📿 Digital Chanting Book บทสวดมนต์

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ เสยยะถาปิ ปัสเสยยะ สะรีรัง สีวะถิกายะ ฉัฑฑิตัง, อัฏฐิสังขะลิกัง สะมังสะโลหิตัง นะหารุ สัมพันธัง. โส อิมะเมวะ กายัง อุปะสังหะระติ. อะยัมปิ โข กาโย เอวังธัมโม เอวังภาวี เอวัง อะนะตีโตติ. อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sīvathikāya chaḍḍitaṃ, aṭṭhisaṅkhalikaṃ samaṃsalohitaṃ nahāru sambandhaṃ. So imameva kāyaṃ upasaṃharati. Ayampi kho kāyo evaṃdhammo evaṃbhāvī evaṃ anatītoti. Iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati. Bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And again, monks, a monk, as though he were to see a body cast away in a charnel ground — a skeleton with flesh and blood upon it, held together by sinews — compares this very body with it: 'This body too is of such a nature, will come to be like that, and is not exempt from it.' Thus he dwells contemplating the body in the body internally. Or he dwells contemplating the body in the body externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in the body, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ เสยยะถาปิ ปัสเสยยะ สะรีรัง สีวะถิกายะ ฉัฑฑิตัง, อัฏฐิสังขะลิกัง นิมมังสะโลหิตะมักขิตัง นะหารุ สัมพันธัง. โส อิมะเมวะ กายัง อุปะสังหะระติ. อะยัมปิ โข กาโย เอวังธัมโม เอวังภาวี เอวัง อะนะตีโตติ. อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sīvathikāya chaḍḍitaṃ, aṭṭhisaṅkhalikaṃ nimmaṃsalohitamakkhitaṃ nahāru sambandhaṃ. So imameva kāyaṃ upasaṃharati. Ayampi kho kāyo evaṃdhammo evaṃbhāvī evaṃ anatītoti. Iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And again, monks, a monk, as though he were to see a body cast away in a charnel ground — a skeleton without flesh, smeared with blood, held together by sinews — compares this very body with it: 'This body too is of such a nature, will come to be like that, and is not exempt from it.' Thus he dwells contemplating the body in the body internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in the body, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ เสยยะถาปิ ปัสเสยยะ สะรีรัง สีวะถิกายะ ฉัฑฑิตัง, อัฏฐิสังขะลิกัง อะปะคะตะมังสะโลหิตัง นะหารุ สัมพันธัง. โส อิมะเมวะ กายัง อุปะสังหะระติ. อะยัมปิ โข กาโย เอวังธัมโม เอวังภาวี เอวัง อะนะตีโตติ. อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sīvathikāya chaḍḍitaṃ, aṭṭhisaṅkhalikaṃ apagatamaṃsalohitaṃ nahāru sambandhaṃ. So imameva kāyaṃ upasaṃharati. Ayampi kho kāyo evaṃdhammo evaṃbhāvī evaṃ anatītoti. Iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And again, monks, a monk, as though he were to see a body cast away in a charnel ground — a skeleton with flesh and blood gone from it, held together by sinews — compares this very body with it: 'This body too is of such a nature, will come to be like that, and is not exempt from it.' Thus he dwells contemplating the body in the body internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in the body, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.