📿 Digital Chanting Book บทสวดมนต์

กะตะโม จะ ภิกขะเว สัมมาสะมาธิ, อิธะ ภิกขะเว ภิกขุ วิวิจเจวะ กาเมหิ วิวิจจะ อะกุสะเลหิ ธัมเมหิ, สะวิตักกัง สะวิจารัง วิเวกะชัมปีติสุขัง ปะฐะมัง ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ. วิตักกะวิจารานัง วูปะสะมา, อัชฌัตตัง สัมปะสาทะนัง เจตะโส เอโกทิภาวัง อะวิตักกัง อะวิจารัง, สะมาธิชัมปีติสุขัง ทุติยัง ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ. ปีติยา จะ วิราคา, อุเปกขะโก จะ วิหะระติ, สะโต จะ สัมปะชาโน สุขัญจะ กาเยนะ ปะฏิสังเวเทติ, ยันตัง อะริยา อาจิกขันติ อุเปกขะโก สะติมา สุขะวิหารีติ, ตะติยัง ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ. สุขัสสะ จะ ปะหานา ทุกขัสสะ จะ ปะหานา, ปุพเพวะ โสมะนัสสะโทมะนัสสานัง อัตถังคะมา, อะทุกขะมะสุขัง อุเปกขาสะติปาริสุทธิง, จะตุตถัง ฌานัง อุปะสัมปัชชะ วิหะระติ, อะยัง วุจจะติ ภิกขะเว สัมมาสะมาธิ.

Katamo ca bhikkhave sammāsamādhi, idha bhikkhave bhikkhu vivicceva kāmehi vivicca akusalehi dhammehi, savitakkaṃ savicāraṃ vivekajampītisukhaṃ paṭhamaṃ jhānaṃ upasampajja viharati. Vitakkavicārānaṃ vūpasamā, ajjhattaṃ sampasādanaṃ cetaso ekodibhāvaṃ avitakkaṃ avicāraṃ, samādhijampītisukhaṃ dutiyaṃ jhānaṃ upasampajja viharati. Pītiyā ca virāgā, upekkhako ca viharati, sato ca sampajāno sukhañca kāyena paṭisaṃvedeti, yantaṃ ariyā ācikkhanti upekkhako satimā sukhavihārīti, tatiyaṃ jhānaṃ upasampajja viharati. Sukhassa ca pahānā dukkhassa ca pahānā, pubbeva somanassadomanassānaṃ atthaṅgamā, adukkhamasukhaṃ upekkhāsatipārisuddhiṃ, catutthaṃ jhānaṃ upasampajja viharati, ayaṃ vuccati bhikkhave sammāsamādhi.

And what, monks, is right concentration? Here, monks, quite secluded from sensual pleasures, secluded from unwholesome states, a monk enters and dwells in the first jhāna, which is accompanied by thought and examination, with rapture and pleasure born of seclusion. With the stilling of thought and examination, he enters and dwells in the second jhāna, which has inner confidence and unification of mind, is without thought and without examination, and has rapture and pleasure born of concentration. With the fading away of rapture he dwells equanimous, mindful and clearly comprehending, and experiences pleasure with the body; he enters and dwells in the third jhāna, of which the noble ones declare: equanimous and mindful, he dwells pleasantly. With the abandoning of pleasure and the abandoning of pain, and with the earlier disappearance of gladness and grief, he enters and dwells in the fourth jhāna, which is neither painful nor pleasant and has purity of mindfulness through equanimity. This, monks, is called right concentration.

อิทัง วุจจะติ ภิกขะเว ทุกขะนิโรธะคามินี ปะฏิปะทา อะริยะสัจจัง.

Idaṃ vuccati bhikkhave dukkhanirodhagāminī paṭipadā ariyasaccaṃ.

This, monks, is called the noble truth of the way leading to the cessation of suffering.

อิติ อัชฌัตตัง วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, พะหิทธา วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ, อัชฌัตตะพะหิทธา วา ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ. สะมุทะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ, วะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ, สะมุทะยะวะยะธัมมานุปัสสี วา ธัมเมสุ วิหะระติ. อัตถิ ธัมมาติ วา ปะนัสสะ สะติ ปัจจุปัฏฐิตา โหติ, ยาวะเทวะ ญาณะมัตตายะ ปะติสสะติมัตตายะ. อะนิสสิโต จะ วิหะระติ, นะ จะ กิญจิ โลเก อุปาทิยะติ, เอวัมปิ โข ภิกขะเว ภิกขุ ธัมเมสุ ธัมมานุปัสสี วิหะระติ.

Iti ajjhattaṃ vā dhammesu dhammānupassī viharati, bahiddhā vā dhammesu dhammānupassī viharati, ajjhattabahiddhā vā dhammesu dhammānupassī viharati. Samudayadhammānupassī vā dhammesu viharati, vayadhammānupassī vā dhammesu viharati, samudayavayadhammānupassī vā dhammesu viharati. Atthi dhammāti vā panassa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇamattāya paṭissatimattāya. Anissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati, evampi kho bhikkhave bhikkhu dhammesu dhammānupassī viharati.

So he dwells contemplating mind-objects in mind-objects internally, or he dwells contemplating mind-objects in mind-objects externally, or he dwells contemplating mind-objects in mind-objects both internally and externally. He dwells contemplating the nature of arising in mind-objects, or he dwells contemplating the nature of passing away in mind-objects, or he dwells contemplating the nature of both arising and passing away in mind-objects. Or else mindfulness that there are mind-objects is established in him just to the extent necessary for knowledge and remembrance. And he dwells independent, not clinging to anything in the world. That too, monks, is how a monk dwells contemplating mind-objects in mind-objects.