📿 Digital Chanting Book บทสวดมนต์

ส่วนการสวดมนต์ 50 วัน 100 วัน หรือ สัตตมวาร ที่ 2-3 เป็นต้น มีระเบียบสวดต้นพระสูตรและท้ายพระสูตรเหมือนกันทุกประการ แปลกแต่เปลี่ยนสวดพระสูตรตามที่กำหนดไว้เท่านั้น

As for the chanting at fifty days, a hundred days, or the second and third seven-day observances and so on, the opening and closing of the discourse follow the same order in every respect; only the discourse chanted is changed, according to what has been laid down.

การสวด อาทิตตะปะริยายะสุตตะ มีนิยมขึ้นในระหว่างดังนี้ เมื่อขัดจบแล้วขึ้น เอวัมเม สุตัง. เอกัง สะมะยัง ภะคะวา ฯเปฯ ลง มะโน อาทิตโต ธัมมา อาทิตตา ฯเปฯ โสเกหิ ปะริเทเวหิ ทุกเขหิ โทมะนัสเสหิ อุปายาเสหิ อาทิตตันติ วะทามิ. แล้วขึ้น เอวัง ปัสสัง ภิกขะเว สุต์วา อะริยะสาวะโก ฯเปฯ ตัสสะ ภิกขุสะหัสสัสสะ อะนุปาทายะ อาสะเวหิ จิตตานิ วิมุจจิงสูติ.

For the Ādittapariyāya Sutta it is usual to break in the middle thus: when the introduction is finished, begin evaṃ me sutaṃ, ekaṃ samayaṃ bhagavā … down to mano āditto dhammā ādittā … sokehi paridevehi dukkhehi domanassehi upāyāsehi ādittanti vadāmi; then begin evaṃ passaṃ bhikkhave sutvā ariyasāvako … ending tassa bhikkhusahassassa anupādāya āsavehi cittāni vimucciṃsūti.

การสวด สะติปัฏฐานะปาฐะ ไม่มีนิยมหยุดในระหว่างสวดจบทอดเดียว คือเมื่อขัดจบแล้วก็ขึ้น อัตถิ โข เตนะ ภะคะวะตา ชานะตา ปัสสะตา อะระหะตา สัมมาสัมพุทเธนะ ฯเปฯ เอเตนะ มัคเคนะ ตะริงสุ ปุพเพ ตะริสสะเร เจวะ ตะรันติ โจฆันติ.

For the Satipaṭṭhāna passage it is not usual to break in the middle; it is chanted straight through. When the introduction is finished, begin atthi kho tena bhagavatā jānatā passatā arahatā sammāsambuddhena … ending etena maggena tariṃsu pubbe tarissare ceva taranti coghanti.

การสวด ธัมมะนิยามะสุตตะ เมื่อขัดจบแล้วขึ้น เอวัมเม สุตัง ฯเปฯ ลง ภะคะวา เอตะทะโวจะ. แล้วขึ้นต่อ อุปปาทา วา ภิกขะเว ตะถาคะตานัง ฯเปฯ อัตตะมะนา เต ภิกขู ภะคะวะโต ภาสิตัง อะภินันทุนติ.

For the Dhammaniyāma Sutta, when the introduction is finished begin evaṃ me sutaṃ … down to bhagavā etadavoca; then continue uppādā vā bhikkhave tathāgatānaṃ … ending attamanā te bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinandunti.

การสวดมนต์ในงานพิธีต่างๆ นั้น ความมุ่งหมายก็เพื่อให้สำเร็จเป็นสิริสวัสดิมงคลแก่เจ้าภาพงาน และเพื่อจะเป็นวิบากกุศลแด่ท่านผู้มีพระคุณแก่เจ้าภาพงานซึ่งล่วงลับไปแล้ว ดังนั้น งานพิธีสวดมนต์จึงถือเป็นพิธีที่มีความสำคัญยิ่งประการหนึ่ง ถ้างานศาสนพิธีใดไม่มีการสวดมนต์อยู่ด้วย ก็ถือว่างานนั้นไม่มีความสำคัญ เมื่อเป็นดังนี้ พระภิกษุซึ่งถูกนิมนต์ไปสวดมนต์ในงานพิธีต่างๆ นั้น จึงจำเป็นจะต้องสวดมนต์ให้ถูกต้องตามระเบียบและมีความเรียบร้อยเป็นเครื่องเจริญศรัทธาปสาทะของเจ้าภาพ เพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อย และสำเร็จเป็นสิริมงคลตามความมุ่งหมาย ต้องมีการฝึกซ้อมร่วมกันเสมอ นอกจากฝึกซ้อมให้สวดพร้อมกัน ฝึกทำเสียงให้เข้ากันอย่างสม่ำเสมอแล้ว พระภิกษุจะต้องฝึกตนในการนั่ง การประนมมือ การถือพัด ตลอดถึง

The purpose of chanting at the various ceremonies is that it may bring about auspiciousness and blessing for the host of the occasion, and that it may be a fruit of merit for those to whom the host owes gratitude who have passed away. A chanting ceremony is therefore held to be one of the most important of rites; if any religious occasion has no chanting in it, that occasion is held to be of no importance. This being so, monks invited to chant at the various ceremonies must chant correctly according to the procedure and with good order, as something that increases the faith and confidence of the host. For the sake of good order, and that it may succeed as a blessing as intended, there must always be rehearsal together. Besides rehearsing to chant in unison and training the voice to blend evenly, the monk must train himself in sitting, in holding the palms together, in holding the fan, and even in