📿 Digital Chanting Book บทสวดมนต์
อะภิณหะปัจจะเวกขะณะ ๕ Abhiṇhapaccavekkhaṇa 5
(หันทะ มะยัง อะภิณหะปัจจะเวกขะณะปาฐัง ภะณามะ เส.)
(Handa mayaṃ abhiṇhapaccavekkhaṇapāṭhaṃ bhaṇāma se.)
Now let us recite the passage on the five frequent recollections.
ชะราธัมโมมหิ ชะรัง อะนะตีโต (หญิงว่า อะนะตีตา)
Jarādhammomhi jaraṃ anatīto (women say: anatītā)
เรามีความแก่เป็นธรรมดา ไม่ล่วงพ้นความแก่ไปได้
rao mii kwaam-gɛ̀ɛ bpen tam-má-daa mâi lûaŋ-pón kwaam-gɛ̀ɛ bpai dâai
I am of the nature to grow old; I have not gone beyond ageing.
พ๎ยาธิธัมโมมหิ พ๎ยาธิง อะนะตีโต (อะนะตีตา)
Byādhidhammomhi byādhiṃ anatīto (anatītā)
เรามีความเจ็บไข้เป็นธรรมดา ไม่ล่วงพ้นความเจ็บไข้ไปได้
rao mii kwaam jèp-kâi bpen tam-má-daa mâi lûaŋ-pón kwaam jèp-kâi bpai dâai
I am of the nature to fall ill; I have not gone beyond illness.
มะระณะธัมโมมหิ มะระณัง อะนะตีโต (อะนะตีตา)
Maraṇadhammomhi maraṇaṃ anatīto (anatītā)
เรามีความตายเป็นธรรมดา ไม่ล่วงพ้นความตายไปได้
rao mii kwaam-dtaai bpen tam-má-daa mâi lûaŋ-pón kwaam-dtaai bpai dâai
I am of the nature to die; I have not gone beyond dying.
สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว
Sabbehi me piyehi manāpehi nānābhāvo vinābhāvo
เราจักต้องพลัดพรากจากของรักของชอบใจทั้งหลายทั้งปวง
rao jàk dtɔ̂ŋ plát-prâak jàak kɔ̌ɔŋ rák kɔ̌ɔŋ chɔ̂ɔp-jai táŋ-lǎai táŋ-bpuaŋ
I must be parted from all that is dear and pleasing to me.
กัมมัสสะโกมหิ
Kammassakomhi
เรามีกรรมเป็นของ ๆ ตน
rao mii gam bpen kɔ̌ɔŋ kɔ̌ɔŋ dton
I am the owner of my kamma,
กัมมะทายาโท
Kammadāyādo
เรามีกรรมเป็นทายาท
rao mii gam bpen taa-yâat
heir to my kamma,
กัมมะโยนิ
Kammayoni
เรามีกรรมเป็นกำเนิด
rao mii gam bpen gam-nə̀ət
born of my kamma,
กัมมะพันธุ
Kammabandhu
เรามีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์
rao mii gam bpen pào-pan
related to my kamma,
กัมมะปะฏิสะระโณ
Kammapaṭisaraṇo
เรามีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย
rao mii gam bpen tîi-pʉ̂ŋ aa-sǎi
abiding supported by my kamma.
ยัง กัมมัง กะริสสามิ
Yaṃ kammaṃ karissāmi
เราทำกรรมอันใดไว้
rao tam gam an dai wái
Whatever kamma I do,
กัล๎ยาณัง วา ปาปะกัง วา
Kalyāṇaṃ vā pāpakaṃ vā
ดีก็ตาม ชั่วก็ตาม
dii gɔ̂ dtaam chûa gɔ̂ dtaam
for good or for ill,
ตัสสะ ทายาโท ภะวิสสามิ
Tassa dāyādo bhavissāmi
เราจักต้องรับผลของกรรมนั้น
rao jàk dtɔ̂ŋ ráp pǒn kɔ̌ɔŋ gam nán
to that I shall be heir.
เอวัง อะภิณหัง อัมเหหิ ปัจจะเวกขิตัพพัง
Evaṃ abhiṇhaṃ amhehi paccavekkhitabbaṃ
เราทั้งหลาย พึงพิจารณาเนือง ๆ อย่างนี้แล ฯ
rao táŋ-lǎai pʉŋ pí-jaa-rá-naa nʉaŋ nʉaŋ yàaŋ níi lɛɛ
Thus should we often reflect.
The book prints this part of the page in Thai only. The English here is a working translation made for this edition, not the book's.
*ข้อที่ควรพิจารณาเนืองๆ ๕ อย่างนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อละสาเหตุต่างๆ มีความมัวเมา เป็นต้น ที่ทำให้สัตว์ทั้งหลายตกอยู่ในความประมาท และประพฤติทุจริตทางไตรทวาร กล่าวคือ :- ข้อ ๑ เป็นเหตุละ หรือบรรเทาความเมาในความเป็นหนุ่มสาว หรือความเยาววัย ข้อ ๒ เป็นเหตุละ หรือบรรเทาความเมาในความไม่มีโรค คือ ความแข็งแรงมีสุขภาพดี ข้อ ๓ เป็นเหตุละ หรือบรรเทาความเมาในชีวิต ข้อ ๔ เป็นเหตุละ หรือบรรเทาความยึดติดผูกพันในของรักทั้งหลาย ข้อ ๕ เป็นเหตุละ หรือบรรเทาความทุจริตต่างๆ โดยตรง เมื่อพิจารณาขยายวงออกไป เห็นว่ามิใช่ตนผู้เดียวที่ต้องเป็นอย่างนี้ แต่เป็นคติธรรมดาของสัตว์ทั้งปวงที่จะต้องเป็นไป เมื่อพิจารณาเห็นอย่างนี้เสมอๆ มรรคก็จะเกิดขึ้น เมื่อเจริญมรรคนั้นมากเข้า ก็จะละสังโยชน์ทั้งหลาย สิ้นอนุสัยได้ (องฺ. ปญฺจก. ๒๒/๕๗/๖๖-๗๐) A note on why these five are recollected: to loosen the intoxications of youth, health and life, the clinging to what is dear, and misconduct itself; and on seeing that this is the way of all beings, not one's own case alone.
2 chants in the app have no page number yet and can only be reached by title.