāni ca Ārāmarukkhacetiyāni, manussā bhayatajjitā

มนุษย์เป็นอันมาก เมื่อเกิดมีภัยคุกคามแล้ว ก็ถือเอาภูเขาบ้าง ป่าไม้บ้าง อาราม และรุกขเจดีย์บ้าง เป็นสรณะ

má-nút bpen an mâak, mʉ̂a gə̀ət mii pai kúk-kaam lɛ́ɛo, gɔ̂ tʉ̌ʉ ao puu-kǎo bâaŋ, bpàa máai bâaŋ, aa-raam lɛ́ rúk-kà-jee-dii bâaŋ, bpen sà-rá-ná

Many people, when threatened by fear, go for refuge to mountains, to forests, to parks and to tree-shrines.

2

เนตัง โข สะระณัง เขมัง เนตัง สะระณะมุตตะมัง เนตัง สะระณะมาคัมมะ สัพพะทุกขา ปะมุจจะติ

Netaṃ kho saraṇaṃ khemaṃ, netaṃ saraṇamuttamaṃ Netaṃ saraṇamāgamma, sabbadukkhā pamuccati

นั่นมิใช่สรณะอันเกษมเลย นั่นมิใช่สรณะอันสูงสุด เขาอาศัยสรณะนั่นแล้ว ย่อมไม่พ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้

nân mí châi sà-rá-ná an gà-sěem ləəi, nân mí châi sà-rá-ná an sǔuŋ-sùt, kǎo aa-sǎi sà-rá-ná nân lɛ́ɛo, yɔ̂m mâi pón jàak túk táŋ-bpuaŋ dâai

That is not a secure refuge, that is not the supreme refuge. Having gone to such a refuge, one is not freed from all suffering.

3

โย จะ พุทธัญจะ ธัมมัญจะ สังฆัญจะ สะระณัง คะโต จัตตาริ อะริยะสัจจานิ สัมมัปปัญญายะ ปัสสะติ

Yo ca buddhañca dhammañca, saṅghañca saraṇaṃ gato Cattāri ariyasaccāni, sammappaññāya passati

ส่วนผู้ใดถือเอาพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เป็นสรณะแล้ว เห็นอริยสัจ คือความจริงอันประเสริฐสี่ ด้วยปัญญาอันชอบ

sùan pûu dai tʉ̌ʉ ao prá-pút, prá-tam, prá-sǒŋ bpen sà-rá-ná lɛ́ɛo, hěn à-rí-yá-sàt kʉʉ kwaam jiŋ an bprà-sə̀ət sìi dûai bpan-yaa an chɔ̂ɔp

But whoever goes for refuge to the Buddha, the Dhamma and the Sangha sees, with right wisdom, the Four Noble Truths:

4

ทุกขัง ทุกขะสะมุปปาทัง ทุกขัสสะ จะ อะติกกะมัง อะริยัญจะ อัฏฐังคิกัง มัคคัง ทุกขูปะสะมะคามินัง

Dukkhaṃ dukkhasamuppādaṃ, dukkhassa ca atikkamaṃ Ariyañca aṭṭhaṅgikaṃ maggaṃ, dukkhūpasamagāminaṃ

คือเห็นความทุกข์ เหตุให้เกิดทุกข์ ความก้าวล่วงทุกข์เสียได้ และหนทางมีองค์แปดอันประเสริฐ เครื่องถึงความระงับทุกข์

kʉʉ hěn kwaam túk, hèet hâi gə̀ət túk, kwaam gâao lûaŋ túk sǐa dâai, lɛ́ hǒn-taaŋ mii oŋ bpɛ̀ɛt an bprà-sə̀ət, krʉ̂aŋ tʉ̌ŋ kwaam rá-ŋáp túk

suffering, the arising of suffering, the transcending of suffering, and the Noble Eightfold Path leading to the stilling of suffering.

5

เอตัง โข สะระณัง เขมัง เอตัง สะระณะมุตตะมัง เอตัง สะระณะมาคัมมะ สัพพะทุกขา ปะมุจจะติ ฯ

Etaṃ kho saraṇaṃ khemaṃ, etaṃ saraṇamuttamaṃ Etaṃ saraṇamāgamma, sabbadukkhā pamuccati

นั่นแหละเป็นสรณะอันเกษม นั่นเป็นสรณะอันสูงสุด เขาอาศัยสรณะนั่นแล้ว ย่อมพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้

nân lɛ̀ bpen sà-rá-ná an gà-sěem, nân bpen sà-rá-ná an sǔuŋ-sùt, kǎo aa-sǎi sà-rá-ná nân lɛ́ɛo, yɔ̂m pón jàak túk táŋ-bpuaŋ dâai

That is the secure refuge, that is the supreme refuge. Having gone to such a refuge, one is freed from all suffering.

ธาตุปะฏิกูละปัจจะเวกขะณะปาโฐ Dhātupaṭikūlapaccavekkhaṇapāṭho The Reflection on the Elements and on Repulsiveness Recited over the four requisites — robe, almsfood, lodging and medicinal support — at the time of receiving or using them, and included in the evening chanting of many Thai monasteries. 36 verses A fourfold reflection at the moment of receiving robe, almsfood, lodging and medicine: requisite and user alike are mere elements, empty of self, made foul by the body.

When chanted: Recited over the four requisites — robe, almsfood, lodging and medicinal support — at the time of receiving or using them, and included in the evening chanting of many Thai monasteries.

Historical background

Monastic training requires that the four requisites be received and used with reflection rather than appetite, and the chanting books preserve more than one formula for doing so. This one takes the elemental line: whatever is received is analysed into bare elements arising according to conditions, and the same analysis is turned at once upon the person receiving it, so that neither the gift nor the recipient is left standing as a solid thing.

The text is built as a single reflection repeated four times, with only the name of the requisite and the grammatical number changing — จีวร and เสนาสนะ taking plural forms, บิณฑบาต and คิลานเภสัชบริขาร taking singular. The book marks each repetition with a rubric in parentheses naming the moment at which it is used. A reader who learns the first movement has effectively learned all four.

Meaning and purpose

The opening line sets the frame: what lies here is only element-matter, ยะถาปัจจะยัง, proceeding as its causes and conditions proceed. Nothing is denied existence; what is denied is that the thing possesses any nature of its own beyond the conditions currently sustaining it. The Thai renders this with สักว่าธาตุตามธรรมชาติ, merely elements after the manner of nature.

The reflection then extends to the one who uses the requisite. He too is ธาตุมัตตะโก, mere elements; นิสสัตโต, not an enduring being; นิชชีโว, not a soul or person; สุญโญ, empty of the meaning of selfhood. The force of the passage lies in this symmetry. It is not that the robe is impersonal while the wearer remains a self; the same analysis is applied to both sides of the transaction, and the act of using ceases to be an encounter between a person and a possession.

The closing movement turns to repulsiveness, and does so with a precision worth noticing. The requisites are said to be อะชิคุจฉะนียานิ, not repulsive in themselves — cloth, food, shelter and medicine are not by nature foul. It is contact with this body, perpetually decaying, that renders them so. The reflection therefore locates the impurity where the training places it: not in the world, but in the body that meets the world.

The chant

Invitation

หันทะ มะยัง ธาตุปะฏิกูละปัจจะเวกขะณะปารัง ภะณามะ เส.

handa mayaṃ dhātupaṭikūlapaccavekkhaṇapāraṃ bhaṇāma se.

Now let us recite the passage on the elements and on repulsiveness.

ขณะรับจีวร: While Receiving the Robe

1

ยะถาปัจจะยัง ปะวัตตะมานัง ธาตุมัตตะเมเวตัง,

yathāpaccayaṃ pavattamānaṃ dhātumattamevetaṃ,

สิ่งเหล่านี้ นี่เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติเท่านั้น, กำลังเป็นไปตามเหตุตามปัจจัยอยู่เนืองนิจ,

sìŋ lào níi nîi bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat tâo-nán, gam-laŋ bpen bpai dtaam hèet dtaam bpàt-jai yùu nʉaŋ nít,

These things here are merely elements after the manner of nature, proceeding continually according to their causes and conditions,

2

ยะทิทัง จีวะรัง, ตะทุปะภุญชะโก จะ ปุคคะโล,

yadidaṃ cīvaraṃ, tadupabhuñjako ca puggalo,

สิ่งเหล่านี้คือจีวร, และคนผู้ใช้สอยจีวรนั้น,

sìŋ lào níi kʉʉ jii-wɔɔn, lɛ́ kon pûu chái sɔ̌ɔy jii-wɔɔn nán,

that is to say, this robe, and the person who makes use of it,

3

ธาตุมัตตะโก,

dhātumattako,

เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติ,

bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat,

are merely elements after the manner of nature,

4

นิสสัตโต,

nissatto,

มิได้เป็นสัตวะอันยั่งยืน,

mí dâai bpen sàt-dtà-wá an yâŋ-yʉʉn,

not an enduring being,

5

นิชชีโว,

nijjīvo,

มิได้เป็นชีวะอันเป็นบุรุษบุคคล,

mí dâai bpen chii-wá an bpen bù-rùt bùk-kon,

not a soul that is a man or an individual,

6

สุญโญ,

suñño,

ว่างเปล่าจากความหมายแห่งความเป็นตัวตน,

wâaŋ bplào jàak kwaam-mǎai hɛ̀ŋ kwaam bpen dtua dton,

empty of all meaning of selfhood,

7

สัพพานิ ปะนะ อิมานิ จีวะรานิ อะชิคุจฉะนียานิ,

sabbāni pana imāni cīvarāni ajigucchanīyāni,

ก็จีวรทั้งหมดนี้ ไม่เป็นของน่าเกลียดมาแต่เดิม,

gɔ̂ jii-wɔɔn táŋ-mòt níi mâi bpen kɔ̌ɔŋ nâa glìat maa dtɛ̀ɛ dəəm,

and all these robes are not from the first things of repulsiveness,

8

อิมัง ปูติกายัง ปัตวา

imaṃ pūtikāyaṃ patvā

ครั้นมาถูกเข้ากับกายอันเน่าอยู่เป็นนิจนี้แล้ว,

krán maa tùuk kâo gàp gaai an nâo yùu bpen nít níi lɛ́ɛo,

but having come into contact with this body, which is perpetually foul,

9

อะติวิยะ ชิคุจฉะนียานิ ชายันติ,

ativiya jigucchanīyāni jāyanti,

ย่อมกลายเป็นของน่าเกลียดอย่างยิ่งไปด้วยกัน

yɔ̂m glaai bpen kɔ̌ɔŋ nâa glìat yàaŋ-yîŋ bpai dûay-gan

they too become exceedingly repulsive.

ขณะรับบิณฑบาต: While Receiving Almsfood

10

ยะถาปัจจะยัง ปะวัตตะมานัง ธาตุมัตตะเมเวตัง,

yathāpaccayaṃ pavattamānaṃ dhātumattamevetaṃ,

สิ่งเหล่านี้ นี่เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติเท่านั้น, กำลังเป็นไปตามเหตุตามปัจจัยอยู่เนืองนิจ.

sìŋ lào níi nîi bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat tâo-nán, gam-laŋ bpen bpai dtaam hèet dtaam bpàt-jai yùu nʉaŋ nít.

These things here are merely elements after the manner of nature, proceeding continually according to their causes and conditions.

11

ยะทิทัง ปิณฑะปาโต, ตะทุปะภุญชะโก จะ ปุคคะโล,

yadidaṃ piṇḍapāto, tadupabhuñjako ca puggalo,

สิ่งเหล่านี้คือบิณฑบาต และคนบริโภคบิณฑบาตนั้น,

sìŋ lào níi kʉʉ bin-tá-bàat lɛ́ kon bɔɔ-rí-pôok bin-tá-bàat nán,

that is to say, this almsfood, and the person who consumes it,

12

ธาตุมัตตะโก,

dhātumattako,

เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติ,

bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat,

are merely elements after the manner of nature,

13

นิสสัตโต,

nissatto,

มิได้เป็นสัตวะอันยั่งยืน,

mí dâai bpen sàt-dtà-wá an yâŋ-yʉʉn,

not an enduring being,

14

นิชชีโว,

nijjīvo,

มิได้เป็นชีวะอันเป็นบุรุษบุคคล,

mí dâai bpen chii-wá an bpen bù-rùt bùk-kon,

not a soul that is a man or an individual,

15

สุญโญ,

suñño,

ว่างเปล่าจากความหมายแห่งความเป็นตัวตน,

wâaŋ bplào jàak kwaam-mǎai hɛ̀ŋ kwaam bpen dtua dton,

empty of all meaning of selfhood,

16

สัพโพ ปะนายัง ปิณฑะปาโต อะชิคุจฉะนีโย,

sabbo panāyaṃ piṇḍapāto ajigucchanīyo,

ก็บิณฑบาตทั้งหมดนี้ ไม่เป็นของน่าเกลียดมาแต่เดิม,

gɔ̂ bin-tá-bàat táŋ-mòt níi mâi bpen kɔ̌ɔŋ nâa glìat maa dtɛ̀ɛ dəəm,

and all this almsfood is not from the first a thing of repulsiveness,

17

อิมัง ปูติกายัง ปัตวา,

imaṃ pūtikāyaṃ patvā,

ครั้นมาถูกเข้ากับกายอันเน่าอยู่เป็นนิจนี้แล้ว,

krán maa tùuk kâo gàp gaai an nâo yùu bpen nít níi lɛ́ɛo,

but having come into contact with this body, which is perpetually foul,

18

อะติวิยะ ชิคุจฉะนีโย ชายะติ ฯ

ativiya jigucchanīyo jāyati.

ย่อมกลายเป็นของน่าเกลียดอย่างยิ่งไปด้วยกัน

yɔ̂m glaai bpen kɔ̌ɔŋ nâa glìat yàaŋ-yîŋ bpai dûay-gan

it too becomes exceedingly repulsive.

ขณะรับเสนาสนะ: While Receiving Lodging

19

ยะถาปัจจะยัง ปะวัตตะมานัง ธาตุมัตตะเมเวตัง,

yathāpaccayaṃ pavattamānaṃ dhātumattamevetaṃ,

สิ่งเหล่านี้ นี่เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติเท่านั้น กำลังเป็นไปตามเหตุตามปัจจัยอยู่เนืองนิจ

sìŋ lào níi nîi bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat tâo-nán gam-laŋ bpen bpai dtaam hèet dtaam bpàt-jai yùu nʉaŋ nít

These things here are merely elements after the manner of nature, proceeding continually according to their causes and conditions,

20

ยะทิทัง เสนาสะนัง ตะทุปะภุญชะโก จะ ปุคคะโล,

yadidaṃ senāsanaṃ tadupabhuñjako ca puggalo,

สิ่งเหล่านี้คือเสนาสนะ, และบุคคลผู้ใช้สอยเสนาสนะนั้น,

sìŋ lào níi kʉʉ sěe-naa-sà-ná, lɛ́ bùk-kon pûu chái sɔ̌ɔy sěe-naa-sà-ná nán,

that is to say, this lodging, and the person who makes use of it,

21

ธาตุมัตตะโก,

dhātumattako,

เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติ,

bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat,

are merely elements after the manner of nature,

22

นิสสัตโต,

nissatto,

มิได้เป็นสัตวะอันยั่งยืน,

mí dâai bpen sàt-dtà-wá an yâŋ-yʉʉn,

not an enduring being,

23

นิชชีโว,

nijjīvo,

มิได้เป็นชีวะอันเป็นบุรุษบุคคล,

mí dâai bpen chii-wá an bpen bù-rùt bùk-kon,

not a soul that is a man or an individual,

24

สุญโญ,

suñño,

ว่างเปล่าจากความหมายแห่งความเป็นตัวตน,

wâaŋ bplào jàak kwaam-mǎai hɛ̀ŋ kwaam bpen dtua dton,

empty of all meaning of selfhood,

25

สัพพานิ ปะนะ อิมานิ เสนาสะนานิ อะชิคุจฉะนียานิ,

sabbāni pana imāni senāsanāni ajigucchanīyāni,

ก็เสนาสนะทั้งหมดนี้ ไม่เป็นของน่าเกลียดมาแต่เดิม,

gɔ̂ sěe-naa-sà-ná táŋ-mòt níi mâi bpen kɔ̌ɔŋ nâa glìat maa dtɛ̀ɛ dəəm,

and all these lodgings are not from the first things of repulsiveness,

26

อิมัง ปูติกายัง ปัตวา,

imaṃ pūtikāyaṃ patvā,

ครั้นมาถูกเข้ากับกายอันเน่าอยู่เป็นนิจนี้แล้ว,

krán maa tùuk kâo gàp gaai an nâo yùu bpen nít níi lɛ́ɛo,

but having come into contact with this body, which is perpetually foul,

27

อะติวิยะ ชิคุจฉะนียานิ ชายันติ ฯ

ativiya jigucchanīyāni jāyanti.

ย่อมกลายเป็นของน่าเกลียดอย่างยิ่งไปด้วยกัน

yɔ̂m glaai bpen kɔ̌ɔŋ nâa glìat yàaŋ-yîŋ bpai dûay-gan

they too become exceedingly repulsive.

ขณะรับคิลานเภสัช: While Receiving Medicinal Support

28

ยะถาปัจจะยัง ปะวัตตะมานัง ธาตุมัตตะเมเวตัง,

yathāpaccayaṃ pavattamānaṃ dhātumattamevetaṃ,

สิ่งเหล่านี้ นี่เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติเท่านั้น, กำลังเป็นไปตามเหตุตามปัจจัยอยู่เนืองนิจ,

sìŋ lào níi nîi bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat tâo-nán, gam-laŋ bpen bpai dtaam hèet dtaam bpàt-jai yùu nʉaŋ nít,

These things here are merely elements after the manner of nature, proceeding continually according to their causes and conditions,

29

ยะทิทัง คิลานะปัจจะยะเภสัชชะปะริกขาโร, ตะทุปะภุญชะโก จะ ปุคคะโล,

yadidaṃ gilānapaccayabhesajjaparikkhāro, tadupabhuñjako ca puggalo,

สิ่งเหล่านี้คือเภสัชบริขารอันเกื้อกูลแก่คนไข้, และคนผู้บริโภคเภสัชบริขารนั้น,

sìŋ lào níi kʉʉ pee-sàt bɔɔ-rí-kǎan an gʉ̂a-guun gɛ̀ɛ kon-kâi, lɛ́ kon pûu bɔɔ-rí-pôok pee-sàt bɔɔ-rí-kǎan nán,

that is to say, this medicinal requisite that supports the sick, and the person who makes use of it,

30

ธาตุมัตตะโก,

dhātumattako,

เป็นสักว่าธาตุตามธรรมชาติ,

bpen sàk wâa tâat dtaam tam-má-châat,

are merely elements after the manner of nature,

31

นิสสัตโต,

nissatto,

มิได้เป็นสัตวะอันยั่งยืน,

mí dâai bpen sàt-dtà-wá an yâŋ-yʉʉn,

not an enduring being,

32

นิชชีโว,

nijjīvo,

มิได้เป็นชีวะอันเป็นบุรุษบุคคล,

mí dâai bpen chii-wá an bpen bù-rùt bùk-kon,

not a soul that is a man or an individual,

33

สุญโญ,

suñño,

ว่างเปล่าจากความหมายแห่งความเป็นตัวตน,

wâaŋ bplào jàak kwaam-mǎai hɛ̀ŋ kwaam bpen dtua dton,

empty of all meaning of selfhood,

34

สัพโพ ปะนายัง คิลานะปัจจะยะเภสัชชะปะริกขาโร อะชิคุจฉะนีโย,

sabbo panāyaṃ gilānapaccayabhesajjaparikkhāro ajigucchanīyo,

ก็คิลานเภสัชบริขารทั้งหมดนี้ ไม่เป็นของน่าเกลียดมาแต่เดิม,

gɔ̂ kí-laa-ná-pee-sàt bɔɔ-rí-kǎan táŋ-mòt níi mâi bpen kɔ̌ɔŋ nâa glìat maa dtɛ̀ɛ dəəm,

and all this medicinal support is not from the first a thing of repulsiveness,

35

อิมัง ปูติกายัง ปัตวา,

imaṃ pūtikāyaṃ patvā,

ครั้นมาถูกเข้ากับกายอันเน่าอยู่เป็นนิจนี้แล้ว,

krán maa tùuk kâo gàp gaai an nâo yùu bpen nít níi lɛ́ɛo,

but having come into contact with this body, which is perpetually foul,

36

อะติวิยะ ชิคุจฉะนีโย ชายะติ,

ativiya jigucchanīyo jāyati,

ย่อมกลายเป็นของน่าเกลียดอย่างยิ่งไปด้วยกัน ดังนี้,

yɔ̂m glaai bpen kɔ̌ɔŋ nâa glìat yàaŋ-yîŋ bpai dûay-gan daŋ-níi,

it too becomes exceedingly repulsive. So it is.

📿 Digital Chanting Book บทสวดมนต์

How to use this chanting book

The chants

The chant

คำบูชาพระรัตนตรัย: Offering to the Triple Gem

The chant

The chant

The chant

The chant

The chant

The chant

The chant

พุทโธ: Salutation to the Buddha

ธัมโม: Salutation to the Dhamma

สังโฆ: Salutation to the Sangha

อิจเจวะมะ: The Dedication

The chant

The chant

จีวะรัง: The Robe

ปิณฑะปาตัง: The Almsfood

เสนาสะนัง: The Lodging

คิลานะปัจจะยะ: The Medicine

The chant

ฐาตุ จิรัง: The Closing Blessing

The chant

The chant

The chant

The chant

The chant

The chant

The chant

The chant

The chant

The chant

The chant

สารุปปะ 26 สิกขาบท: Sāruppa — the twenty-six training rules on proper deportment

The chant

โภชะนะปะฏิสังยุต 30 สิกขาบท: Bhojanapaṭisaṃyutta — the thirty training rules on receiving and eating almsfood

The chant

ธัมมะเทสะนาปะฏิสังยุต 16 สิกขาบท: Dhammadesanāpaṭisaṃyutta — the sixteen training rules on teaching the Dhamma

The chant

ปกิณณะกะ 3 สิกขาบท: Pakiṇṇaka — the three miscellaneous training rules

The chant

The chant

The chant

นิทานะ: The Setting

เอกาทะสานิสังสา: The Eleven Benefits

นิคะมะนะ: The Conclusion

The chant

The chant

The chant

The chant

The chant

The chant

The chant

The chant

The chant

เสลา วิปุลา: The Simile of the Mountains

ชะรา จะ มัจจุ จะ: Ageing and Death

สัทธัง นิเวสะเย: Where Faith Is Placed

The chant

The chant

อะริยะธะนะ: The Noble Wealth

อะนุยุญเชถะ: The Exhortation

The chant

สมุทะยะวาระ: The Section on Origination

นิโรธะวาระ: The Section on Cessation

The chant

สะเหตุธัมมัง: Things Together With Their Causes

ขะยัง ปัจจะยานัง: The Destruction of Conditions

มาระเสนัง: The Host of Māra Scattered

The chant

อะตีตัง นาน์วาคะเมยยะ: Neither Past nor Future

ปัจจุปปันนัง: Seeing the Present

อัชเชวะ กิจจะมาตัปปัง: The Urgency of Today

ภัทเทกะรัตโต: The Auspicious Single Night

The chant

The chant

The chant

The chant