📿 Digital Chanting Book บทสวดมนต์

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ เสยยะถาปิ ปัสเสยยะ สะรีรัง สีวะถิกายะ ฉัฑฑิตัง, อัฏฐิกานิ ปุญชะกิตานิ เตโรวัสสิกานิ. โส อิมะเมวะ กายัง อุปะสังหะระติ. อะยัมปิ โข กาโย เอวังธัมโม เอวังภาวี เอวัง อะนะตีโตติ. อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sīvathikāya chaḍḍitaṃ, aṭṭhikāni puñjakitāni terovassikāni. So imameva kāyaṃ upasaṃharati. Ayampi kho kāyo evaṃdhammo evaṃbhāvī evaṃ anatītoti. Iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And again, monks, a monk, as though he were to see a body cast away in a charnel ground — the bones heaped together, more than a year old — compares this very body with it: 'This body too is of such a nature, will come to be like that, and is not exempt from it.' Thus he dwells contemplating the body in the body internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in the body, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Thus too, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.

ปุนะ จะปะรัง ภิกขะเว ภิกขุ เสยยะถาปิ ปัสเสยยะ สะรีรัง สีวะถิกายะ ฉัฑฑิตัง, อัฏฐิกานิ ปูตีนิ จุณณะกะชาตานิ. โส อิมะเมวะ กายัง อุปะสังหะระติ, อะยัมปิ โข กาโย เอวังธัมโม เอวังภาวี เอวัง อะนะตีโตติ. อิติ อัชฌัตตัง วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา กายัส๎มิง วิหะระติ. อัตถิ กาโยติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ โข ภิกขะเว ภิกขุ กาเย กายานุปัสสี วิหะระติ.

Puna caparaṃ bhikkhave bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sīvathikāya chaḍḍitaṃ, aṭṭhikāni pūtīni cuṇṇakajātāni. So imameva kāyaṃ upasaṃharati, ayampi kho kāyo evaṃdhammo evaṃbhāvī evaṃ anatītoti. Iti ajjhattaṃ vā kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā kāye kāyānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, vayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati, samudayavayadhammānupassī vā kāyasmiṃ viharati. Atthi kāyoti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi kho bhikkhave bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.

And again, monks, a monk, as though he were to see a body cast away in a charnel ground — the bones rotted away and gone to powder — compares this very body with it: 'This body too is of such a nature, will come to be like that, and is not exempt from it.' Thus he dwells contemplating the body in the body internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in the body, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there is a body' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Just so, monks, does a monk dwell contemplating the body in the body.

กะถัญจะ ภิกขะเว ภิกขุ เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ. อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ สุขัง เวทะนัง เวทิยะมาโน, สุขัง เวทะนัง เวทิยามีติ ปะชานาติ. ทุกขัง เวทะนัง เวทิยะมาโน, ทุกขัง เวทะนัง เวทิยามีติ ปะชานาติ. อะทุกขะมะสุขัง เวทะนัง เวทิยะมาโน, อะทุกขะมะสุขัง เวทะนัง เวทิยามีติ ปะชานาติ. สามิสัง วา สุขัง เวทะนัง เวทิยะมาโน, สามิสัง สุขัง เวทะนัง เวทิยามีติ ปะชานาติ. นิรามิสัง วา สุขัง เวทะนัง เวทิยะมาโน, นิรามิสัง สุขัง เวทะนัง เวทิยามีติ ปะชานาติ. สามิสัง วา ทุกขัง เวทะนัง เวทิยะมาโน, สามิสัง ทุกขัง เวทะนัง เวทิยามีติ ปะชานาติ. นิรามิสัง วา ทุกขัง เวทะนัง เวทิยะมาโน, นิรามิสัง ทุกขัง เวทะนัง เวทิยามีติ ปะชานาติ. สามิสัง วา อะทุกขะมะสุขัง เวทะนัง เวทิยะมาโน, สามิสัง อะทุกขะมะสุขัง เวทะนัง เวทิยามีติ ปะชานาติ. นิรามิสัง วา อะทุกขะมะสุขัง เวทะนัง เวทิยะมาโน, นิรามิสัง อะทุกขะมะสุขัง เวทะนัง เวทิยามีติ ปะชานาติ. อิติ อัชฌัตตัง วา เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา เวทะนาสุ วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา เวทะนาสุ วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา เวทะนาสุ วิหะระติ. อัตถิ เวทะนาติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัง โข ภิกขะเว ภิกขุ เวทะนาสุ เวทะนานุปัสสี วิหะระติ.

Kathañca bhikkhave bhikkhu vedanāsu vedanānupassī viharati. Idha bhikkhave bhikkhu sukhaṃ vedanaṃ vediyamāno, sukhaṃ vedanaṃ vediyāmīti pajānāti. Dukkhaṃ vedanaṃ vediyamāno, dukkhaṃ vedanaṃ vediyāmīti pajānāti. Adukkhamasukhaṃ vedanaṃ vediyamāno, adukkhamasukhaṃ vedanaṃ vediyāmīti pajānāti. Sāmisaṃ vā sukhaṃ vedanaṃ vediyamāno, sāmisaṃ sukhaṃ vedanaṃ vediyāmīti pajānāti. Nirāmisaṃ vā sukhaṃ vedanaṃ vediyamāno, nirāmisaṃ sukhaṃ vedanaṃ vediyāmīti pajānāti. Sāmisaṃ vā dukkhaṃ vedanaṃ vediyamāno, sāmisaṃ dukkhaṃ vedanaṃ vediyāmīti pajānāti. Nirāmisaṃ vā dukkhaṃ vedanaṃ vediyamāno, nirāmisaṃ dukkhaṃ vedanaṃ vediyāmīti pajānāti. Sāmisaṃ vā adukkhamasukhaṃ vedanaṃ vediyamāno, sāmisaṃ adukkhamasukhaṃ vedanaṃ vediyāmīti pajānāti. Nirāmisaṃ vā adukkhamasukhaṃ vedanaṃ vediyamāno, nirāmisaṃ adukkhamasukhaṃ vedanaṃ vediyāmīti pajānāti. Iti ajjhattaṃ vā vedanāsu vedanānupassī viharati, bahiddhā vā vedanāsu vedanānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā vedanāsu vedanānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā vedanāsu viharati, vayadhammānupassī vā vedanāsu viharati, samudayavayadhammānupassī vā vedanāsu viharati. Atthi vedanāti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya patissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evaṃ kho bhikkhave bhikkhu vedanāsu vedanānupassī viharati.

And how, monks, does a monk dwell contemplating feelings in feelings? Here, monks, a monk, feeling a pleasant feeling, knows 'I feel a pleasant feeling'; feeling a painful feeling, knows 'I feel a painful feeling'; feeling a feeling neither painful nor pleasant, knows 'I feel a feeling neither painful nor pleasant'. Feeling a pleasant feeling of the flesh, he knows it as such; feeling a pleasant feeling not of the flesh, he knows it as such; and so with the painful, and with the neither-painful-nor-pleasant — each known as of the flesh or not of the flesh. Thus he dwells contemplating feelings in feelings internally, or externally, or both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in feelings, or the nature of passing away, or the nature of both arising and passing away. Or else mindfulness that 'there is feeling' is established in him just so far as is needed for knowledge and for remembrance. And he dwells independent, clinging to nothing in the world. Just so, monks, does a monk dwell contemplating feelings in feelings.